Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၇၉)</h2> <h2 style="text-align: center;">သုံးယောက်တစ်ယောက်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ယောင်ဟန် ၏ ပျင်းရိလေးတွဲသော အသံထဲတွင် သူတစ်ပါး ဒုက္ခရောက်သည်ကို ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်နေသည့် အရိပ်အယောင်များ ပြည့်နှက်နေသည်။</p> <p>“ဘာအကျိုးအမြတ်မှလည်း မရလိုက်ဘဲနဲ့ ........ ရွှယ်ဝူယာကို သတ်ဖို့အတွက် နင်က နှလုံးသွေးတွေ အများကြီး အကုန်ခံလိုက်ရသလို ချပ်ဝတ်လည်း ပျက်စီးသွားပြီ ......... အခုက နင့်ကို သတ်ဖို့ အကောင်းဆုံး အချိန်ပဲ....”</p> <p>ကွေ့ရန် (ဝိညာဉ်ဓား) ၏ လက်ထဲရှိ အနက်ရောင် ဓားရှည်မှာလည်း ထူးဆန်းသော ဝိညာဉ်အငွေ့အသက်များကို ထုတ်လွှတ်နေပြီး မုန့်ဝမ် ကို အချိန်မရွေး အသေအလဲ တိုက်ခိုက်ရန် အသင့်ဖြစ်နေချေပြီ။</p> <p>သူ၏ ရပ်တည်ပုံမှာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးဟု ထင်ရသော်လည်း ယောင်ဟန်နှင့် ရှေ့နောက်ညှပ်လျက် မုန့်ဝမ်၏ ထွက်ပြေးပေါက်အားလုံးကို ပိတ်ဆို့ထားခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ယောင်ဟန်၏ တိုက်စစ်ကို ရင်ဆိုင်ရာတွင် မုန့်ဝမ်မှာ ထူးဆန်းစွာပင် တည်ငြိမ်နေ၏။ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အဓိပ္ပာယ်ပါသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။</p> <p>“ငါ့ရဲ့ ချပ်ဝတ် ပျက်စီးသွားတာနဲ့ နင်တို့က ငါ့ကို အလွယ်တကူ သတ်နိုင်ပြီလို့ တကယ်ပဲ ယုံကြည်နေတာလား.........”</p> <p>မုန့်ဝမ်၏ အသံမှာ အေးစက်နေသော်လည်း လှောင်ပြောင်မှုများ ပါဝင်နေသည်။ သူမသည် ရှောင်တိမ်းခြင်း မပြုဘဲ ယောင်ဟန်၏ တိုက်ခိုက်မှုကို သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် တိုက်ရိုက် လက်ခံလိုက်ချေသည်။</p> <p>“ဝုန်း.........”</p> <p>ထိုင်းမှိုင်းသော အသံတစ်ခုနှင့်အတူ ယောင်ဟန်၏ လက်မှာ မာကျောသော ကျောက်ဆောင်တစ်ခုကို ရိုက်မိသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ မုန့်ဝမ်ကို အနည်းငယ်မျှ နာကျင်အောင် မလုပ်နိုင်ရုံသာမက တန်ပြန်သက်ရောက်မှုကြောင့် ယောင်ဟန်၏ လက်မောင်းမှာပင် ထုံကျင်သွားတော့သည်။</p> <p>“ဘာ.................”</p> <p>ယောင်ဟန်က မယုံကြည်နိုင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်မိ၏။ ကွေ့ရန်လည်း မှင်သက်သွားသည်။ မုန့်ဝမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် မည်သည့် ကာကွယ်ရေး လက်နက် အရှိန်အဝါမှ မရှိသည်ကို သူ ရှင်းလင်းစွာ အာရုံခံမိသော်လည်း သူမက ယောင်ဟန်၏ တိုက်ကွက်ကို ထိပ်တိုက် တောင့်ခံနိုင်ခဲ့သည်။</p> <p>အဘယ်ကြောင့် ထိုသို့ ဖြစ်ပျက်နေရသနည်း.........