Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၉၈)</h2> <h2 style="text-align: center;">မကောင်းမှု ကျူးလွန်ဖူးပါလော။</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>လင်းဝူ မိစ္ဆာနတ်သားတော်သည် ရွှမ်ကျီကို ကြည့်ရင်း ရင်ထဲ၌ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပေသည်။</p> <p>သူမ၏ မျက်တောင်များမှာ မသိမသာ တုန်ခါသွားပြီး အတွေးတစ်ခု ဝင်လာ၏။ ရွှမ်ကျီ တကယ်ပဲ မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ထဲ ကျရှုံးသွားတာလား.........။ မဟုတ်နိုင်ဘူး......... ဘယ်သူပဲ မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ထဲ ဝင်ဝင်၊ ရွှမ်ဟူကျောင်းတော်ရဲ့ နတ်သားတော်ကတော့ ဘယ်တော့မှ ဝင်မှာမဟုတ်ဘူး။ မုန့်ဝမ်က တစ်နည်းနည်းနဲ့ သူ့ကို အကျပ်ကိုင်ထားတာပဲ ဖြစ်ရမယ်။</p> <p>“လင်းဝူ မိစ္ဆာနတ်သားတော်......... ရှင့်ရဲ့ ကျော်ကြားမှုကို ကြားဖူးတာ ကြာပါပြီ။ ဒီနေ့ လူကိုယ်တိုင် တွေ့ရတာ တကယ်ကို ဂုဏ်သတင်းနဲ့ ထိုက်တန်ပါပေတယ်”</p> <p>လင်းဝူမှာ အံ့ဩသံသယဖြစ်နေစဉ်မှာပင် မုန့်ဝမ်သည် သူမရှေ့သို့ အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာ ဆင်းသက်လာပြီး ပြုံးလျက် နှုတ်ဆက်လိုက်ပေသည်။</p> <p>ရွှမ်ကျီကမူ မုန့်ဝမ်၏ နောက်၌ လက်နှစ်ဖက်ပိုက်ကာ တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေပြီး စကားတစ်လုံးမျှ မဆိုချေ။</p> <p>လင်းဝူ သတိပြန်ဝင်လာကာ ရွှမ်ကျီကို ရှုပ်ထွေးသော အကြည့်ဖြင့် စစ်ဆေးပြီးနောက် မုန့်ဝမ်ကို ကြည့်ကာ မချေမငံသော လေသံဖြင့် ဆိုလိုက်၏။</p> <p>“မုန့်ဝမ်......... ဒါက ဘာသဘောလဲ”</p> <p>“ဘာသဘောမှ မဟုတ်ပါဘူး။ ငါ သိချင်တာက နတ်သားတော်အနေနဲ့ မင်းရဲ့ တစ်သက်တာမှာ မကောင်းမှုတွေ ကျူးလွန်ဖူးသလား ဆိုတာပါပဲ”</p> <p>မုန့်ဝမ်သည် ပြုံးရွှင်သော အမူအရာကို ထိန်းထားဆဲဖြစ်ပြီး သူမ၏ လေသံမှာလည်း သာမန် စကားစမြည် ပြောနေသကဲ့သို့ ပေါ့ပါးနေပေသည်။</p> <p>လင်းဝူမှာမူ ဤမေးခွန်းကို လုံးဝ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေ၏။</p> <p>သူမက နှာခေါင်းရှုံ့လျက် လှောင်ပြောင်လိုက်ပေသည်။ “မျောလွင့်နန်းတော်က အရာရာကို ကိုယ့်စိတ်ကြိုက်ပဲ လုပ်တယ်။ တခြားသူကို ရှင်းပြနေစရာ အကြောင်းမရှိဘူး။ မုန့်ဝမ်......... ဒီလိုမေးခွန်းမျိုး မေးတာက ရယ်စရာကောင်းတယ်လို့ မထင်ဘူးလား”</p> <p>မုန့်ဝမ်က အသာအယာ သက်ပြင်းချလိုက်၏။ “တကယ်တော့ ငါလည်း ဒီလို မိုက်မဲတဲ့ မေးခွန်းမျိုး မမေးချင်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်းက ငါ့မေးခွန်းကို သေသေချာချာ မဖြေဘူးဆိုရင်တော့ ငါ မင်းနဲ့ တိုက်ရလိမ့်မယ်”</p> <p>စကားအဆုံးမှာပင် မုန့်ဝမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်လိုစိတ်များ ပေါက်ကွဲထွက်လာရာ လင်းဝူ၏ အမူအရာမှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပေသည်။</p> <p>မုန့်ဝမ်နှင့် ပတ်သက်သည့် သတင်းအချက်အလက်များကို