Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း - (၉၃)</h2> <h2 style="text-align: center;">(သွေးစွန်းသွားသော ပိုမြို့)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>"ဘယ်လို ထွက်ကြမလဲ... ဒီနေရာက တကယ့် အကျဉ်းခန်းတစ်ခုလိုပဲလေ" မိုဖန်က ချွေးများ ရွှဲနစ်နေသော အစောင့်အမျိုးသမီးကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>"ငါ့နောက်ကိုပဲ လိုက်ခဲ့" လင်းယွီရှင်းသည် မိုဖန်နှင့် ဆက်မပြောလိုတော့ဘဲ ယဇ်ပလ္လင်ဆီသို့ အမြန်လျှောက်သွားသည်။</p> <p>သူသည် ယဇ်ပလ္လင်၏ အနားသတ်အောက်သို့ လက်ချောင်းဖြင့် စမ်းသပ်ရှာဖွေလိုက်ပြီးနောက် ဝှက်ထားသော ခလုတ်တစ်ခုကို တွေ့ရှိသွားသည်။ သူသည် ထိုခလုတ်ကို နှိပ်လိုက်ရာ သူတို့နောက်ဘက်မှ ရေစီးသံများ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။ မည်သည့်ခလုတ်ကို နှိပ်လိုက်သည်မသိ၊ မူလက လည်ပတ်နေသော တော်ဝင်ငရဲစမ်းရေများသည် ယခုအခါ အပေါက်ငယ်တစ်ခုအတွင်းသို့ အဆက်မပြတ် စီးဝင်သွားတော့သည်။</p> <p>ကလောက်... ကလောက်...</p> <p>စက္ကန့်အနည်းငယ်အကြာတွင် တော်ဝင်ငရဲစမ်းရေအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွား၏။ ကျောက်သားမြောင်းငယ်လေးထဲတွင် ရေတစ်စက်ပင် မကျန်တော့ပေ။ လင်းယွီရှင်းသည် ယဇ်ပလ္လင်၏ အပေါ်ဆုံးသို့ လှမ်းတက်သွားပြီး မိုဖန် ထိုင်ခဲ့သဖြင့် နွေးနေဆဲဖြစ်သော သားရေဖျာကို ဆွဲခွာလိုက်သည်။</p> <p>ဖျာအောက်ရှိ အပြားကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ အတွင်း၌ အပြာရောင် ပုလင်းငယ်တစ်လုံး ရှိနေ၏။ ထိုပုလင်းထဲတွင် အလွန်တရာ ကြည်လင်လှသော တော်ဝင်ငရဲစမ်းရေများ ရှိနေပုံရသည်။</p> <p>မိုဖန်မှာ အလွန်တရာ အံ့သြသွားရသည်။ ထိုမျှလောက်များပြားလှသော တော်ဝင်ငရဲစမ်းရေများကို အအေးဘူးအရွယ်အစားသာ ရှိသော ပုလင်းထဲတွင် မည်သို့ ထည့်ထားနိုင်သနည်း။</p> <p>လင်းယွီရှင်းသည် စမ်းရေပုလင်းကို ဂရုတစိုက် သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီးနောက် မှော်အထက်တန်းကျောင်း အောင်မြင်ခါနီး ကျောင်းသားလေးကို လှည့်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ </p> <p>"ဒါက တော်ဝင်ငရဲစမ်းရေအတွက် အရေးပေါ် ကာကွယ်ရေးအစီအစဉ်ပဲ။ ဒီအခန်းထဲမှာ နောက်ထပ် လမ်းကြောင်းတစ်ခု ရှိသေးတယ်၊ အဲဒါက မင်းတို့ရဲ့ တန်လန်မှော်အထက်တန်းကျောင်းရဲ့ အနောက်ဖက်တောင်ကုန်းကို ရောက်လိမ့်မယ်..."