Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၉၉)</h2> <h2 style="text-align: center;">တန်ပြန်တိုက်စစ်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ရွှမ်ကျီသည် မျက်စိလျင်သဖြင့် မုန့်ဝမ်၏ တိုက်ကွက်ကို ချက်ချင်းပင် ဝင်ရောက်ပိတ်ဆို့လိုက်ပေသည်။ သွေးအရှိန်အဝါများနှင့် ထိတွေ့မိရာတွင် "ရှူးရှူး" ဟူသော အသံနှင့်အတူ အငွေ့များ ထွက်ပေါ်လာ၏။</p> <p>"မုန့်ဝမ်......... ငါ့မျက်နှာကို ထောက်ထားပြီး သူတို့အသက်ကို ချမ်းသာပေးလိုက်ပါ"</p> <p>"နင့်မျက်နှာ ဟုတ်လား........."</p> <p>မုန့်ဝမ် နှာခေါင်းရှုံ့ကာ လှောင်လိုက်၏။ "နင်က ဘာမို့လို့လဲ။ ငါက နင့်မျက်နှာကို ထောက်ထားပေးရလောက်အောင် နင့်မှာ ဘာအရည်အချင်း ရှိလို့လဲ"</p> <p>၎င်းကို ကြားသောအခါ ရွှမ်ကျီ၏ အမူအရာမှာ အနည်းငယ် တင်းမာသွားပေသည်။ မုန့်ဝမ်သည် ရက်စက်ပြီး အညှိုးကြီးသူမှန်း သူသိသော်လည်း ဤမျှအထိ နှလုံးသားမရှိဘဲ ချက်ချင်းပင် သတ်ဖြတ်လိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ချေ။</p> <p>"သူတို့က ငါ့ရဲ့ ညီနောင်တွေမို့လို့ပါ......... ငါ........."</p> <p>"ညီနောင်တွေ ဟုတ်လား။ နင်က ဂိုဏ်းကို သစ္စာဖောက်ခဲ့ပြီးပြီပဲ၊ ဘယ်က ညီနောင်ကို လာပြောနေတာလဲ" မုန့်ဝမ်က ရွှမ်ကျီ၏စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်ပြီး သူ့ကို အထင်အမြင်သေးစွာ ကြည့်လိုက်၏။ "အခု နင့်မှာရှိတဲ့ တစ်ဦးတည်းသော ညီနောင်က ငါပဲ"</p> <p>သူတို့နှစ်ဦး၏ စကားဝိုင်းကို နားထောင်နေရင်း ကိုယ်တော်လေး၏ မျက်ဝန်းထဲမှ မျှော်လင့်ချက်အလင်းတန်းမှာ တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်သွားပေသည်။ သူက နာကျင်စွာဖြင့် ဆိုလိုက်၏။ "စီနီယာအစ်ကို ရွှမ်ကျီ......... ဒါဟာ စီနီယာ့ကို 'စီနီယာအစ်ကို' လို့ ခေါ်တဲ့ နောက်ဆုံးအကြိမ်ပဲ။ စီနီယာကတော့ ကျွန်တော်တို့ကို တကယ် စိတ်ပျက်အောင် လုပ်လိုက်တာပဲ"</p> <p>အခြားရဟန်းများကလည်း ရွှမ်ကျီကို ဝိုင်းဝန်း၍ စကားနာထိုးကြတော့သည်။</p> <p>"ဟန်ဆောင်မနေပါနဲ့။ မင်းရဲ့ ဟန်ဆောင်ကရုဏာတွေကို ငါတို့ မလိုချင်ဘူး"</p> <p>"ရွှမ်ကျီ......... မင်းက ရွှမ်ဟူကျောင်းတော်ကို တကယ် အရှက်ခွဲလိုက်တာပဲ။ ခု မင်း လူဖြစ်ရကျိုးတောင် မနပ်ဘူး"</p> <p>ယခင် ညီနောင်များ၏ ဆဲဆိုကဲ့ရဲ့မှုများကို နားထောင်နေရသော်လည်း ရွှမ်ကျီမှာ တည်ငြိမ်သောအမူအရာကို ထိန်းထားနိုင်ဆဲပင်။ ဗုဒ္ဓတရားတော်ကို စွန့်ပြီး မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ကို ရွေးချယ်ကတည်းက ဤကဲ့သို့သောနေ့မျိုး အနှေးနှင့်အမြန် ရောက်လာမည်ကို သူ သိထားပြီးသား ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>ရွှမ်ကျီက မုန့်ဝမ်ကို ကြည့်ကာ ဆိုလိုက်၏။ "ဒီနေ့ကစပြီး