ပြန်လည် သတိရလိုက်ရာ လင်းဝူ၏ မျက်ဝန်းထဲ၌ စိုးရိမ်စိတ်အချို့ ဖြတ်ပြေးသွားသော်လည်း ချက်ချင်း ပြန်ပြောလိုက်၏။</p> <p>“ကောင်းမှုနဲ့ မကောင်းမှုဆိုတာ ငါကိုယ်တိုင် သတ်မှတ်တာပဲ။ ငါ့နောက်လိုက်တဲ့သူက ကောင်းတဲ့သူ၊ ငါ့ကို ဆန့်ကျင်တဲ့သူက မကောင်းတဲ့သူပဲ”</p> <p>စကားအဆုံး၌ လင်းဝူ၏ အမူအရာမှာ တည်ကြည်သွားပြီး သူမ၏ အရှိန်အဝါမှာလည်း ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားကာ အေးစက်သော လေထုများ ဝန်းရံလာပေသည်။</p> <p>သူမသည် မုန့်ဝမ်ကို အေးစက်စက်ဖြင့် ကြည့်ကာ သတိပေးလိုက်၏။</p> <p>“မုန့်ဝမ်......... ငါ မင်းကို ကြောက်နေတယ်လို့ မထင်နဲ့။ ဒီနေ့ မင်းက ငါ့ရဲ့ ရန်သူဖြစ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားတယ်ဆိုရင်လည်း ငါ အလျှော့ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး”</p> <p>မုန့်ဝမ်က သာယာစွာ ရယ်မောလိုက်ပေသည်။ လင်းဝူသည် စိတ်ထဲရှိသည့်အတိုင်း ပြောတတ်သူဖြစ်ကြောင်း နှလုံးစားပိုးကောင် မှတစ်ဆင့် ရွှမ်ကျီ သိပြီးသား ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>“ငါ့နောက်လိုက်တဲ့သူက ကောင်းတဲ့သူ၊ ငါ့ကို ဆန့်ကျင်တဲ့သူက မကောင်းတဲ့သူတဲ့လား......... ပြောတာ တော်တော်ကောင်းတာပဲ။ အဲဒီလိုဆိုမှတော့.........” မုန့်ဝမ်၏ မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးမှာ ပို၍ပင် တောက်ပလာ၏။ “ငါ မင်းကို သတ်လိုက်ရင် ကောင်းကင်ဘုံကိုယ်စား မကောင်းမှုကို နှိမ်နင်းတဲ့ ကုသိုလ်တစ်ခု ရတာပေါ့”</p> <p>၎င်းကို ကြားသောအခါ လင်းဝူ၏ မျက်နှာ ပျက်သွားပြီး မျက်ဝန်းထဲမှ အေးစက်မှုများမှာ ပိုမို ပြင်းထန်လာပေသည်။ သူမသည် စိတ်ရှည်နိုင်စွမ်း အကန့်အသတ်သို့ ရောက်သွားပြီဖြစ်၏။</p> <p> သူမသည် လက်ညှိုးကို အသာအယာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ငွေရောင် မြူခိုးစတစ်ခုမှာ သူမ၏ လက်ထိပ်မှ ထွက်ပေါ်လာပြီး မုန့်ဝမ်၏ လည်ပင်းဆီသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ဦးတည်သွား၏။</p> <p>၎င်းကို မြင်သော် မုန့်ဝမ်သည် ကျွမ်းကျင်စွာ ရှောင်တိမ်းလိုက်ရင်း တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် လက်ဝါးဖြင့် ပြန်လည် ရိုက်ခတ်လိုက်ရာ အစွမ်းထက်သော လက်ဝါးလေလှိုင်းမှာ လင်းဝူဆီသို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်သွားပေသည်။</p> <p>လင်းဝူသည် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ဝါကျင်ကျင် မြူခိုးများ ထွက်ပေါ်လာကာ ထိုလေလှိုင်းကို ခုခံလိုက်၏။</p> <p>သူတို့နှစ်ဦးမှာ တိုက်ကွက်များကို အပြန်အလှန် လဲလှယ်ရင်း လျင်မြန်စွာ တိုက်ခိုက်နေကြပေသည်။ ၎င်းကို မြင်သောအခါ ရွှမ်ကျီသည် ဘေးမှ ကြည့်မနေတော့ဘဲ တိုက်ပွဲထဲသို့ ဝင်ရောက်လာရာ လင်းဝူ၏ အမူအရာမှာ အကြီးအကျယ် ပျက်သွားတော့သည်။</p> <p>ရွှမ်ဟူကျောင်းတော်ရဲ့ နတ်သားတော်က အတုများလား.........