Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၈၃)</h2> <h2 style="text-align: center;">တပည့်လိမ္မာ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>မုန့်ဝမ် သည် စိတ်ထဲမှ အတွေးများကို ဖိနှိပ်လိုက်ပြီး တွေဝေဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ဆရာ... အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်ထောင်ဆိုတာ တော်တော်များတဲ့ ပမာဏပါပဲ.........”</p> <p>စီထျန့်ချီ က သူမစကားကို ချက်ချင်းဖြတ်ပြောလိုက်ပြီး လေသံမှာ မကျေမနပ် ဖြစ်သွားသည်။</p> <p>“ဘာလဲ........ နင်က အခု နတ်သမီးတော် ဖြစ်နေပြီပဲ... ဒီလောက် ကျောက်တုံးလေးတောင် မထုတ်နိုင်ဘူးလား........ နင်က ငါ့ကို အထင်သေးနေတာလား........”</p> <p>သူ၏ စကားအဆုံးတွင် ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ ထူးခြားသော ဖိအားများမှာ တစ်ဟုန်ထိုး ထွက်ပေါ်လာပြီး သွေးကန်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းမိုးသွားတော့သည်။</p> <p>မုန့်ဝမ်သည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး ဆရာဖြစ်သူကို ကြည့်ကာ ဖားယားသော အပြုံးမျိုး ပြောင်းလဲလိုက်သည်။ အကယ်၍ သူမသည် ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်လျှင် ရှုံးနိမ့်မည်မဟုတ်သော်လည်း အကြီးအကျယ် နစ်နာပေလိမ့်မည်။ နောင်တွင် အခွင့်အရေးများစွာ ရှိသေးသဖြင့် လက်ရှိ ဤအဖိုးကြီးနှင့် ရန်ဖြစ်ရန် မလိုအပ်ပေ။</p> <p>“ဆရာကလည်း... ဘာတွေပြောနေတာလဲ........ ဆရာ့ကို လုပ်ကျွေးပြုစုရတာ တပည့်တစ်ယောက်ရဲ့ တာဝန်ပဲလေ။ အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်ထောင်ဆိုတာ ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ ဆရာ ခဏစောင့်ပါ... တပည့် အခုသွားယူပေးပါ့မယ်”</p> <p>စီထျန့်ချီက ဝမ်းသာအားရ ရယ်မောလိုက်သည်။ “မြန်မြန်သွား၊ မြန်မြန်သွား........ ဒါမှ ငါ့ရဲ့ တပည့်လိမ္မာလေး.......”</p> <p>မုန့်ဝမ်သည် သွေးကန်မှ ထွက်လာပြီး ရွှယ်ဝူယာ ၏ နန်းတော်ဆီသို့ လျှောက်လှမ်းသွားသည်။ ရွှယ်ဝူယာ၏ ဘဏ္ဍာတိုက်အတွင်းတွင် သိုလှောင်အိတ်များနှင့် သိုလှောင်လက်စွပ်များမှာ မျက်စိကျိန်းမတတ် ပြည့်နှက်နေ၏။</p> <p>မုန့်ဝမ်သည် အားနာခြင်းမရှိဘဲ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ သိုလှောင်ပစ္စည်း အများစုကို သူမအပိုင် သိမ်းဆည်းလိုက်တော့သည်။</p> <p>ဘဏ္ဍာတိုက် စောင့်နေသော တပည့်က ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ စကားပြောချင်သော်လည်း တွေဝေနေမိသည်။</p> <p>“နတ်သမီးတော်... အကြီးအကဲ စွန်း ဆီကို ပေးရမဲ့ အချိန်ကလည်း နီးနေပြီဆိုတော့... အခုလို အကုန်ယူသွားရင် အကြီးအကဲ စွန်းအတွက် ပေးစရာ ကျန်မှာမဟုတ်ဘူး။ အဲဒါဆိုရင် ဂိုဏ်းကနေ သွေးလမ်းစဉ်ကို ပေးမယ့် အရင်းအမြစ်တွေ၊ သွေးနတ်ဘုရား နန်းတော်က ကျင့်စဉ်တွေနဲ့ သွေးကန်အသုံးပြုခွင့်တွေကို ပိတ်ပင်ခံရနိုင်ပါတယ်.........”</p> <p>မုန့်ဝမ်က သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုများကို ရပ်တန့်ကာ ထိုတပည့်ကို အေးစက်စွာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ တပည့်မှာ တုန်လှုပ်သွားပြီး ချက်ချင်းပင် နှုတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။ သူမက အရေးမစိုက်ဟန်ဖြင့် “ဒီနတ်သမီးတော်ရဲ့ အလုပ်ကို ဝင်စွက်ဖက်ဖို့ နင့်မှာ နေရာမရှိဘူး” ဟု ဆိုကာ တပည့်ဖြစ်သူအား ဒူးထောက် တောင်းပန်ခိုင်းလိုက်သည်။</p> <p>မုန့်ဝမ်သည် သိုလှောင်အိတ် ဆယ်လုံးကျော်ကို ယူဆောင်လာပြီး စီထျန့်ချီအား လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆက်သလိုက်သည်။ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများအပြင် ရှားပါးဆေးသစ်ပင်များ၊ သတ္တုရိုင်းများနှင့် အခြားသော ကျင့်ကြံရေး အရင်းအမြစ်များကိုပါ ထည့်သွင်းပေးလိုက်သဖြင့် စီထျန့်ချီမှာ ပါးစပ်မစိနိုင်အောင် ပျော်ရွှင်သွား၏။</p> <p>“ဝမ်အာ... နင်က တကယ်ပဲ လိမ္မာလွန်းတယ်........” စီထျန့်ချီက မုတ်ဆိတ်ကို သပ်လျက် ချီးကျူးပြန်သည်။ “ဆရာ နင့်ကို ရွေးခဲ့တာ တကယ်မမှားဘူး။ နင်က ဟိုအသုံးမကျတဲ့ စီနီယာတွေထက် အများကြီး သာပါတယ်........”</p> <p>စီထျန့်ချီသည် စိတ်ကြည်လင်နေသဖြင့် မုန့်ဝမ်ကို ဘေးသို့ဆွဲကာ စကားစမြည် ပြောနေတော့သည်။ မုန့်ဝမ်ကလည်း အခွင့်ကောင်းကို အသုံးချကာ လေသံကို ဝမ်းနည်းဟန် ပြောင်းလိုက်၏။</p> <p>“ဆရာ... ဆဋ္ဌမတောင်ထိပ်က သွေးကန်က သေးလွန်းနေတယ်လို့ တပည့် ခံစားရတယ်။ တပည့် ကျင့်ကြံရတာ အဆင်မပြေဘူး ဖြစ်နေတယ်။ ဒီသွေးကန်လေးကို နည်းနည်းလောက် ချဲ့ပေးလို့ ရမလားရှင်........”</p> <p>စီထျန့်ချီက ရယ်မောလျက် “ဒါကတော့ ငါ့ကို လာပြောတာ အမှန်ဆုံးပဲ” ဟု ဆိုကာ သူ၏ အစွမ်းဖြင့် ဆဋ္ဌမတောင်ထိပ်ရှိ သွေးကန်ကို အဆပေါင်းများစွာ ကြီးမားသွားအောင် ချဲ့ထွင်ပေးလိုက်ရုံသာမက သတ္တမတောင်ထိပ်မှ သွေးများကို စီးဆင်းလာစေရန် အစီအရင်တစ်ခုကိုပါ ပြုလုပ်ပေးလိုက်သည်။ ရေကန်ငယ်လေးမှာ တစ်ခဏအတွင်း အိုင်ငယ်လေးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွား၏။</p> <p>မုန့်ဝမ်သည် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားသည်။ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများမှာ အရေးကြီးသော်လည်း ကျင့်ကြံရေး အရင်းအမြစ်များလောက် လက်တွေ့မကျပေ။ စီထျန့်ချီအား ပေးလိုက်ရသော ကျောက်တုံးများမှာ အလဟဿ မဖြစ်သွားကြောင်း သူမ သိလိုက်ရသည်။</p> <p>စီထျန့်ချီသည် ထွက်ခွာခါနီးတွင် မုန့်ဝမ်အား တံဆိပ်ပြားအသစ်တစ်ခု ပစ်ပေးလိုက်သည်။ “ဒါက နတ်သမီးတော် တံဆိပ်ပြားအသစ်ပဲ။ ဒါရဲ့ လုပ်ပိုင်ခွင့်က အရင်တစ်ခုထက် အများကြီး သာတယ်။ ကြိုးစားပြီး ကျင့်ကြံဦး” ဟု ဆိုကာ ပြုံးစစဖြင့် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။</p> <p>ထိုအပြုံးမှာ မုန့်ဝမ်၏ လှည့်ကွက်များကို သူ သိနေသော်လည်း ထုတ်မပြောသည့် အဓိပ္ပာယ်မျိုး ဆောင်နေ၏။</p> <p>စီထျန့်ချီ ထွက်သွားပြီးနောက် မုန့်ဝမ်သည် တံဆိပ်ပြားအတွင်းသို့ ဝိညာဉ်အာရုံ သွင်းကြည့်လိုက်ရာ ယောင်ဟန်၊ ကွေ့ရန် နှင့် ကျင်းချန်း တို့ထံမှ သတင်းစကားများ ရောက်ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>ယောင်ဟန်က သူမကို ပြန်လည် တောင်းပန်ကာ ဝိညာဉ်ကြောများ ပြည့်နှက်နေသော တောင်ကုန်း နှစ်ခုကို လျော်ကြေးအဖြစ် ပေးလိုကြောင်း ပြောထားသည်။</p> <p>ကွေ့ရန်ကလည်း တောင်ကုန်း နှစ်ခု ပေးမည်ဟု ဆိုကာ ကျင်းချန်းကမူ တောင်ကုန်း သုံးခုအထိ ပေးမည်ဟု ကမ်းလှမ်းထားကြသည်။</p> <p>မုန့်ဝမ်က ထိုသတင်းစကားများကို ကြည့်ကာ အေးစက်စွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။ သူမသည် တံဆိပ်ပြားပေါ်သို့ လက်ချောင်းဖြင့် တို့လိုက်ကာ ပြန်စာ ပို့လိုက်၏။</p> <p>“နတ်သားတော်၊ နတ်သမီးတော်တို့ရဲ့ စေတနာကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီတောင်ကုန်းတွေက ငါ့အတွက် ဘာမှ အသုံးမဝင်ဘူး။ အဲဒီအစား ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေနဲ့ ကျင့်ကြံရေး ပစ္စည်းတွေပဲ ပြောင်းပေးလိုက်ပါ။ နင်တို့ တစ်ယောက်ချင်းစီ အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး လေးရာစီ ပေးရမယ်။ ဪ... ပြောဖို့ မေ့လို့... ကျင်းချန်း ကတော့ နှစ်ဆ ပေးရမယ်”</p> <p>သတင်းပို့ပြီးနောက် မုန့်ဝမ်သည် အေးအေးဆေးဆေး လက်ဖက်ရည် သောက်ရင်း သူတို့၏ တုံ့ပြန်မှုကို စောင့်နေလိုက်သည်။</p> <p>ယောင်ဟန်သည် သတင်းကို ဖတ်လိုက်ရသည်နှင့် သွေးအန်မတတ် ဒေါသထွက်သွားသည်။ အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး လေးရာဆိုသည်မှာ ဓားပြတိုက်နေခြင်းသာ ဖြစ်ချေသည်။ ကွေ့ရန်လည်း ဒေါသကြောင့် လက်ထဲမှ လက်ဖက်ရည်ခွက်မှာ “ဂွမ်း” ခနဲ ကွဲအက်သွားရသည်။</p> <p>အဆိုးဆုံးမှာ ကျင်းချန်း ပင် ဖြစ်သည်။ “နှစ်ဆ........” ဟု သူက ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး လေးရာမှာပင် မနည်းလှသည်ကို မုန့်ဝမ်က သူ့ကို ရှစ်ရာ တောင်းဆိုရဲသည် မဟုတ်ပါလော.....။</p> <p>သုံးဦးသားသည် မုန့်ဝမ်ထံသို့ ဒေါသတကြီး ပြန်စာများ ပို့လိုက်ကြတော့သည်။</p> <p>“မုန့်ဝမ်... နင်က အရမ်း လောဘကြီးလွန်းနေပြီ........ အဆင့်မြင့် ကျောက်တုံး လေးရာ ပေးရအောင် နင်က ဘယ်သူမို့လို့လဲ........ ရွှေအမြုတေအဆင့် စီနီယာမို့လို့လား................” ယောင်ဟန်က ဒေါသတကြီး ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“နင် တကယ်ပဲ အခွင့်အရေးကို အသုံးချနေတာပဲ........” ကွေ့ရန်က အေးစက်စွာ ဆိုသည်။</p> <p>“မကောင်းတာကိုမှ ရွေးချင်တယ်ဆိုရင်လည်း နောင်မှ ငါ့ကို အပြစ်မတင်နဲ့တော့........” ကျင်းချန်း၏ လေသံမှာ အဆုံးအဖြတ်တစ်ခုကို ပြုလုပ်လိုက်သည့်အလား အေးစက်စက်နှင့် တည်ငြိမ်နေသည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save