Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၉၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">စိတ်အနှောင့်ယှက်ပေးတဲ့သူ ပြန်ပေါ်လာခြင်း...</h2> <h2 style="text-align: center;"><strong>*</strong></h2> <p> </p> <p><strong>လီကျန့်</strong>တစ်ယောက် ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ <strong>မုန့်ဝမ်</strong>သည် သူမ၏ မျက်ဝန်းအစုံကို အသာအယာ ပင့်ကြည့်လိုက်ရင်း သွေးအေးသော အပြုံးတစ်ခုကို ဆင်မြန်းထားသည်။</p> <p>မိမိကိုယ်ကို ဒဏ်ရာရအောင်လုပ်ပြီး သူမကို တန်ဖိုးတစ်ခု ပေးဆပ်စေမည်ဆိုသည့် လီကျန့်၏ စကားမှာ သူတို့နှစ်ဦးကြားရှိ အစွမ်းချင်း ကွာခြားမှုကို သတိမမူမိ၍သာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>သူမသည် လက်ချောင်းထိပ်များမှ ထက်ရှလှသော <strong>သွေးလဓားချက် </strong>အချို့ကို ထပ်မံ စုစည်းကာ သူ့ထံသို့ ဆက်တိုက် ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။</p> <p>လီကျန့်သည် အစွမ်းထက်သူ ဖြစ်သော်လည်း မုန့်ဝမ်၏ မုန်တိုင်းကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော တိုက်စစ်အောက်တွင် အကာအကွယ်ယူရန်သာ အာရုံစိုက်နေရပြီး အသက်ဘေးမှ သီသီလေး ရှောင်ရှားနေရသည်။ သူ၏ ဝတ်ရုံများမှာ နေရာအနှံ့ စုတ်ပြဲနေပြီး တစ်ကိုယ်လုံးလည်း သွေးများဖြင့် စိုရွှဲနေသည်။</p> <p>“မိုးကြိုးနဂါး သက်ဆင်းခြင်း.........”</p> <p>လီကျန့်က ဟိန်းဟောက်လိုက်ရာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ မိုးကြိုးလျှပ်စီးများ ထွက်ပေါ်လာပြီး လက်ထဲရှိ လှံရှည်ကြီးမှာ တောက်ပသော မိုးကြိုးနဂါးတစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲကာ မုန့်ဝမ်ထံသို့ အငြိုးတကြီး ပြေးဝင်သွားသည်။</p> <p>ထိုကဲ့သို့ အင်အားကြီးသော ရန်သူနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် အနည်းငယ်မျှ ပေါ့ဆခြင်းမရှိဘဲ သူ၏ အပြင်းထန်ဆုံး တိုက်ကွက်ကို ချက်ချင်း ထုတ်သုံးလိုက်သည်။</p> <p>မုန့်ဝမ်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် လေးနက်သော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသော်လည်း ကြောက်ရွံ့ခြင်းမူ မရှိချေ။ သူမ၏ လက်ဖဝါးထဲတွင် စိမ်းပုပ်ရောင် ထီးငယ်တစ်လက် ပေါ်လာပြီး အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာပင် ၎င်းကို ဖွင့်လိုက်သည်။</p> <p>ထိုထီးမှာ တစ်ချက်ထိရုံနှင့် ကျိုးသွားတော့မည့်အလား နုနယ်လှသော်လည်း မိုးကြိုးနဂါး၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ရင်ဆိုင်ချိန်တွင်မူ လေပြင်းနှင့် မိုးစက်များကို အကာအကွယ်ပေးသည့်အလား မိုးကြိုးအားလုံးကို လွယ်ကူစွာပင် တားဆီးပေးထားသည်။</p> <p>“ဒါ... ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ.........”