</p> <p>ယောင်ဟန် သံသယဝင်နေစဉ်မှာပင် မုန့်ဝမ်၏ ပုံရိပ်မှာ မူလနေရာမှ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် အန္တရာယ်အချက်ပေးသံ မြည်လာသဖြင့် အနောက်သို့ အလျင်အမြန် ဆုတ်ခွာလိုက်ရ၏။</p> <p>သို့သော် မုန့်ဝမ်က အရိပ်ပမာ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်ပါလာပြီး သူမနှင့် ပို၍ နီးကပ်လာသည်။</p> <p>ယောင်ဟန်၏ စိတ်ထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာစဉ်မှာပင် မုန့်ဝမ်သည် သူမ၏ အနောက်၌ ပေါ်လာပြီး သွယ်လျသော လက်ချောင်းများဖြင့် သူမ၏ ကျောပြင်ကို ဓားတစ်ချောင်းပမာ ထိုးစိုက်လိုက်သည်။</p> <p>“နင်က အရမ်း နှေးလွန်းတယ်.........”</p> <p>မုန့်ဝမ်က နှမြောတသဟန်ဖြင့် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်၏။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ စစ်မှန်သော မိစ္ဆာခန္ဓာ ဖြင့် ပုံဖော်ထားခြင်းဖြစ်ရာ မည်သည့် ရတနာချပ်ဝတ်ထက်မဆို အဆပေါင်းများစွာ ပိုမို ကြံ့ခိုင်လှပေသည်။</p> <p>သူမကို အနိုင်ယူနိုင်မည်ဟု ထင်နေကြသည်မှာ တကယ်ပင် အတွေးမှားနေခြင်း ဖြစ်ချေသည်။</p> <p>“ဒီလောက် စွမ်းရည်လေးနဲ့ ငါ့ကို လာသတ်ရဲတယ် ဟုတ်လား.........”</p> <p>ယောင်ဟန်၏ မျက်နှာမှာ ပျက်သွားသည်။ မကြာသေးမီက လျှို့ဝှက်နယ်မြေအတွင်း တိုက်ခိုက်စဉ်က မုန့်ဝမ်မှာ သူမ၏ ဖိနှိပ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသေးသည်။</p> <p>ဤမျှ တိုတောင်းသော အချိန်အတွင်း မုန့်ဝမ်  အစွမ်းထက်လာလိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။</p> <p>ယောင်ဟန်သည် ရှက်စိတ်နှင့် ဒေါသတို့ကြောင့် စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်လိုက်ပြီး မျက်လုံးသုံးလုံးနှင့် အမြီးသုံးချောင်းရှိသော အနီရောင် မိစ္ဆာမြေခွေးအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်သည်။</p> <p>အမြှီးသုံးချောင်းမြေခွေးမှာ သံမဏိကြာပွတ်များအလား လေပြင်းများနှင့်အတူ မုန့်ဝမ်ထံသို့ ယမ်းခါ တိုက်ခိုက်လာတော့သည်။</p> <p>“အဆင့်မရှိတဲ့ လှည့်ကွက်တွေပဲ.........”</p> <p>မုန့်ဝမ်က နှာခေါင်းရှုံ့လျက် ပုံရိပ်ယောင်ပမာ လှုပ်ရှားကာ မြေခွေးမ၏ တိုက်ကွက်ကို အလွယ်တကူ ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် မြေခွေးမြီးတစ်ချောင်းကို ဖမ်းဆွဲကာ အားဖြင့် ဆွဲလိုက်၏။</p> <p>“အား.........”</p> <p>အမြီးကို အဆွဲခံလိုက်ရသဖြင့် ယောင်ဟန်မှာ နာကျင်လွန်း၍ မျက်နှာ ဖြူရော်သွားပြီး တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီသွားရသည်။ မုန့်ဝမ်က လက်ထဲမှ မြေခွေးမြီးကို ကြည့်ကာ သာယာစွာ ရယ်မောလိုက်၏။</p> <p>“ငါက မြေခွေးသားမွေး တစ်ထည် လိုချင်နေတာနဲ့ အတော်ပဲ။ ဒီတစ်ခုက တော်တော်လေး ကြည့်ကောင်းတာပဲ.........”