Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း - (၉၂) </h2> <h2 style="text-align: center;">(အနီစင်းကျားပါသော ဧရာမကြွက်)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>တော်ဝင်ငရဲစမ်းရေ အတွင်းဝယ် လူငယ်လေးတစ်ဦးမှာ အလေးအနက် ထိုင်နေ၏။ သူ၏ မျက်နှာတွင် တစ်ခါတစ်ရံ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပေါ်ပေါက်နေပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင်မူ မျက်မှောင်များ ကြုတ်နေတတ်ပေသည်။</p> <p>စာသင်ကြားခြင်း ဖြစ်စေ၊ ကျင့်ကြံခြင်း ဖြစ်စေ ၎င်းတို့မှာ နှေးကွေးပြီး ခြောက်ကပ်လှသည့် ကိစ္စများ ဖြစ်သည်။ မိုဖန်သည် ဤအချက်ကို ကောင်းကောင်းကြီး နားလည်ထားပြီး ဖြစ်၏။ သို့သော် သူ၏ အံ့သြဖွယ် မှော်ဆရာဘဝအတွက်မူ ထိုကဲ့သို့သော နေထိုင်မှုပုံစံကို သူ သည်းခံရန် အသင့်ရှိနေခဲ့သည်။</p> <p>"ဘယ်နှစ်ရက် ရှိသွားပြီလဲတော့ ငါမသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ပိုပြီး မြင့်မားတဲ့ နယ်ပယ်တစ်ခုရဲ့ တံခါးဝကို ငါ ထိတွေ့နေရပြီဆိုတာတော့ ခံစားလို့ရတယ်..." မိုဖန် ကျင့်ကြံခြင်းကို ရပ်တန့်ကာ တွေးတောလိုက်သည်။</p> <p>အခြေခံအဆင့် နှင့် အလယ်အလတ်အဆင့်တို့၏ အဓိက ကွဲပြားချက်မှာ မှော်ဆရာတစ်ဦး၏ စိတ်ဝိညာဉ်လောကအတွင်းရှိ ကြယ်အစုအဝေးများမှာ နဗျူလာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>သူ၏ ကျင့်ကြံမှုကို အရှိန်မြှင့်တင်ပေးသော အထူးအခွင့်အရေး ရရှိနေစဉ်အတွင်း မိုဖန်သည် ဂရုတစိုက်ကျင့်ကြံခဲ့သည်။ သူ၏ ကျင့်ကြံချိန်မှာ အခြားသူများထက် နှစ်ဆကျော် ပိုမိုများပြားရုံသာမက၊ တော်ဝင်ငရဲစမ်းရေ၏ စွမ်းအင်ကိုပါ ရရှိထားသဖြင့် ၂၄ နာရီပတ်လုံး မနားတမ်း ကျင့်ကြံနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p>အမှန်စင်စစ် ကျင့်ကြံခြင်းသည် ကြယ်အစုအဝေးထဲရှိ ကြယ်မှုန်များကို အားကောင်းစေသော တွန်းအားတစ်ခု ပေးစွမ်းသည်။ မိုဖန်သည် လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်အတွင်း သူ၏ ကြယ်မှုန်များ ပြောင်းလဲလာမှုကို ရှင်းလင်းစွာ ခံစားမိနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>မူလက အဆင့်မြင့် နဗျူလာဆိုသည်မှာ သူ့အတွက် ထူးဆန်းအံ့သြဖွယ် အရာတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။ သို့သော် သူ၏ ကြယ်မှုန်များထံမှ တောက်ပမှုများ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက်တွင်မူ ၎င်းမှာ အဆင့်တက်တော့မည့် နိမိတ်လက္ခဏာ ဖြစ်နိုင်သည်ကို မိုဖန် ဝေဝါးစွာ ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>ပုံမှန်အားဖြင့် ကြယ်မှုန်များသည် အလွန် တည်ငြိမ်ကြ၏။ ယခုမူ သူ၏ ကြယ်မှုန်မှာ ဝင်ရိုးစွန်းအလင်းတန်းကဲ့သို့ ထူးဆန်းသော အလင်းမြူများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ ဤတိုတောင်းသော အချိန်အတွင်း ကျင့်ကြံပြီးနောက်တွင်မူ ကြယ်မှုန်များမှာ ထင်ရှားသော ပြောင်းလဲမှုများနှင့် လှုပ်ရှားမှုများ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။ ၎င်းမှာ ဥခွံအတွင်းရှိ သက်ရှိလေးတစ်ကောင်က အပြင်ဘက်ရှိ မြူအလင်းခွံကို အသည်းအသန် ခွဲထွက်ရန် ကြိုးစားနေသည့်အလား ရှိနေ၏။</p> <p>ကြယ်မှုန်ထံမှ ပြင်းထန်သော အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာတိုင်း ၎င်းမှာ အခွံ၏ ချုပ်နှောင်မှုကို ဖောက်ထွက်ရန် ကြိုးစားခြင်း ဖြစ်သည်။ အလင်းရောင် မှေးမှိန်သွားတိုင်းမှာမူ ကြယ်မှုန်မှာ စွမ်းအင်များကို ပြန်လည် စုဆောင်းနေခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>လျှပ်စီးဒြပ်စင်မှာ သူ ပထမဆုံး နိုးထခဲ့သော ဒြပ်စင်ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် လျှပ်စီးကြယ်မှုန်မှာ အခွံကိုဖောက်၍ အဆင့်တက်တော့မည် မိုဖန် ခံစားနေရ၏။ ကြယ်လေးများမှာ ထင်ရှားသော ပြောင်းလဲမှုအချို့ ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>"မလုံလောက်သေးဘူး၊ ကြယ်မှုန်တွေ ပိုပြီး ကျယ်ပြန့်လာအောင် ဆက်ပြီး ကျင့်ကြံရမယ်။ အဲဒါမှ ကြယ်အစုအဝေးက နဗျူလာအဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်မှာ" မိုဖန် အနည်းငယ် အနားယူပြီးနောက် နောက်ထပ် နယ်ပယ်တစ်ခု ကျင့်ကြံရန် ပြင်ဆင်လိုက်ပြန်သည်။</p> <p>ဝုန်း... ဝုန်း..</p> <p>ရုတ်တရက် ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားတော့သည်။ အားသွန်ခွန်စိုက် ကျင့်ကြံရန် ပြင်နေသော မိုဖန်သည် ချက်ချင်းပင် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ကာ တုန်ခါနေသော နံရံများကို လှည့်ကြည့်လိုက်၏။</p> <p>“ဒါ ဘယ်လို အခြေအနေမျိုးလဲ၊ ငလျင်လှုပ်တာလား...”</p> <p>မိုဖန် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး တံခါးကြီးဆီသို့ လျှောက်သွားကာ အပြင်ဘက်ကို နားစွင့်လိုက်သည်။ သူ နားထောင်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ကန့်သတ်ထားသော တံခါးကြီးမှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပွင့်လာတော့သည်။</p> <p>"တစ်ပတ်တောင် ပြည့်သွားပြီလား...မြန်လိုက်တာ..." မိုဖန် အံ့သြသွား၏။</p> <p>တံခါးပွင့်သွားသောအခါ နို့နှစ်ရောင် ဝတ်စုံဝတ်ထားသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးအား မိုဖန်မြင်လိုက်ရသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မြေအောက်ခန်းမ တစ်ခုလုံးမှာ သွေးစက် သွေးကွက်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်ကို မိုဖန် တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p>အစောင့်များမှာ နေရာအနှံ့တွင် လဲကျနေကြပြီး သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များမှာ အပိုင်းပိုင်းအစစ ဆွဲဖြဲခံထားရသည်။ သွေးခဲများနှင့် အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းများမှာ သွေးအိုင်များထဲတွင် ရောထွေးနေ၏။ ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မိုဖန် တစ်ကိုယ်လုံး မှင်သက်သွားတော့သည်။</p> <p>“အလောင်းတွေ... အလောင်းတွေ အများကြီးပါလား...တော်ဝင်ငရဲစမ်းရေရဲ့ အစောင့်တွေ ဘာဖြစ်ကုန်ကြတာလဲ...ဘာတွေက သူတို့ကို ဒီလောက်အထိ ရက်ရက်စက်စက် သတ်ပစ်လိုက်တာလဲ...”