Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၀၀)</h2> <h2 style="text-align: center;">ကယ်ဆယ်ခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ချင်းယွီသည် ပုံရိပ်ယောင်အတတ်ကို မထုတ်ဖော်နိုင်မီမှာပင် ရှောင်ရိ၏ အော်ဟစ်သံကို ကြားလိုက်ရပြီး တားမြစ်ကျင့်စဉ်တစ်ခု ဖြစ်သော “ကောင်းကင်နှင့် မြေပြင် ပိုက်ကွန်” ကို အသက်သွင်းလိုက်ပေသည်။</p> <p>မရေမတွက်နိုင်သော အလင်းတန်းများမှာ ကြီးမားသော ပိုက်ကွန်တစ်ခုအဖြစ် ရောယှက်သွားပြီး ချင်းယွီကို လွှမ်းခြုံထားလိုက်၏။</p> <p>၎င်းကို မြင်သော် <strong>မုရွှယ်ယန် </strong>သည်လည်း သူမ၏ အသံလှိုင်းတိုက်ကွက်ကို အရှိန်မြှင့်လိုက်ကာ ချင်းယွီကို အဆက်မပြတ် နှောင့်ယှက်နေတော့သည်။ ချင်းယွီ၏ အမူအရာ ပျက်သွားပြီး သူ မလွတ်မြောက်နိုင်တော့မှန်း သိလိုက်၏။</p> <p>သူသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး မျက်ဝန်းထဲ၌ ရက်စက်သော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပြတ်ပြေးသွားကာ အသေခံတိုက်ရန် ပြင်လိုက်ပေသည်။</p> <p>ထိုစဉ်မှာပင် အနက်ရောင် အရိပ်တစ်ခု ဖြတ်သန်းလာပြီး သူ့ရှေ့မှ အတင်းအဓမ္မ ကာကွယ်ပေးလိုက်၏။ ရောက်လာသူမှာ ရွှမ်ကျီ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>သူသည် လက်အုပ်ချီလျက် ဗုဒ္ဓဂါထာကို အသာအယာ ရွတ်ဆိုလိုက်ရာ သူ၏ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာ၏။ သူသည် <strong>မုရွှယ်ယန် </strong>၏ အသံလှိုင်းတိုက်ကွက်ကို တောင့်ခံပေးလိုက်သဖြင့် ချင်းယွီမှာ အသက်ရှူချောင်ရန် အချိန်ရသွားတော့သည်။</p> <p>“ရွှမ်ကျီ...... မင်းက သစ္စာဖောက်ပဲ......”</p> <p>ရှောင်ရိသည် ဒေါသကြောင့် မျက်လုံးများ ပြူးသွား၏။ တစ်ချိန်က မကောင်းမှုကို မုန်းတီးလှသော ရွှမ်ဟူကျောင်းတော်၏ နတ်သားတော်မှာ ယခုအခါ မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူများ၏ လက်ပါးစေ ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ချေ။</p> <p>ရွှမ်ကျီမှာ မည်သည့် ခံစားချက်မျှ မရှိဘဲ တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။ သူက အေးဆေးစွာ ပြန်ပြောလိုက်၏။ “သစ္စာဖောက် ဟုတ်လား......... ငါ ငါ့ရဲ့ ယုံကြည်ချက်တွေကို ဘယ်တော့မှ သစ္စာမဖောက်ခဲ့ပါဘူး။ ငါနဲ့ ပိုပြီး သင့်တော်တဲ့ လမ်းစဉ်ကို ရွေးချယ်ခဲ့တာပါပဲ”</p> <p>သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများမှာ တဖြည်းဖြည်း သွေးနီရောင် သန်းလာပေသည်။ ဗုဒ္ဓတရားတော်နှင့် မိစ္ဆာအတွေးများမှာ ရောနေပြီး ပိုမိုပြင်းထန်သော ဖိအားများကို ထုတ်လွှတ်နေ၏။</p> <p> ရှောင်ရိ၏ ရင်ထဲ၌ တင်းကျပ်သွားပြီး ရွှမ်ကျီမှာ ယခင်ကထက် ပို၍ပင် ကိုင်တွယ်ရ ခက်ခဲလာကြောင်း သိလိုက်ရပေသည်။</p> <p>သူသည် မုရွှယ်ယန် ကို