Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၈၄)</h2> <h2 style="text-align: center;">အစ်ကိုကွေ့ရန်... ရှင် ဘာလို့..........</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>သူတို့၏ ငြင်းဆိုသည့် ပြန်စာများကို မြင်သောအခါ မုန့်ဝမ် မှာ ဒေါသထွက်မည့်အစား ပို၍ပင် တောက်ပစွာ ပြုံးလိုက်မိသည်။</p> <p>သူမက အေးအေးဆေးဆေးပင် ပြန်စာ ပို့လိုက်၏။ “နတ်သားတော်တို့... စကားကို အစောကြီး အပိုင်မပြောပါနဲ့ဦး။ အဆင့်မြင့် ကျောက်တုံး လေးရာဆိုတာ နင်တို့အတွက် မခက်ခဲပါဘူး။ ငါ့ရဲ့ အကြံပြုချက်ကို သေချာ စဉ်းစားကြဦးမယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်”</p> <p>ပြောပြီးသည်နှင့် သူမသည် ဆက်သွယ်မှုကို ဖြတ်တောက်လိုက်တော့သည်။</p> <p>တစ်ဖက်တွင် ကွေ့ရန် (ဝိညာဉ်ဓား)၊ ကျင်းချန်း နှင့် ယောင်ဟန် တို့၏ တံဆိပ်ပြားများမှာ တုန်ခါမှု ရပ်တန့်သွားသည်။ သုံးဦးသားမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်ကာ မယုံကြည်နိုင်မှုနှင့် ဒေါသတို့ ပြည့်နှက်နေ၏။</p> <p>“ဒီမုန့်ဝမ်က တကယ်ကို ရဲတင်းလွန်းတယ်။ ငါတို့ကို ဓားပြပဲ တိုက်ပါလား........” ယောင်ဟန်က ဒေါသတကြီး ကြုံးဝါးလိုက်သည်။</p> <p>“ဟမ့်... မိစ္ဆာခန္ဓာ ကျင့်ထားရုံနဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အထင်ကြီးမနေနဲ့။ ငါ ကွေ့ရန်ကတော့ သူ့ကို မကြောက်ဘူး........” ကွေ့ရန်ကလည်း သူ၏ ဝိညာဉ်အရှိန်အဝါများကို ထုတ်လွှတ်ရင်း ဆိုသည်။</p> <p>“မုန့်ဝမ်ရဲ့ စိတ်က အရမ်း ယုတ်မာလွန်းတယ်။ အခုကစပြီး သူ့ကို ‘မုန့်မည်း’ လို့ပဲ ခေါ်တော့မယ်။ သူ တကယ်ပဲ ဘယ်လောက် အစွမ်းထက်လဲ ကြည့်ရသေးတာပေါ့........” ကျင်းချန်းက သွားကြိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>သုံးဦးသားသည် “မုန့်မည်း” ထံတွင် အလျှော့မပေးရန်နှင့် အမြတ်မထုတ်ခံရစေရန် ကတိကဝတ် ပြုလိုက်ကြသည်။ သို့သော်လည်း စကားပြောခြင်းနှင့် လက်တွေ့မှာ တခြားစီပင်။</p> <p>မိနစ် သုံးဆယ်ပင် မပြည့်မီမှာပင် ထိုသုံးဦးမှာ ကိုယ်စီ ပြင်ဆင်ပြီးနောက် ဆဋ္ဌမတောင်ထိပ် ဆီသို့ တိတ်တဆိတ် ပျံသန်းလာခဲ့ကြသည်။ တောင်ထိပ် အပြင်ဘက်သို့ ရောက်သောအခါ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ဆုံမိကြသဖြင့် လေထုမှာ ရုတ်တရက် အနေခက်သွားတော့သည်။</p> <p>“အဟမ်း... အစ်ကိုကွေ့ရန်... နင်လည်း ဘာလို့ ဒီကို... ရှုခင်းလာကြည့်တာလား........” ကျင်းချန်းက အနေခက်စွာဖြင့် စတင် စကားပြောလိုက်သည်။</p> <p>“အင်း... ဟုတ်တယ်။ ဒီက ရှုခင်းက ထူးထူးခြားခြား လှတယ်လို့ ကြားလို့ လာကြည့်တာပါ” ကွေ့ရန်ကလည်း မျက်လုံးချင်း မဆုံဘဲ ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီးနောက် ယောင်ဟန်ကို ကြည့်ကာ - “ယောင်ဟန်... နင်ကရော ဘာလို့ ဒီရောက်နေတာလဲ........”