Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း - (၁၀၀) </h2> <h2 style="text-align: center;">(စစ်သည်အဆင့်၊ အကြမ်းစားအရိုးဆူးဝံပုလွေ)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>"ကောင်းပြီ၊ နောက်ထပ် တစ်ကီလိုမီတာလောက်ပဲ လိုတော့တယ်၊ ငါတို့ ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ရောက်တော့မယ်"  ရွှဲမူရှိန်းက ဆိုသည်။</p> <p>မိုဖန်ကို အဖွဲ့ဦးဆောင်ခိုင်းလိုက်ခြင်းမှာ အလွန်မှန်ကန်သော ဆုံးဖြတ်ချက် ဖြစ်ပေသည်။ ဤကောင်လေးမှာ ဆရာထက်ပင် အတွေ့အကြုံ ပိုရှိနေ၏။ သူသည် သားရဲရှာဖွေရေးအမှုန့်ကို အသုံးပြု၍ သားရဲများ၏ တည်နေရာကို ခန့်မှန်းခြင်း၊ အာရုံလွှဲခြင်းနှင့် အထိအခိုက်မရှိဘဲ ချက်ချင်း အပြတ်ရှင်းခြင်းတို့ဖြင့် မင်ယွမ်ရပ်ကွက်ကို ဖြတ်ကျော်နိုင်ခဲ့သည်။ မင်ယွမ်ရပ်ကွက်ရှိ မှော်သားရဲအရေအတွက်မှာ လမ်းမကြီးပေါ်ကထက် များစွာပိုသော်လည်း ဘေးကင်းစွာ ဖြတ်သန်းနိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ အမှန်ပင် ကံကောင်းလှခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>"ခိုလှုံရာစခန်းတွေရဲ့ အပြင်ဘက်မှာ မှော်သားရဲတွေ ပိုပြီး စုပြုံနေတတ်တယ်။ အားလုံးပဲ သတိမပေါ့ကြနဲ့ဦး"  မိုဖန်က အားလုံးကို သတိပေးလိုက်သည်။</p> <p>နောက်ဆုံး တစ်ကီလိုမီတာခရီးမှာ စီးပွားရေးနှင့် အပန်းဖြေဇုန်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ တိကျသော လမ်းမကြီးဟူ၍ မရှိဘဲ လမ်းကြားလေးများနှင့် လမ်းများမှာ ရှုပ်ထွေးလှပေသည်။ ဤကဲ့သို့သော နေရာမျိုးမှာ မှော်သားရဲများရန်မှ ပုန်းအောင်းရန် ကောင်းသလို၊ တစ်ဖက်တွင်လည်း ချောင်းမြောင်း တိုက်ခိုက်ခံရရန် အလွန်လွယ်ကူလှပေသည်။<br /> သူတို့၏ လှုပ်ရှားမှုမှာ အလွန်ဖျတ်လတ်သဖြင့် ပင်မအုပ်စုကြီးကဲ့သို့ လမ်းကြောင်းပြောင်းရန် ခက်ခဲခြင်းမျိုး မရှိပေ။</p> <p>"ဟိုမှာ တခြားမှော်ဆရာတွေ တိုက်ပွဲဖြစ်နေပုံပဲ၊ ငါတို့ သူတို့နဲ့ သွားပူးပေါင်းသင့်လား...” ကျန်းဟိုက အမြင့်တစ်ခုပေါ်မှနေ၍ အားလုံးကို မေးလိုက်သည်။</p> <p>"သူတို့က ကိုယ့်ဘာကိုယ်တောင် မနည်းရုန်းကန်နေရတာ၊ ငါတို့ဘက်ကို လှည့်ကြည့်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ရှေ့ကိုပဲ ဆက်သွားရအောင်" မိုဖန်က ပြန်ဖြေသည်။</p> <p>ကျန်းဟို အမြင့်ပေါ်မှ ခုန်ဆင်းရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင်၊ ဘန်ဂလိုအိမ်လေး တစ်ခု၏ အနောက်မှနေ၍ ဧရာမ ဝံပုလွေခေါင်းကြီး တစ်ခု ဖြည်းညှင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ၎င်း၏ ဦးခေါင်းပေါ်ရှိ သွားကဲ့သို့ ချွန်ထက်နေသော အရိုးဆူးများမှာ ထင်ရှားလှပေသည်။<br /> ကျန်းဟို၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး ထိုခဏတွင် အသက်ရှူပင် ရပ်တန့်မတတ် ဖြစ်သွားရ၏။</p> <p>“ဟင်... အဲဒီဘန်ဂလိုက အနည်းဆုံး သုံးထပ်တိုက်လောက် ရှိတာကို၊ ဝံပုလွေခေါင်းက အဲဒီထက်တောင် မြင့်နေသေးတယ်... ဒီသတ္တဝါရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က ဘယ်လောက်တောင် ကြီးမားနေမှာလဲ...ဒါက သာမန်မှော်သားရဲ ဟုတ်ရဲ့လား...”</p> <p>"ကျန်းဟို... ဘာလုပ်နေတာလဲ၊ မြန်မြန် ဆင်းလာခဲ့လေ..." ဝမ်ဆန်းဖန့်က လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။</p> <p>ကျန်းဟို၏ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေတော့သည်။ သူသည် ထောင့်တစ်နေရာသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ရွှေ့လိုက်ပြီးနောက် အားလုံးကို တိုးတိုးနေရန် လက်ဟန်ပြကာ ဖုံးကွယ်၍မရသော ထိတ်လန့်မှုများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>ဝမ်ဆန်းဖန့် တစ်စုံတစ်ခု ပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် မိုဖန်က ထိုဝဝကောင်၏ ပါးစပ်ကို လျင်မြန်စွာ ပိတ်လိုက်တော့သည်။ ရွှဲမူရှိန်းသည်လည်း တစ်ခုခုကို ရိပ်မိသွားပုံရပြီး အားလုံးကို ပုန်းအောင်းရန် လက်ဟန်ပြလိုက်၏။ လူရှစ်ယောက်စလုံး နံရံထောင့်တွင် အမြန်ပုန်းလိုက်ကြပြီး အသက်ပင် ဝဝမရှူရဲကြပါပေ။ သူတို့၏ မျက်နှာများမှာ မှင်သက်ကြောက်လန့်နေကြသည်။</p> <p>ဟူး........</p> <p>မလှမ်းမကမ်းမှ ပြင်းထန်သော အသက်ရှူသံကြီး ထွက်ပေါ်လာပြီး ရုတ်တရက် မြေပြင်ပေါ်တွင် လေပြင်းများ ဝေ့ဝဲလာတော့သည်။</p> <p>ဒုန်း...</p> <p>ဒုန်း...</p> <p>လေးလံသော ခြေလှမ်းသံများက မြေပြင်ကို တုန်ခါစေသည်။ ၎င်း ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းလှမ်းတိုင်း အဆောက်အအုံတစ်ခုလုံး သိသိသာသာ တုန်ခါသွားသည်ကို သူတို့ ခံစားနေရသည်။</p> <p>စင်္ကြံလမ်းထောင့်တွင် ပုန်းနေသော ကျန်းဟိုမှာ ရုပ်သေးရုပ်တစ်ခုကဲ့သို့ ငြိမ်သက်နေတော့သည်။ သူသည် ထိုဧရာမ ဝံပုလွေခေါင်းနှင့် အမြင့်ချင်း နီးပါးတူနေပြီး၊ သုံးလုံးသော မျက်လုံးများဖြင့် သူ့ဘက်ကို အနံ့ခံနေသော ထိုသားရဲကြီးကို ခံစားနေရသည်။</p> <p>“အမလေး... ဒီကောင်သာ ကိုက်ချလိုက်ရင် ဒီအခန်းငယ်ထဲက လူတွေအကုန် ပါသွားမှာပဲ...”