သတိထားရန် ပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ကျောရိုးတစ်လျှောက် အေးစက်သွားပြီး ဦးရေပြားများပါ ထုံကျင်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။</p> <p>ရှောင်ရိ အမြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သော်လည်း သွေးရောင် ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခုကိုသာ မြင်လိုက်ရပေသည်။ သူ၏ မျက်စိသူငယ်အိမ်များ ကျုံ့သွားပြီး ရှောင်တိမ်းရန် ကြိုးစားသော်လည်း နောက်ကျသွားချေပြီ။</p> <p>ဖြူစင်သော လက်တစ်ဖက်က သူ၏ ရင်ဘတ်ကို အသာအယာ ဖိလိုက်ရာ ပြင်းထန်သော စွမ်းအားတစ်ခုက သူ၏ သွေးကြောများအတွင်းသို့ ချက်ချင်း ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။ သူသည် ညည်းညူရင်း နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျဆင်းသွားပြီး ပါးစပ်မှ သွေးများ ပန်းထွက်လာ၏။</p> <p>“ရှောင်ရိ......”</p> <p><strong>မုရွှယ်ယန် </strong>က အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ရွှမ်ကျီနှင့် ဆက်လက် တိုက်ခိုက်မနေတော့ဘဲ ရှောင်ရိ၏ ဒဏ်ရာကို စစ်ဆေးရန် အမြန် ပျံသန်းသွားပေသည်။</p> <p>“သွားကြစို့......”</p> <p>ရှောင်ရိသည် ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကို အောင့်ခံရင်း ပြတ်သားစွာ ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။ ချင်းယွီကို လုပ်ကြံရန် အခွင့်ကောင်း လက်လွတ်သွားရသဖြင့် နောက်တစ်ကြိမ်ကိုသာ စောင့်ရတော့မည် ဖြစ်ပေသည်။ မုရွှယ်ယန် သည် ရှောင်ရိကို ထူမလိုက်ပြီး ထိုနှစ်ဦးမှာ လှည့်၍ ထွက်ပြေးကြတော့၏။</p> <p>သူတို့ ထွက်ပြေးရန် ပြင်သည်ကို မြင်သောအခါ အဖိနှိပ်ခံထားရသော ချင်းယွီသည် ဤအခွင့်အရေးကို လက်လွတ်မခံတော့ချေ။ သူ၏ မျက်ဝန်းထဲ၌ ရက်စက်မှုများ ဖြတ်ပြေးသွားပြီး လက်ဟန်တစ်ခု ဖော်လိုက်ရာ အလင်းဓား သုံးစင်းမှာ ရှောင်ရိ၏ ကျောပြင်ဆီသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ပြေးထွက်သွားပေသည်။</p> <p>“ထွက်ပြေးချင်တာလား......... အဲလောက် မလွယ်ဘူး......”</p> <p>အလင်းဓားများမှာ ပြင်းထန်သော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များကို သယ်ဆောင်ထားပြီး ရှောင်ရိ၏ ကျောကို ဖောက်ထွက်တော့မည့်ဆဲဆဲမှာပင် အပြာနုရောင် အသံလှိုင်းတစ်ခု လေဟာနယ်ထဲမှ ပေါ်လာပြီး ထိုဓားချက်များကို တားဆီးလိုက်ပေသည်။</p> <p>“သူ့ကို သတ်ချင်တယ် ဟုတ်လား......... ငါ့ကို အရင် မေးပြီးပြီလား”</p> <p>မုရွှယ်ယန် က ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူမ၏ လက်ချောင်းများဖြင့် စောင်းကို အဆက်မပြတ် တီးခတ်လိုက်ရာ အသံလှိုင်းများစွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး အလင်းဓားများ၏ ခြိမ်းခြောက်မှုကို ချေဖျက်လိုက်ပေသည်။</p> <p>“ရွှမ်ကျီ......... သူမကို တားစမ်း......”