။</p> <p>လင်းဝူသည် မျောလွင့်နန်းတော်၏ နတ်သားတော် တစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း မုန့်ဝမ်၏ ပြင်းထန်သော တိုက်စစ်နှင့် ရွှမ်ကျီ၏ ညှပ်တိုက်မှုအောက်တွင် တဖြည်းဖြည်း ခုခံရန် ခက်ခဲလာပေသည်။</p> <p>ဤအတိုင်း ဆက်သွားပါက သူမ သေချာပေါက် ရှုံးနိမ့်တော့မည်ကို သိလိုက်၏။ သူမသည် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ရွှမ်ကျီကို ကြည့်ကာ ဒေါသတကြီး ကြိမ်းမောင်းလိုက်သည်။</p> <p>“ရွှမ်ကျီ......... မင်းက ရွှမ်ယင်ဂိုဏ်းရဲ့ ခွေးအဖြစ် လုပ်ချင်တာလား။ အပြင်လူတွေက မင်းကို ဘယ်လို မြင်မလဲ၊ ရွှမ်ဟူကျောင်းတော် တစ်ခုလုံးကိုရော ဘယ်လို မြင်မလဲဆိုတာ မင်း သိရဲ့လား”</p> <p>သို့သော် ရွှမ်ကျီသည် လင်းဝူ၏ စကားကို မကြားသကဲ့သို့ပင် မည်သည့် ခံစားချက်မျှ မရှိသော မျက်နှာကို ထိန်းထားပေသည်။</p> <p>လင်းဝူသည် ဒေါသကြောင့် အံကြိတ်လိုက်ပြီးနောက် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ပန်းရောင်မြူခိုးများစွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားပေသည်။</p> <p>မြူခိုးများမှာ ပျံ့နှံ့သွားပြီး မုန့်ဝမ်၏ အမြင်အာရုံကို ဝေဝါးသွားစေ၏။ လင်းဝူသည် ထိုအခွင့်အရေးကို သုံးကာ မြူခိုးများကြားထဲတွင် ကိုယ်ယောင်ဖျောက်၍ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p>မုန့်ဝမ်သည် ပန်းရောင်မြူခိုးများကို မရှူမိစေရန် အသက်ကို အောင့်ထားရင်း လင်းဝူ၏ ခြေရာကို ရှာဖွေရန် သွေးစက်ဝန်းမျက်လုံးကို အသုံးပြုလိုက်ပေသည်။</p> <p>ရွှမ်ကျီမှာမူ လင်းဝူ၏ ချောင်းမြောင်း တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ကာကွယ်ရန် ပတ်ဝန်းကျင်ကို နိုးနိုးကြားကြား စောင့်ကြည့်နေ၏။</p> <p>မြူခိုးများ ပိုမို ထူထပ်လာသည်ကို မြင်ရသောအခါ မုန့်ဝမ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ စွမ်းအင်များကို တိတ်တဆိတ် စုစည်းလိုက်ပေသည်။ ထို့နောက်တွင် ပြင်းထန်သော လေလှိုင်းတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ပန်းရောင်မြူခိုးများကို နဂါးတစ်ကောင်အလား ဆွဲဖြဲရန် ကြိုးစားလိုက်၏။</p> <p>မြူခိုးများမှာ လွင့်စင်မသွားဘဲ လေလှိုင်း၏ လှုံ့ဆော်မှုကြောင့် ထူးဆန်းစွာ ဝဲဂယက်အသွင် ပြောင်းလဲသွားပေသည်။ ထိုဝဲဂယက်ထဲမှ ပုံရိပ် လေးခု ဖြည်းဖြည်းချင်း ထွက်ပေါ်လာရာ အားလုံးမှာ တထေရာတည်း တူညီသော လင်းဝူ လေးဦး ဖြစ်နေ၏။</p> <p>ဤပုံရိပ်လေးခုမှာ ရုပ်ရည်၊ အဝတ်အစား၊ အရှိန်အဝါနှင့် ကျင့်ကြံမှုအဆင့်အထိ လုံးဝ ခွဲခြား၍ မရနိုင်အောင် တူညီနေပေသည်။</p> <p>သူတို့သည် မုန့်ဝမ်ကို အေးစက်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အရပ်လေးမျက်နှာသို့ တစ်ဦးစီ ပျံသန်းသွားကြတော့သည်။ မုန့်ဝမ်သည် မျက်မှောင်ကို ပြင်းထန်စွာ ကြုတ်လိုက်၏။ လင်းဝူ၏ ဤကိုယ်ပွားအတတ်မှာ အလွန်ပင် နက်နဲလှရာ သူမကိုယ်တိုင်ပင် အစစ်နှင့် အတုကို ခွဲခြားနိုင်စွမ်း မရှိချေ။</p> <p>“ရွှမ်ကျီ......... ဘယ်သူက အစစ်လဲဆိုတာ မင်း သိလား”</p> <p>ရွှမ်ကျီက ခေါင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ခါလိုက်ပေသည်။ “အားလုံးက အစစ်တွေလိုပဲ။ တပည့်လည်း ခွဲခြားလို့ မရပါဘူး”</p> <p>အချိန်ဆွဲမနေတော့ဘဲ မုန့်ဝမ်က ပြတ်သားစွာ ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။ “မင်းက အရှေ့ဘက်ကို သွားတဲ့သူနောက်ကို လိုက်၊ ငါက အနောက်ဘက်ကလူနောက်ကို လိုက်မယ်”</p> <p>စကားမဆုံးခင်မှာပင် ပုံရိပ်နှစ်ခုမှာ လျှပ်စီးပမာ သူတို့ ရွေးချယ်ထားသော ပစ်မှတ်များနောက်သို့ လိုက်သွားကြတော့သည်။ ထက်မြက်သော ဓားအရှိန်အဝါများမှာ ကောင်းကင်ကို ဖြတ်သန်းသွား၏။ မုန့်ဝမ်၏ အရှိန်မှာ အလွန်မြန်လှရာ ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် အနောက်ဘက်သို့ ထွက်ပြေးနေသော လင်းဝူကို မှီသွားပေသည်။</p> <p>သွေးနီရောင် ဓားအရှိန်အဝါတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားပြီးနောက် လင်းဝူမှာ အော်ဟစ်သံနှင့်အတူ ပန်းရောင်မြူခိုးလုံးကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရွှမ်ကျီသည်လည်း အရှေ့ဘက်သို့ ပြေးသော ကိုယ်ပွားကို ရှင်းလင်းလိုက်ပေသည်။</p> <p>ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူတို့နှစ်ဦး ကိုယ်ပွားများကို ရှင်းလင်းပြီးချိန်တွင် တောင်ဘက်နှင့် မြောက်ဘက်သို့ ထွက်ပြေးသွားသော လင်းဝူများမှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားချေပြီ။ လင်းဝူကို မသတ်နိုင်ခဲ့သဖြင့် မုန့်ဝမ်မှာ အနည်းငယ် မကျေမနပ် ဖြစ်သွားပေသည်။</p> <p>သို့သော် ဤတိုက်ပွဲကြောင့် ပြိုင်ဘက်မှာ အခြေခံစွမ်းအင် အကြီးအကျယ် ထိခိုက်သွားပြီဖြစ်ရာ နောက်တစ်ကြိမ် တွေ့လျှင်တော့ လုံးဝ အပြတ်ရှင်းနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူမ တွေးလိုက်၏။</p> <p>မုန့်ဝမ်သည် ရွှမ်ကျီနှင့်အတူ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင်အရှေ့ဘက်တောအုပ်ထဲမှ သင်္ကန်းရုံထားသော ရဟန်းများ ထွက်ပေါ်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရပေသည်။</p> <p>တစ်ချိန်က သန့်စင်ပြီး ကရုဏာကြီးမားသော နတ်သားတော်မှာ ယခုအခါ ရွှမ်ယင်ဂိုဏ်းမှ မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူတစ်ဦးနှင့် ပူးပေါင်းနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရဟန်းများအားလုံး၏ မျက်နှာမှာ အကြီးအကျယ် ပျက်သွားတော့သည်။</p> <p>“စီနီယာအစ်ကို ရွှမ်ကျီ.........”