</p> <p>"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လျန်" ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသမီးငယ်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p>သူအော်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် တစ်ဖက်တွင် လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုကို မိုဖန် တွေ့လိုက်ရ၏။ အလယ်အလတ်အဆင့် မှော်ဆရာလျန်မှာ သဲအိတ်တစ်ခုကဲ့သို့ မြေအောက်ခန်းမ၏ ကျောက်တိုင်ကြီးဆီသို့ အပြင်းအထန် လွင့်ထွက်သွား၍ ကျောက်တိုင်မှာ နှစ်ပိုင်း ပြတ်ထွက်သွားတော့သည်။</p> <p>ကံကောင်းသည်မှာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် ရေအကာအကွယ်တစ်လွှာ ရှိနေသဖြင့်သာ ဖြစ်၏။ သို့မဟုတ်ပါက ထိုတိုက်မိမှုကြောင့် သူ အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရသွားပေလိမ့်မည်။</p> <p>“ဒီမှာ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ...”</p> <p>ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် မိုဖန် ကြောက်လန့်တုန်ယင်သွားတော့သည်။ အဆင့်မြင့်လှသော အလယ်အလတ်အဆင့် မှော်ဆရာတစ်ဦးကိုပင် သဲအိတ်တစ်ခုလို ပစ်ပေါက်နိုင်သည့် အရာတစ်ခု ရှိနေသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>မိုဖန်သည် ကျောက်တံခါးကြောင့် ကွယ်နေသော အခြားတစ်ဖက်ကို မြင်နိုင်ရန် ဘေးသို့ တိုးကြည့်လိုက်သည်။ ထိုအခါ မိုဖန် တစ်ကိုယ်လုံး ထုံကျင်သွားစေသော အရာကို တွေ့လိုက်ရ၏။ ၎င်းမှာ ထရပ်ကား အသေးစားတစ်စီးထက်ပင် ပိုကြီးသော သတ္တဝါကြီးတစ်ကောင် ထိုနေရာတွင် ရပ်နေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>ထိုသတ္တဝါ၏ လည်ပင်းနှင့် ဦးခေါင်းကို ခွဲခြား၍ မရပေ။ သို့သော် ဧရာမကြွက်ကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာမူ အလွန် ထင်ရှားလှပေသည်။ ၎င်းမှာ မျက်လုံးကြီး ကြွက်လူဝံ နှင့် မတူပေ။ ထိုသတ္တဝါ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် အလွန် ထင်ရှားပီး လိမ်ရှုပ်နေသော အနီစင်းကျားများစွာ ရှိနေ၏။ ၎င်းမှာ ထိုကြွက်ကြီးကို ပို၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းအောင် ပြုလုပ်နေသကဲ့သို့ ရှိနေတော့သည်။</p> <p>မိုဖန်သည် မုဆိုးအဖွဲ့တွင် တစ်နှစ်ခန့် ရှိနေခဲ့သော်လည်း ဤကဲ့သို့သော ခန္ဓာကိုယ်မျိုးကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ချေ။ အနီစင်းကျားများ ပြည့်နှက်နေသော မျက်လုံးကြီး ကြွက်လူဝံမျိုးကို သူ တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးပေ။ ၎င်းထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော အရှိန်အဝါမှာ မိုဖန်ကို ရေခဲလိုဏ်ဂူထဲ ကျသွားသည့်အလား တုန်ယင်သွားစေတော့သည်။</p> <p>"ဒါ... ဒါက အနီစင်းကျားပါတဲ့ ဧရာမကြွက်ပဲ..." မိုဖန်သည် သူ၏ မှော်သားရဲ ဘာသာရပ်တွင် သင်ယူခဲ့သော ဗဟုသုတများကို ပြန်လည်စဥ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ထိုသတ္တဝါ၏ အမည်ကို နောက်ဆုံးတွင် မှတ်မိသွားတော့သည်။</p> <p>စာအုပ်ထဲတွင် အနီစင်းကျား ဧရာမကြွက်၏ ပုံစံမှာ ရယ်စရာကောင်းသလို ရှိသော်လည်း၊ လက်တွေ့အပြင်ကမူ တကယ့်သတ္တဝါကြီး၏ ကြောက်မက်ဖွယ် ပုံစံမှာ အကြည့်နဲ့တင် တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း ရှိနေသကဲ့သို့ပင်။</p> <p>“ဒီအရာကြီးက မြေအောက်ခန်းမထဲကို ဘာလို့ ရောက်လာတာလဲ...အစောင့်တွေ အကုန်လုံးက ဒီကြွက်ကြီး လက်ချက်နဲ့ သေကုန်ကြတာလား...”</p> <p>ဂူး... ဂူး... ဂူး...