</p> <p>ယောင်ဟန်က ဒေါသတကြီးဖြင့် သူမ၏ တတိယမျက်လုံးမှ အလင်းတန်းတစ်ခုကို မုန့်ဝမ်ထံသို့ ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။ မုန့်ဝမ်က မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ခေါင်းကို အနောက်သို့ စောင်းကာ ရှောင်လိုက်ရ၏။</p> <p>ထိုအခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ ယောင်ဟန်သည် သူမ၏ အမြီးကို မုန့်ဝမ်လက်ထဲမှ ရုန်းထွက်လိုက်ပြီး အကာအကွယ်ပုံစံ ယူလိုက်သည်။</p> <p>မုန့်ဝမ်က လည်ပင်းကို တစ်ချက်ဆန့်ကာ နှာခေါင်းရှုံ့လျက် ယောင်ဟန်ထံသို့ ထပ်မံ တိုးဝင်သွားပြန်သည်။</p> <p>မည်သည့် ပိုလျှံသော လှုပ်ရှားမှု သို့မဟုတ် အတတ်ပညာမှ မသုံးဘဲ သူမ၏ ကြံ့ခိုင်သော မိစ္ဆာခန္ဓာနှင့် အလွန်မြန်သော အရှိန်အဝါဖြင့်တင် ယောင်ဟန်ကို အကြီးအကျယ် ဖိအားပေးထားနိုင်ပြီ ဖြစ်ချေသည်။</p> <p>တိုက်ပွဲစသည်နှင့် ယောင်ဟန်မှာ အခြေအနေ နိမ့်ပါးသွား၏။ သူမ ဂုဏ်ယူရသော အရှိန်နှင့် ခွန်အားမှာ မုန့်ဝမ်ရှေ့တွင် အသုံးမဝင်တော့ဘဲ တရစပ် ဆုတ်ခွာနေရတော့သည်။</p> <p>“မဖြစ်နိုင်တာ......... ဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး.... နင် ငါ့ကို ပုံရိပ်ယောင်အတတ်နဲ့ ထပ်ပြီး လှည့်စားနေတာ မဟုတ်လား....” သူမသည် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာ အော်ဟစ်နေမိသည်။</p> <p>ကွေ့ရန် နှင့် ကျင်းချန်း တို့လည်း မှင်သက်နေကြ၏။ ယောင်ဟန် တိုက်ခိုက်လျှင် မုန့်ဝမ်ကို အလွယ်တကူ နှိမ်နင်းနိုင်မည်ဟု သူတို့ ထင်ခဲ့ကြသော်လည်း ယခုမူ မုန့်ဝမ်၏ စွမ်းအားကို အစကတည်းက အထင်သေးခဲ့မိကြောင်း သိလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>အဝေးမှ အေးစက်စွာ ကြည့်နေသော ချင်းယွီမှာမူ မုန့်ဝမ်က ယောင်ဟန်ကို အသာစီးရနေသည်ကို မြင်သောအခါ မျက်ဝန်းထဲတွင် ထူးဆန်းသော အလင်းတန်းများ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ သူ၏ အကြည့်မှာ မုန့်ဝမ်ထံ၌သာ စွဲမြဲနေပြီး စိုးရိမ်ပူပန်မှုနှင့်အတူ စိတ်ဝင်တစားရှိနေပုံရသည်။</p> <p>တိုက်ပွဲအလယ်တွင် မုန့်ဝမ်သည် မျက်လုံးသုံးလုံး မိစ္ဆာမြေခွေးကို ဧရာမ သဲအိတ်တစ်ခုပမာ တရစပ် တိုက်ခိုက်နေသည်။ မိစ္ဆာမြေခွေးမှာ နှာခေါင်းနှင့် ပါးစပ်မှ သွေးများ ထွက်နေပြီး အမြီးတစ်ချောင်းမှာလည်း ကျိုးသွားကာ အလွန်ပင် သနားစဖွယ် ဖြစ်နေချေပြီ။</p> <p>“ကွေ့ရန်......... ကျင်းချန်း......... နင်တို့က ဘယ်လောက်အထိ ထိုင်ကြည့်နေဦးမှာလဲ....” မြေခွေးမက ဒေါသတကြီး အော်လိုက်ရသည်။</p> <p>ကွေ့ရန်သည် အခြေအနေကို ကြည့်ကာ လက်ထဲမှ ဓားရှည်ဖြင့် မုန့်ဝမ်ကို