</p> <p>"ကျောင်းနောက်ဖက် တောင်ကုန်းကို ရောက်မှာလား အမ... အပြင်မှာ တကယ် ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲဆိုတာ အရင်ပြောပြလို့ မရဘူးလား..." မိုဖန်က စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။</p> <p>"အပြင်ရောက်ရင် မင်း သိပါလိမ့်မယ်။ အခုတော့ ငါ့နောက်ကို အရင်လိုက်ခဲ့၊ သူတို့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က တော်ဝင်ငရဲစမ်းရေပဲ၊ ဒါကို သူတို့လက်ထဲ အရောက်မခံနိုင်ဘူး..." လင်းယွီရှင်းမှာ အများကြီး မပြောလိုပေ။  မိုဖန်မှာ ပို၍ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားရသည်။</p> <p>လင်းယွီရှင်းသည် နံရံတစ်လျှောက် လျှောက်သွားရင်း သာမန်နံရံနှင့် မခြားနားလှသော နေရာတစ်ခုတွင် လျှို့ဝှက်နံပါတ်များကို ရိုက်ထည့်လိုက်သည်။ မိုဖန်မှာ ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း မှင်သက်နေမိ၏။ သူသည် ဤအခန်းထဲတွင် အသည်းအသန် ကျင့်ကြံနေခဲ့သော်လည်း တော်ဝင်ငရဲစမ်းရေ ခန်းမထဲတွင် ဤမျှလောက် များပြားသော လျှို့ဝှက်ယန္တရားများ ရှိနေသည်ကို သတိမထားမိခဲ့ချေ။</p> <p>ဂျိ... ဂျိ...</p> <p>ကျောက်နံရံကြီး ဘေးသို့ ရွေ့လျားသွားပြီး မှောင်မည်းနေသော လိုဏ်ခေါင်းတစ်ခု ပေါ်လာတော့သည်။ ဤလိုဏ်ခေါင်းက ဘယ်ကို ဦးတည်နေသနည်း မိုဖန် တကယ်ပင် သိချင်မိသည်။</p> <p>"ဒီနေရာကနေ အမြန်ဆုံး ထွက်သွားဖို့က အဓိကပဲ" လင်းယွီရှင်းက ထပ်မပြောတော့ဘဲ မိုဖန်ကို ဆွဲကာ မှောင်မည်းနေသော လိုဏ်ခေါင်းထဲသို့ ဝင်သွားတော့သည်။</p> <p>မိုဖန်သည်လည်း အပြင်ဘက်တွင် ကြီးမားသော ကိစ္စရပ်များ ဖြစ်ပွားနေပြီကို သိနားလည်သဖြင့် တွန့်ဆုတ်မနေတော့ပေ။</p> <p>လိုဏ်ခေါင်းထဲသို့ အနည်းငယ် ရောက်သောအခါ လင်းယွီရှင်းက တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားပုံရပြီး သူ၏ ထက်မြက်သော မျက်ဝန်းများဖြင့် မိုဖန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>"ဒီလျှို့ဝှက်လမ်းကြောင်းကလည်း ဘေးကင်းချင်မှ ဘေးကင်းလိမ့်မယ်။ အနက်ရောင် ဗာတီကန်ကလူတွေနဲ့ လဲတိုးနိုင်တယ်...ဒါကြောင့် တော်ဝင်ငရဲစမ်းရေကို မင်းပဲ သယ်ထားပါ၊ မင်း ဒါကို အသေအချာ ကာကွယ်ရမယ်..." လင်းယွီရှင်းသည် ရုတ်တရက်ဆန်လှသော ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုကို ချလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ့တွင် အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိပါပေ။</p> <p>အကယ်၍ ထွက်ပြေးနေစဉ်အတွင်း အနက်ရောင် ဗာတီကန်ကလူများ ဖမ်းမိခဲ့လျှင်လည်း ထိုသူတို့၏ အဓိကပစ်မှတ်မှာ ဒုတိယအဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ လင်းယွီရှင်းသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ မိုဖန်ကဲ့သို့ ကျောင်းသားတစ်ဦးကိုမူ သူတို့ ဂရုထားမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>တော်ဝင်ငရဲစမ်းရေကိုသာ ကာကွယ်နိုင်ခဲ့လျှင် မျှော်လင့်ချက် ရှိသေးသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>"ဘာတွေဖြစ်နေလဲဆိုတာ ပြောပြပါဦးလို့..." မိုဖန် စိတ်မရှည်တော့ဘဲ ပြောလိုက်သည်။ လင်းယွီရှင်း၏ စိတ်ဓာတ်ကျနေသော ပုံစံကို ကြည့်ရုံနှင့်ပင် ပိုမြို့တွင် ကြီးမားသော ဆူညံပွက်လောရိုက်မှုတစ်ခု ဖြစ်နေသည်မှာ သိသာလှပေသည်။</p> <p>“အနီရောင်အဆင့်သတိပေးချက်ပဲ" လင်းယွီရှင်းက တိုတိုတုတ်တုတ် ဖြေလိုက်သည်။ အပြင်ကမ္ဘာနှင့် အဆက်ပြတ်နေသော ကျောင်းသားတစ်ဦးကို အချိန်တိုအတွင်း အကျယ်တဝင့် ရှင်းပြရန်မှာ မလွယ်ကူပေ။</p> <p>“အနီရောင်အဆင့်သတိပေးချက် ဟုတ်လား...”