</p> <p>မုန့်ဝမ်၏ အမိန့်ကို ကြားသည်နှင့် ရွှမ်ကျီသည် ချက်ချင်း ရှေ့သို့ ပျံသန်းသွားပေသည်။ သူသည် လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်လိုက်ရာ ဗုဒ္ဓနှင့် မိစ္ဆာစွမ်းအားများမှာ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ရောယှက်နေပြီး မုရွှယ်ယန် ၏ လမ်းကြောင်းကို ပိတ်ဆို့ထားသော ရွှေရောင် အကာအကွယ်နံရံတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာ၏။</p> <p>“ဒကာမလေး......... ဒီနေ့တော့ ထွက်သွားလို့ ရမယ် မထင်ဘူး”</p> <p>မုရွှယ်ယန် ၏ မျက်နှာမှာ တင်းမာနေပြီး သူမ၏ စောင်းမှ ပြတ်သားသော အသံလှိုင်းများ ထွက်ပေါ်လာကာ ရွှမ်ကျီ၏ ခုခံမှုကို ဖောက်ထွက်ရန် ကြိုးစားပေသည်။</p> <p>သို့သော် ရွှမ်ကျီ၏ ဗုဒ္ဓ-မိစ္ဆာ စွမ်းအားမှာ မလှုပ်မယှက်နိုင်သော ကျောက်ဆောင်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ခိုင်မာလှပေသည်။ မုရွှယ်ယန် ၏ အမူအရာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွား၏။ တစ်ချိန်က ဗုဒ္ဓတပည့်ဖြစ်သူမှာ မိစ္ဆာဖြစ်သွားပြီးနောက် ဤမျှအထိ ဒုက္ခပေးနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်ထားခဲ့ချေ။</p> <p>ရွှမ်ကျီက မုရွှယ်ယန် ကို တားဆီးနေစဉ်မှာပင် ချင်းယွီသည် ရှောင်ရိကို တန်ပြန်တိုက်စစ် ဆင်နွှဲလေတော့သည်။ စောစောက ထိုနှစ်ဦး၏ ဖိနှိပ်မှုကို ခံထားရသဖြင့် သူသည် ဒေါသများဖြင့် ပြည့်နှက်နေရာ ယခု အသာစီးရလာသောအခါတွင်မူ အငြိုးတကြီးဖြင့် ပြန်လည် တိုက်ခိုက်တော့၏။</p> <p> မုန့်ဝမ်ကလည်း ဘေးမှ စောင့်ကြည့်နေပြီး သူတို့ ထွက်မပြေးနိုင်အောင် ကာကွယ်ပေးထားသလို ရှောင်ရိကိုလည်း အခွင့်သာလျှင်သာသလို ချောင်းမြောင်း တိုက်ခိုက်နေပေသည်။</p> <p>ရှောင်ရိမှာ နတ်မျက်စိ ရှိနေသဖြင့် ချင်းယွီ၏ ကျင့်စဉ်ကို များစွာ ထိန်းချုပ်ထားနိုင်သော်လည်း ဘေးမှ စောင့်ကြည့်နေသော မုန့်ဝမ်က သူ့အပေါ် ကြီးမားသော ဖိအားများ ပေးနေသဖြင့် ချင်းယွီကို အာရုံစိုက်၍ မတိုက်ခိုက်နိုင်တော့ချေ။ ရလဒ်အနေဖြင့် သူသည် အရေးနိမ့်လာတော့သည်။</p> <p>ရှောင်ရိမှာ မုန့်ဝမ်၏ ဖိနှိပ်မှုကို ခံနေရသည်ကို မြင်သောအခါ မုရွှယ်ယန် မှာ စိုးရိမ်မကင်း ဖြစ်လာ၏။ ဤအတိုင်း ဆက်သွားပါက အခြေအနေမှာ ပိုမို ဆိုးရွားလာပေလိမ့်မည်။</p> <p>သူမသည် အံကြိတ်ကာ အချိန်ဆွဲမနေတော့ဘဲ လက်ဟန်တစ်ခု လုပ်လိုက်ရာ တောက်ပသော အဖြူရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုမှာ ကောင်းကင်ယံသို့ ထိုးတက်သွားပြီး တစ်လောကလုံးကို တုန်ခါသွားစေပေသည်။</p> <p>“မကောင်းတော့ဘူး......... သူမ တခြားသူတွေကို အကြောင်းကြားလိုက်ပြီ......”</p> <p>ချင်းယွီ၏ မျက်နှာ ပျက်သွား၏။ အကယ်၍ အခြားဂိုဏ်းများမှ နတ်သား၊ နတ်သမီးတော်များ ရောက်လာပါက သူတို့မှာ အန္တရာယ်အသစ်နှင့် ရင်ဆိုင်ရပေလိမ့်မည်။</p> <p>“တခြားသူတွေ မရောက်ခင် ရှောင်ရိကို အရင် အပြတ်ရှင်းကြစို့......”