</p> <p>အနီစင်းကျားပါသော ဧရာမကြွက်ကြီးသည် တော်ဝင်ငရဲစမ်းရေထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော အနံ့ကို ရသွားပုံရသည်။ ၎င်း၏ မီးအိမ်ကြီးကဲ့သို့ မျက်လုံးကြီးမှာ မိုဖန်နှင့် အစောင့်အမျိုးသမီးတို့ ရှိရာနေရာသို့ ချက်ချင်း အကြည့်ရောက်လာတော့သည်။</p> <p>၎င်း၏ ထက်လှသော လက်သည်းများမှာ မြေအောက်ခန်းမ၏ ကျောက်ပြားများထဲသို့ အလွယ်တကူ စိုက်ဝင်သွား၏။ ထိုကြွက်ကြီးမှာ ထရပ်ကားတစ်စီး အရှိန်မြှင့်နေသည့်အလား သူ၏ စွမ်းအားများကို စုဆောင်းနေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>"တံခါးပိတ်လိုက်..." ကျောက်တုံးအပိုင်းအစများအကြားမှ ခေါင်းဆောင်လျန်က အစောင့်အမျိုးသမီးထံသို့ လှမ်းအော်လိုက်သည်။</p> <p>လင်းယွီရှင်းက အံကိုတင်းတင်းကြိတ်ကာ တံခါးကြီးကို တွန်းလိုက်၍ ကန့်သတ်တံခါးနှစ်ချပ်မှာ ပြန်လည် စေ့လာတော့သည်။ တံခါးဝမှာ အပေါက်ငယ်လေးတစ်ခုသာသာ ကျန်တော့သည့် အချိန်တွင် အနီစင်းကျားပါသော ဧရာမကြွက်ကြီး၏ လက်သည်းမှာ ထိုးဝင်လာသည်ကို မိုဖန် ထိတ်လန့်ဖွယ် တွေ့လိုက်ရသဖြင့် သူ နောက်သို့ ချက်ချင်း လဲကျသွားတော့သည်။</p> <p>“မြန်လိုက်တာ...”</p> <p>တံခါးပိတ်နှုန်းမှာ အလွန် မြန်လှပေသည်။ အနီစင်းကျားပါသော ဧရာမကြွက်ကြီးမှာ ပေ ၃၀ ကျော် ဝေးသော နေရာတွင် ရှိနေခဲ့သော်လည်း မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ပြေးဝင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p>ဒုန်း...</p> <p>ကျောက်တံခါးကြီး တုန်ခါသွားသည်။ ဧရာမကြွက်ကြီးမှာ ၎င်းကို အရှိန်နှင့် ဝင်တိုက်လိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ လင်းယွီရှင်း၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော့သွားပြီး ထိုနေရာတွင် ကျင့်ကြံနေသော ကျောင်းသားလေးကို လှည့်ကြည့်လိုက်၏။</p> <p>"ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ..." မိုဖန်က ထိတ်လန့်စွာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>စောစောက မြင်ကွင်းမှာ အလွန် ကြောက်စရာကောင်းလှပေသည်။ တံခါးပိတ်ရန် တစ်လှမ်း နောက်ကျခဲ့မည်ဆိုပါက သူတို့၏ အသက်မှာ ချက်ချင်းပင် ပျောက်ဆုံးသွားပေလိမ့်မည်။ အနီစင်းကျားပါသော ဧရာမကြွက်ကြီးမှာ အဆင့်တက်ခါနီး မျက်လုံးတစ်လုံး မှော်ဝံပုလွေထက်ပင် အဆပေါင်းများစွာ ပို၍ ကြောက်စရာကောင်းလှသည်။ ၎င်းမှာ အခြေခံအဆင့် မှော်ဆရာတစ်ဦး တိုက်ခိုက်နိုင်သော အရာမျိုး မဟုတ်ပေ။</p> <p>"ဒီမှာ မသေချင်ရင် ငါနဲ့ လိုက်ခဲ့..." လင်းယွီရှင်းမှာ ရှင်းပြနေရန် အချိန်မရှိပေ။</p> <p>ပိုမြို့တစ်ခုလုံး အန္တရာယ်နှင့် ရင်ဆိုင်နေရပြီ ဖြစ်သည်။ ရေမြောင်းများမှာလည်း မှော်သားရဲများနှင့် ပြည့်နှက်နေ၏။ သူတို့မှာ ကြိုတင်စီစဉ်ထားပုံရပြီး တော်ဝင်ငရဲစမ်းရေအား ရရှိရန်အသည်းအသန် တိုက်ခိုက်နေကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>အပြင်ဘက်တွင်မူ မှော်ဆရာများအားလုံးမှာ မှော်သားရဲများ၏ ကျူးကျော်မှုကို တိုက်ထုတ်နေကြရသည်။  အငိုက်ဖမ်း တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသဖြင့် မည်သည့် စစ်ကူမျှ ရောက်ရှိလာမည် မဟုတ်ပေ။ လက်ရှိတွင်မူ တော်ဝင်ငရဲစမ်းရေကို ကာကွယ်ရန် သူတို့ကိုယ်တိုင်သာ အားကိုးရတော့မည် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">အခန်း (၉၂) ပြီး</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save