</p> <p>လီကျန့်သည် ထိုစိမ်းပုပ်ရောင်ထီးကို ကြည့်ရင်း မျက်လုံးများ ပြူးထွက်မတတ် အံ့အားသင့်နေသည်။ သူ၏ အပြင်းထန်ဆုံး တိုက်ကွက်ကို မုန့်ဝမ်က ဤမျှ လွယ်ကူစွာ ချေဖျက်နိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ ထင်မထားခဲ့ပေ။ သူ မှင်သက်နေစဉ်မှာပင် မျှော်လင့်မထားသော အပြောင်းအလဲတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာပြန်သည်။</p> <p>လီကျန့်၏ အရိပ်မှာ ရုတ်တရက် ထရပ်လာပြီး သူနှင့် တစ်ပုံစံတည်း တူညီသော သွေးရောင်ပုံရိပ်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ သူ့ကို အတင်းအကျပ် ဖမ်းချုပ်ထားလိုက်သည်။</p> <p>“မလုပ်နဲ့.........”</p> <p>အန္တရာယ်ကို အာရုံခံမိလိုက်သဖြင့် လီကျန့်၏ မျက်စိသူငယ်အိမ်များ ကျုံ့သွားကာ ထိုသွေးရောင်အရိပ်၏ ဖက်တွယ်မှုကို ရှောင်ရှားရန် ကြိုးစားသည်။ သို့သော် နောက်ကျသွားပြီဖြစ်၏။</p> <p>သွေးရောင်အရိပ်၏ တင်းကျပ်စွာ ဖက်တွယ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသဖြင့် လီကျန့်မှာ တုန်ရီသွားရသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့ ချည်နှောင်မှု အင်အားများ ပျံ့နှံ့သွားသည်နှင့်အမျှ သူ၏ ရင်ထဲတွင် မကြုံစဖူးသော ထိတ်လန့်မှုများ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တိုးဝင်လာသည်။</p> <p>သူ၏ အပြင်းထန်ဆုံး တိုက်ကွက်ကို ထုတ်သုံးခဲ့သည့်တိုင်အောင် ဤ <strong>ရွှမ်ယင်ဂိုဏ်း</strong> မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူကို သူ မယှဉ်နိုင်ခဲ့ပေ။ ယနေ့တွင် သူ ဤနေရာ၌ သေဆုံးရတော့မည် ဖြစ်၏။</p> <p>လီကျန့်သည် ရုန်းကန်ရင်း မုန့်ဝမ်ကို ကြည့်ကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p>“အကြီးအကဲက... ကိုယ့်လူအချင်းချင်း တိုက်ခိုက်တာကို တားမြစ်ထားတယ်...... နင် စည်းကမ်းကို ဖောက်ဖျက်နေပြီ......”</p> <p>မုန့်ဝမ်က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး မျက်ဝန်းထဲတွင် လှောင်ပြောင်သည့် အရိပ်အယောင်များ လက်ခနဲ ပေါ်လာသည်။</p> <p>“စည်းကမ်း ဟုတ်လား......... စည်းကမ်းက ဂိုဏ်းတူတပည့်အချင်းချင်း အန္တရာယ်မပြုဖို့ တားမြစ်ထားတာ၊ ဒါပေမဲ့ ငါတို့က ဂိုဏ်းတူတပည့်တွေ မဟုတ်ကြဘူးလေ”</p> <p>စကားမဆုံးမီမှာပင် မုန့်ဝမ်သည် <strong>သွေးမိစ္ဆာကောင်းကင်ဘုံကျင့်စဉ် </strong>ကို လှည့်ပတ်လိုက်ရာ ပြင်းထန်သော စုပ်ယူမှုအားတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး လီကျန့်ကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။</p> <p>“ဒါ... ဒါက ဘယ်လို မိစ္ဆာအတတ်မျိုးလဲ.........”</p> <p>လီကျန့်သည် ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ <strong>နှလုံးသွေး </strong>များမှာ လျင်မြန်စွာ စုပ်ယူခံနေရပြီး အသက်စွမ်းအားများလည်း အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ကုန်ဆုံးနေချေပြီ။</p> <p>ဤကြောက်မက်ဖွယ် စုပ်ယူမှုအားကို ခုခံရန် အသည်းအသန် ကြိုးစားသော်လည်း အချည်းနှီးသာ ဖြစ်သည်။</p> <p>“ဟင့်အင်း... ငါ့ကိုမသတ်ပါနဲ့၊ ငါက <strong>ကောင်းကင်မိုးကြိုးဂိုဏ်း</strong>ရဲ့ နတ်သားတော်ပါ.........”</p> <p>လီကျန့်၏ အသံမှာ တဖြည်းဖြည်း တိုးသထက် တိုးလာပြီး မျက်ဝန်းများမှာလည်း ဝေဝါးလာသည်။ မုန့်ဝမ်က သေအံ့ဆဲဆဲ လီကျန့်ကို ကြည့်ကာ အေးစက်သော အပြုံးတစ်ခုကို ဆင်မြန်းလိုက်သည်။</p> <p>“ငါကလည်း နတ်သားတော်ကိုမှ ရွေးပြီး သတ်တာပဲလေ......”