</p> <p>မုန့်ဝမ်က အသံနိမ့်နိမ့်ဖြင့် အော်လိုက်ပြီး သူမ၏ ပုံရိပ်မှာ သွေးရောင်အရိပ်အဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ရှောင်ရိဆီသို့ တည့်တည့် ပြေးဝင်သွားပေသည်။ ချင်းယွီသည်လည်း မည်သည့်အစွမ်းကိုမျှ ချန်မထားတော့ဘဲ သူ၏ စွမ်းအားအပြည့်ဖြင့် ရှောင်ရိကို ဆက်လက် ဖိအားပေးလိုက်၏။</p> <p>မုန့်ဝမ်သည် သွေးနီရောင် လျှပ်စီးပမာ ရှောင်ရိ၏ အနားသို့ ချက်ချင်း ရောက်သွားပေသည်။ သူမ၏ လက်ထဲမှ ဓားရှည်မှာ အေးစက်သော အလင်းတန်းများဖြင့် တောက်ပနေပြီး ရှောင်ရိ၏ နှလုံးသားဆီသို့ ဦးတည်နေ၏။</p> <p>မုန့်ဝမ်၏ ပြင်းထန်သော ဖိအားကြောင့် ရှောင်ရိ၏ ရင်ထဲ၌ တင်းကျပ်သွားပြီး သူ အစွမ်းကုန် ခုခံရတော့မည်ကို သိလိုက်၏။ သူသည် အော်ဟစ်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများမှ တောက်ပသော အလင်းတန်းများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ဟာကွက်တစ်ခုကို လျင်မြန်စွာ ရှာတွေ့သွားပေသည်။</p> <p>သူ ထွက်ပြေးရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ချင်းယွီက ရုတ်တရက် ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်ထဲ၌ မှန်တစ်ချပ် ပေါ်လာကာ ရှောင်ရိ၏ မျက်လုံးများဆီသို့ ပို၍ တောက်ပသော အဖြူရောင်အလင်းကို ပြန်ဟပ်လိုက်ပေသည်။</p> <p>ထိုအဖြူရောင်အလင်းမှာ ရှောင်ရိကို ထိမှန်သွားသောအခါ သူသည် ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများကို လက်ဖြင့် အုပ်လိုက်ပေသည်။ သူ၏ လက်ချောင်းများကြားမှ သွေးခဲနှစ်ခုမှာ စီးကျလာ၏။</p> <p>“အား......... ငါ့မျက်လုံးတွေ............”</p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် “ခရက်” ဟူသော အသံနှင့်အတူ ချင်းယွီ၏ လက်ထဲရှိ မှန်မှာ အပိုင်းပိုင်း ကွဲအက်သွားတော့သည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော်သွားပြီး သွေးတစ်လုတ် အန်လိုက်ရ၏။</p> <p>“ရှောင်ရိ......”</p> <p>၎င်းကို မြင်သော် မုရွှယ်ယန် ၏ ရင်ထဲ၌ စိုးရိမ်မှုများ ပြည့်သွားပြီး သူ့ကို ကယ်တင်ရန် အသည်းအသန် ပြေးသွားပေသည်။ သို့သော် ရွှမ်ကျီမှာ တောင်ကြီးတစ်လုံးအလား သူမကို ခိုင်မာစွာ ပိတ်ဆို့ထားဆဲပင်။</p> <p>သူမသည် ဒေါသနှင့် စိုးရိမ်မှုကြောင့် မအောင့်နိုင်ဘဲ အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။ “ဖယ်စမ်း......... ဒီရွံစရာကောင်းတဲ့ ကတုံး၊ ရွှမ်ယင်ဂိုဏ်းက မင်းကို ဘာတွေများ ပေးထားလို့လဲ”</p> <p>ရွှမ်ကျီမှာမူ ဘာမှမကြားသကဲ့သို့ပင်။ မုရွှယ်ယန် က သူ့ကို မည်မျှပင် ဆဲဆိုနေပါစေ သူ၏ ပိတ်ဆို့မှုကို သူမ ဖောက်ထွက်နိုင်ခြင်း မရှိချေ။ ချင်းယွီသည် ရှောင်ရိ၏ မျက်လုံးများကို ဖျက်ဆီးလိုက်နိုင်သဖြင့် ကျေနပ်အားရနေပြီး