Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၉၆)</h2> <h2 style="text-align: center;">မိစ္ဆာလမ်းစဉ်သို့ ဝင်ရောက်ခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2> </h2> <p>ဦးလေးဖြစ်သူ ယွမ်စီ တိတ်ဆိတ်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ရွှမ်ကျီက ရုတ်တရက် မေးလိုက်ပေသည်။ "ဦးလေး......... ဗုဒ္ဓနဲ့ မိစ္ဆာကြားက အခြေခံကျတဲ့ ခြားနားချက်က ဘာလဲဟင်"</p> <p>ယွမ်စီ၏ မျက်ဝန်းများတွင် ရှုပ်ထွေးသော ခံစားချက်များ ဖြတ်ပြေးသွား၏။ သူသည် အသံကို နှိမ့်ကာ လေးလံစွာဖြင့် ဆိုလိုက်ပေသည်။</p> <p>"ဦးလေးက ရွှေအမြုတေအဆင့်ကို ရောက်နေပြီဆိုပေမဲ့ ကောင်းကင်တာအိုကိုတော့ အပေါ်ယံလောက်ပဲ သိပါသေးတယ်။ ဗုဒ္ဓကျင့်ကြံသူနဲ့ မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူတွေကြားက ခြားနားချက်ကို စကားလုံးအနည်းငယ်နဲ့ ရှင်းပြဖို့ ခက်ခဲလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ ငြင်းလို့မရတဲ့ အချက်ကတော့ မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူတွေက ရက်စက်တဲ့ နည်းလမ်းတွေကို သုံးတယ်၊ လူတွေကို လမ်းမှားပို့တယ်၊</p> <p>လူ့အသက်တွေကိုလည်း တန်ဖိုးမထားကြဘူး။ ဗုဒ္ဓကျင့်ကြံသူတွေကတော့ ကရုဏာတရားကို လက်ကိုင်ထားတယ်၊ ကုသိုလ်ကောင်းမှုတွေကို စုဆောင်းတယ်၊ သတ္တဝါအားလုံးကို ကယ်တင်ဖို့ ကြိုးစားကြတယ်"</p> <p>ဦးလေး၏ ရှင်းပြချက်ကို နားထောင်ပြီးနောက် ရွှမ်ကျီမှာ ပို၍ပင် ဝေခွဲမရ ဖြစ်သွားရပေသည်။ မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူနှင့် ဗုဒ္ဓကျင့်ကြံသူကို အပေါ်ယံ မြင်ကွင်းလောက်နှင့်ပဲ သတ်မှတ်လိုက်ခြင်းမှာ အပေါ်ယံ ဆန်လွန်းနေပါသလော။</p> <p>ရွှမ်ကျီ နှုတ်ဆိတ်နေသည်ကို မြင်ရသောအခါ ယွမ်စီသည် မကောင်းသော အရာတစ်ခုခု ဖြစ်တော့မည့်အလား စိတ်ထဲ၌ မသက်မသာ ခံစားလိုက်ရ၏။ သူက အကြောင်းအရာကို ပြောင်းလိုက်ကာ ဆိုလိုက်ပေသည်။ "တူတော်......... မင်းရဲ့ ဒဏ်ရာတွေက ပြင်းထန်နေတုန်းပဲ။ အရင်ဆုံး ဦးလေးနဲ့ ပြန်လိုက်ခဲ့ပြီး ကုသမှု ခံယူပါ။ နေကောင်းသွားမှ ဒီကိစ္စတွေကို ဆက်ဆွေးနွေးကြတာပေါ့"</p> <p>သို့သော် ရွှမ်ကျီက ပြန်မဖြေချေ။ ထိုအစား သူသည် တိတ်ဆိတ်စွာ ဒူးထောက်လိုက်ပြီး ယွမ်စီကို သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် ဦးချလိုက်ပေသည်။</p> <p>ရွှမ်ကျီ၏ ရုတ်တရက် ဦးချမှုကြောင့် ယွမ်စီ ထိတ်လန့်သွား၏။ သူသည် ရွှမ်ကျီကို အမြန်ထူမလိုက်ရင်း စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်ပေသည်။ "တူတော်......... မင်း ဘာလုပ်တာလဲ"</p> <p>ရွှမ်ကျီ ချက်ချင်း ပြန်မဖြေချေ။ သူသည် ခေါင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း မော့လိုက်ရာ သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ဝေခွဲမရသည့် အရိပ်အယောင်များ ရှိနေ၏။ "ဦးလေး......... တပည့် နားမလည်တဲ့ အရာတစ်ခု ရှိနေလို့ ဦးလေး တရားပြပေးဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"</p> <p>ယွမ်စီ၏ ရင်ထဲ၌ လေးလံသွားပေသည်။ ရွှမ်ကျီ၏ ခေါင်းမာသော ဗီဇကို သူ သိ၏။ သူ တစ်ခုခုကို ဆုံးဖြတ်ပြီးလျှင် လမ်းဆုံးသည်အထိ တိုးမည့်သူမျိုး ဖြစ်ပေသည်။ ယွမ်စီသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူကာ တည်ငြိမ်အောင် ထိန်း၍ ဆိုလိုက်၏။ "ပြောပါ......... ဦးလေး နားထောင်နေတယ်"</p> <p>"မိစ္ဆာနဲ့ ဗုဒ္ဓကြားက တကယ့် ခြားနားချက်ကို တပည့် မသိဘူး။ ဒါကြောင့် အဲဒါကို ကိုယ်တိုင် ကိုယ်ကျ အတွေ့အကြုံ ယူချင်ပါတယ်။ ဦးလေးအနေနဲ့ တပည့်ရဲ့ ဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းပေးဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"</p> <p>ယွမ်စီ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် အလွန်အမင်း တည်ကြည်သွားပေသည်။ သူ အကြောက်ဆုံးအရာမှာ တကယ် ဖြစ်လာချေပြီ။</p> <p>သူသည် စိတ်ကို ထိန်းချုပ်လိုက်သော်လည်း သူ၏ အသံမှာ တင်းမာမှုနှင့် သတိပေးမှုများ ပါဝင်နေဆဲပင်။</p> <p>"ရွှမ်ကျီ......... မင်း ဘာပြောနေတာလဲဆိုတာ မင်း သိရဲ့လား"</p> <p>ယွမ်စီသည် ရွှမ်ကျီ၏ စိတ်နှလုံးကို ထွင်းဖောက်မြင်နိုင်ရန် ကြိုးစားသည့်အလား စိုက်ကြည့်လိုက်ပေသည်။ "ရွှမ်ဟူကျောင်းတော်မှာ ဗုဒ္ဓတရားတော်ကနေ မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ကို ကူးပြောင်းသွားတဲ့သူတွေ မနည်းဘူး။ တံမြက်လှည်းတဲ့ ကိုယ်တော်လေးတွေ၊ သက်ကြီးဝါကြီး တပည့်တွေနဲ့ အကြီးအကဲတွေတောင် ပါဖူးတယ်။ သူတို့ ဗုဒ္ဓလမ်းစဉ်မှာ မျှော်လင့်ချက် မရှိတော့ဘူးလို့ ခံစားရတဲ့အခါ မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ကို ကူးပြောင်းသွားတတ်ကြတာပဲ။</p> <p>ဒါပေမဲ့ ရွှမ်ဟူကျောင်းတော်ရဲ့ သမိုင်းတစ်လျှောက်မှာ ဗုဒ္ဓတရားတော်ကို စွန့်လွှတ်ပြီး မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ကို ကူးပြောင်းသွားတဲ့ 'နတ်သားတော်' ဆိုတာ တစ်ယောက်မှ မရှိခဲ့ဘူး။ မင်းသာ ဒီလမ်းကို လျှောက်မယ်ဆိုရင် မင်းရဲ့ တာအိုကို သစ္စာဖောက်တာတင်မကဘဲ ငါတို့ ရွှမ်ဟူကျောင်းတော်အတွက်ပါ အရှက်ရစရာ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်"</p> <p>၎င်းကို ကြားသောအခါ ရွှမ်ကျီ၏ မျက်ဝန်းများတွင် ရှက်ရွံ့သော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားပေသည်။ "ဦးလေး......... ရွှမ်ဟူကျောင်းတော်ကို အရှက်ရအောင် လုပ်ဖို့က တပည့်ရဲ့ ဆန္ဒ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ တပည့်ရဲ့ အတွေးတွေက ရှင်းမနေဘူး။</p> <p>အဲဒါတွေကို ကိုယ်တိုင် မကြုံတွေ့ရဘူးဆိုရင် တပည့်ရဲ့ တသက်တာလုံး ဗုဒ္ဓတာအိုမှာ ဆက်ပြီး တိုးတက်လာမှာ မဟုတ်တော့ဘူးလို့ စိုးရိမ်မိလို့ပါ"</p> <p>ယွမ်စီ၏ နှလုံးသားမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားပြီး သူသည် ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် အိုမင်းသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပေသည်။ သူသည် သက်ပြင်းကို လေးလံစွာ ချလိုက်ပြီး အားကိုးရာမဲ့သော လေသံဖြင့် ဆိုလိုက်၏။ "ရွှမ်ကျီ......... မင်း ဒါကို တကယ်ပဲ အသေအချာ စဉ်းစားပြီးပြီလား"</p> <p>ရွှမ်ကျီ ချက်ချင်း ပြန်မဖြေချေ။ သူသည် ထပ်မံ ဒူးထောက်လိုက်ပြီး ခေါင်းကို မြေပြင်နှင့် ထိသည်အထိ ဦးချလိုက်ပေသည်။ "ဦးလေး......... ရွှမ်ကျီဟာ ဗုဒ္ဓတပည့်တစ်ယောက်အဖြစ် နေထိုင်ဖို့ မထိုက်တန်တော့ပါဘူး။ ဒီနေ့ကစပြီး တပည့်ဟာ ရွှမ်ဟူကျောင်းတော်ကနေ မိမိသဘောအလျောက် ထွက်ပါမယ်။ ဦးလေးအနေနဲ့ တပည့်ထက် ပိုထိုက်တန်တဲ့ ဆက်ခံသူတစ်ယောက်ကို ရှာပေးပါ"</p> <p>ယွမ်စီသည် ရွှမ်ကျီ၏ ပြတ်သားသော အမူအရာကို ကြည့်ရင်း ဝမ်းနည်းမှုနှင့် ဒေါသကို တစ်ပြိုင်နက် ခံစားလိုက်ရ၏။</p> <p>သူ၏ နားချမှုများက ရွှမ်ကျီကို စိတ်ပြန်လည်လာစေမည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း ရွှမ်ကျီ၏ မိစ္ဆာလမ်းစဉ်သို့ ဝင်ရောက်လိုသော ဆုံးဖြတ်ချက်မှာ ဤမျှအထိ ခိုင်မာနေလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ချေ။</p> <p>ယွမ်စီသည် ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်ရာ သူ၏ အေးချမ်းသော မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းအောင် ပြောင်းလဲသွားပေသည်။ အစွမ်းထက်သော ဝိညာဉ်ဖိအားများက ရွှမ်ကျီဆီသို့ ကျရောက်လာပြီး သူ၏ အသံမှာလည်း နှင်းခဲကဲ့သို့ အေးစက်နေ၏။</p> <p>"မင်းက ဒီလောက်အထိ ကျဆုံးချင်တာလား။ ငါ မင်းကို လက်ဝါးတစ်ချက်တည်းနဲ့ ရိုက်သတ်လိုက်မှာကို မကြောက်ဘူးလား"</p> <p>ရွှမ်ကျီ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အနည်းငယ် ယိုင်သွားသော်လည်း သူသည် မတုန်မလှုပ်ဘဲ တည့်တည့်မတ်မတ် ဒူးထောက်နေဆဲပင်။ သူသည် ခေါင်းကို မော့ကာ ယွမ်စီကို စိုက်ကြည့်လိုက်၏။ သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် မည်သည့် ကြောက်ရွံ့မှုမျှ မရှိဘဲ တည်ငြိမ်မှုများသာ ရှိနေပေသည်။</p> <p>"ရွှမ်ကျီမှာ ရှိသမျှ အရာအားလုံးက ရွှမ်ဟူကျောင်းတော်က ပေးထားတာပါ။ ဒီနေ့ တပည့် ရရှိထားတဲ့ အောင်မြင်မှုတွေကလည်း ကျောင်းတော်ရဲ့ ပြုစုပျိုးထောင်မှုကြောင့်ပါပဲ......... ဦးလေးအနေနဲ့ ဂိုဏ်းကို သန့်စင်ချင်တယ်ဆိုရင် ရွှမ်ကျီမှာ ဘာကန့်ကွက်မှုမှ မရှိပါဘူး၊ နောင်တလည်း မရပါဘူး"</p> <p>ယွမ်စီ၏ ရင်ထဲ၌ ဒေါသများမှာ မီးဟုန်းဟုန်း တောက်နေပေသည်။ သူသည် တုန်တုန်ရင်ရင်ဖြင့် လက်ကို မြှောက်လိုက်ရာ အစွမ်းထက်သော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များမှာ သူ၏ လက်ဖဝါးထဲ၌ စုစည်းလာ၏။ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ရွှမ်ကျီကို အမှုန့်ဖြစ်အောင် လုပ်ပစ်တော့မည့်အလား ဖြစ်နေပေသည်။</p> <p>သို့သော် နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ လက်မှာ အားကိုးရာမဲ့စွာဖြင့် ပြန်ကျသွားတော့သည်။ သူ ဘယ်လိုလုပ် ရက်စက်နိုင်ပါမည်နည်း။ ရွှမ်ကျီမှာ သူ ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ကြီးပြင်းလာသော ကလေးဖြစ်သလို သူ၏ စီနီယာအစ်ကို၏ အချစ်ရဆုံး တပည့်လည်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>ထို့အပြင် ရွှမ်ကျီမှာ ရွှမ်ဟူကျောင်းတော်၌ နှစ်ပေါင်းရာချီအတွင်း မတွေ့ဖူးသည့် အတော်ဆုံး ပါရမီရှင်လည်း ဖြစ်၏။</p> <p>သူသည် မျက်လုံးများကို ပိတ်ကာ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး အက်ရှရှ အသံဖြင့် မေးလိုက်ပေသည်။ "မင်း ဒီလိုလုပ်တာ မင်းရဲ့ ဆရာ့ကိုရော ထည့်မစဉ်းစားဘူးလား"</p> <p>ရွှမ်ကျီ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားပြီး သူ၏ ခိုင်မာသော မျက်ဝန်းများတွင် ခံစားချက်အချို့ ပေါ်လာပေသည်။ သူသည် နှုတ်ဆိတ်နေပြီး မျက်တောင်များကို ချထားကာ သူ၏ မျက်ဝန်းထဲမှ လှုပ်ရှားနေသော ခံစားချက်များကို ဖုံးကွယ်ထား၏။</p> <p>အချိန်အတော်ကြာမှ သူက အသံကို ထိန်း၍ ဆိုလိုက်ပေသည်။ "တပည့်ရဲ့ တာအိုစိတ်ဓာတ်က မသန့်စင်တော့ပါဘူး။ ဆရာက ရွှမ်ဟူကျောင်းတော်ရဲ့ အလွန် ကြည်ညိုဖွယ်ကောင်းတဲ့ ရဟန်းတစ်ပါးပါ။ တပည့်လို လူတစ်ယောက်က ဆရာ့အတွက် အမည်းစက် မဖြစ်သင့်တော့ပါဘူး........."