ဝင်ရောက် တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။ မုန့်ဝမ်က လျင်မြန်စွာ ရှောင်တိမ်းပြီးနောက် သူ၏ ရင်ဘတ်ကို လက်သီးဖြင့် ထိုးလိုက်ရာ ကွေ့ရန်မှာ ပွတ်ကာသီကာ ရှောင်လိုက်၏။ သူသည် ယောင်ဟန်ကဲ့သို့ ကြံ့ခိုင်သော ခန္ဓာကိုယ်မျိုး မရှိသဖြင့် ထိုလက်သီး အထိခံရလျှင် ရင်ဘတ်တွင် အပေါက်ကြီး တစ်ပေါက် ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။</p> <p>“အားလုံး ပေါင်းတိုက်ကြ....”</p> <p>ကျင်းချန်းလည်း တိုက်ပွဲထဲ ဝင်လာကာ မီးခိုးရောင်နှင့် အဖြူရောင် ရောယှက်နေသော ထူးခြားသည့် ဂူပိုးကောင်များကို လွှတ်လိုက်သည်။ မုန့်ဝမ်သည် တစ်ဦးတည်းနှင့် သုံးဦးကို ရင်ဆိုင်နေရသော်လည်း အခြေအနေ နိမ့်ပါးသွားခြင်း မရှိပေ။</p> <p>တိမ်တိုက်များကြားတွင် လီဖော်ထျန်း နှင့် လုရှောက် တို့သည် ထိုတိုက်ပွဲကို အဝေးမှ စောင့်ကြည့်နေကြသည်။</p> <p>“ဒီမုန့်ဝမ်က သူ့အစွမ်းတွေကို တော်တော် ဖုံးကွယ်ထားတာပဲ။ တစ်ယောက်နဲ့ သုံးယောက်ကိုတောင် အသာစီးရနေသေးတယ်။ ရွှယ်ဝူယာတင် မကဘူး... အားလုံးက သူ့ကို အထင်သေးခဲ့ကြတာပဲ” လီဖော်ထျန်းက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ဘာ တစ်ယောက်နဲ့ သုံးယောက်လဲ............. ကွေ့ရန်က သူ့အစွမ်းအကုန် မသုံးသေးဘူး၊ ကျင်းချန်းကလည်း ဟန်ပြအနေနဲ့ပဲ ပိုးကောင်တွေကို လွှတ်နေတာ။ အစကနေ အဆုံးအထိ အနှိပ်စက်ခံနေရတာက ဦးနှောက်မရှိတဲ့ ယောင်ဟန် တစ်ယောက်တည်းပါ” လုရှောက်က အေးစက်စွာ လှောင်ပြောင်လျက် အမှန်တရားကို ထောက်ပြလိုက်သည်။</p> <p>“ကွေ့ရန်နဲ့ ကျင်းချန်းတို့က အပျင်းခိုနေတာ မှန်ပေမဲ့ ဒါက မုန့်ဝမ် ဘယ်လောက် အစွမ်းထက်လဲဆိုတာ ပြနေတာပဲ” လီဖော်ထျန်းက စိတ်ဝင်တစား ဆက်ကြည့်နေသည်။ ထို့နောက် သူမက ဘေးမှလူကို နောက်ပြောင်လိုက်၏။ “နင့်ရဲ့ မဟာမိတ်ကတော့ အသေခံသွားရပြီ... နင် မကူညီဘူးလား....”</p> <p>လုရှောက်၏ မျက်နှာမှာ တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။ “မဟာမိတ်တစ်ယောက် သေရင် နောက်တစ်ယောက် ထပ်ရှာရုံပဲ။ မုန့်ဝမ်သာ ဒီတိုက်ပွဲကနေ အသက်ရှင်နိုင်ရင် ငါ့ရဲ့ မဟာမိတ်အသစ်အဖြစ် ထည့်သွင်းစဉ်းစားလို့ ရတာပေါ့”</p> <p>တိုက်ပွဲအလယ်တွင် မုန့်ဝမ်မှာ ပို၍ သန်မာလာသည့်အလား ရှိနေသည်။ သူမ၏ မိစ္ဆာခန္ဓာမှာ မကုန်ခမ်းနိုင်သော စွမ်းအားများ ရှိနေပြီး ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ခြင်း မရှိပေ။ ကွေ့ရန်နှင့် ကျင်းချန်းတို့မှာလည်း မထင်မှတ်ဘဲ တိုက်ခိုက်ခံရသဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်တွင် ဒဏ်ရာအချို့ ရရှိနေပြီ ဖြစ်ချေသည်။ မိစ္ဆာမြေခွေးမှာမူ သွေးအလိမ်းလိမ်းနှင့် အရှိန်အဝါများ လုံးဝ အားနည်းသွားသည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save