Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၈၀)</h2> <h2 style="text-align: center;">မိစ္ဆာဝိညာဉ်အလံကို ဆွဲဖြဲခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>“တောက်... မုန့်ဝမ်က ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်တောင် သန်မာနေရတာလဲ....”</p> <p>ကွေ့ရန် (ဝိညာဉ်ဓား) တစ်ယောက် စိတ်ထဲမှ ကြုံးဝါးနေမိသည်။ သူသည် အစွမ်းကုန် မထုတ်သေးဟု ဆိုသော်ငြားလည်း အလှပြနေခြင်းတော့ မဟုတ်ပေ။ ယခုမူ သူ အတည်ပေါက် တိုက်ခိုက်ရန် လိုအပ်နေပြီမှန်း သိလိုက်ရသည်။</p> <p>“ကျင်းချန်း... ချန်ထားမနေနဲ့...... အမြန်ဆုံး အပြတ်ရှင်းကြရအောင်....”</p> <p>ကွေ့ရန်က ဟိန်းဟောင်းလိုက်ရင်း လက်နှစ်ဖက်တွင် မိစ္ဆာအရှိန်အဝါများ ဝေဝါးလာပြီး အေးစက်သော ဝိညာဉ်လက်သည်းများဖြင့် မုန့်ဝမ်၏ မျက်နှာကို တိုက်ရိုက် ကုတ်ခြစ်လိုက်သည်။ ထိုစကားကို ကြားသည်နှင့် ကျင်းချန်း လည်း အစွမ်းကို မဖုံးကွယ်တော့ဘဲ လက်အင်္ကျီကို ခါယမ်းလိုက်ရာ ဂူပိုးကောင် အုပ်ကြီးမှာ သဲသောင်ပြင်မှ ဒီရေပမာ မုန့်ဝမ်ထံသို့ တိုးဝင်သွားတော့သည်။</p> <p>ဤပိုးကောင်များမှာ ယခင်ကထက် ပိုမို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မိစ္ဆာအရှိန်အဝါများ ပြည့်နှက်နေပြီး တစ်ကောင်ချင်းစီ၏ ခွန်အားမှာလည်း အဆပေါင်းများစွာ သန်မာလှသည်။</p> <p>ကွေ့ရန်နှင့် ကျင်းချန်းတို့၏ ပေါင်းစပ်တိုက်ခိုက်မှုကို ရင်ဆိုင်ရာတွင် မုန့်ဝမ်မှာ အနည်းငယ်မျှ တုန်လှုပ်ခြင်း မရှိပေ။ လက်ထဲရှိ အစိမ်းရင့်ရောင် ထီးကလေးမှာ လေကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ လည်ပတ်နေပြီး ဝိညာဉ်လက်သည်းများကို ပိတ်ဆို့ထားသည်။</p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူမ၏ နှလုံးစားပိုးကောင် က အစွမ်းပြလာပြီး ကျင်းချန်း၏ ပိုးကောင်များအား စတင် လွှမ်းမိုးလိုက်သည်။</p> <p>မိစ္ဆာအရှိန်အဝါများဖြင့် တိုးဝင်လာသော ပိုးကောင်အုပ်ကြီးမှာ မုန့်ဝမ်အနီးသို့ မရောက်မီမှာပင် သဘာဝရန်သူနှင့် တွေ့လိုက်ရသကဲ့သို့ အနောက်သို့ လန့်ဖျန့် ဆုတ်ခွာသွားကြပြီး အနားသို့ မကပ်ရဲကြတော့ပေ။</p> <p>မုန့်ဝမ်က နှာခေါင်းရှုံ့လျက် ပုံရိပ်ကို ဝေဝါးစေကာ ယောင်ဟန် ဆီသို့ တစ်ဖန် တိုးဝင်သွားပြန်သည်။</p> <p>ကွေ့ရန်နှင့် ကျင်းချန်းတို့၏ အကူအညီ မပါဘဲ အမြီးတစ်ချောင်း ပြတ်နေသော မြေခွေးမမှာ မုန့်ဝမ်၏ ရက်စက်သော တိုက်စစ်ကို မခံနိုင်တော့ပေ။</p> <p>မုန့်ဝမ်၏ တိုက်ကွက်တိုင်းမှာ သေစေနိုင်သော သွေးရောင်မိစ္ဆာ အရှိန်အဝါများ ပါဝင်နေသဖြင့် ယောင်ဟန်မှာ တရစပ် ဆုတ်ခွာရင်း ဒဏ်ရာများ တစ်ကိုယ်လုံး ပြည့်လာရသည်။</p> <p>“အား.............”