Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၉၃)</h2> <h2 style="text-align: center;">မိစ္ဆာကျင့်စဉ်ကို လုံးဝကျင့်ကြံမည်မဟုတ်ပေ......</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>သူသည် အသံတစ်ချက်ထွက်လိုက်မိရုံဖြင့် ပို၍ပြင်းထန်သော ဆဲဆိုရိုက်နှက်မှုများကိုသာ ဖိတ်ခေါ်ရာရောက်မည်မှန်း ကောင်းကောင်းသိသည်။ သူက ကျင့်ကြံခြင်းကို မလိုလားသည်မဟုတ်၊ သူ၏ မိဘများနှင့် အစ်မဖြစ်သူကဲ့သို့ပင် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို အာရုံခံနိုင်ပြီး အစွမ်းထက်သော ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်လာရန် မည်သူထက်မဆို ပို၍ တောင့်တခဲ့ဖူးသည်။</p> <p>သို့သော်လည်း သူမည်မျှပင် ကြိုးစားပါစေ၊ မည်မျှပင် ဝီရိယရှိရှိ ကျင့်ကြံပါစေ၊ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် အစအနလေးကိုပင် အာရုံမခံနိုင်ခဲ့ချေ။</p> <p>“ဖေဖေ... မေမေ... သား... သား ကြိုးစားပါ့မယ်.........”</p> <p><strong>ရွှမ်ကျီ</strong>သည် နိမ့်ကျလှသော အသံဖြင့် တောင်းပန်တိုးလျှိုးနေပြီး သူ၏ လေသံမှာ ရှိုက်သံနှင့်အတူ တုန်ရီနေသည်။</p> <p>“ကြိုးစားမယ် ဟုတ်လား...... နင့်ဆီက ဒီစကားပဲ အမြဲကြားနေရတာ...... ဟိုဘက်အိမ်ကကလေးကို ကြည့်စမ်း၊ နင်နဲ့ရွယ်တူပဲရှိသေးတယ်၊ <strong>အခြေခံစွမ်းအင်အဆင့်</strong>တတိယအဆင့်ကို ရောက်နေပြီ...... နင်ကကော...... အခုထိ ပထမအဆင့်ကိုတောင် မရောက်သေးဘူး...... နင်က အသုံးမကျတဲ့ကောင်ပဲ......”</p> <p>သူ့မိခင်၏ ထက်ရှပြီး ကြမ်းတမ်းသော အသံမှာ ထက်မြက်သော ဓားတစ်လက်ကဲ့သို့ ရွှမ်ကျီ၏ နှလုံးသားကို ထိုးစိုက်နေသည်။ ရွှမ်ကျီ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် နာကျင်မှုအရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားသော်လည်း သူက အောင့်အည်းသည်းခံကာ ငိုမချလိုက်ပေ။</p> <p>သူသည် လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ထားသဖြင့် လက်သည်းများမှာ အသားထဲသို့ နက်ရှိုင်းစွာ နစ်ဝင်သွားပြီး သွေးများပင် ထွက်လာသည်။</p> <p>သူသည် ဝီရိယရှိရှိ ကျင့်ကြံပြီး အစွမ်းထက်သော ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်လာကာ မိဘများ ဂုဏ်ယူရစေမည်ဟု ကျိန်ဆိုလိုက်သည်။</p> <p>ရွှမ်ကျီသည် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်ကာ လောက၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို စုပ်ယူရန် ကြိုးစားသော်လည်း ဝိညာဉ်စွမ်းအင် အစအနလေးကိုပင် မခံစားရသေးချေ။</p> <p>ချွေးများက သူ၏ အဝတ်အစားများကို စိုရွှဲစေသော်လည်း သူက သွားကို တင်းတင်းစေ့ကာ ဇွဲမလျှော့ဘဲ ဆက်လက်ကျင့်ကြံနေသည်။</p> <p>သို့သော် သူမည်မျှပင် ကြိုးစားပါစေ၊ သူ၏ ပါရမီညံ့ဖျင်းလွန်းလှသည်ဟူသော အချက်ကိုမူ မပြောင်းလဲနိုင်ခဲ့ချေ။ ရွယ်တူများက သူ့ကို လှောင်ပြောင်လာကြသည့်အပြင် မိသားစု၏ အရှက်ရစရာဟု ခေါ်ဝေါ်လာကြသည်။</p> <p>သူ၏ အစ်မဖြစ်သူကပင် သူ့ကို မကြာခဏ ရိုက်နှက်ဆဲဆိုကာ နည်းလမ်းမျိုးစုံဖြင့် နှိမ့်ချဆက်ဆံလေသည်။</p> <p>“အသုံးမကျတဲ့ကောင်...... ဒီလောက်ကြာအောင် ကျင့်ကြံတာတောင် အခြေခံစွမ်းအင် ပထမအဆင့်ပဲ ရှိသေးတယ်...... နင့်လိုလူက ငါ့မောင်ဖြစ်ဖို့ မတန်ဘူး......”</p> <p>အစ်မဖြစ်သူ၏ ထက်ရှသော အသံမှာ သူ၏ အာရုံထဲတွင် ကျိန်စာတစ်ခုကဲ့သို့ ထပ်ခါတလဲလဲ ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။ ရွှမ်ကျီသည် ကြီးမားသော နာကြည်းမှုနှင့် ဒေါသကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူတကယ် ကြိုးစားခဲ့ပါ၏၊ သူ၏ ပါရမီကသာ ညံ့ဖျင်းနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ပါရမီညံ့ဖျင်းခြင်းမှာ သူ၏ အပြစ်လော။</p> <p>သူသည် မိဘများထံသို့သွားကာ သူ့အတွက် တရားမျှတမှုကို တောင်းဆိုခဲ့သော်လည်း မိဘများက သူ့ကို ကူညီမည့်အစား အေးစက်စွာပင် ပြစ်တင်ရှုတ်ချခဲ့ကြသည်။</p> <p>“နင်က ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် အားနည်းနေရတာလဲ...... နင့်ကို ငါတို့က မနှိပ်စက်ရင် ဘယ်သူက နှိပ်စက်မှာလဲ...... နင့်အစ်မက နင့်ကိုရိုက်တာ မှန်တယ်။ နင့်ပါရမီက သိပ်ညံ့လွန်းတယ်၊ နောင်မှာ ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းမှာ မအောင်မြင်ရင် ဒီတစ်သက် နင့်အစ်မကိုပဲ အားကိုးနေရမှာ...... ဒါကိုတောင် နင်က ပြန်တိုင်ရဲသေးတယ်ပေါ့...... အခုချက်ချင်း နင့်အစ်မကို သွားတောင်းပန်စမ်း......”</p> <p>မိဘများ၏ စကားက ရွှမ်ကျီ၏ နှလုံးသားကို ပြင်းထန်စွာ နာကျင်စေသည်။ သူ၏ အရင်းနှီးဆုံး ဆွေမျိုးသားချင်းများက ဤကဲ့သို့ ပြောဆိုနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ မယုံကြည်နိုင်ချေ။</p> <p>“ဟင့်အင်း... သား... သားက အသုံးမကျတဲ့သူ မဟုတ်ဘူး.........”</p> <p>ရွှမ်ကျီသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ အင်အားမဲ့စွာ လဲကျသွားပြီး မျက်ရည်များမှာ တိတ်တဆိတ် စီးကျလာသည်။ မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုများက ဒီရေကဲ့သို့ သူ့ကို ဝါးမြိုသွားလေသည်။ ထိုစဉ် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အသံတစ်သံက သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ဟိန်းထွက်လာသည်။</p> <p>“မိစ္ဆာကျင့်စဉ်တွေကို ကျင့်ကြံလိုက်စမ်းပါ။ အစွမ်းကသာ အရာအားလုံးကို ပြောင်းလဲပေးနိုင်မှာ”</p> <p>ရွှမ်ကျီသည် ထိတ်လန့်တကြား မော့ကြည့်လိုက်သော်လည်း ပတ်ဝန်းကျင်တွင် မည်သူမျှမရှိချေ။ “မင်း.... မင်း......