ဆက်လက် တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် မုန့်ဝမ်၏ အသံကို ကြားလိုက်ရပေသည်။</p> <p>“လူတွေ လာနေပြီ......... အရင် ဆုတ်ကြစို့”</p> <p>ချင်းယွီသည် အနည်းငယ် မကျေမနပ် ဖြစ်နေသော်လည်း ဆက်တိုက်နေလျှင်လည်း သူတို့အတွက် အကျိုးမရှိနိုင်မှန်း သိ၏။ ထို့ကြောင့် သူသည် ပြတ်သားစွာပင် ဆုတ်ခွာလိုက်ပြီး မုန့်ဝမ်၏ နောက်မှ လိုက်ကာ အဝေးသို့ ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။</p> <p>“ပြေးချင်တာလား......... အဲလောက် မလွယ်ဘူး......”</p> <p>မုရွှယ်ယန် ၏ လက်ဖဝါးအတွင်းမှ စွမ်းအင်များ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး အေးစက်လှသော ရေခဲလက်ဝါး လေလှိုင်းမှာ ရွှမ်ကျီ၏ ကျောပြင်ဆီသို့ တည့်တည့် ရိုက်ခတ်သွားပေသည်။</p> <p>သို့သော် ရွှမ်ကျီမှာ သူ၏ ကျောဘက်၌ မျက်လုံးပါသကဲ့သို့ပင် ရှောင်တိမ်းလိုက်ပြီး ပုံရိပ်ယောင်များကိုသာ ချန်ထားခဲ့၏။</p> <p>“ကတုံးကောင်......... မင်း မလွတ်နိုင်ပါဘူး......” မုရွှယ်ယန် က အသည်းအသန် လိုက်လံတိုက်ခိုက်သော်လည်း ရွှမ်ကျီ၏ လှုပ်ရှားမှုမှာ တစ္ဆေတစ်ကောင်အလား ဖမ်းရခက်လှသဖြင့် သူမ၏ တိုက်ကွက်များမှာ လွဲချော်ကုန်ပေသည်။</p> <p>ရှောင်ရိ၏ အခြေအနေကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူမ အဝေးအထိ မလိုက်ရဲတော့ဘဲ ရွှမ်ကျီ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကိုသာ သွားကြိတ်ကြည့်နေရတော့သည်။ မကြာမီမှာပင် ပုံရိပ်သုံးခု လေထဲမှ ဆင်းသက်လာပေသည်။</p> <p>“ဘာဖြစ်တာလဲ” ပန်းရိပ်မိစ္ဆာမင်းသမီးဟွာလီ ၏ အကြည့်မှာ ရှောင်ရိ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ရောက်သွားပြီး သူမ၏ မျက်ခုံးများမှာ စိုးရိမ်မှုကြောင့် တွန့်ချိုးသွား၏။ “ဘယ်သူက ငါ့ဆရာတူမောင်လေး ရှောင်ရိကို ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်တာလဲ”</p> <p>“ဘယ်သူရှိဦးမှာလဲ......... ရွှမ်ယင်ဂိုဏ်းက မိစ္ဆာတွေပေါ့......” မုရွှယ်ယန် က သွားကြိတ်လျက် မုန့်ဝမ်တို့ ပျောက်ကွယ်သွားရာဘက်သို့ ညွှန်ပြလိုက်ပေသည်။ “ကျွန်မတို့ ရွှမ်ယင်ဂိုဏ်းက ချင်းယွီနဲ့ တိုက်နေတာ အနိုင်ရခါနီးမှ မုန့်ဝမ်က ရွှမ်ကျီနဲ့အတူ ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး ချောင်းတိုက်တာပဲ......”</p> <p>သူတို့ သုံးဦးစလုံး၏ မျက်နှာများ ပျက်သွားကြ၏။ လင်းဝူက လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လိုက်ရင်း မကျေမနပ် ဖြစ်နေပေသည်။ “တောက်......... သူတို့ လွတ်သွားပြန်ပြီ......”</p> <p>ချင်ရှောက်ယန်က မျက်မှောင်အနည်းငယ်ကြုတ်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး တည်ကြည်သော အသံဖြင့် ဆိုလိုက်၏။ “အရင်ဆုံး ရှောင်ရိရဲ့ ဒဏ်ရာကို ကြည့်ကြရအောင်”</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save