Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၉၄)</h2> <h2 style="text-align: center;">အပြစ်မဲ့သူများကို မည်သည့်အခါမျှ သတ်ဖြတ်မည်မဟုတ်ချေ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ကိုယ်တွင်းမိစ္ဆာ၏ တိုးတိုးသာသာ ရေရွတ်သံများက လှောင်ပြောင်သရော်သည့် အသံနှင့်အတူ သူ၏ နားထဲ၌ ထပ်မံ ပဲ့တင်ထပ်လာပေသည်။</p> <p>“တွေ့လား......... သူတို့က မင်းကို ဘာမှ ဂရုမစိုက်ကြဘူး။ သူတို့အတွက်တော့ မင်းက ဘာကောင်မှ မဟုတ်ဘူး။ အစွမ်းထက်တဲ့ ခွန်အားကသာ မင်းကို နိမ့်ကျတဲ့ဘဝကနေ မြှင့်တင်ပေးနိုင်မှာဖြစ်သလို မင်းရဲ့ ကံကြမ္မာကိုလည်း ပြန်လည် ထိန်းချုပ်ခွင့် ပေးနိုင်လိမ့်မယ်။ မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ကို ကျင့်ကြံပြီး အမှောင်ထုကို လက်ခံလိုက်စမ်းပါ။ အဲဒီအခါကျမှ မင်း အသစ်တစ်ဖန် ပြန်လည် မွေးဖွားလာနိုင်မှာ.....”</p> <p>ရွှမ်ကျီ နှုတ်ဆိတ်သွား၏။ ကိုယ်တွင်းမိစ္ဆာ၏ စကားလုံးများက စည်တီးသံကဲ့သို့ သူ၏ နှလုံးသားကို တုန်ခါသွားစေပေသည်။ သူသည် စိတ်ဓာတ်များ ဝေဝါးလာပြီး မိစ္ဆာလမ်းစဉ်သို့ ကျရှုံးတော့မည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။</p> <p>သို့သော် ရွှမ်ကျီသည် သွားကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ နာကျင်စွာဖြင့် ကိုယ်တွင်းမိစ္ဆာကို ငြင်းပယ်လိုက်ပေသည်။ “မလုပ်ဘူး......... ဆက်မပြောနဲ့တော့။ ငါ မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ကို မကျင့်ကြံဘူး”</p> <p>“ကောင်းပြီလေ......... နောင်တစ်ချိန်ကျရင်တော့ ဒီနေ့ ဆုံးဖြတ်ချက်အတွက် မင်း နောင်တမရဖို့ ငါ မျှော်လင့်ပါတယ်”</p> <p>သုံးလအကြာတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပုံရိပ်ယောင်သားရဲ အချို့မှာ လူသားကမ္ဘာတွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာချေသည်။ ၎င်းတို့သည် အစွမ်းထက်သော ခွန်အားကို အသုံးချကာ တွေ့သမျှလူများကို ကိုက်ဖြတ်ဝါးမြိုပြီး တစ်မြို့လုံးကို ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စေပေသည်။</p> <p>ထိုသတင်းကို ကြားသောအခါ ရွှမ်ကျီသည် စိတ်ပူပန်သွားပြီး အပြစ်မဲ့သော အရပ်သားများကို ကာကွယ်ပေးလိုစိတ် ပြင်းပြလာ၏။ သို့သော် သူ၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ အလွန်နိမ့်ကျလွန်းလှရာ ထိုသားရဲများ၏ သွားကြားညှပ်ရန်ပင် မလုံလောက်ချေ။</p> <p>သူသည် ပုံရိပ်ယောင်သားရဲများ သောင်းကျန်းနေသည်ကိုလည်းကောင်း၊ အရပ်သားများ၏ ငိုကြွေးသံများကိုလည်းကောင်း ဘာမှမတတ်နိုင်ဘဲ ကြည့်နေရရုံသာ ရှိပေသည်။ သူ၏ ရင်ထဲတွင် အားကိုးရာမဲ့မှုနှင့် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။</p> <p>ပုံရိပ်ယောင်သားရဲများ၏ ဘေးအန္တရာယ်မှာ တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိုမိုဆိုးရွားလာရာ မိသားစု၏ လုပ်ငန်းများကိုပါ ထိခိုက်လာပေသည်။ ထို့ကြောင့် မိသားစုက