မင်း ဘာပဲလုပ်ချင်လုပ်၊ ငါ့ရဲ့ တာအိုနှလုံးသားကို မထိခိုက်သရွေ့ ငါ မင်းကို အစွမ်းကုန် ကူညီပါ့မယ်"</p> <p>မုန့်ဝမ်သည် သူ့ကို ခဏမျှ စိုက်ကြည့်နေပြီးမှ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာ၏။ "ဒီတစ်ကြိမ်တော့ ခွင့်လွှတ်ပေးလိုက်မယ်၊ နောက်တစ်ခါ ထပ်မဖြစ်စေနဲ့"</p> <p>ရွှမ်ကျီကဲ့သို့ အစွမ်းထက်သော လက်ရုံးတစ်ယောက်အတွက် အနည်းငယ် အလျှော့ပေးလိုက်ခြင်းမှာ သူမအတွက် လက်ခံနိုင်စရာ ရှိပေသည်။ သို့သော်လည်း မထွက်ခွာမီ မုန့်ဝမ်သည် ထိုရဟန်းများအတွက် လက်ဆောင်အနည်းငယ် ထားခဲ့ပေသည်။</p> <p>သူမ၏ အကြည့်မှာ သူတို့အပေါ် ဝဲကျသွားပြီး သွေးနီရောင် တံစဉ်မှာ သူမ၏ လက်ဖဝါးထဲ၌ လေဟာနယ်မှ ပေါ်ထွက်လာ၏။ သူမသည် တံစဉ်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ လေထဲတွင် ကြီးမားသော စက်ဝန်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားပြီး လူအများအပြား၏ လည်ပင်းနားသို့ ကပ်လျက် ဖြတ်သန်းသွားပေသည်။</p> <p>"ရှပ်" ဟူသော အသံနှင့်အတူ သူတို့၏ သင်္ကန်းများမှာ ပြတ်တောက်သွားတော့၏။ ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်သံများမှာ တစ်ပြိုင်နက် ထွက်ပေါ်လာပေသည်။ ထိုသူများမှာ ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် နေရာတွင်ပင် ကျောက်ရုပ်ကဲ့သို့ အေးခဲသွားပြီး ချွေးစေးများလည်း ထွက်လာ၏။</p> <p>နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူတို့၏ လည်ပင်းများ ပြတ်တော့မည့်အလား အေးစက်မှုကို ခံစားလိုက်ရပေသည်။</p> <p>လူတိုင်းမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေဆဲဖြစ်ပြီး သူတို့၏ စုတ်ပြဲသွားသော သင်္ကန်းများကို ကြည့်ကာ သေမင်းလက်မှ သီသီလေး လွတ်လာသည်ဟု ခံစားနေရ၏။ ထိုအချိန်မှသာ ရွှမ်ကျီ၏ တောင်းပန်မှုက သူတို့အတွက် အမှန်တကယ် အသက်ဆက်ခွင့် ရစေခဲ့မှန်း သူတို့ သိလိုက်ကြတော့သည်။</p> <p>ထွက်ခွာလာပြီးနောက် ရွှမ်ကျီသည် အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးမှ မေးလိုက်ပေသည်။ "မင်း ဘာလို့ ဒီလမ်းစဉ်ကို ရွေးချယ်ခဲ့တာလဲ"</p> <p>မုန့်ဝမ်၏ လေသံမှာ အေးစက်နေ၏။ "ဘာအကြောင်းပြချက်မှ မရှိဘူး၊ ခွန်အားအတွက်ပဲ"</p> <p>ရွှမ်ကျီမှာ တစ်စုံတစ်ခုကို စဉ်းစားနေပုံရ၏။ မုန့်ဝမ်နှင့် ပတ်သက်၍ သူ သိထားသော အချက်အလက်များကို ပြန်လည် သတိရလိုက်မိသည်။</p> <p>အကယ်၍ သူမသာ မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ကို မရွေးချယ်ခဲ့ပါက သူမကဲ့သို့ ဝိညာဉ်အမြစ်တစ်ခုတည်းသာ ရှိသူမှာ တစ်သက်လုံး အခြေခံစွမ်းအင်အဆင့် အဆုံးကိုပင် ရောက်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။</p> <p>"မင်း မုန့်မိသားစုကို လက်စားချေဖို့ရော စဉ်းစားဖူးလား........."