Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၇၇)</h2> <h2 style="text-align: center;">အဆုံးမဲ့သွေးစစ်ပွဲ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>မုန့်ဝမ်သည် မျက်လွှာကို အသာချထားရင်း ရိုသေကိုင်းညွတ်သော လေသံဖြင့် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။</p> <p>ရွှယ်ဝူယာ က ဘာမှထပ်မပြောတော့ဘဲ သွယ်လျသော လက်ညှိုးကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ရာ ထိပ်ဖျားတွင် သွေးနီရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ဝင်းခနဲ ဖြစ်သွားသည်။</p> <p>ထိုလက်ညှိုးသည် မုန့်ဝမ်၏ နဖူးအလယ်ဆီသို့ ဦးတည်လာ၏။ မုန့်ဝမ်သည်လည်း သူ၏ အလိုအတိုင်း လိုက်လျောမည့်အလား မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလိုက်ပေသည်။</p> <p>သွေးနီရောင်အလင်းတန်းသည် မုန့်ဝမ်၏ နဖူးအတွင်းသို့ စိမ့်ဝင်သွားသည်နှင့် ပြင်းထန်သော စုပ်ယူမှုစွမ်းအားတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာသည်။</p> <p>မုန့်ဝမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ အနှစ်သာရသွေးများမှာ ထိန်းချုပ်မရဘဲ အပြင်သို့ ပန်းထွက်လာတော့သည်။</p> <p>ရွှယ်ဝူယာ၏ မျက်နှာတွင် သာယာကြည်နူးရိပ်များ ပေါ်လာ၏။ သူသည် မုန့်ဝမ်၏ အနှစ်သာရသွေးများကို လောဘတကြီး စုပ်ယူရင်း သူ၏ ကျင့်စဉ်အဟန့်အတားများ လျော့ရဲလာမှုကို ခံစားနေရသည်။ အဆင့်တက်တော့မည့် လန်းဆန်းမှုမှာ တစ်ကိုယ်လုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။</p> <p>သူသည် စုပ်ယူမှု အရှိန်ကို မြှင့်တင်လိုက်ရာ မုန့်ဝမ်၏ မျက်နှာမှာ တဖြည်းဖြည်း ဖြူရော်လာပြီး နဂိုက နီမြန်းသော နှုတ်ခမ်းများမှာလည်း သွေးမရှိတော့သလို ဖျော့တော့သွားသည်။ မုန့်ဝမ်သည် သွားကို တင်းတင်းကြိတ်ထားရ၏။</p> <p>ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကြောင့် ဗီဇအရ ရုန်းကန်လိုသော်လည်း ရွှယ်ဝူယာ၏ စွမ်းအားမှာ ကြီးမားလွန်းလှသဖြင့် ခုခံမှုမှန်သမျှမှာ အချည်းနှီးသာ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>ရွှယ်ဝူယာသည် တိုးတက်လာသော စွမ်းအားများကြားတွင် နစ်မျောနေရင်း မုန့်ဝမ်၏ သွေးပင်လယ် ခမ်းခြောက်သွားသည်အထိ စုပ်ယူလိုက်ရာ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ညှိုးနွမ်းသွားသော သစ်ခေါက်ခြောက်ကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။</p> <p>ထိုအခါမှသာ ကျေနပ်စွာ သက်ပြင်းချလိုက်၏။ သူ၏ ကျင့်စဉ်အဟန့်အတားမှာ လုံးဝ ပွင့်ထွက်သွားပြီး အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း အဋ္ဌမအဆင့်သို့ အောင်မြင်စွာ ရောက်ရှိသွားပေပြီ။</p> <p>တိုးပွားလာသော ခွန်အားများကြောင့် သူသည် ယခင်ကထက် ပိုမိုသန်မာလာသည်ဟု ခံစားနေရသည်။ သို့သော် ဤအရာအားလုံးမှာ လွယ်ကူလွန်းနေသည် မဟုတ်ပါလော။</p> <p>ထိုအတွေး ရွှယ်ဝူယာ၏ စိတ်ထဲတွင် ပေါ်လာသည်နှင့် ရင်ဘတ်ထဲသို့ စူးရှသော နာကျင်မှုတစ်ခု တိုးဝင်လာသည်။</p> <p>သူ ငုံ့ကြည့်လိုက်သောအခါ သွေးရောင်ဓားရှည်တစ်စင်းမှာ မည်သည့်အချိန်ကပင် ဖြစ်သည်မသိ၊ သူ၏ နှလုံးသားကို ဖောက်ထွက်ကာ စိုက်ဝင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရပေသည်။</p> <p>ရွှယ်ဝူယာ၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာ ပြာကလဲဖြစ်သွားသည်။ တကယ်တော့ သူ အခုလေးတင် ခံစားခဲ့ရသမျှမှာ......... ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခုသာ ဖြစ်ချေသည်။</p> <p>မုန့်ဝမ်၏ လှည့်ကွက်အတွင်းသို့ သက်ဆင်းသွားခဲ့မှန်း သိလိုက်ရသောအခါ ရွှယ်ဝူယာ၏ မျက်ဝန်းတွင် ဒေါသများ ဟုန်းဟုန်းတောက်သွားတော့သည်။</p> <p>သူသည် အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လျက် အနောက်သို့ လျင်မြန်စွာ ဆုတ်ခွာလိုက်ပြီး ကျင့်စဉ်ကို လှည့်ပတ်ကာ ဒဏ်ရာကို ကုသလိုက်သည်။ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် ဖောက်ထွက်သွားသော နှလုံးသားမှာ အကောင်းအတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားပေသည်။</p> <p>ရွှယ်ဝူယာသည် မုန့်ဝမ်ကို ယခင်က မမြင်ဖူးသလို သေချာစွာ စိုက်ကြည့်လိုက်ရာ မျက်ဝန်းထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုသော အရှိန်အဝါများ ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။</p> <p>နောက်တစ်ခဏတွင် သူ၏ ပုံရိပ်မှာ ဝေဝါးသွားပြီး လက်ထဲတွင် သွေးရောင်ဓားမကြီး တစ်လက် ပေါ်လာ၏။ သူသည် တားဆီး၍မရသော အရှိန်အဟုန်ဖြင့် မုန့်ဝမ်ထံသို့ ခုန်ဝင်လိုက်တော့သည်။</p> <p>မုန့်ဝမ်သည်လည်း မပေါ့ဆဝံ့ပေ။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို လှပစွာ ယိမ်းနွဲ့လျက် ရွှယ်ဝူယာ၏ ထစ်ချုန်းဖွယ် တိုက်ခိုက်မှုကို ရှောင်တိမ်းကာ တိုက်ပွဲကို ဆင်နွှဲလိုက်သည်။ ဓားရိပ်များ အပြန်အလှန် ရှုပ်နေပြီး သူတို့၏ ပုံရိပ်များမှာ လျှပ်စီးပမာ မြန်ဆန်လှသဖြင့် ဝေဟင်ထက်တွင် ပြင်းထန်သော စစ်ပွဲတစ်ခု ဖြစ်ပွားနေပေသည်။</p> <p>ရွှယ်ဝူယာ၏ တိုက်စစ်မှာ မုန်တိုင်းအလား ပြင်းထန်လှပြီး ဓားချက်တိုင်းမှာ တောင်တန်းများကို ဖြိုခွဲနိုင်သည့် အစွမ်းရှိသည်။</p> <p>သူသည် မုန့်ဝမ်ကို အလွယ်တကူ နှိမ်နင်းနိုင်လိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း သူမ၏ ခွန်အားမှာ သူ ထင်ထားသည်ထက် များစွာ ကျော်လွန်နေချေသည်။ ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ရာတွင်ပင် သူမမှာ အခြေအနေ မနိမ့်ပေ။</p> <p>ရွှယ်ဝူယာသည် တိုက်ရင်းတိုက်ရင်းနှင့် ပို၍ ထိတ်လန့်လာသည်။ သူသည် မုန့်ဝမ်ကို တကယ်ပင် အထင်သေးခဲ့မိပြီဖြစ်၏။</p> <p>သူသည် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်ကာ ဓားမကြီးကို အားကုန်လွှဲလိုက်ရာ ဧရာမ သွေးရောင်ဓားအရှိန်အဝါတစ်ခုသည် ဟင်းလင်းပြင်ကိုပင် ပုံပျက်သွားစေမတတ် ဖြတ်သန်းသွားသည်။ သို့သော် ဓားအရှိန်အဝါ ကုန်ဆုံးသွားချိန်တွင် မုန့်ဝမ်၏ ပုံရိပ်မှာ ပျောက်ကွယ်နေပေပြီဖြစ်၏။</p> <p>“နင် ပုန်းချင်ရင် ငါ သဘောတူလားဆိုတာ အရင်မေးဦး.........”