</p> <p>စူးရှသော အော်ဟစ်သံနှင့်အတူ ယောင်ဟန်၏ ကျန်ရှိသော အမြီးနှစ်ချောင်းမှာလည်း အမြစ်မှ ပြတ်ထွက်သွားပြီး သွေးများ ပန်းထွက်လာသည်။ မြေခွေးမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြိုလဲသွားပြီး အသက်ပင် မရှူနိုင်တော့ဘဲ နောက်ဆုံးတွင် အဖြူရောင် အလင်းလုံးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ကွယ်ပျောက်သွားတော့သည်။</p> <p>နောက်တစ်ခဏတွင် လူသားပုံစံသို့ ပြန်လည်ပြောင်းလဲသွားသော ယောင်ဟန် ပေါ်လာသည်။ သူမ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူရော်နေပြီး မျက်ဝန်းထဲတွင် ထိတ်လန့်မှုများ ရှိနေဆဲပင်။</p> <p>“သေသွားပြီလား.............”</p> <p>ကွေ့ရန်နှင့် ကျင်းချန်းတို့ မှင်သက်သွားကြသည်။ မုန့်ဝမ်က ယောင်ဟန်ကို အသေရိုက်နှက်လိုက်သဖြင့် အသက်တစ်ချောင်း ဆုံးရှုံးသွားရခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ မြေခွေးဘဝမှ အသက်တစ်ချောင်းသာ ဖြစ်သော်လည်း မျက်လုံးသုံးလုံး၊ အမြီးသုံးချောင်းရှိသော မြေခွေးခန္ဓာမှာ ယောင်ဟန်၏ အစွမ်းထက်ဆုံး တိုက်ခိုက်ရေး ခန္ဓာကိုယ် မဟုတ်ပါလား....</p> <p>ကွေ့ရန်၏ မျက်ဝန်းတွင် ရက်စက်မှုများ ပြည့်လာသည်။ “ဒါဆိုရင် ငါတို့ရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ စွမ်းရည်တွေကို ထုတ်ပြရတော့မှာပေါ့....” သူသည် လက်ကွက်များဖော်ကာ မန္တန်များကို ရွတ်ဆိုလိုက်ရာ လက်ထဲတွင် အနက်ရောင် အလံတစ်ခု ပေါ်လာသည်။</p> <p>ထိုအလံပေါ်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မကောင်းဆိုးဝါးဝိညာဉ်များ ပုံဖော်ထားပြီး အေးစက်လှသော အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်နေသည်။</p> <p>“မိစ္ဆာဝိညာဉ်အလံ  လား....” တိမ်တိုက်ထဲတွင် ပုန်းနေသော လီဖော်ထျန်း က အံ့ဩစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p>ကွေ့ရန်က အလံကို အားကုန်ယမ်းလိုက်ရာ အလံပေါ်ရှိ များပြားလှသော မကောင်းဆိုးဝါးဝိညာဉ်များမှာ ဟိန်းဟောင်းလျက် မုန့်ဝမ်ကို ဝါးမြိုရန် ပြေးဝင်သွားကြသည်။</p> <p>မုန့်ဝမ်မှာ မကြောက်မရွံ့ဘဲ ထီးကလေးကို ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ လည်ပတ်စေကာ မဖောက်ထွင်းနိုင်သော အကာအကွယ်တစ်ခု ပြုလုပ်ထား၏။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကျင်းချန်း၏ ပိုးကောင်များမှာ မုန့်ဝမ်ကို မတိုက်တော့ဘဲ တစ်ကောင်နှင့်တစ်ကောင် အချင်းချင်း ပြန်လည် ကိုက်ခဲသတ်ဖြတ်နေကြသည်။</p> <p>“ဖူး.............”</p> <p>ပိုးကောင်များ အမြောက်အများ သေဆုံးသွားသောအခါ ပိုင်ရှင်ဖြစ်သူ ကျင်းချန်းမှာ တန်ပြန်သက်ရောက်မှုကြောင့် သွေးတစ်လုပ် အန်လိုက်ရသည်။ ကွေ့ရန်၊ ယောင်ဟန် နှင့် ကျင်းချန်းတို့ သုံးဦးစလုံး မုန့်ဝမ်၏ စွမ်းအားမှာ သူတို့ ထင်ထားသည်ထက် များစွာ သာလွန်နေကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်ကြသည်။</p> <p>ကျင်းချန်းက သွားကို တင်းတင်းကြိတ်လျက် ရူးသွပ်သော အကြည့်ဖြင့်  “မုန့်ဝမ်... နင် သေရမယ်.... နင် သေလိုက်စမ်း........” ဟု