</p> <p>လီကျန့်၏ မျက်ဝန်းထဲရှိ အလင်းရောင်များမှာ လျင်မြန်စွာ မှိန်ဖျော့သွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း တဖြည်းဖြည်း ပိန်ချုံးလာသည်။</p> <p>သေမင်း၏ အရိပ်အယောင်က သူ့ကို လွှမ်းမိုးထားသဖြင့် လွတ်မြောက်ရန် လမ်းစမရှိတော့ကြောင်း သူ နားလည်လိုက်သည်။ သူသည် မျှော်လင့်ချက်မဲ့စွာဖြင့် ကျိန်ဆဲလေတော့သည်။</p> <p>“မုန့်ဝမ်...... နင်က ရက်စက်တဲ့ မိစ္ဆာမပဲ...... အပြစ်မဲ့တဲ့သူတွေကို နင် လိုက်သတ်နေတာ၊ နင်လည်း အဆုံးသတ် ကောင်းမှာမဟုတ်ဘူး......”</p> <p>မုန့်ဝမ်၏ အမူအရာမှာ တည်ငြိမ်လှပြီး သွေးနီရောင် မျက်ဝန်းများထဲတွင် မည်သည့် လှိုင်းကြက်ခွပ်မျှ မရှိချေ။ သူမက အေးဆေးစွာပင် ပြန်လည် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။</p> <p>“နင်ကကော... သိပ်ပြီး အပြစ်ကင်းနေလို့လား...... နင်တို့ လိုက်သတ်ခဲ့တဲ့ <strong>တစ်ကိုယ်တော်ကျင့်ကြံသူ</strong>တွေကကော သေသင့်လို့လား......”</p> <p>လီကျန့်မှာ မှင်သက်သွားသည်။ လွန်ခဲ့သော နာရီဝက်ခန့်က သူနှင့် သူ၏ အပေါင်းအဖော်များ ရက်ရက်စက်စက် သတ်ဖြတ်ခဲ့သော တစ်ကိုယ်တော်ကျင့်ကြံသူများ၏ ပုံရိပ်မှာ သူ၏ အာရုံထဲတွင် ပေါ်လာသည်။</p> <p>ထိုသူများ မသေဆုံးခင်တွင် ဤကဲ့သို့ မျှော်လင့်ချက်မဲ့သော မျက်ဝန်းများဖြင့် ဒူးထောက် အသနားခံခဲ့ကြသည်၊ သို့မဟုတ် အသည်းအသန် ကျိန်ဆဲခဲ့ကြသည်။ လီကျန့်မှာ မိုးကြိုးပစ်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး မျက်ဝန်းထဲတွင် ထိတ်လန့်မှုများ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။</p> <p>သူသည် မိမိကိုယ်မိမိ မှန်ကန်သော လမ်းစဉ်ကို လျှောက်လှမ်းသည့် ဂိုဏ်းဝင်တစ်ဦးဟု အမြဲယုံကြည်ခဲ့ပြီး သူသတ်ခဲ့သူများမှာ သေသင့်သူများဟု ထင်မှတ်ခဲ့သည်။</p> <p>သို့သော် ယခုမူ မုန့်ဝမ်၏ စကားများမှာ သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် မိုးကြိုးသံကဲ့သို့ ဟိန်းထွက်သွားချေပြီ။</p> <p>သတ္တုတွင်းကို လိုချင်တက်မက်ကြသော ထိုတစ်ကိုယ်တော်ကျင့်ကြံသူများမှာ တကယ်ပင် သေသင့်ကြသလော။ အဆုံးသတ်တွင်မူ သူတို့မှာ မည်သည့်အမှားမျှ မလုပ်ခဲ့ကြဘဲ အစွမ်းအားနည်းလွန်းခဲ့ကြခြင်းသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>ဤအချိန်တွင် လီကျန့်သည် သူ၏ လုပ်ရပ်များမှာ မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူများနှင့် မည်သို့မျှ မခြားနားကြောင်း... မှန်ကန်သော လမ်းစဉ်ဟူသည့် ဟန်ပြမျက်နှာဖုံးကိုသာ စွပ်ထားခြင်းဖြစ်ကြောင်း နောက်ဆုံး၌ နားလည်သွားသည်။</p> <p>သူ မိန်းမောနေစဉ်မှာပင် မုန့်ဝမ်သည် သူမ၏ ကျင့်စဉ်လည်ပတ်မှုကို အရှိန်မြှင့်လိုက်ပြီး လီကျန့်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ နှလုံးသွေးများကို လျင်မြန်စွာ စုပ်ယူကာ သန့်စင်ပစ်လိုက်သည်။ လီကျန့်သည် သူ၏ သွေးများ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ လျင်မြန်စွာ ဆုံးရှုံးနေသည်ကို ခံစားနေရသော်လည်း ခုခံရန် အင်အား အစအနမျှပင် မရှိတော့ချေ။</p> <p>နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ ပိန်ချုံးနေသော ခန္ဓာကိုယ်မှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားပြီး ခြောက်ကပ်နေသော အရိုးစုတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။</p> <p>မုန့်ဝမ်သည် အမူအရာ ကင်းမဲ့စွာဖြင့် ဂိုဏ်းမှ ထုတ်ပေးထားသော အထူး <strong>ဝိညာဉ်လက်နက်</strong>ကို ထုတ်ယူကာ သူတို့၏ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန်များကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။ ဤဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန်များမှာ မစ်ရှင်ပြီးမြောက်ကြောင်း ဆုံးဖြတ်ရန် အရေးကြီးသော သက်သေများ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန်များကို သိမ်းဆည်းပြီးနောက် သူမသည် စစ်မြေပြင်ရှိ ပစ္စည်းများကို အလျင်အမြန် သိမ်းယူလိုက်ပြီး လက်ဖဝါးဖြင့် အနည်းငယ် ဝေ့ယမ်းကာ တိုက်ပွဲခြေရာလက်ရာများကို ဖျောက်ပစ်လိုက်သည်။</p> <p>မည်သည့်ခြေရာလက်ရာမျှ မကျန်တော့ကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက် မုန့်ဝမ်သည် သူမ၏ <strong>သွေးစက်ဝန်းမျက်လုံး </strong> ကို ထပ်မံ အသုံးပြုကာ နောက်ထပ် ပစ်မှတ်တစ်ခုကို ရှာဖွေပြန်သည်။</p> <p>ပစ်မှတ်အသစ်ကို ရှာတွေ့ပြီးနောက် မုန့်ဝမ် လိုက်သွားရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ရုတ်တရက် လမ်းပိတ်ဆို့ခြင်း ခံလိုက်ရပြန်သည်။</p> <p>“အောမိတောဖော... ဒကာမုန့်၊ ငါတို့ ပြန်ဆုံကြပြန်ပြီပေါ့”</p> <p>လရောင်ကဲ့သို့ ဖြူဖွေးသော သင်္ကန်းကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် ဘုန်းကြီးငယ်တစ်ပါး မုန့်ဝမ်ရှေ့တွင် ပေါ်လာသည်။ ၎င်းမှာ <strong>ရွှမ်ဟူကျောင်းတော်</strong>၏ ဗုဒ္ဓလမ်းစဉ် နတ်သားတော် <strong>ရွှမ်ကျီ</strong> ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>မုန့်ဝမ်သည် ဦးနှောက်ထဲတွင် တဆစ်ဆစ် နာကျင်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဤကပ်စေးနှဲလို လိုက်ကပ်နေသည့် အနှောင့်အယှက်ကြီး နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်ရောက်လာပြန်ချေပြီ။</p> <p>“ရှင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သိရင် အမြန်ဆုံး ထွက်သွားစမ်းပါ။ ရှင့်ကို အချိန်ပေးပြီး စကားများနေဖို့ ကျွန်မမှာ အချိန်မရှိဘူး”</p> <p>“ဒကာ... ဒကာရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်မှာ မိစ္ဆာအရှိန်အဝါတွေ သိပ်များနေတယ်။ ကိုယ်တော်အနေနဲ့ ဒကာကို အကြံပေးချင်တာကတော့ သတ်ဖြတ်ခြင်း ဓားကို ချထားလိုက်ပြီး အကုသိုလ်ကံတွေကို ထပ်မဖန်တီးပါနဲ့တော့”</p> <p>ရွှမ်ကျီ၏ မျက်နှာတွင် ကရုဏာများ ပြည့်နှက်နေပြီး သူ၏ လေသံမှာ ငြိမ်းချမ်းလှသော်လည်း ငြင်းပယ်၍မရသော ပြတ်သားမှုများ ပါဝင်နေသည်။ မုန့်ဝမ်သည် စိတ်ထဲမှ လှောင်ပြောင်လိုက်ပြီး ရွှမ်ကျီနှင့် အချိန်ဖြုန်းမနေတော့ဘဲ သူမ၏ <strong>သွေးလွတ်မြောက်ခြင်းကျင့်စဉ်</strong>ဖြင့် တိုက်ရိုက် ထွက်ပြေးလိုက်သည်။</p> <p>သို့သော် ရွှမ်ကျီ၏ အရှိန်မှာလည်း မနှေးလှချေ။ သူသည် မုန့်ဝမ်၏ နောက်မှ ခပ်လှမ်းလှမ်းတွင် လိုက်ပါလာရင်း ကျမ်းစာများကို ဆက်တိုက် ရွတ်ဖတ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။</p> <p>“ဒကာမုန့်... ကိုယ်တော်ရဲ့ စေတနာကို နားလည်မှာပါ........ ဒကာက အပြင်ပန်း အပေါ်ယံတွေအပေါ်မှာပဲ အစွဲအလမ်း ကြီးနေတာပါ.........”</p> <p>မုန့်ဝမ်၏ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်မှုမှာ ပိုမို ပြင်းထန်လာပြီး ဤအနှောင့်အယှက်ကြီးကို ခါချ၍ မရနိုင်ကြောင်း မြင်သောအခါ သူမက ရုတ်တရက် ရပ်လိုက်သည်။</p> <p>ထို့နောက် လှည့်ကြည့်ကာ ရွှမ်ကျီကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>“ဆရာကြီး... ရှင်က ဒီလောက်တောင် ဇွဲကောင်းနေမှတော့ ကျွန်မဘက်က ရိုင်းသလို ဖြစ်သွားတာကို အပြစ်မတင်ပါနဲ့......”</p> <p>ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမက ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်လိုက်ရာ ပုံရိပ်ယောင် အင်အားတစ်ခုမှာ ရွှမ်ကျီ၏ မျက်နှာသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်သွားသည်။</p> <p> ရွှမ်ကျီသည် ကျမ်းစာများကို ရွတ်ဖတ်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း သူ၏ စိတ်မှာ ခဏမျှ ယိမ်းယိုင်သွားပြီး ပေါ့ဆမှုကြောင့် ထိုပုံရိပ်ယောင်အင်အား၏ ထိမှန်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။</p> <p>တစ်ခဏချင်းမှာပင် သူ၏ မြင်ကွင်းမှာ အမှောင်အတိ ကျသွားပြီး ဝေဝါးသော အခြေအနေသို့ ကျရောက်သွားတော့သည်။ မုန့်ဝမ် ဖန်တီးထားသော ပုံရိပ်ယောင်အတွင်း၌ သူသည် <strong>ရွှမ်ဟူကျောင်းတော်</strong>၏ လေးစားဖွယ် နတ်သားတော် မဟုတ်တော့ဘဲ ကျင့်ကြံခြင်း ပါရမီမရှိသော သာမန်ကလေးငယ်တစ်ဦးသာ ဖြစ်နေသည်။</p> <p>ပျက်စီးနေသော သက်ကယ်မိုး အိမ်ခေါင်မိုးမှ မိုးရေများ ယိုစီးနေပြီး ရေစက်ကျသံမှာ သေမင်း၏ ခေါင်းလောင်းသံကဲ့သို့ ရွှမ်ကျီ၏ နှလုံးသားကို ထပ်ခါတလဲလဲ ရိုက်ခတ်နေသည်။ သူသည် ထောင့်တစ်နေရာတွင် ကွေးကွေးလေး ဝပ်နေပြီး ပိန်လှီသော ခန္ဓာကိုယ်မှာ တုန်ရီနေကာ မျက်ဝန်းထဲတွင်လည်း ထိတ်လန့်မှုနှင့် အားကိုးရာမဲ့မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။</p> <p>“အသုံးမကျတဲ့ကောင်...... မင်းကိုယ်မင်း ကြည့်စမ်း၊ ဒီလောက်ကြာအောင် ကျင့်ကြံနေတာတောင် ဝိညာဉ်စွမ်းအင် အစအနလေးတောင် အာရုံမခံနိုင်ဘူး...... မင်း ငါတို့ မိသားစုကို အရှက်ခွဲနေတာပဲ......”</p> <p>ယောကျ်ားတစ်ဦး၏ ကြမ်းတမ်းသော အသံမှာ အခန်းထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး ကြွေပန်းကန်လုံးတစ်လုံး ကွဲအက်သွားသည့် ကျယ်လောင်သော အသံလည်း ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>ရွှမ်ကျီသည် သူ၏ နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားပြီး မည်သည့်အသံမျှ မထွက်ရဲဘဲ ရှိနေပေတော့သည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save