</p> <p>ကိုယ်တော်လေးတစ်ပါးက အလွန်အမင်း ဝမ်းနည်းပူဆွေးသော မျက်ဝန်းများဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ပေသည်။ “စီနီယာက......... တကယ်ပဲ ဗုဒ္ဓတရားတော်ကို စွန့်ပြီး မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ထဲ ဝင်သွားတာလား”</p> <p>အခြားရဟန်းများလည်း ရှေ့သို့ တိုးလာကြရာ သူတို့၏ မျက်နှာများတွင် ထိတ်လန့်မှုနှင့် ဝမ်းနည်းမှုများ ဖုံးလွှမ်းနေ၏။ ရွှမ်ကျီ မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ထဲ ကျရှုံးသွားကြောင်းကို ဦးလေး ယွမ်စီထံမှ ကြားသိထားပြီး ဖြစ်သော်လည်း လူကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါတွင်မူ ယုံကြည်ရန် ခက်ခဲနေဆဲပင်။</p> <p>တစ်ချိန်က ကရုဏာကြီးမားပြီး ဗုဒ္ဓကျမ်းစာများကိုသာ အာရုံစိုက် လေ့လာခဲ့သော စီနီယာအစ်ကို ရွှမ်ကျီမှာ ယခုအခါ မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူများနှင့် ပေါင်းဖော်ကာ သူတို့ကို ပြန်လည် ဆန့်ကျင်နေချေပြီ။</p> <p>“စီနီယာအစ်ကို ရွှမ်ကျီ......... အချိန်မနှောင်းခင်မှာ သတိပြန်ဝင်ပါတော့။ ပြန်စလို့ ရပါသေးတယ်.......”</p> <p>ထိုကိုယ်တော်လေးမှာ ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးကာ အလေးအနက် တောင်းပန်လိုက်ပေသည်။ “စီနီယာမှာ မွေးရာပါ ဗုဒ္ဓစိတ်ရင်း ရှိနေတာမို့ ဗုဒ္ဓဘာသာရဲ့ ထောက်တိုင်တစ်ခု ဖြစ်သင့်တာပါ။ ဘာလို့ ဒီလို နောက်ပြန်လှည့်လို့ မရတဲ့ လမ်းကို လျှောက်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ရတာလဲ”</p> <p>ရွှမ်ကျီ နှုတ်ဆိတ်နေပေသည်။ သူ၏ ယခင် ညီနောင်များနှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါ သူ နတ်သားတော် ဖြစ်စဉ်က အခြားမိစ္ဆာကျင့်ကြံသူများကို နောင်တရရန် နားချခဲ့ဖူးပုံနှင့် အခြားသူများကို “ပြုပြင်” ပေးရန် ကြိုးစားခဲ့ပုံများကို ပြန်လည် သတိရလိုက်မိ၏။</p> <p>အခု ပြန်စဉ်းစားကြည့်လျှင် ၎င်းမှာ အဓိပ္ပာယ်မရှိသလို ရယ်စရာလည်း ကောင်းနေပေသည်။</p> <p>သူကိုယ်တိုင်ပင် ဗုဒ္ဓအဖြစ်သို့ မရောက်သေးဘဲနှင့် အခြားသူများကို ပြုပြင်ပေးရန် မည်သည့် စွမ်းရည် သို့မဟုတ် အရည်အချင်း ရှိပါမည်နည်း။ ယခု သူ ဗုဒ္ဓတရားတော်ကို စွန့်၍ မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ထဲ ဝင်ခြင်းမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကျရှုံးစေခြင်း မဟုတ်ဘဲ စစ်မှန်သော တာအိုကို ရှာဖွေခြင်းသာ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>ရွှမ်ကျီ နှုတ်ဆိတ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ကိုယ်တော်လေးက သူ့စကားကြောင့် ရွှမ်ကျီ စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်ဟု ထင်ကာ ဆက်လက်၍ နားချနေတော့၏။</p> <p>ရွှမ်ကျီက ပြန်မဖြေသော်လည်း မုန့်ဝမ်မှာမူ စိတ်မရှည်တော့ချေ။ ဒီ ကတုံးတွေက တကယ်ကို ဆူညံလွန်းလှပေသည်။</p> <p>သူမ၏ သွယ်လျသော လက်ညှိုးကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ စွမ်းအင်အလင်းတန်းတစ်ခုမှာ အရှေ့ဆုံးတွင် ရပ်နေသော ရဟန်းဆီသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ပြေးထွက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save