Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၉၅)</h2> <h2 style="text-align: center;">တာအိုနှလုံးသား လှုပ်ခတ်ခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ပုံရိပ်ယောင်ထဲရှိ ပုံရိပ်ယောင်သားရဲသည် လက်သည်းဖြင့် ခပ်ပေါ့ပေါ့ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ရွှမ်ကျီမှာ လွင့်ထွက်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျရောက်သွားပေသည်။ သူ၏ ပါးစပ်မှလည်း သွေးများ ပန်းထွက်လာ၏။</p> <p>ရွှမ်ကျီသည် အားယူ၍ ထရန် ကြိုးစားသော်လည်း အရိုးများအားလုံး ကြေမွသွားသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး လှုပ်ရှား၍ပင် မရတော့ချေ။ သားရဲမှာ သူ၏အနားသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ချဉ်းကပ်လာရာ နံစော်သော အနံ့ဆိုးများနှင့်အတူ ၎င်း၏ ကြီးမားလှသော အရိပ်မည်းကြီးမှာ သူ့ကို လွှမ်းမိုးသွားပေသည်။</p> <p>ထိုစဉ်မှာပင် ကိုယ်တွင်းမိစ္ဆာ၏ အသံမှာ လှောင်ပြောင်သရော်မှု၊ အရေးမစိုက်မှုတို့နှင့်အတူ ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာပြန်၏။</p> <p>“တွေ့လား......... ဒါက မင်းရဲ့ ကရုဏာ၊ မင်းရဲ့ အားနည်းချက်ပဲ။ မင်း သူတို့ကို သတ်လိုက်တာ။ သူတို့ရဲ့ နောက်ဆုံး မျှော်လင့်ချက်ကို မင်းကိုယ်တိုင် ဖျက်ဆီးလိုက်တာပဲ။ ငါ့စကားကို နားထောင်ပြီး လူအနည်းငယ်ကို သတ်ပြီး စွမ်းအင်တွေ စုပ်ယူခဲ့ရင် မင်း အခုထက် အားကောင်းနေမှာ။ အခုတော့ အချိန်နှောင်းသွားပြီ”</p> <p>ကိုယ်တွင်းမိစ္ဆာ၏ စကားအဆုံး၌ သားရဲသည် ခေါင်းငုံ့ကာ ၎င်း၏ ကြီးမားလှသော ပါးစပ်ဖြင့် ရွှမ်ကျီကို ဝါးမြိုလိုက်ပေသည်။</p> <p>အဆုံးမဲ့သော နာကျင်မှုနှင့် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုများကြားတွင် ပတ်ဝန်းကျင်မှ မြင်ကွင်းများမှာ မှန်တစ်ချပ် ကွဲအက်သွားသကဲ့သို့ အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ပျက်စီးသွားပြီး မူလကမ္ဘာသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွား၏။</p> <p>ရွှမ်ကျီသည် မျက်လုံးများကို ရုတ်တရက် ဖွင့်လိုက်ပေသည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် နာကျင်မှုနှင့် ဝေခွဲမရမှုများ ကျန်ရှိနေဆဲ ဖြစ်ပေသည်။ ပုံရိပ်ယောင်မှာ ပြီးဆုံးသွားသော်လည်း သူသည် ထိုနယ်ပယ်ထဲတွင်ပင် ပိတ်မိနေသကဲ့သို့ ခံစားနေရပြီး အချိန်အတော်ကြာသည့်တိုင်အောင် ရုန်းမထွက်နိုင်သေးချေ။ စောစောက ခံစားခဲ့ရသော အားကိုးရာမဲ့မှုနှင့် စိတ်ပျက်မှုများမှာ သူ၏ စိတ်ရင်းခံကို လွှမ်းမိုးထားဆဲပင်။</p> <p>သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဟာလာဟင်းလင်း မျက်ဝန်းများဖြင့် ငေးကြည့်နေပေသည်။ သူ၏ ဝိညာဉ်မှာ အကြီးအကျယ် တုန်လှုပ်နေစဉ်မှာပင် သွေးနီရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုမှာ လေထုကို ဖြတ်သန်းကာ အေးစက်သော သတ်ဖြတ်လိုသည့် အရှိန်အဝါနှင့်အတူ သူ၏ မျက်နှာဆီသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ဦးတည်လာ၏။</p> <p>မုန့်ဝမ်က တိုက်ခိုက်လိုက်ခြင်းပင်။</p> <p>သွေးလဓားချက်မှာ မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော အရှိန်အဝါနှင့်အတူ ညကောင်းကင်ယံကို ဖြတ်ပြေးသွားသော လျှပ်စီးကဲ့သို့ ရွှမ်ကျီ၏ ရှေ့မှောက်သို့ ခဏချင်း ရောက်ရှိလာပေသည်။ ရွှမ်ကျီမှာ အလျင်အမြန်ပင် မတတ်သာဘဲ ခုခံလိုက်ရ၏။</p> <p>သွေးလဓားချက်မှာ သူ၏ ခုခံကာကွယ်ထားသော ဗုဒ္ဓအလင်းတန်းကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်သွားရာ အလင်းတန်းမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားပြီး ပျက်စီးလုနီးပါး ဖြစ်သွားပေသည်။ ရွှမ်ကျီသည် ညည်းတွားလိုက်ပြီး ပါးစပ်ထောင့်မှ  သွေးစအချို့ ကျလာကာ နောက်သို့ ယိုင်သွား၏။</p> <p>သွေးလဓားချက်မှာ အစပြုရုံမျှသာ ရှိသေးသော်လည်း မုန့်ဝမ်၏ တိုက်ကွက်များမှာ ပြင်းထန်သော မုန်တိုင်းကဲ့သို့ ရွှမ်ကျီအပေါ် ကျရောက်လာပေသည်။ ရွှမ်ကျီသည် ဗီဇအရ ပြန်လည် တိုက်ခိုက်လိုသော်လည်း မည်သည့် တိုက်ခိုက်လိုစိတ်ကိုမျှ စုစည်း၍ မရနိုင်တော့ချေ။ မကြာမီမှာပင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ဒဏ်ရာများစွာ ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p>၎င်းကို မြင်သောအခါ မုန့်ဝမ်၏ မျက်ဝန်းများတွင် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားပြီး ရွှမ်ကျီ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ နှလုံးသွေးများကို စုပ်ယူရန် သွေးမိစ္ဆာကောင်းကင်ဘုံကျင့်စဉ်ကို ချက်ချင်း အသုံးပြုလိုက်ပေသည်။</p> <p>ရွှမ်ကျီ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ဖြူဖျော့သွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း လျင်မြန်စွာ ပိန်ချုံးသွားရာ ထိုနေရာမှာပင် သေဆုံးတော့မည့်ပုံ ပေါက်နေ၏။</p> <p>ထိုစဉ်မှာပင် မျှော်လင့်မထားသော အပြောင်းအလဲတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာပေသည်။ ရွှမ်ကျီ၏ ဝိညာဉ် အနက်ရှိုင်းဆုံးမှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဖိအားတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်သွားကာ မုန့်ဝမ်ကို ချက်ချင်း