မြို့ကို စွန့်ခွာရန်နှင့် လူအားလုံးကို ဆုတ်ခွာရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြ၏။</p> <p>ဤသတင်းကို သိလိုက်ရသည်နှင့် ရွှမ်ကျီသည် မန်နေဂျာထံ ချက်ချင်းသွားကာ မိသားစုကို အစီရင်ခံရန်နှင့် သားရဲများကို သတ်ဖြတ်ရန် မိသားစုမှ ကျွမ်းကျင်သူများကို လွှတ်ပေးရန် တောင်းဆိုလိုက်ပေသည်။</p> <p>သို့သော် မန်နေဂျာက အေးစက်စွာ ငြင်းပယ်လိုက်၏။</p> <p>“မိသားစုဝင်အားလုံးက တခြား အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတွေနဲ့ မအားကြဘူး။ နောက်လအနည်းငယ်အထိ အချိန်ပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”</p> <p>ရွှမ်ကျီ အလွန် ဒေါသထွက်သွားပေသည်။ “မြို့တစ်မြို့လုံးက လူတွေက သားရဲတွေရဲ့ အစားခံနေရတာတောင် သူတို့က အရေးမလုပ်ကြဘူးလား။ လူတွေအားလုံး သေကုန်တဲ့အထိ စောင့်နေရင် နောက်လအနည်းငယ်ကြာမှ ရောက်လာတာက ဘာထူးမှာလဲ”</p> <p>မန်နေဂျာက သူ့ကို မထီမဲ့မြင် ကြည့်လိုက်ကာ အထင်အမြင်သေးသော လေသံဖြင့် ဆိုလိုက်၏။</p> <p>“မင်းက မခံစားနိုင်ဘူးဆိုရင်လည်း ကိုယ်တိုင်သွားသတ်လေ။ ဒီမှာ လာညည်းတွားနေတာက ဘာထူးမှာလဲ။ မင်းညီမရဲ့ မျက်နှာကို ထောက်ထားလို့သာ ငါက မင်းကို အသိပေးနေတာ။ မဟုတ်ရင်တော့ မင်းကို ပုံရိပ်ယောင်သားရဲ ပါးစပ်ထဲမှာပဲ အသေခံခိုင်းလိုက်မှာ”</p> <p>ရွှမ်ကျီသည် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် လမ်းပေါ်သို့ ထွက်လာခဲ့ပေသည်။ လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်အတွင်း သားရဲများမှာ ပိုမိုသောင်းကျန်းလာရာ နေရာတိုင်းတွင် ပျက်စီးယိုယွင်းမှုများနှင့် ငိုကြွေးသံများ ဖုံးလွှမ်းနေ၏။</p> <p>ကိုယ်တွင်းမိစ္ဆာ၏ အသံက ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာပေသည်။ “မြင်ပြီလား......... ဒါက မင်းရဲ့ ခေါင်းမာမှုကြောင့် ဖြစ်လာတဲ့ ရလဒ်ပဲ။ မင်းမှာသာ လုံလောက်တဲ့ ခွန်အား ရှိခဲ့မယ်ဆိုရင် ဒါတွေအားလုံးကို တားဆီးနိုင်ခဲ့မှာ”</p> <p>ရွှမ်ကျီ နှုတ်ဆိတ်နေစဉ်မှာပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပုံရိပ်ယောင်သားရဲ တစ်ကောင် ထပ်မံ ပေါ်လာပြန်၏။ ၎င်းသည် ကြီးမားသော ခန္ဓာကိုယ်၊ ရုပ်ဆိုးလှသော မျက်နှာနှင့် ဓားကဲ့သို့ ထက်မြက်သော အစွယ်များ ရှိပေသည်။</p> <p>သားရဲသည် ဟိန်းဟောက်ကာ လူအုပ်ထဲသို့ တိုးဝင်ပြီး အဆင်အခြင်မဲ့ သတ်ဖြတ်လေတော့သည်။ ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် လူပေါင်းများစွာ သေဆုံးသွားရပြီး သွေးညှီနံ့များ လွင့်ပျံလာကာ အော်ဟစ်သံများက ကောင်းကင်အထိ ပဲ့တင်ထပ်သွား၏။ လူများစွာ ထွက်ပြေးကြသော်လည်း သားရဲ၏ ပါးစပ်ထဲတွင်သာ အဆုံးသတ်သွားကြရပေသည်။</p> <p>ရွှမ်ကျီသည် ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း နာကျင်မှုနှင့် အားကိုးရာမဲ့မှုကို ခံစားနေရ၏။</p> <p>ကိုယ်တွင်းမိစ္ဆာက လှောင်ပြောင်လိုက်ပေသည်။ “မင်းသာ မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ကို စောစောက ကျင့်ကြံခဲ့ရင် သူတို့ သေမှာ မဟုတ်ဘူး။ အခုတော့ မင်းက ဘာမှ မလုပ်နိုင်ဘဲ ဒီလူတွေ သေတာကို ကြည့်နေရုံပဲ ရှိတော့တယ်”</p> <p>ရွှမ်ကျီ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် နာကျင်မှုနှင့် ရုန်းကန်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။ သူသည် လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ထားရာ သူ၏ လက်သည်းများမှာ လက်ဖဝါးထဲသို့ စိုက်ဝင်သွားပြီး သွေးများမှာ လက်ချောင်းကြားမှတစ်ဆင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ တစ်စက်ချင်း ကျလာပေသည်။</p> <p>အပြစ်မဲ့သော အရပ်သားများမှာ ငိုကြွေးနေကြဆဲ၊ ရုန်းကန်နေကြဆဲ ဖြစ်ပေသည်။ ရွှမ်ကျီ၏ နှလုံးသားမှာ တုန်ခါသွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် အလျှော့ပေးလိုက်ရတော့၏။</p> <p>“ငါ......... ငါ သဘောတူတယ်.........”</p> <p>ကိုယ်တွင်းမိစ္ဆာက သာယာစွာ ရယ်မောလိုက်၏။ “အရမ်းကောင်းတယ်......... ငါပြောသလို လုပ်ပါ.........”</p> <p>ရွှမ်ကျီသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်လိုက်ရာ သွေးနှင့် မျက်ရည်များမှာ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ရောထွေး စီးကျလာပေသည်။ သူသည် တုန်တုန်ရင်ရင်ဖြင့် လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ သေဆုံးသွားသော ကလေးငယ်၏ အလောင်းကို ထိတွေ့လိုက်၏။ ထိုကလေး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ကြောက်လန့်နေသော အရိပ်အယောင်များ ကျန်ရှိနေဆဲ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>ကိုယ်တွင်းမိစ္ဆာ၏ အသံက မြွေတစ်ကောင်၏ လျှာကဲ့သို့ သူ၏ နားထဲတွင် ဖြားယောင်းလာပေသည်။</p> <p>“ဒီခန္ဓာကိုယ်တွေနဲ့ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန်တွေအားလုံးက မင်းအတွက် ခွန်အားတွေ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။ သူတို့ကို ဝါးမြိုလိုက်စမ်း။ အဲဒီအခါကျရင် မင်း ကာကွယ်ချင်တဲ့အရာမှန်သမျှကို ကာကွယ်နိုင်တဲ့ အမြင့်ဆုံး ခွန်အားကို ရလိမ့်မယ်”</p> <p>ရွှမ်ကျီသည် နောက်ဆုံးတွင် ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်ပြီး ကိုယ်တွင်းမိစ္ဆာ သင်ကြားပေးသော ကျင့်စဉ်ကို စတင် လည်ပတ်လိုက်ပေသည်။ ကျင့်စဉ်ကို စတင်သည်နှင့် ထူးဆန်းပြီး အစွမ်းထက်သော အင်အားတစ်ခုမှာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ချက်ချင်း တိုးဝင်လာ၏။ ရွှမ်ကျီ၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် အခြေခံစွမ်းအင်အဆင့် လေးသို့ တိုးတက်သွားချေပြီ။</p> <p>ကိုယ်တွင်းမိစ္ဆာ၏ အသံက ရူးသွပ်သော ရယ်မောသံအဖြစ် ပြောင်းလဲသွား၏။ “ဟုတ်တယ်......... ခွန်အားကသာ မင်းအတွက် တစ်ခုတည်းသော ကယ်တင်ရှင်ပဲ”</p> <p>ရွှမ်ကျီ၏ မျက်လုံးများမှာ တဖြည်းဖြည်း သွေးကဲ့သို့ နီရဲလာပေသည်။ သူသည် အလောင်းများထံမှ စွမ်းအင်များကို အငမ်းမရ စုပ်ယူလိုက်ရာ သူ၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ လျင်မြန်စွာ မြင့်တက်လာ၏။</p> <p>အဆင့်လေးမှ အဆင့်ငါးသို့ တိုးတက်သွားပေသည်။ ခွန်အားများ တိုးလာခြင်းက သူ့ကို စိတ်လှုပ်ရှားစေသော်လည်း တစ်ဖက်တွင်လည်း ထိတ်လန့်စေ၏။</p> <p>သူသည် သွေးနှင့် သတ်ဖြတ်ခြင်းများဖြင့် ခင်းကျင်းထားသော လမ်းတစ်ခုကို မြင်ယောင်နေပြီး သူကိုယ်တိုင်လည်း ထိုနောက်ပြန်လှည့်၍ မရသော လမ်းပေါ်သို့ ရောက်ရှိနေချေပြီ။</p> <p>“အခြေခံစွမ်းအင်အဆင့် ငါးက အားနည်းလွန်းသေးတယ်။ ဒီအလောင်းတွေထဲက စွမ်းအင်တွေက နည်းလွန်းတယ်။ မင်း အသက်ရှင်နေတဲ့ လူသားအချို့ကို သွားရှာလိုက်.........”</p> <p>“တော်တော့.........”</p> <p>ရွှမ်ကျီ၏ နီရဲနေသော မျက်ဝန်းများထဲတွင် ရုန်းကန်နေသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွား၏။ သူသည် ဖြားယောင်းနေသော အသံကို ရုတ်တရက် ဖြတ်ပြောလိုက်ပေသည်။</p> <p>“ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း။ ငါ အပြစ်မဲ့သူတွေကို ဘယ်တော့မှ အကြောင်းမဲ့ သတ်မှာမဟုတ်ဘူး”</p> <p>ကိုယ်တွင်းမိစ္ဆာ၏ ရူးသွပ်သော ရယ်မောသံမှာ နားမခံသာအောင် ထွက်ပေါ်လာ၏။ “မင်းက တော်တော် နုနယ်တာပဲ။ အခု မင်းမှာရှိတဲ့ မစို့မပို့ ကျင့်ကြံမှုနဲ့ ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ။ ဟို ပုံရိပ်ယောင်သားရဲတွေက မင်းကို လက်ညှိုးတစ်ချောင်းနဲ့တင် ချေမှုန်းနိုင်တယ်။ ဆက်တိုက် ဝါးမြိုပြီး အားကောင်းလာမှသာ မင်း အသက်ရှင်နိုင်မှာဖြစ်သလို ဒီမြို့ကိုလည်း ကာကွယ်နိုင်မှာ”</p> <p>ရွှမ်ကျီသည် သွားကို ကြိတ်ထားရာ သူ၏ လက်သီးဆုပ်သံများပင် ထွက်လာပေသည်။ သူ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ နေရာတိုင်းတွင် အလောင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး သွေးများမှာ မြစ်ကဲ့သို့ စီးဆင်းနေ၏။ လေထုထဲတွင်လည်း ပျို့အန်ချင်စဖွယ် သွေးညှီနံ့များ ဖုံးလွှမ်းနေပေသည်။</p> <p>အဝေးတွင် ကြီးမားသော ပုံရိပ်ယောင်သားရဲမှာ သောင်းကျန်းနေဆဲဖြစ်ပြီး ၎င်း၏ ဟိန်းဟောက်သံတိုင်းတွင် အသက်ပေါင်းများစွာ ဆုံးရှုံးနေရ၏။</p> <p>“တခြား နည်းလမ်း......... တကယ်ပဲ မရှိတော့ဘူးလား”</p> <p>ရွှမ်ကျီသည် တီးတိုး ရေရွတ်လိုက်၏။ သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ဝေခွဲမရမှုနှင့် နာကျင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပေသည်။ သူသည် ခွန်အားကို တောင့်တသော်လည်း လူသားဆန်မှု ကင်းမဲ့သည့် မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူတစ်ဦး မဖြစ်လိုချေ။</p> <p>ကိုယ်တွင်းမိစ္ဆာ၏ အသံက နတ်ဆိုးတစ်ကောင်၏ တိုးတိုးလေး ပြောသံကဲ့သို့ ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာ၏။ “တွန့်ဆုတ်မနေနဲ့တော့။ ခွန်အားက မင်းရှေ့မှာတင် ရှိနေတာ။ မင်းသာ သဘောတူမယ်ဆိုရင် အရာအားလုံးကို