</p> <p>မုန့်ဝမ် လှုပ်ရှားမှု ရပ်သွားပြီး သူ့ကို ရွှတ်နောက်နောက် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ ဆိုလိုက်၏။ "ဘာလဲ......... ဆရာတော် ရွှမ်ကျီက ငါ့ကို သတ်ဖြတ်ခြင်းတွေကို စွန့်လွှတ်ဖို့ ထပ်ပြီး နားချချင်လို့လား"</p> <p>ရွှမ်ကျီ၏ လေသံမှာ တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။ "နတ်သားတော်က နောက်နေပြန်ပြီ။ တခြားသူရဲ့ ကံကြမ္မာကို ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ဖို့ ငါ့မှာ ဘာအခွင့်အရေး ရှိလို့လဲ"</p> <p>၎င်းကို ကြားသောအခါ မုန့်ဝမ်သည် အံ့ဩတကြီး မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ထဲ ဝင်သွားသော ဤဗုဒ္ဓတပည့်ကို ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် အသေအချာ ပြန်လည်ကြည့်ရှုလိုက်ပေသည်။</p> <p>ရွှမ်ကျီ ဗုဒ္ဓတရားတော်ကို စွန့်ပြီး မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ထဲ ဝင်လာခြင်းမှာ ရူးသွပ်ပြီး အကျိုးအကြောင်း မရှိသလို ထင်ရသော်လည်း တကယ်တမ်းတွင်မူ သူ ဘာကို လိုချင်သလဲဆိုသည်ကို သူကိုယ်တိုင် အသိဆုံး ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>မုန့်ဝမ်က သူမ၏ အကြည့်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်၏။ "ဒါကို မင်း နားလည်ထားတာ အကောင်းဆုံးပဲ။ နောက်ပိုင်း ငါ ဆက်ပြီး အမဲလိုက်ဦးမယ်၊ မင်း ငါ့ကို နှောင့်နှေးအောင် မလုပ်ဖို့ မျှော်လင့်တယ်"</p> <p>ရွှမ်ကျီ၏ ကူညီမှုဖြင့် မုန့်ဝမ်မှာ အတောင်ပံပါသော ကျားတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး သူမ၏ လက်ထဲတွင် အသက်ဝိညာဉ်များစွာ ထပ်မံ စုဆောင်းမိလာပေသည်။</p> <p>သို့သော်လည်း သေဆုံးသွားသော ကျင့်ကြံသူ ဦးရေ များပြားလာသည်နှင့်အမျှ ရွှမ်ယင်ဂိုဏ်းမှ နတ်သားတော်သည် အခြားဂိုဏ်းဝင်များကို ရူးသွပ်စွာ လိုက်လံသတ်ဖြတ်နေသည်ဟူသော သတင်းမှာ ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။</p> <p>ခဏအတွင်းမှာပင် လူတိုင်းမှာ စိုးရိမ်ထိတ်လန့်နေကြပြီး မိမိတို့၏ အသက်ဘေးအတွက် ကြောက်ရွံ့နေကြ၏။ အခြားသော ဂိုဏ်းကြီးများမှ နတ်သား၊ နတ်သမီးတော်များမှာ ရွှမ်ယင်ဂိုဏ်းမှ မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူအားလုံးကို အမြစ်ပြတ် သုတ်သင်ရန် အလိုအလျောက် စုစည်းမိလာကြပေသည်။</p> <p>မုန့်ဝမ်နှင့် ရွှမ်ကျီတို့ သတ်ဖြတ်နေစဉ်မှာပင် လီဖော်ထျန်းမှာမူ သူမနောက်သို့ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်လာသော ပုံရိပ်သုံးခုကို အသည်းအသန် ရှောင်တိမ်းနေရပေသည်။</p> <p>အဖြူဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော နတ်သားတော် လင်းဝူ ၏ တည်ငြိမ်သော