</p> <p>ထိုစကားလုံးသည် မိုဖန်၏ နှလုံးသားကို ဧရာမကျောက်တုံးကြီးနှင့် ထုလိုက်သည့်အလား ပြင်းထန်သော တုန်လှုပ်မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။</p> <p>ဤကမ္ဘာသို့ ရောက်ရှိလာပြီးနောက် မိုဖန် သိထားသော အချက်တစ်ခုမှာ ဤမှော်ကမ္ဘာတွင် လူသားများသည် အသာစီးရသော မျိုးနွယ်စု မဟုတ်ပေ။ မြို့ပြင်ဘက်တွင် လူသားများထက် အဆပေါင်း ထောင်ချီ၍ များပြားသော မှော်သားရဲများ နေထိုင်ကြသည်။</p> <p>မှော်သားရဲများသည် လူသားတို့ ပိုင်ဆိုင်ထားသော အရင်းအမြစ်များကို အမြဲတမ်း ချောင်းမြောင်းနေကြ၏။ ဘုရင်များကဲ့သို့သော အဆင့်မြင့်သားရဲများ၏ အမိန့်အောက်တွင် မှော်သားရဲများသည် စစ်တပ်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ လူသားမြို့ပြများကို အလုံးအရင်းနှင့် တိုက်ခိုက်တတ်ကြသည်။ အချို့သော အားနည်းသည့် မြို့ငယ်လေးများမှာ တစ်ညတည်းနှင့် ပျောက်ကွယ်သွားရသည့် သာဓကများလည်း ရှိခဲ့ဖူးသည်။</p> <p>ထို့ကြောင့် ကမ္ဘာ့အင်အားကြီး မှော်အစည်းအရုံးများက ဤကဲ့သို့သော တိုက်ခိုက်မှုများကို သတိပေးချက်အဆင့်များ ခွဲခြားထားခြင်း ဖြစ်သည်။ </p> <p>သတိပေးချက်များမှာ လိမ္မော်ရောင်သည် ဘေးကင်းလုံခြုံရေး နယ်နိမိတ်အနီးတွင် သားရဲ ၃၀၀ ကျော် တွေ့ရှိခြင်းဖြစ်သည်။ </p> <p>အပြာရောင်သည် မြို့အတွင်းသို့ သားရဲများ ကျူးကျော် ဝင်ရောက်လာခြင်း ဖြစ်ပီး သေကျေပျက်စီးမှုများ ရှိနိုင်ခြင်းဖြစ်သည်။ အနီရောင်သည် မြို့ပြိုလဲခြင်း၊ အစုလိုက်အပြုံလိုက် သတ်ဖြတ်ခံရခြင်းနှင့် မြို့တစ်မြို့လုံး ကပ်ဘေးဆိုက်ရောက်ခြင်းပင်။</p> <p>အနီရောင်အဆင့် သတိပေးချက်မှာ စစ်မှော်ဆရာများပင် မတားဆီးနိုင်တော့ဘဲ မှော်သားရဲများမြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်ကာ လူသားများကို စိတ်ကြိုက် သတ်ဖြတ်နေပြီ ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ သားရဲ အနည်းငယ် မဟုတ်ဘဲ ထောင်နှင့်ချီသော သားရဲများ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>သာမန်ပြည်သူများသာမက မှော်ဆရာများပင် ကြက်ကလေး ငှက်ကလေးများကဲ့သို့ အသတ်ခံရပေလိမ့်မည်။ မြို့တစ်ခုလုံး သွေးချောင်းစီးကာ အလောင်းများ ပြန့်ကျဲနေလိမ့်မည်။ စာအုပ်ထဲတွင် ဖတ်ဖူးသည့် ဖော်ပြချက်များကပင် လူကို တုန်လှုပ်စေခဲ့ရာ၊ ယခု မျက်ဝါးထင်ထင် ကြုံတွေ့ရမည်ဆိုပါက မည်မျှလောက် ငရဲခန်းဆန်လိုက်မည်နည်း။</p> <p>လျှို့ဝှက်လမ်းကြောင်းကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက် မိုဖန်နှင့် လင်းယွီရှင်းတို့သည် မြို့အတွင်းရှိ တောင်ကုန်း၏ မြောက်ဘက်ခြမ်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။</p> <p>သည်းထန်စွာ မိုးရွာနေဆဲ ဖြစ်ပြီး မှောင်မှောက်နေသော ရာသီဥတုက ပိုမြို့တစ်ခုလုံးအား ဖိစီးပူပန်မှုများဖြင့် လွှမ်းမိုးထားသည်။ အဝေးမှနေ၍ လူကို တုန်လှုပ်စေသော ဟိန်းဟောက်သံများ ထွက်ပေါ်လာရာ ချက်ချင်းပင် တစ်ကိုယ်လုံး ကြောက်စိတ်ဖြင့် တုန်ယင်သွားရသည်။</p> <p>မိုဖန်သည် ထိုအသံထွက်ပေါ်ရာ ဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်၏။</p> <p>“အဲဒါ... အဲဒါလူနေရပ်ကွက် မဟုတ်လား...”</p> <p>မြေညီအိမ်များ၊ ကွန်ကရစ် လမ်းမဟောင်းများ၊ အရာအားလုံးမှာ သွေးချင်းချင်းနီနေသော သားသတ်ရုံတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေတော့သည်။ ထိုသွေးများမှာ ကြက်သွေးများ မဟုတ်ပေ။ ၎င်းမှာ တစ်ချိန်က အသက်ရှင်ခဲ့သော လူသားတို့၏ သွေးများဖြစ်ပြီး၊ မိုးရေများနှင့်အတူ ရေမြောင်းများထဲသို့ စီးဝင်နေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>မြို့လယ်ရှိ တောင်ကုန်းပေါ်မှ ကြည့်လိုက်လျှင် ပိုမြို့၏ နေရာအနှံ့တွင် သွေးကွက်များကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နေရသည်။ ပိုမြို့သည် မူလက ပန်းချီကားတစ်ချပ်ကဲ့သို့ လှပသော မြို့လေး ဖြစ်သော်လည်း၊ ယနေ့တွင်မူ မိုဖန် မြင်တွေ့နေရသည်မှာ သွေးအလိမ်းလိမ်းနှင့် အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခုသာ ဖြစ်တော့သည်။</p> <p>ဝူး... ဝူး... ဝူး...</p> <p>တုန်လှုပ်ဖွယ်ရာ ဟိန်းဟောက်သံကြီးတစ်ခု ပိုမြို့အတွင်းမှ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>မိုဖန်သည် ထိုအသံရှိရာဆီသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ၊ သူ၏ အမြင်အာရုံထဲသို့ အသည်းယားကြောက်မက်ဖွယ် မြင်ကွင်းတစ်ခု ဝင်ရောက်လာတော့သည်။</p> <p>မီးခိုးရောင် ကောင်းကင်ယံအောက်ရှိ ပိုမြို့၏ အထိမ်းအမှတ် အဆောက်အအုံဖြစ်သော ငွေရောင်ကုန်သွယ်ရေးမျှော်စင်ကြီး၏ ထိပ်ဖျားတွင် ဧရာမ အရိပ်မည်းကြီးတစ်ခု ရှိနေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>၎င်း၏ အမြီးမှာ မျှော်စင်အမိုးခုံး၏ အရှည်နီးပါး ရှိလှ၏။ ၎င်း၏ အတောင်ပံတစ်ဝက်မှာ ပွင့်ဟနေပြီး မိုးရေထဲတွင် ဝိုးတဝါး မြင်နေရကာ ကျန်တစ်ဝက်မှာမူ အဆောက်အအုံ၏ အထပ်ပေါင်းများစွာကို ဖုံးလွှမ်းထားသည်။</p> <p>၎င်းသည် ဦးခေါင်းကို မော့ကာ ဟိန်းဟောက်လိုက်ရာ၊ တစ်မြို့လုံးကို တုန်ခါသွားစေသော ထိုအသံမှာ တိမ်တိုက်များကိုပင် ဝါးမြိုနိုင်သည့်အလား ထင်ရသော ထိုသတ္တဝါကြီး၏ ပါးစပ်မှ ထွက်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">အခန်း (၉၃) ပြီး</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save