ထိန်းချုပ်နိုင်တဲ့ အင်အားကို ပိုင်ဆိုင်ရမှာ”</p> <p>ရွှမ်ကျီသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူကာ စိတ်ကို အတင်း တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းလိုက်ပေသည်။ သူသည် ယိုင်တိုင်တိုင်ဖြင့် ထရပ်ကာ ကျန်ရှိနေသော အလောင်းများကို ကြိုးစား ရှာဖွေနေ၏။</p> <p>“အလောင်းတွေက နည်းလွန်းတယ်”</p> <p>ကိုယ်တွင်းမိစ္ဆာက မကျေမနပ် ညည်းတွားလိုက်၏။ “ဒီပုံစံအတိုင်းဆိုရင် မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံမှုက ဘယ်တော့မှ တက်မှာလဲ။ အသက်ရှင်နေတဲ့ လူတွေကို တိုက်ရိုက်ဖမ်းပြီး သန့်စင်လိုက်တာက ပိုမမြန်ဘူးလား”</p> <p>ရွှမ်ကျီ တုန်လှုပ်သွားပြီး ခြေဖျားမှ ဦးခေါင်းအထိ အေးစိမ့်သွားသလို ခံစားလိုက်ရ၏။</p> <p>“ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း။ ငါ ဒီလို လူမဆန်တဲ့အလုပ်မျိုးကို ဘယ်တော့မှ မလုပ်ဘူး”</p> <p>သို့သော် ရွှမ်ကျီ အလောင်းများကို ရှာဖွေနေစဉ်မှာပင် ကြီးမားသော ပုံရိပ်ယောင်သားရဲ အချို့သည် မြို့ထဲသို့ ထပ်မံ တိုးဝင်လာပြန်၏။ ၎င်းတို့၏ သွေးနီရောင် မျက်လုံးများက ထိတ်လန့်နေသော လူအုပ်ကို ကြည့်ကာ အားရပါးရ ဟိန်းဟောက်လိုက်ကြပြီးနောက် အသေသတ်ပွဲကို စတင်လေတော့သည်။</p> <p>ထက်မြက်သော လက်သည်းများက အသားကို ဆွဲဖြဲနေပြီး အစွယ်များက အရိုးများကို ဝါးမြိုနေ၏။ အော်ဟစ်ငိုကြွေးသံများမှာ မျှော်လင့်ချက်မဲ့သော တေးသွားတစ်ခုကဲ့သို့ ထွက်ပေါ်လာပေသည်။</p> <p>ရွှမ်ကျီသည် ထိုလူမဆန်သော သတ်ဖြတ်မှုကို တားဆီးလိုသောကြောင့် တုန်လှုပ်ဒေါသထွက်ကာ ကိုယ်တွင်းမိစ္ဆာကို အော်ဟစ်လိုက်၏။</p> <p>“မြန်မြန်......... နည်းလမ်းတစ်ခုခု စဉ်းစားစမ်း။ ငါ သူတို့ကို တားချင်တယ်”</p> <p>သို့သော် ကိုယ်တွင်းမိစ္ဆာမှာ ပျောက်ကွယ်သွားသကဲ့သို့ ထူးဆန်းစွာ တိတ်ဆိတ်သွားပေသည်။ ရွှမ်ကျီ မည်သို့ပင် ခေါ်စေကာမူ မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမျှ မရရှိခဲ့ချေ။</p> <p>ရွှမ်ကျီသည် သူ၏ ရှေ့မှောက်တွင် အပြစ်မဲ့သော လူသားများစွာကို သားရဲများက ဆွဲဖြဲဝါးမြိုနေသည်ကို ဘာမှမတတ်နိုင်ဘဲ ကြည့်နေရုံသာ ရှိပေသည်။</p> <p>လမ်းမပေါ်တွင် သွေးများ စွန်းထင်နေပြီး ကိုယ်လက်အင်္ဂါ အစိတ်အပိုင်းများမှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲနေသည်မှာ ငရဲခန်းအလား ဖြစ်နေ၏။</p> <p>ဒေါသနှင့် အားငယ်မှုများမှာ သူ၏ ဝိညာဉ်ထဲတွင် မီးဟုန်းဟုန်း တောက်လောင်လာပေသည်။</p> <p>သူ ဆက်လက် မအောင့်အီးနိုင်တော့ဘဲ သောင်းကျန်းနေသော သားရဲများဆီသို့ ပြေးဝင်သွားကာ လက်သီးဖြင့် အစွမ်းကုန် တိုက်ခိုက်လိုက်ပေသည်။</p> <p>သို့သော် အစွမ်းထက်သော ပုံရိပ်ယောင်သားရဲများ၏ ရှေ့တွင် အခြေခံစွမ်းအင်အဆင့် ငါးသာ ရှိသေးသော ရွှမ်ကျီမှာ ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ သေးငယ်လွန်းနေသည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save