လွင့်ထွက်သွားစေ၏။</p> <p>ထိုဖိအားထဲ၌ ပါဝင်သော ထိတ်လန့်ဖွယ် အရှိန်အဝါကို ခံစားမိလိုက်ရာ မုန့်ဝမ်၏ အမူအရာမှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပေသည်။</p> <p>ရွှမ်ဟူကျောင်းတော်မှ နတ်သားတော်တွင် အစောင့်အရှောက်တစ်ဦး ရှိသည်ဟု သူမ ကြားဖူးခဲ့ရာ ၎င်းမှာ မှန်ကန်ပုံရပေသည်။ ယနေ့ ရွှမ်ကျီကို သတ်ရန်မှာ ခက်ခဲလိမ့်မည်ဟု သူမ သိလိုက်၏။</p> <p>မုန့်ဝမ်သည် မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်ကာ စိတ်ထဲတွင် အလျင်အမြန် တွက်ချက်လိုက်ပေသည်။ သူမသည် လက်ကို မြှောက်ကာ ရွှမ်ကျီ ဝတ်ဆင်ထားသော ပုတီးစေ့များကို လှမ်းယူလိုက်၏။ အဆက်မပြတ် တုန်ခါနေသော ပုတီးစေ့များကို အတင်းအဓမ္မ လုယူပြီးနောက် သူမသည် ဆက်လက် တိုက်ခိုက်မနေတော့ဘဲ လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။</p> <p>မုန့်ဝမ် ထွက်သွားပြီးနောက် ရွှမ်ကျီ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်နေသော ဖိအားနှင့် ရွှေရောင်အလင်းတန်းများမှာလည်း ပစ်မှတ်ကို ပျောက်ဆုံးသွားသကဲ့သို့ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားပေသည်။</p> <p>ရွှမ်ကျီသည် မျက်လုံးများကို တင်းတင်းပိတ်ကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျသွားပေသည်။ သူ၏ ပါးရိုးများမှာ သိသိသာသာ ချိုင့်ဝင်နေပြီး အသက်ရှူသံမှာလည်း မသေရုံတမည်သာ ရှိတော့၏။</p> <p>ထိုအချိန်တွင် ကောင်းကင်မှ အလင်းတန်းတစ်ခု ဆင်းသက်လာပြီး သင်္ကန်းရုံထားသော ကြည်ညိုဖွယ် မျက်နှာရှိသည့် ဗုဒ္ဓဘာသာကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ရွှမ်ကျီ၏ ဘေး၌ ပေါ်လာပေသည်။ သူကား ရွှမ်ဟူကျောင်းတော်မှ အကြီးအကဲ ယွမ်စီဖြစ်ပြီး ရွှမ်ကျီ၏ ဦးလေးအရင်းပင် ဖြစ်၏။</p> <p>ရွှမ်ကျီမှာ ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရကာ သတိလစ်နေသည့်အပြင် သူ၏ သင်္ကန်းမှာ သွေးများဖြင့် ရဲရဲနီနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ယွမ်စီ၏ မျက်နှာမှာ အကြီးအကျယ် ပျက်သွားပေသည်။ သူသည် ရွှမ်ကျီကို ချက်ချင်းပင် မလိုက်ပြီး ဒဏ်ရာများကို စစ်ဆေးလိုက်၏။</p> <p>ရွှမ်ကျီသည် သူ၏ နှလုံးသွေး အများစု ဆုံးရှုံးသွားကြောင်းနှင့် သူ၏ ဝိညာဉ်မှာလည်း ထိခိုက်ပျက်စီးသွားကြောင်း သူ သိလိုက်ရ၏။</p> <p>အကယ်၍ ရွှေရောင်အလင်း အမြုတေ၏ အကာအကွယ်သာ မရှိခဲ့ပါက သူသည် သေမင်းဆီသို့ ရောက်ရှိသွားပြီဖြစ်၏။</p> <p>“ငါတို့ ရွှမ်ဟူကျောင်းတော်ရဲ့ နတ်သားတော်ကို ဒီလောက်အထိ ရက်ရက်စက်စက် လုပ်ရဲတဲ့သူက ဘယ်သူလဲ”</p> <p>ယွမ်စီ၏ မျက်ဝန်းများတွင် ဒေါသအရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ အစွမ်းထက်သော ဖိအားများ ထွက်ပေါ်လာရာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သစ်ပင်များပင် တုန်ခါသွားပေသည်။</p> <p>သူသည် သူ၏ ဝိညာဉ်လက်နက်ထဲမှ ရွှေရောင် ဆေးလုံး တစ်လုံးကို အမြန်ထုတ်ယူကာ ရွှမ်ကျီ၏ ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်ပြီး ပြန်လည် ကောင်းမွန်လာစေရန် သူ၏ ဝိညာဉ်အာရုံဖြင့် ကူညီပေးလိုက်ပေသည်။</p> <p>ဆေးလုံးမှာ ပါးစပ်ထဲသို့ ရောက်သည်နှင့် အရည်ပျော်သွားပြီး နွေးထွေးသော စီးဆင်းမှုတစ်ခုအဖြစ် ရွှမ်ကျီ၏ တစ်ကိုယ်လုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားပေသည်။ သူ၏ ဖြူဖျော့နေသော မျက်နှာမှာ တဖြည်းဖြည်း အရောင်အနည်းငယ် ပြန်လည် ရရှိလာပြီး မှေးမှိန်နေသော အသက်ရှူသံမှာလည်း ဖြည်းဖြည်းချင်း တည်ငြိမ်လာ၏။</p> <p>ခဏအကြာတွင် ရွှမ်ကျီသည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖွင့်လိုက်ပေသည်။ သူ၏ ရှေ့မှောက်ရှိ လူကို မှတ်မိသွားသောအခါ သူ၏ လည်ချောင်းမှာ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွား၏။</p> <p>“ဦးလေး.........”</p> <p>“တူတော် ရွှမ်ကျီ......... ဘယ်လို ခံစားရလဲ။ မင်းကို ဘယ်သူ ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်တာလဲ”</p> <p>ယွမ်စီက စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်၏။ သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် စိုးရိမ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပေသည်။</p> <p>ရွှမ်ကျီ နှုတ်ဆိတ်သွား၏။ သူသည် ရွှမ်ဟူကျောင်းတော်တွင် နေရာအနှံ့ တွေ့ရတတ်သော အလုပ်သင် ကိုယ်တော်လေးများကို ရုတ်တရက် သတိရလိုက်ပေသည်။</p> <p>၎င်းတို့သည် အပင်ပန်းဆုံးနှင့် အခက်ခဲဆုံး အလုပ်များကို လုပ်ကိုင်ကြရပြီး ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး အနည်းငယ်သာ ရရှိကြကာ ၎င်းတို့၏ ကျင့်ကြံမှုမှာလည်း အခြေခံစွမ်းအင်အဆင့်မှာပင် ရှိကြ၏။</p> <p>များသောအားဖြင့် ကိုယ်တော်လေး ဆယ်ဂဏန်း သို့မဟုတ် ရာဂဏန်းတွင် တစ်ဦးသာလျှင် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်သို့ အောင်မြင်စွာ ရောက်ရှိနိုင်ပြီး ရွှမ်ဟူကျောင်းတော်၏ တကယ့် တပည့်တစ်ဦး ဖြစ်လာတတ်ကြပေသည်။ အကယ်၍ သူသာ ထူးခြားသော ပါရမီနှင့် မွေးရာပါ ဗုဒ္ဓစိတ်ရင်း မရှိခဲ့ပါက ထိုနိမ့်ကျသော အလုပ်သင် ကိုယ်တော်လေးများနှင့် မည်သို့ ထူးခြားပါမည်နည်း။</p> <p>ရွှမ်ကျီ အချိန်အတော်ကြာ နှုတ်ဆိတ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ယွမ်စီ၏ မျက်နှာတွင် စိုးရိမ်မှုများ ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာ၏။</p> <p>“တူတော်......... ဘာဖြစ်လို့လဲ။ မင်း ဖြေရှင်းရခက်တဲ့ ကိစ္စတစ်ခုခုနဲ့ ကြုံနေရလို့လား”</p> <p>ရွှမ်ကျီသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး ဖြည်းညှင်းစွာ ဆိုလိုက်၏။ “တပည့် ဒီနေ့ ကံကြမ္မာ အနှောင့်အယှက်တွေ အလွန်နက်နဲတဲ့ သွေးကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်နဲ့ တွေ့ခဲ့ပါတယ်။ သူမကို ပြုပြင်ပေးဖို့ ရည်ရွယ်ခဲ့ပေမဲ့ မျှော်လင့်မထားဘဲ သူမက......... သူမက ပုံရိပ်ယောင်ကို သုံးပြီး တပည့်ရဲ့ ဝိညာဉ်ကို ဖြားယောင်းခဲ့ပါတယ်”</p> <p>သူသည် ပုံရိပ်ယောင်ထဲတွင် မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်များ၊ ကြားခဲ့ရသည်များနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော အခက်အခဲများအားလုံးကို ယွမ်စီအား အသေးစိတ် ပြောပြလိုက်ပေသည်။</p> <p>ရွှမ်ကျီ၏ ပြောပြချက်ကို ကြားရသောအခါ ယွမ်စီသည် စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် ထိတ်လန့်သွား၏။ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်သာ ရှိသေးသော သွေးကျင့်ကြံသူတစ်ဦးသည် သူတို့ ရွှမ်ဟူကျောင်းတော်၏ နတ်သားတော်၏ တာအိုနှလုံးသားကို ပုံရိပ်ယောင်ဖြင့် နှောင့်ယှက်နိုင်သည်တဲ့လား။ ရွှမ်ယင်ဂိုဏ်းမှာ ဘယ်တုန်းက ဒီလိုလူ ပေါ်လာတာလဲ။</p> <p>ဗုဒ္ဓတရားတော်များက မိစ္ဆာအတတ်ပညာများကို နှိမ်နင်းနိုင်သောကြောင့် ရွှမ်ဟူကျောင်းတော်၏ နတ်သားတော်မှာ ရွှမ်ယင်ဂိုဏ်း၏ မိစ္ဆာများကို အမြဲတမ်း ဖိနှိပ်နိုင်ခဲ့ပေသည်။ သို့သော် ရွှမ်ဟူကျောင်းတော်တွင် မျိုးဆက်တစ်ခုလျှင် နတ်သားတော် တစ်ဦးသာရှိပြီး ရွှမ်ယင်ဂိုဏ်းတွင်မူ နတ်သားတော် ခုနစ်ဦးအထိ ရှိပေသည်။ ထို့ကြောင့် ရွှမ်ယင်ဂိုဏ်း တစ်ခုလုံးနှင့် ရင်ဆိုင်ရလျှင် ရွှမ်ဟူကျောင်းတော်မှာ အားနည်းချက် ရှိနေဆဲပင်။</p> <p>ယွမ်စီသည် ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ရာ သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် တည်ကြည်မှုများ ဖြတ်ပြေးသွားပေသည်။ ဗုဒ္ဓဘာသာသည် သတ္တဝါအားလုံးအပေါ် ကရုဏာထားရန်နှင့် ကယ်တင်ရန် ဟောကြားထားသော်လည်း ဤကမ္ဘာပေါ်တွင် သတ္တဝါအားလုံးကို တရားပြ၍ မရနိုင်ချေ။</p> <p>ထို့အပြင် ရွှမ်ယင်ဂိုဏ်းမှ သွေးကျင့်ကြံသူများမှာ သတ်ဖြတ်ခြင်းကိုသာ သူတို့၏ တာအိုအဖြစ် မှတ်ယူထားကြရာ ဗုဒ္ဓဘာသာ စည်းမျဉ်းများနှင့် လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေ၏။</p> <p>ယွမ်စီသည် အသက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ရှူသွင်းလိုက်ပြီး