</p> <p>“ဒီမှာ ထူးခြားတဲ့ ဆေးသစ်ပင်တွေ ရှိတယ်ဆိုလို့ လာကြည့်တာပါ” ယောင်ဟန်ကလည်း ပြုံးဖြီးဖြီးဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p>ခဏကြာ အပြန်အလှန် ဟန်ဆောင်ပြီးနောက် ကွေ့ရန်က လက်လျှော့ကာ တည့်တည့်ပင် ပြောလိုက်တော့သည်။ “ကဲ... ဟန်ဆောင်မနေကြနဲ့တော့။ ငါကတော့ မုန့်ဝမ်နဲ့ မိတ်ဖွဲ့ဖို့ လာတာ။ သူက တကယ်ပဲ အစွမ်းရှိတဲ့သူပဲ”</p> <p>ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ယောင်ဟန်က တခိခိ ရယ်မောလိုက်သည်။ “အစ်ကိုကွေ့ရန်က တကယ်ကို ပွင့်လင်းတာပဲ။ ငါလည်း အဲဒီစိတ်ကူးနဲ့ လာတာပါ။ မုန့်ဝမ်က နည်းနည်း ထူးဆန်းပေမဲ့ သူ့စွမ်းအားကို လျှော့တွက်လို့ မရဘူး။ သူနဲ့ မိတ်ဖွဲ့ထားတာက အကျိုးပဲ ရှိမှာပါ”</p> <p>ကျင်းချန်းကလည်း လက်ပွတ်ကာ ထောက်ခံသည်။ “မှန်တယ်၊ မှန်တယ်........ ရန်သူဖြစ်တာထက် မိတ်ဆွေဖြစ်တာက ပိုကောင်းပါတယ်။ အားလုံးက ရွှမ်ယင်ဂိုဏ်းသားတွေပဲလေ... အသေအလဲ တိုက်နေစရာ မလိုပါဘူး”</p> <p>တောင်စောင့်တပည့်၏ အကြောင်းကြားမှုကြောင့် မုန့်ဝမ်သည် သွေးကန်အတွင်းမှ ထွက်လာပြီး အဝတ်အစားသစ်များ လဲလှယ်ကာ ဧည့်သည်များကို ဆီးကြိုလိုက်သည်။</p> <p>“နတ်သားတော် သုံးဦး... နင်တို့ ကြွလာတာ ငါ့အတွက် ဂုဏ်ယူစရာပါပဲ။ စောစောစီးစီး ထွက်မကြိုနိုင်တာ ခွင့်လွှတ်ပါ”</p> <p>သုံးဦးသားမှာ အချိန်အတော်ကြာ စောင့်ခဲ့ရသော်လည်း စိတ်မဆိုးဘဲ မုန့်ဝမ်နှင့် အာလာပသလ္လာပ ပြောဆိုနေကြသည်။ မုန့်ဝမ်ကလည်း ပြုံးရုံသာ ပြုံးနေပြီး တစ်ခါတစ်ရံ ခေါင်းညိတ်ပြ၏။ စကားပြောလို့ ဝသောအခါမှ သူမက စားပွဲသောက်ပွဲ ပြုလုပ်ကာ ဧည့်ခံလေသည်။</p> <p>“နတ်သားတော်တို့... ထိုင်ကြပါဦး”</p> <p>မုန့်ဝမ်က ဖိတ်ခေါ်လိုက်ရာ သုံးဦးသားမှာ သူတို့အား ဒုက္ခပေးလိမ့်မည်ဟု ထင်ထားသော်လည်း မုန့်ဝမ်က အတိတ်ကကိစ္စများကို ပြန်မပြောသဖြင့် စိတ်အေးသွားကြသည်။</p> <p>“နတ်သားတော် သုံးဦးက အဝေးကနေ လာကြတာဆိုတော့ ငါကလည်း အိမ်ရှင်ပီပီ တာဝန်ကျေရမှာပေါ့” မုန့်ဝမ်က ဝိုင်ခွက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။ “ဒီဝိုင်ခွက်က နင်တို့ သုံးယောက်အတွက်ပါ”</p> <p>သုံးဦးသားလည်း အလျင်အမြန်ပင် ဝိုင်ခွက်များကို မြှောက်ကာ အတူတူ သောက်လိုက်ကြသည်။ စားပွဲသောက်ပွဲအတွင်း ကချေသည်များ၏ ကပြဖျော်ဖြေမှုများနှင့်အတူ လေထုမှာ ပိုမို လန်းဆန်းလာခဲ့သည်။</p> <p>“နတ်သားတော် သုံးဦးက ဒီကို အလည်လာတာ... ကခုန်တာ ကြည့်ဖို့နဲ့ ဝိုင်သောက်ဖို့သက်သက်တော့ မဟုတ်ဘူး မဟုတ်လား........” မုန့်ဝမ်က ဝိုင်ခွက်ကို ချကာ ပြုံးစစဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p>ကွေ့ရန်က ရယ်မောလျက် “မုန့်ဝမ်... အရင်က