အော်ဟစ်ကာ အနက်ရောင် ဆေးလုံးတစ်လုံးကို ထုတ်ယူ၍ မျိုချလိုက်သည်။</p> <p>သူ၏ အရှိန်အဝါမှာ ချက်ချင်း မြင့်တက်လာပြီး မျက်လုံးများ သွေးနီရောင် ပြောင်းသွားကာ မြေပြင်ကို လက်ဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်သည်။ ထိုအခါ ရူးသွပ်နေသော ပိုးကောင်များမှာ တည်ငြိမ်သွားပြီး မုန့်ဝမ်ထံသို့ စနစ်တကျ ပြန်လည် တိုက်ခိုက်လာကြသည်။</p> <p>ကွေ့ရန်ကလည်း အခွင့်ကောင်းယူကာ မိစ္ဆာဝိညာဉ်အလံကို လက်ညှိုးညွှန်လိုက်သည်။ အလံမှာ လေထဲတွင် အဆပေါင်းများစွာ ကြီးမားလာပြီး မကောင်းဆိုးဝါးဝိညာဉ်များဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော ဧရာမ ဝဲဂယက်ကြီးတစ်ခုသည် မုန့်ဝမ်၏ ထီးအကာအကွယ်ကို ဖောက်ထွက်ကာ သူမကို ဝန်းရံ ပိတ်ဆို့လိုက်တော့သည်။ ယောင်ဟန်ကလည်း မုန့်ဝမ်၏ ထွက်ပြေးပေါက်ကို တိတ်တဆိတ် ပိတ်ဆို့ထား၏။</p> <p>သုံးဦးသား၏ ပေါင်းစပ်အရှိန်အဝါမှာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကိုပင် တုန်လှုပ်စေသည်။ လီဖော်ထျန်း နှင့် လုရှောက် တို့ပင် မုန့်ဝမ်မှာတော့ သွားပြီဟု ထင်မှတ်လိုက်ကြသည်။</p> <p>ချင်းယွီ တစ်ယောက်သာ မုန့်ဝမ် ဤမျှနှင့် အရှုံးမပေးလောက်ဟု တွေးတောနေမိ၏။</p> <p>သို့သော် မကြာမီမှာပင် မိစ္ဆာဝိညာဉ်အလံအတွင်းမှ စုတ်ဖြဲသံကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>“ဗြိ.............”</p> <p>သွေးနီရောင် အလင်းတန်းများကြားတွင် ဧရာမ မိစ္ဆာဝိညာဉ်အလံကြီးမှာ အလယ်မှနေ၍ နှစ်ခြမ်း ကွဲထွက်သွားတော့သည်။ များပြားလှသော မကောင်းဆိုးဝါးဝိညာဉ်များမှာလည်း သွေးရောင်အလင်းအောက်တွင် အော်ဟစ်လျက် မီးခိုးများအဖြစ် ပျောက်ကွယ်သွားကြရသည်။</p> <p>“ဘာဖြစ်တာလဲ....”</p> <p>ကွေ့ရန်၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် သေလူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဖြူရော်သွားပြီး ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုများ ပြည့်သွားသည်။ ကျင်းချန်း နှင့် ယောင်ဟန် တို့လည်း မှင်သက်လျက် စကားပင် မပြောနိုင်တော့ပေ။</p> <p>မိစ္ဆာဝိညာဉ်အလံ၏ အက်ကွဲကြောင်းအတွင်းမှ သွေးနီရောင် အလင်းတန်းများမှာ ဒီရေပမာ စီးထွက်လာပြီး ကောင်းကင်တစ်ဝက်ကိုပင် နီရဲစေသည်။</p> <p>ထိုသွေးရောင် အလင်းတန်းများကြားမှ လူရိပ်တစ်ခု ဖြည်းညှင်းစွာ လမ်းလျှောက်ထွက်လာ၏။ ၎င်းမှာ မုန့်ဝမ်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>သူမ၏ ဝတ်စုံမှာ စုတ်ပြတ်နေသော်လည်း သူမ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါကို မဖုံးကွယ်နိုင်ပေ။ သွေးရောင်အလင်းများ ဝန်းရံထားသော သူမကို ကြည့်ရသည်မှာ သွေးအိုင်ထဲမှ ထွက်လာသော အသူရာနတ်ဘုရားမတစ်ပါးအလား မြင်သူတိုင်းကို တုန်လှုပ်ချောက်ချားစေသည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save