ဆိုလိုက်၏။ “တူတော်......... အဲဒီ သွေးကျင့်ကြံသူရဲ့ စိတ်ရင်းက ယုတ်မာပြီး ကံကြမ္မာ အနှောင့်အယှက်တွေကလည်း နက်နဲလှတယ်။ သူမက ငါတို့ ဗုဒ္ဓတရားတော်နဲ့ ပြုပြင်ဖို့ လွယ်ကူတဲ့သူ မဟုတ်ဘူး။</p> <p>မင်းက ထူးခြားတဲ့ ပါရမီရှင်ဖြစ်သလို ဗုဒ္ဓတရားတော်တွေကိုလည်း နှံ့နှံ့စပ်စပ် လေ့လာထားတဲ့သူပဲ။ ဘာလို့ ဒီလောက်အထိ ဇွဲနပဲကြီးနေရတာလဲ။ ကမ္ဘာပေါ်မှာ ဆင်းရဲဒုက္ခတွေ အများကြီး ရှိသလို ကယ်တင်ဖို့ လိုအပ်တဲ့ သတ္တဝါတွေလည်း အများကြီး ရှိပါသေးတယ်.........”</p> <p>ယွမ်စီ၏ စကားကို ရွှမ်ကျီက ဖြတ်ပြောလိုက်၏။</p> <p>“ဦးလေး......... ဗုဒ္ဓတရားတော်မှာ ဟောကြားထားတာ ရှိပါတယ်။ ငါ ငရဲထဲ မဆင်းရင် ဘယ်သူ ဆင်းမှာလဲ တဲ့။ ဗုဒ္ဓဘာသာဝင်တစ်ယောက်အနေနဲ့ တပည့်က သတ္တဝါအားလုံးကို ပြုပြင်ပေးဖို့ သစ္စာဆိုထားပါတယ်။ အခက်အခဲလေး တစ်ခုတွေ့တာနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် နောက်ဆုတ်နိုင်မှာလဲ။</p> <p>အမြဲတမ်း ဒီလိုပဲ လုပ်နေမယ်ဆိုရင် တပည့်ရဲ့ တာအိုနှလုံးသားက ဘယ်လိုလုပ် ကျောက်ဆောင်လို ခိုင်မာပြီး တာအိုလမ်းစဉ်ပေါ်မှာ အဝေးကြီး လျှောက်လှမ်းနိုင်မှာလဲ”</p> <p>ရွှမ်ကျီ၏ လေသံမှာ ခိုင်မာပြတ်သားနေပြီး သံသယဖြစ်ဖွယ် မရှိချေ။</p> <p>၎င်းကို ကြားသောအခါ ယွမ်စီသည် စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ဆက်လက် နားချလိုက်ပေသည်။</p> <p>“တူတော်......... ကမ္ဘာပေါ်မှာ ရှိသမျှ အရာအားလုံးက မင်း ဖြစ်ချင်သလို ဖြစ်မလာနိုင်ဘူးဆိုတာကို မင်း သိရမယ်။ ခွန်အား မလုံလောက်တဲ့အခါမှာ နောက်ဆုတ်တာက ပိုကောင်းတဲ့ ရွေးချယ်မှု ဖြစ်နိုင်ပါတယ်”</p> <p>“ဒါပေမဲ့ တပည့်ကတော့ နောက်မဆုတ်ချင်ဘူး”</p> <p>ရွှမ်ကျီသည် အချိန်အတော်ကြာ ရုန်းကန်နေရသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ စိတ်ရင်းအတိုင်း ခေါင်းမာစွာ ဆိုလိုက်ပေသည်။</p> <p>“တပည့် တစ်ကြိမ် နောက်ဆုတ်လိုက်ရင် ဒုတိယအကြိမ်၊ တတိယအကြိမ် ဆိုတာတွေ ရှိလာမှာပဲ။ နောက်ဆုံးမှာတော့ နောက်ဆုတ်စရာ နေရာတောင် ကျန်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဗုဒ္ဓက ကရုဏာကြီးမားပြီး သတ္တဝါအားလုံးကို ကယ်တင်တယ်ဆိုတာ ဒီကမ္ဘာပေါ်က သတ္တဝါအားလုံးကို ပြုပြင်ပေးတာကို ဆိုလိုတာပါ။ သာမန် သွေးကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်ကိုတောင် မပြုပြင်နိုင်ရင် သတ္တဝါအားလုံးကို ကယ်တင်ဖို့ဆိုတာ ဘယ်လိုလုပ် ပြောနိုင်မှာလဲ”</p> <p>ယွမ်စီ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save