ဖြစ်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စတွေအတွက် ငါက တကယ်ပဲ တောင်းပန်ဖို့ လာတာပါ” ဟု ဆိုကာ ပြင်ဆင်ထားသော သိုလှောင်လက်စွပ် တစ်ကွင်းကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။ “ဒါက နင် နတ်သမီးတော် ဖြစ်လာတဲ့အတွက် ဂုဏ်ပြုလက်ဆောင်လေးပါ”</p> <p>မုန့်ဝမ်က လက်စွပ်ကို ယူလိုက်သော်လည်း ချက်ချင်း မဖွင့်ကြည့်ပေ။ ကွေ့ရန်က သူမထံသို့ တိတ်တဆိတ် သတင်းပို့လိုက်သည်။ “မုန့်ဝမ်... အရင်က ငါ မိုက်မဲမိခဲ့တယ်။ ဒီလက်စွပ်ထဲမှာ ဂုဏ်ပြုလက်ဆောင်အပြင် အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး လေးရာ လျော်ကြေးအနေနဲ့ ပါပါတယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး လက်ခံပေးပါ”</p> <p>ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မုန့်ဝမ်က ပြုံးလျက် လက်ခံလိုက်သည်။ ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ ယောင်ဟန် နှင့် ကျင်းချန်း တို့လည်း မနေနိုင်တော့ဘဲ သူတို့ ပြင်ဆင်လာသော သိုလှောင်လက်စွပ်များကို ဂုဏ်ပြုလက်ဆောင် အမည်တပ်ကာ ပေးအပ်လိုက်ကြတော့သည်။</p> <p>ယောင်ဟန်က “မုန့်ဝမ်... အရင်က ငါတို့ မဆင်မခြင် လုပ်ခဲ့မိတာပါ။ ဒီလက်ဆောင်လေးကို မငြင်းပါနဲ့ဦး” ဟု ဆိုကာ ကျောက်တုံး လေးရာ ပေးလိုက်ပြီး၊ ကျင်းချန်းကမူ “လျော်ကြေး ရှစ်ရာ အကုန်ပါပါတယ်။ အရင်က စော်ကားမိတာတွေကို စိတ်ထဲ မထားပါနဲ့” ဟု အသီးသီး ပြောလိုက်ကြသည်။</p> <p>မုန့်ဝမ်သည် လက်ဆောင်များကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု လက်ခံလိုက်ကာ အလွန်ပင် ကျေနပ်သွားသည်။</p> <p>“နတ်သားတော် သုံးဦးက အရမ်းကို ယဉ်ကျေးလွန်းပါတယ်။ ငါက ဒီကို ရောက်တာ မကြာသေးတော့ မသိတာတွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်။ နောင်ဆိုရင် နင်တို့ဆီကနေ အများကြီး သင်ယူရဦးမှာပဲ”</p> <p>သူမ၏ စကားကြောင့် သုံးဦးသားမှာ စိတ်အေးသွားကြပြီး အရင်က အဖုအထစ်များလည်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p>“နင်က အရမ်း နှိမ့်ချလွန်းနေပါပြီ” ကွေ့ရန်က ရင်းရင်းနှီးနှီး ဆိုသည်။ “အခုဆိုရင် နင်က သွေးလမ်းစဉ်ရဲ့ နတ်သမီးတော်ပဲ။ အဆင့်အတန်းက ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူတွေနဲ့ တန်းတူပဲလေ။ ဂိုဏ်းအတွင်းမှာ အကြီးအကဲတွေနဲ့ တခြား နတ်သားတော်တွေကလွဲရင် ကျန်တဲ့သူတွေ အကုန်လုံးက နင့်ကို ရိုရိုသေသေ ဆက်ဆံရမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ နတ်သမီးတော် တစ်ယောက်အနေနဲ့ သွေးလမ်းစဉ်ဂိုဏ်းရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိန်းသိမ်းဖို့နဲ့ ဂိုဏ်းကို အကျိုးပြုဖို့ တာဝန်လည်း ရှိတာပေါ့”</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save