က ဘယ်သူလဲ.........”</p> <p>“ငါက နင့်ရဲ့ <strong>ကိုယ်တွင်းမိစ္ဆာ</strong>လေ”</p> <p>“မဟုတ်ဘူး...  မဟုတ်ဘူး......”</p> <p>“ကောင်းပြီလေ၊ နင် အသိအမှတ်မပြုချင်လည်း ထားလိုက်ပါတော့။ အစွမ်းရဖို့အတွက် တခြားနည်းလမ်းတစ်ခုကို စဉ်းစားကြည့်မလား...... နင်သာ သန်မာလာရင် ဘယ်သူမှ နင့်ကို နှိပ်စက်ရဲမှာ မဟုတ်တော့ဘူး”</p> <p>ရွှမ်ကျီသည် ထိတ်လန့်တကြား ခေါင်းခါရမ်းကာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ထိုဆွဲဆောင်မှုကို ငြင်းပယ်လိုက်သည်။</p> <p>“ဟင့်အင်း... ကျွန်တော် မိစ္ဆာကျင့်စဉ်တွေကို လုံးဝ မကျင့်ဘူး......”</p> <p>“ဘာလို့ ဒီလောက် ခေါင်းမာနေရတာလဲ...... မိစ္ဆာကျင့်စဉ်ဆိုတာ အစွမ်းရဖို့အတွက် နည်းလမ်းတစ်ခုသာသာပဲ ...........၊ နင့်ရဲ့ အသက်က နင့်လက်ထဲမှာပဲ ရှိနေတုန်းပဲလေ”</p> <p>ထိုအသံက အစွမ်းရှိခြင်းကြောင့် ရရှိလာမည့် အကျိုးကျေးဇူးများကို ဆက်လက်၍ မြှူဆွယ်ပြောဆိုနေသည်။ လေးစားခံရသည့် အဆင့်အတန်း၊ ကြီးမားသော ခွန်အားနှင့်... လွတ်လပ်သော ဆန္ဒ.......။</p> <p>ရွှမ်ကျီ၏ နှလုံးခုန်သံမှာ ပြင်းထန်လာသည်။ ကိုယ်တွင်းမိစ္ဆာ၏ ပြောစကားများအရ သူသည် အားလုံး၏ အထက်တွင် မြင့်မြတ်စွာ ရပ်တည်နေပြီး အတိတ်က အရှက်ရမှုနှင့် နာကျင်မှုများမှာ လေထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ဟု မြင်ယောင်လာသည်။</p> <p>သူ့အပေါ် အမြဲအေးစက်ခဲ့သော မိဘများပင်လျှင် များစွာ ကြင်နာလာကြသည်။ သို့သော် သူက ဆက်လက် ခုခံနေဆဲပင်။ သူ ကြောက်ရွံ့နေသည်၊ သူ ထိတ်လန့်နေသည်၊ ထိုခြေလှမ်းကို သူ မလှမ်းရဲချေ။</p> <p>“ကျွန်တော် မိစ္ဆာကျင့်စဉ် မကျင့်ချင်ဘူး၊ မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူတွေက လူဆိုးတွေချည်းပဲ” ရွှမ်ကျီက တုန်ရီစွာပြောရင်း မိမိကိုယ်မိမိရော၊ နှလုံးသားထဲရှိ မှောင်မိုက်သောအရာကိုပါ နားချရန် ကြိုးစားနေသည်။</p> <p>“အစွမ်းဆိုတာမှာ ကောင်းခြင်း ဆိုးခြင်း မရှိဘူး၊ အဓိကက အဲဒီအစွမ်းကို ကိုင်တွယ်တဲ့ လူပေါ်မှာပဲ မူတည်တာ” ထိုအသံက ဆက်လက်၍ ဆွဲဆောင်ပြန်သည်။</p> <p>“နင်က တစ်သက်လုံး တခြားလူတွေရဲ့ ခြေဖဝါးအောက်မှာ အနင်းခံနေရတာကို ကျေနပ်နေတာလား...... နင့်ကို အရှက်ခွဲခဲ့တဲ့လူတွေကို ပြန်ပြီး အရှက်ခွဲချင်စိတ် မရှိဘူးလား......”</p> <p>ရွှမ်ကျီသည် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ပြင်းထန်စွာ တိုက်ပွဲဝင်နေရသည်။ သို့သော် အဆုံးသတ်တွင်မူ သူသည် ကိုယ်တွင်းမိစ္ဆာ၏ အလိုသို့ မလိုက်ခဲ့ပေ။</p> <p>အချိန်များ ကုန်လွန်သွားရာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ရွှမ်ကျီသည် အသက်တစ်ဆယ့်ခြောက်နှစ် အရွယ်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။ သူ၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ အခြေခံစွမ်းအင် ဒုတိယအဆင့်မှာပင် ရပ်တန့်နေဆဲ ဖြစ်သဖြင့် သူသည် မိသားစု၏ စွန့်ပစ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး မော်တယ်လောကရှိ ဝေးလံသော အရပ်သို့ ပို့ဆောင်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။</p> <p>ဤအချိန်တွင် ရွှမ်ကျီ၏ နှလုံးသားမှာ လုံးဝ သေဆုံးသွားခဲ့ချေပြီ။ သူသည် အင်မော်တယ်လမ်းစဉ်နှင့် ရေစက်မပါကြောင်း နားလည်လိုက်သည်။</p> <p>ထိုအသံမှာ နောက်ဆုံး၌ ထပ်မံ ပေါ်လာပြန်သည်။ “မိစ္ဆာကျင့်စဉ်ကို ကျင့်ကြံလိုက်တော့။ နင် ဒီအတိုင်း ဆက်သွားရင် တစ်သက်လုံး အဆင့်နိမ့် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ပဲ ဖြစ်နေလိမ့်မယ်”</p> <p>သို့သော် ရွှမ်ကျီက ခေါင်းကို ဇွဲနပဲဖြင့် ခါရမ်းလိုက်သည်။ “အဆင့်နိမ့် ကျင့်ကြံသူ ဖြစ်ရင်လည်း ဖြစ်ပါစေ၊ ကျွန်တော် မိစ္ဆာကျင့်စဉ်ကို လုံးဝ မကျင့်ကြံဘူး......”</p> <p>ထိုအသံသည် ရယ်စရာတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည့်အလား အားရပါးရ ရယ်မောလေသည်။ “ဟားဟား...... ရယ်စရာကောင်းလိုက်တာ...... နင့်မှာ ရွေးချယ်စရာ ရှိနေသေးတယ်လို့ ထင်နေတာလား...... နင်က ဒီလောကကြီးရဲ့ စွန့်ပစ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီ...... အစွမ်းရှိမှသာ ဒီလောကမှာ မတ်တတ်ရပ်နိုင်စေမှာ......”</p> <p>ရွှမ်ကျီသည် ကိုယ်တွင်းမိစ္ဆာ၏ လှောင်ပြောင်မှုများကို လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။ သူသည် စိတ်ကို တင်းထားကာ ကျင့်ကြံခြင်းလောကမှ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။</p> <p>လူသားလောကသို့ ရောက်ရှိသွားပြီးနောက်တွင်လည်း ရွှမ်ကျီသည် ကျင့်ကြံခြင်းကို လက်မလျှော့ခဲ့ပေ။ ဆယ်နှစ်တိုင်တိုင် သူသည် ဝီရိယရှိရှိဖြင့် အရင်းအမြစ်များကို စုဆောင်းကာ ကျင့်ကြံနေခဲ့သည်။</p> <p>နောက်ဆုံးတွင် အသက်နှစ်ဆယ့်ငါးနှစ်အရွယ်၌ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် နည်းပါးလှသော လူသားလောကတွင် သူသည် အခြေခံစွမ်းအင် တတိယအဆင့်သို့ ခက်ခဲစွာ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် သူသည် အရုဏ်ဦး၏ အလင်းရောင်ကို မြင်လိုက်ရသကဲ့သို့ အလွန် ဝမ်းသာပီတိ ဖြစ်သွားသည်။</p> <p>သို့သော်လည်း ထိုနေ့မှာပင် သူ၏ အစ်မဖြစ်သူမှာ <strong>အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်</strong> သို့ ရောက်ရှိသွားပြီဖြစ်ကြောင်းနှင့် သူမ၏ ထူးချွန်သော ပါရမီကြောင့် <strong>ရွှေအမြုတေအဆင့်</strong> အကြီးအကဲတစ်ဦး၏ တပည့်အဖြစ် လက်ခံခြင်း ခံလိုက်ရကြောင်း ကြားလိုက်ရသည်။</p> <p>ရွှမ်ကျီ၏ နှလုံးသားမှာ တုန်ရီသွားသည်။ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း၊ ရွှေအမြုတေ... ထိုအသုံးအနှုန်းများမှာ သူ့အတွက် အလှမ်းဝေးလွန်းလှသည်။ သူက အခြေခံစွမ်းအင် တတိယအဆင့်မှာသာ ရှိသေးသော်လည်း သူ့ထက် တစ်နှစ်သာကြီးသော အစ်မဖြစ်သူမှာမူ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်သို့ ရောက်နေချေပြီ။</p> <p>ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကဲ့သို့ ကွာခြားလွန်းလှသည်။ ကိုယ်တွင်းမိစ္ဆာ၏ အသံမှာ လှောင်ပြောင်မှုများဖြင့် ပြန်လည် ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>“တွေ့လား...... ဒါက နင့်ရဲ့ ဇွဲကြောင့် ရလာတဲ့ ရလဒ်ပဲ...... နင် ဆယ်နှစ်ပတ်လုံး ပင်ပင်ပန်းပန်း ကြိုးစားခဲ့တာက တခြားလူရဲ့ တစ်နှစ်စာ အောင်မြင်မှုကိုတောင် မယှဉ်နိုင်ဘူး...... နင်က တကယ်ပဲ အသုံးမကျတဲ့ကောင်ပဲ......”</p> <p>ရွှမ်ကျီ၏ နှလုံးသားမှာ အသူရာချောက်ထဲသို့ ကျဆင်းသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ထားသဖြင့် လက်သည်းများမှာ အသားထဲသို့ နစ်ဝင်သွားသော်လည်း သူသည် နာကျင်မှုကို မခံစားရတော့ချေ။</p> <p>အချိန်အတော်ကြာမှ စိတ်ကို ပြန်လည် တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းလိုက်ပြီး ကိုယ်တွင်းမိစ္ဆာ၏ စောင်းမြောင်းပြောဆိုမှုများကို လျစ်လျူရှုကာ သူ၏ အလုပ်များကို ဆက်လက်လုပ်ကိုင်ရင်း ကျင့်ကြံနေခဲ့သည်။ တစ်နေ့လျှင် တစ်နာရီသာ အိပ်စက်ကာ မည်သူထက်မဆို ပို၍ ကြိုးစားခဲ့သည်။</p> <p>သို့သော် အခြေခံစွမ်းအင် တတိယအဆင့်မှ စတုတ္ထအဆင့်သို့ တက်လှမ်းရန်မှာ အတားအဆီးကြီး တစ်ခုဖြစ်နေသည်။ လူသားလောကတွင် ဝိညာဉ်စွမ်းအင် နည်းပါးလွန်းလှသဖြင့် သူသည် အဆင့်တက်ရန် အကြိမ်ကြိမ် ကြိုးစားသော်လည်း တစ်ကြိမ်မျှ မအောင်မြင်ခဲ့ချေ။</p> <p>လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း သူသည် အတိတ်က ရွယ်တူများမှာ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်သို့ ရောက်ကုန်ကြပြီ ဖြစ်ကြောင်းနှင့် အညံ့ဆုံးလူပင်လျှင် အခြေခံစွမ်းအင် နောက်ဆုံးအဆင့်သို့ ရောက်နေပြီဖြစ်ကြောင်း ကြားသိခဲ့ရသည်။</p> <p>သူတစ်ယောက်တည်းသာ အခြေခံစွမ်းအင် အစောပိုင်းအဆင့်မှာပင် ရုန်းကန်နေရဆဲ ဖြစ်သည်။ အသက်သုံးဆယ်အရွယ်တွင် ရွှမ်ကျီသည် မိသားစုထံမှ အကူအညီတောင်းရန် နောက်ဆုံး၌ သတ္တိမွေးလိုက်သည်။</p> <p>သူသည် မိဘများနှင့် အစ်မဖြစ်သူထံသို့ လမ်းညွှန်မှုနှင့် အကူအညီ ရလိုရငြား စာရေးသား ပေးပို့ခဲ့သည်။ သို့သော် စာများ ပေးပို့ပြီးနောက် တစ်နေ့ပြီးတစ်နေ့ မျှော်လင့်တကြီး စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သော်လည်း မည်သည့် အကြောင်းပြန်စာမျှ ရောက်မလာခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save