</p> <p>ရွှယ်ဝူယာက လှောင်ပြောင်လျက် လက်ကွက်များ ဖော်လိုက်ရာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ သွေးပင်လယ်မှာ တရှိန်ရှိန် တက်လာပြီး အရပ်မျက်နှာအနှံ့သို့ သွေးရောင် လက်တံများအဖြစ် ပျံ့နှံ့သွားသည်။</p> <p>ထိုလက်တံများမှာ အဆိပ်ပြင်းမြွေများကဲ့သို့ လျင်မြန်လှပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ပိတ်ဆို့လိုက်တော့သည်။</p> <p>မုန့်ဝမ်မှာ ပုန်းကွယ်ရာမှ ထွက်လာရပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းတွင် အေးစက်သော အလင်းတန်းများ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ သူမသည် လက်နှစ်ဖက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ သွေးပင်လယ် ပုံရိပ်ယောင်အိပ်မက် မှာ ထပ်မံ အလုပ်လုပ်ပြန်သည်။</p> <p>ရွှယ်ဝူယာ၏ ရှေ့မှ မြင်ကွင်းမှာ ချက်ချင်းပင် ပြောင်းလဲသွားကာ လူသူကင်းမဲ့သော သဲကန္တာရတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားပေသည်။</p> <p>“ပုံရိပ်ယောင် အတတ်ပဲလား.........”</p> <p>ရွှယ်ဝူယာက သွားကို တင်းတင်းကြိတ်ထားမိသည်။ မုန့်ဝမ်သည် ပုံရိပ်ယောင်အတတ်တွင် ဤမျှ ကျွမ်းကျင်လိမ့်မည်ဟု သူ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။ ဒေါသထွက်နေသည်ကို ထိန်းချုပ်ကာ ထိုပုံရိပ်ယောင်ကို အမြန်ဆုံး ဖြိုခွဲရန် အာရုံစိုက်လိုက်သည်။</p> <p>ထိုစဉ် သဲကန္တာရအတွင်း၌ ပြင်းထန်သော လေပြင်း များ တိုက်လာပြီး ဖုန်မှုန့်များက မြင်ကွင်းကို ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။ ရွှယ်ဝူယာ၏ စိတ်ထဲတွင် အန္တရာယ်အချက်ပေးသံ မြည်လာ၏။</p> <p>သဲမုန်တိုင်း ငြိမ်သွားသောအခါ ပတ်ဝန်းကျင်မှ တရှရှ အသံများ ကြားလိုက်ရသည်။ များပြားလှသော ဂူပိုးကောင်များသည် ကျိုင်းကောင်အုပ်ကြီးကဲ့သို့ သဲထဲမှ ထွက်လာကာ ရွှယ်ဝူယာထံသို့ တိုးဝင်လာကြတော့သည်။</p> <p>“ပုံရိပ်ယောင်သက်သက်က ငါ့ကို ဘယ်လို နာကျင်စေမှာလဲ.........”</p> <p>ရွှယ်ဝူယာသည် ထိုပိုးကောင်များကို အေးစက်စွာ ကြည့်နေသော်လည်း ပိုးကောင်တစ်ကောင်မှာ သူနှင့် သုံးလံခန့်အကွာသို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ သူ၏ မျက်နှာပျက်သွားသည်။</p> <p>“တောက်......... ဒီအကောင်တွေက အစစ်တွေပဲ.......”</p> <p>ရွှယ်ဝူယာက ဒေါသတကြီး ဆဲဆိုလျက် သွေးဓားဖြင့် ပိုးကောင်များကို ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။ သို့သော် ပိုးကောင်ဦးရေမှာ များပြားလှသလို အစစ်နှင့် အတုမှာလည်း ရောထွေးနေပေသည်။ ပိုးကောင်အစစ်ကို ခွဲခြားရုံဖြင့်ပင် သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအား မှာ များစွာ ကုန်ဆုံးနေရချေပြီ။</p> <p>အခြေအနေ မဟန်မှန်း သိလိုက်သောအခါ ရွှယ်ဝူယာသည် အရင်ဆုံး ထွက်ပြေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ဤပိုးကောင်များလက်မှ လွတ်မြောက်မှသာ မုန့်ဝမ်ကို ရှင်းရပေလိမ့်မည်။</p> <p> သို့သော် သူ လှည့်ထွက်မည်အပြုတွင် လူရိပ်တစ်ခုမှာ သူ၏ ရှေ့၌ တိတ်တဆိတ် ပေါ်လာကာ လမ်းပိတ်လိုက်သည်။ ထိုသူမှာ အဖြူရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး မရင်းနှီးသော မျက်နှာထားဖြင့် သာယာစွာ ပြုံးနေသည်။</p> <p>ရွှယ်ဝူယာသည် ထိုသူကို မမြင်ဖူးမှန်း သေချာလှသော်လည်း တစ်ဖက်လူက သူ့လမ်းကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ပိတ်ရဲသည်ဆိုသော အချက်ကြောင့် ဖြစ်နိုင်ခြေတစ်ခုကို စဉ်းစားမိကာ ရင်ခုန်သံများ မြန်လာတော့သည်။</p> <p>“မင်းက ကာမလမ်းစဉ်က နတ်သားတော် ချင်းယွီ လား.........”