</p> <p>ယွမ်စီသည် ရွှမ်ကျီ၏ အမူအရာကို ကြည့်ကာ ပို၍ပင် စိတ်ဓာတ်ကျသွားပေသည်။ ယခုအချိန်တွင် မည်သည့်စကားမှ ပြောနေ၍ မထူးတော့ချေ။ သူသည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ကာ အားကိုးရာမဲ့သော လေသံဖြင့် ဆိုလိုက်၏။</p> <p>"သွားတော့......... ဒီနေ့ကစပြီး မင်းဟာ ရွှမ်ဟူကျောင်းတော်ရဲ့ တပည့် မဟုတ်တော့ဘူး။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂရုစိုက်ပါ"</p> <p>ရွှမ်ကျီသည် ထပ်မံ ဒူးထောက်ကာ သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် ဦးချလိုက်ပြီးနောက် တိတ်ဆိတ်စွာပင် လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။ ယွမ်စီသည် ရွှမ်ကျီ ထွက်သွားရာ လမ်းကို ငေးကြည့်ရင်း သက်ပြင်းချကာ ခေါင်းခါလိုက်ပေသည်။ "အင်း......... ဒါဟာ စီနီယာအစ်ကို ပြောခဲ့တဲ့ ကံကြမ္မာ ဘေးဆိုးပဲ ဖြစ်ရမယ်........."</p> <p>ရွှမ်ဟူကျောင်းတော်မှ ထွက်လာပြီးနောက် ရွှမ်ကျီသည် အထူးကျင့်စဉ် တစ်ခုကို အသုံးပြုလိုက်ပေသည်။ ဤကျင့်စဉ်သည် ကံကြမ္မာ အနှောင့်အယှက်များ၏ အရှိန်အဝါကို အာရုံခံနိုင်၏။ မုန့်ဝမ်၏ ကံကြမ္မာ အနှောင့်အယှက်မှာ အနက်ရှိုင်းဆုံး မဟုတ်သော်လည်း အလွန် ထူးခြားလှပေသည်။</p> <p>ရွှမ်ကျီသည် သူမ၏ နောက်သို့ တစ်လျှောက်လုံး လိုက်လာခဲ့ရာ နောက်ဆုံးတွင် ထူထပ်သော တောအုပ်တစ်ခုထဲ၌ မုန့်ဝမ်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p>တစ်စုံတစ်ဦး ချဉ်းကပ်လာသည်ကို အာရုံခံမိလိုက်သောအခါ မုန့်ဝမ်က မျက်လုံးများကို ရုတ်တရက် ဖွင့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲ၌ သတ်ဖြတ်လိုသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားပေသည်။</p> <p>ရောက်လာသူမှာ ရွှမ်ကျီ ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ မုန့်ဝမ်မှာ ရယ်ပင် ရယ်ချင်သွား၏။ ဤ ရွှမ်ဟူကျောင်းတော်မှ ဗုဒ္ဓတပည့်မှာ တကယ်ကို မပြီးနိုင် မစီးနိုင်ဖြစ်လွန်းလှပေသည်။</p> <p>သူမ တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ရွှမ်ကျီက ပြောလိုက်ပေသည်။ "ငါ အခု ရွှမ်ဟူကျောင်းတော်ရဲ့ ဗုဒ္ဓတပည့် မဟုတ်တော့ဘူး။ ငါ ရွှမ်ယင်ဂိုဏ်းထဲကို ဝင်ချင်တယ်"</p> <p>မုန့်ဝမ်၏ မျက်လုံးများမှာ အနည်းငယ် မှေးကျသွားပြီး