အမူအရာတွင် ရက်စက်သော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်နေ၏။</p> <p>သူမသည် အပြာနုရောင် ပိုးဖဲကြိုးရှည်ကို ကိုင်စွဲထားပြီး ၎င်းမှာ ပါးနပ်ပြီး အဆိပ်ပြင်းသော မြွေတစ်ကောင်အလား လှုပ်ရှားနေကာ လီဖော်ထျန်း၏ အချက်အချာကျသော နေရာများကိုသာ ဦးတည် တိုက်ခိုက်နေပေသည်။</p> <p>ဟွာလီ အမည်ရှိ ပန်းရိပ်မိစ္ဆာနတ်သမီးမှာလည်း မရေမတွက်နိုင်သော နွယ်ပင်များနှင့် ဆူးပင်များကို အသုံးချကာ လီဖော်ထျန်း၏ ထွက်ပြေးရာလမ်းကြောင်းများကို ပိတ်ဆို့ထား၏။</p> <p>ကျန်းယွင်ဂိုဏ်းမှ ရွှေရောင်အလင်း နတ်သားတော် ချင်ရှောက်ယန် ကမူ ပို၍ပင် ရက်စက်လှပြီး သူ၏ ရွှေရောင် အလင်းတန်းများမှာ ထက်မြက်သော ဓားချက်များအလား ကျဆင်းလာကာ ဖိအားပေးနေပေသည်။</p> <p>"နင်တို့ ရူးနေကြတာလား...... ဘာလို့ ငါ့နောက်ကိုပဲ လိုက်တိုက်နေကြတာလဲ......" လီဖော်ထျန်းက အော်ဟစ်လိုက်၏။ သူမ၏ အစွမ်းမှာ အားမနည်းလှချေ။</p> <p>ဤသုံးယောက်ထဲမှ တစ်ယောက်ချင်းစီနှင့် ဆိုလျှင် သူမ အသာရနိုင်ပေသည်။ သို့သော် သုံးယောက်စလုံး ပူးပေါင်းလာသောအခါ သူမမှာ လုံးဝ ဖိနှိပ်ခံထားရတော့သည်။</p> <p>လင်းဝူ မိစ္ဆာနတ်သမီးက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ရင်း လက်ထဲရှိ စွမ်းအားကို ထပ်မံ တိုးမြှင့်လိုက်ပေသည်။ "ဒါက နင့်ရဲ့ ရွှမ်ယင်ဂိုဏ်းက မုန့်ဝမ်ကိုပဲ အပြစ်တင်လိုက်...... သူမက အရင် စလုပ်တာလေ......"</p> <p>၎င်းကို ကြားသောအခါ လီဖော်ထျန်းသည် မုန့်ဝမ်ကို စိတ်ထဲမှ မြေလှန်ကျိန်ဆဲလိုက်ပေသည်။ ဒီကျက်သရေတုန်း မုန့်ဝမ်က ပြဿနာရှာတယ်၊ ငါက ခံနေရတယ်...... ပြီးတော့ ဒီအရူးသုံးယောက်ကလည်း မုန့်ဝမ်ကို သွားမရှာဘဲ ငါ့ကိုမှ လာအနိုင်ကျင့်နေကြတယ်......</p> <p>ရွှေရောင်အလင်းတန်း ထပ်မံ ထိမှန်သွားသဖြင့် လီဖော်ထျန်းသည် သွေးတစ်လုတ် အန်လိုက်ရပြီး နောက်ဆုံးတွင် ဆဲဆိုမိတော့သည်။ "အရူးတစ်သိုက်......... မုန့်ဝမ်က ပြဿနာရှာတာ၊ ဘာလို့ ငါ့ကို လာရှာနေကြတာလဲ"</p> <p>"နင့်ကို အရင် ရှင်းပြီးမှ ငါတို့ မုန့်ဝမ်ကို သွားရှာမှာပေါ့......" လင်းဝူ၏ မျက်နှာမှာ မည်းမှောင်သွားပြီး လက်ထဲရှိ ပိုးဖဲကြိုးမှာ ပို၍ ပြင်းထန်စွာ ဝှေ့ယမ်းလာပေသည်။ လီဖော်ထျန်းမှာ ခုခံရန် ခက်ခဲလာပြီး ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ဒဏ်ရာများစွာ ထပ်မံ ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p>ထို့နောက် အံကြိတ်ကာ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားသော်လည်း ထိုသုံးဦး၏ ပူးပေါင်းတိုက်ခိုက်မှုကြောင့် နောက်သို့သာ ဆုတ်ခွာနေရ၏။ "တောက်..............."