</p> <p>“ရွှယ်ဝူယာ......... မတွေ့တာ ကြာပြီပဲ”</p> <p>ကာမလမ်းစဉ် နတ်သားတော် ချင်းယွီက မျက်နှာထားကို ပြောင်းလဲလျက် သရော်သလို ပြုံးလိုက်သည်။ ထိုအခါမှ ရွှယ်ဝူယာ၏ မျက်နှာမှာ လုံးဝ ပျက်သွားတော့သည်။ မုန့်ဝမ်က လျှို့ဝှက်ချက် အများဆုံးဖြစ်သော ကာမလမ်းစဉ် နတ်သားတော်ကိုပင် ဆွဲဆောင်နိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။</p> <p>သူ၏ စိတ်ထဲတွင် မကောင်းသော အငွေ့အသက်များကို ခံစားနေရသည်။ ကျင်းချန်း၊ ချင်းယွီ နှင့် မုန့်ဝမ်တို့ သုံးယောက် ပေါင်းလိုက်မည်ဆိုလျှင်......... ရွှယ်ဝူယာသည် ချက်ချင်းပင် အနှစ်သာရသွေးကို လောင်ကျွမ်းစေကာ သွေးအလင်းတန်းအဖြစ် ပြောင်းလဲလျက် ဝေးရာသို့ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားတော့သည်။</p> <p>“အခုမှ ထွက်ပြေးဖို့ ကြံနေတာ နည်းနည်း နောက်ကျမနေဘူးလား.........”</p> <p>ချင်းယွီက မျက်ခုံးပင့်လျက် ရယ်မောလိုက်သည်။ သူ ဘာမှမလုပ်လိုက်သလို ထင်ရသော်လည်း ရွှယ်ဝူယာ၏ ပုံရိပ်မှာ ရုတ်တရက် တောင့်ခဲသွားပြီး မျက်ဝန်းများမှာလည်း ဝေဝါးသွားချေသည်။ မုန့်ဝမ်သည်လည်း ထိုအခွင့်အရေးကို လက်လွတ်မခံဘဲ ပိုးကောင်များနှင့်အတူ ရွှယ်ဝူယာထံသို့ စစ်ဦးလှည့်လိုက်တော့သည်။</p> <p>ရွှယ်ဝူယာသည် ချင်းယွီ၏ ထိန်းချုပ်မှုမှ ရုန်းထွက်ရန် ကြိုးစားနေသော်လည်း မုန့်ဝမ်က အခွင့်အရေး မပေးပေ။ သွေးပင်လယ် ပုံရိပ်ယောင်အိပ်မက်မှာ ထပ်မံ ပေါ်ပေါက်လာပြန်သည်။</p> <p>“အား.........”</p> <p>ရွှယ်ဝူယာသည် ပြင်းထန်စွာ ရုန်းကန်ရင်း ပုံရိပ်ယောင်ကို ဖြိုခွဲလိုက်သော်လည်း သူ ရုန်းကန်နေစဉ်မှာပင် ချင်းယွီက တစ်ဖန် တိုက်ခိုက်ပြန်ရာ ရွှယ်ဝူယာမှာ အတိတ်မှတ်ဉာဏ်များကြားတွင် အဖန်ဖန် နစ်မြုပ်နေရတော့သည်။</p> <p>ဤသံသရာမှာ အထပ်ထပ် ဖြစ်နေပြီး ရွှယ်ဝူယာ၏ သတိလစ်ချိန်မှာ ပို၍ ကြာမြင့်လာကာ သတိရှိချိန်မှာ ပို၍ တိုတောင်းလာပေသည်။</p> <p>နောက်ဆုံးတွင် ရွှယ်ဝူယာ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အကန့်အသတ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ သူ၏ စွမ်းအားများမှာ ခမ်းခြောက်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီး ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ ဒဏ်ရာများမှာလည်း ကုသ၍ မရတော့ဘဲ သွေးများမှာ အဆက်မပြတ် စီးကျနေသည်။ သူ၏ ဝိညာဉ်မှာပင် ပြိုကွဲတော့မည့်အခြေအနေသို့ ဆိုက်ရောက်နေပေပြီ။</p> <p>ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း မုန့်ဝမ်မှာ အချိန်တန်ပြီမှန်း သိလိုက်သည်။ သူမသည် ရွှယ်ဝူယာ၏ ရှေ့တွင် ချက်ချင်း ပေါ်လာပြီး လက်ထဲရှိ ဓားရှည်မှာ အေးစက်သော အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်လျက် ရွှယ်ဝူယာ၏ သွေးပင်လယ်အတွင်းသို့ တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ ထိုးစိုက်လိုက်တော့သည်။</p> <p>ရွှယ်ဝူယာ၏ မျက်ဝန်းတွင် နာကျင်မှုရိပ်များ ဖြတ်ပြေးသွားပြီးနောက် သတိပြန်ဝင်လာသည်။ သူသည် သူမကို စိုက်ကြည့်ရင်း အားယူကာ စကားလုံး နှစ်လုံးကို ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p>“မုန့်......... ဝမ်.........”</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save