သူမသည် ရွှမ်ကျီကို အံ့ဩတကြီး ကြည့်လိုက်ပေသည်။ ဤ ရွှမ်ကျီသည် ရွှမ်ဟူကျောင်းတော်၏ နတ်သားတော် အဆင့်အတန်းကို စွန့်လွှတ်ပြီး မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ဂိုဏ်းသို့ ဝင်ချင်သည်တဲ့လား။ သူ ရူးသွားပြီလား။</p> <p>"မင်း အတည်ပြောနေတာလား" မုန့်ဝမ်က မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို ပင့်ကာ လှောင်ပြောင်သော လေသံဖြင့် မေးလိုက်၏။</p> <p>ရွှမ်ကျီသည် သူမ၏ သရော်မှုကို ဂရုမစိုက်ချေ။ သူသည် မျက်တောင်များကို ချထားကာ သူ၏ မျက်ဝန်းထဲမှ လှုပ်ရှားနေသော ခံစားချက်များကို ဖုံးကွယ်ထားပေသည်။ "ငါ အခု ရွှမ်ဟူကျောင်းတော်ရဲ့ တပည့် မဟုတ်တော့ဘူး"</p> <p>ပြောပြီးနောက် သူသည် ခေါင်းကို မော့ကာ မုန့်ဝမ်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်၏။ သူ၏ လေသံမှာ ပြတ်သားမှုများ ပါဝင်နေပေသည်။ "ငါ မင်းနောက်ကို လိုက်ချင်တယ်"</p> <p>မုန့်ဝမ်က သာယာစွာ ရယ်မောလိုက်၏။ သူမသည် ထရပ်ကာ ရွှမ်ကျီအနားသို့ လျှောက်သွားပြီး သူ့ကို အသေအချာ စစ်ဆေးလိုက်ပေသည်။ "ငါ့နောက်ကို လိုက်မလို့လား။ ငါက မင်းကို လက်ခံမယ်လို့ ဘာလို့ ထင်နေတာလဲ"</p> <p>ရွှမ်ကျီ ခဏမျှ နှုတ်ဆိတ်နေပြီးမှ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆိုလိုက်၏။ "အကယ်၍ မင်းက လက်မခံဘူးဆိုရင်လည်း ငါ တခြားလူနောက်ကိုပဲ လိုက်ရမှာပေါ့"</p> <p>"ဟက်......... မင်းကို အနိုင်ယူခဲ့တာ ငါပဲ။ မင်းက တခြားလူဆီမှာ ခိုလှုံချင်တယ်ပေါ့လေ" မုန့်ဝမ်၏ မျက်ဝန်းထဲ၌ အန္တရာယ်ရှိသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွား၏။ "ငါ့ပစ္စည်းဆိုတာ ဖျက်ဆီးပစ်ရင်တောင် တခြားလူကို ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p>ရွှမ်ကျီ နှုတ်ဆိတ်သွားပေသည်။ သူသည် 'ပစ္စည်း' တစ်ခု မဟုတ်ဟု စိတ်ထဲက တွေးမိသော်လည်း ရွှမ်ယင်ဂိုဏ်းမှ မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူတစ်ဦးနှင့် အကျိုးအကြောင်း ပြောနေခြင်းမှာ အနှစ်သာရ မရှိဟု သူ သိ၏။</p> <p>မုန့်ဝမ် ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီး တခြားတစ်နေရာသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ပေသည်။ "ဟိုမှာ တွေ့လား......... ဟိုလူတွေက ငါ့ရဲ့ နောက်ထပ် ပစ်မှတ်တွေပဲ။ မင်း ငါ့နောက်ကို တကယ် လိုက်ချင်တယ်ဆိုရင် သူတို့ကို သွားသတ်လိုက်........."</p> <p> </p> <p style="text-align:center">***</p> <p> </p>


Save