</p> <p>လီဖော်ထျန်းသည် စိတ်ထဲမှ ကျိန်ဆဲလိုက်ပေသည်။ သူမ၏ ဒဏ်ရာများမှာ တဖြည်းဖြည်း များလာသည်ကို မြင်ရသောအခါ သူမ ပို၍ စိုးရိမ်လာ၏။</p> <p>လီဖော်ထျန်းမှာ ဝိုင်းဝန်းတိုက်ခိုက်ခံနေရစဉ်မှာပင် ချင်းယွီ  ၏ အခြေအနေမှာလည်း မသာယာလှချေ။ သူသည် ကျန်းယွင်ဂိုဏ်းမှ မုရွှယ်ယန်  နှင့် ရှောင်ရိ တို့၏ လိုက်လံတိုက်ခိုက်မှုကြောင့် ခွေးပြေးဝက်ပြေး ပြေးနေရပေသည်။</p> <p>ချင်းယွီသည် ဖြားယောင်းခြင်းနှင့် ပုံရိပ်ယောင်အတတ်များတွင် ကျွမ်းကျင်သူဖြစ်ပြီး များသောအားဖြင့် လူအများကို ထိုနည်းလမ်းများဖြင့် လှည့်စားလေ့ရှိသော်လည်း ယနေ့တွင်မူ သူ ကံဆိုးနေ၏။</p> <p>ရှောင်ရိမှာ နတ်မျက်စိကို ကျင့်ကြံထားသူ ဖြစ်ပေသည်။ မည်သည့် ဖြားယောင်းမှု သို့မဟုတ် ပုံရိပ်ယောင်မဆို သူ၏ရှေ့တွင် စက္ကူကဲ့သို့ ပါးလွှာနေပြီး အလွယ်တကူပင် ဖောက်ထွင်းမြင်နိုင်၏။ ချင်းယွီ ဖန်တီးထားသော ပုံရိပ်ယောင် အထပ်ထပ်မှာ ရှောင်ရိအတွက်မူ ဘာမှမဟုတ်ချေ။</p> <p>ထို့ပြင် မုရွှယ်ယန်၏ အသံလှိုင်း တိုက်ကွက်များမှာလည်း ခန့်မှန်းရ ခက်လှပေသည်။ သူမသည် သူမ၏ ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ သွယ်လျသော လက်ချောင်းလေးများဖြင့် စောင်းကြိုးများကို အသာအယာ တီးခတ်လိုက်ရာ မမြင်ရသော အသံလှိုင်းများမှာ ထက်မြက်သော ဓားသွားများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ချင်းယွီ၏ ခုခံထားသော စွမ်းအင်များကို ဆွဲဖြဲကာ သူ့ကို အကြီးအကျယ် ဒုက္ခပေးနေပေသည်။</p> <p>"ရှောင်ရိ...... ငါတို့ကြားမှာ အငြိုးအတေးလည်း မရှိဘဲနဲ့ ဘာလို့ ငါ့နောက်ကို အသည်းအသန် လိုက်နေရတာလဲ" ချင်းယွီသည် ရှောင်ယီ၏ အလင်းဓားချက်များကို ရှောင်တိမ်းရင်း မေးလိုက်၏။</p> <p>ရှောင်ယီက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ "အသည်းအသန် လိုက်နေတာ ဟုတ်လား။ နင့်ရဲ့ ရွှမ်ယင်ဂိုဏ်းကလူတွေက ငါ့ဂိုဏ်းက တပည့်တွေကို အဆင်အခြင်မဲ့ သတ်ဖြတ်နေကြတာလေ။ ငါနဲ့ နင့်ရဲ့ ရွှမ်ယင်ဂိုဏ်းက မိစ္ဆာတွေဟာ မိုးနဲ့ မြေလိုပဲ......"</p> <p>ချင်းယွီ စိတ်ထဲမှ ကျိန်ဆဲလိုက်ပေသည်။ မုန့်ဝမ် တစ်ယောက် လူသိရှင်ကြား သတ်ဖြတ်သည်ကို သူ အပြစ်တင်မိ၏။ ရွှမ်ဟူကျောင်းတော်က နတ်သားတော်ကို မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ထဲ ဆွဲသွင်းပြီးတဲ့နောက် သူမက ပိုပြီးတော့တောင် ရက်စက်လာရာ ၎င်းကပင် ဤလူများကို စုစည်းမိသွားစေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>ဒီမိန်းမက တကယ့် အန္တရာယ်ကောင်ပဲ...... သူမက ပြဿနာရှာတယ်၊ ငါက လိုက်ခံနေရတယ်......</p> <p>ချင်းယွီသည် ထိုနှစ်ဦး၏ တိုက်ကွက်များကို ခုခံရင်း ထွက်ပြေးရန် နည်းလမ်း ရှာနေသည်။ သူသည် ထိတ်လန့်ဟန်ဆောင်ကာ ထွက်ပြေးနေသော်လည်း စိတ်ထဲမှမူ သူ၏ အစွမ်းထက်ဆုံး ပုံရိပ်ယောင်အတတ်ဖြစ်သော "စကြာဝဠာ၏ မြင်ကွင်းပေါင်းစုံ"ကို ထုတ်ဖော်ရန် စွမ်းအင်များ စုဆောင်းနေသည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save