</p> <p>ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် အမှိုက်နံ့များက လူတိုင်း၏ အနံ့ကို ဖုံးကွယ်ထားပေးသဖြင့် တော်သေးသည်။ သို့မဟုတ်ပါက ဤသတ္တဝါကြီး၏ အရွယ်အစားနှင့်ဆိုလျှင် လက်သည်းဖြင့် တစ်ချက်ကုတ်ရုံနှင့်တင် အကုန် ပွဲချင်းပြီး သေဆုံးသွားပေလိမ့်မည်။</p> <p>ဒုန်း...</p> <p>ဒုန်း...</p> <p>ဒုန်း...</p> <p>တုန်ခါနေသော ခြေလှမ်းသံများမှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဝေးကွာသွားတော့သည်။ မှင်သက်နေသော ရှေ့ပြေးတပ်ဖွဲ့ဝင်များ၏ တင်းမာနေသော မျက်နှာများမှာ ထိုအခါမှသာ စိတ်လျှော့နိုင်ကြတော့သည်။ သူတို့၏ ရင်ခုန်နှုန်းမှာလည်း ရပ်တန့်၍ မရနိုင်လောက်အောင် ပြင်းထန်စွာ ခုန်နေတော့သည်။</p> <p>ထိုသတ္တဝါ မည်မျှအထိ ဝေးဝေးရောက်သွားသည် သူတို့ မသိကြပေ။ အားလုံးမှာ ထိုနေရာတွင်ပင် ကျောက်ရုပ်များကဲ့သို့ ငြိမ်သက်နေကြပြီး ခြေတစ်လှမ်းပင် မလှမ်းရဲကြပေ။</p> <p>"ဘယ်... ဘယ်သူကများ... ငါ့ကို ပြောပြနိုင်မလဲ... အဲဒါ... အဲဒါ ဘာကြီးလဲဆိုတာကို...." ဝမ်ဆန်းဖန့်က တုန်ရင်နေသော နှုတ်ခမ်းများဖြင့် ဝေးကွာသွားသော ဝံပုလွေခေါင်းကြီးကို ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။</p> <p>ကျန်းဟိုမှာမူ ခြေကုန်လက်ပန်းကျကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီး သူ၏ ခြေထောက်များမှာ တုန်ယင်နေခြင်းကို ရပ်တန့်၍ မရတော့ပေ။</p> <p>ကြောက်စရာကောင်းလွန်းလှသည်။ ၎င်းမှာ သူတို့ယခင်က တွေ့ခဲ့ဖူးသော ကြွက်လူဝံများနှင့် ဝံပုလွေများထက် လုံးဝကို အဆင့်အတန်း ကွာခြားလှပေသည်။ ထိုကဲ့သို့သော ခန္ဓာကိုယ်မျိုးရှိသည့် သတ္တဝါကို သူတို့၏ မှော်အတတ်များဖြင့် ဒဏ်ရာရအောင်ပင် လုပ်နိုင်ပါမည်လား။</p> <p>"အဲဒါ... အဲဒါစစ်သည်အဆင့် မှော်သားရဲပဲ။ မျက်လုံးသုံးလုံး မှော်ဝံပုလွေ၊ တခြားအခေါ်အဝေါ်အရ အကြမ်းစား အရိုးဆူးဝံပုလွေလို့လည်း ခေါ်တယ်။ သူ့ရဲ့ မျက်လုံးသုံးလုံးက ၂၇၀ ဒီဂရီအထိ မြင်နိုင်စွမ်းရှိပြီး၊ သူ့ခန္ဓာကိုယ်က သံမဏိလို မာကျောသလို၊ အရိုးတွေကလည်း ချွန်ထက်ကြမ်းတမ်းတယ်... ငါတို့အတွက်တော့ ဒါဟာ အိပ်မက်ဆိုး မှော်သားရဲပဲ" ရွှဲမူရှိန်းက အလွန်အမင်း လေးလံသော အသံဖြင့် ရှင်းပြလိုက်သည်။</p> <p>"ဒါက ငါတို့ ရင်ဆိုင်နိုင်တဲ့ အရာမဟုတ်ဘူး" ရှုကျောက်ထင်က ဆိုသည်။ သူ၏ အသံတွင် မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့နေသော အရိပ်အယောင်များ ပါဝင်နေ၏။</p> <p>"အကယ်၍ အလယ်အလတ်အဆင့်မှော်ဆရာတစ်ယောက်တောင် အချိန်မီ မှော်အတတ်မပြင်ဆင်နိုင်ဘူးဆိုရင် တစ်ချက်တည်းနဲ့ အသတ်ခံရနိုင်တယ်။ ဒီမှာ စစ်သည်အဆင့် သတ္တဝါရှိနေကြောင်း ပင်မအုပ်စုကြီးအတွက် သတင်းစကား ချန်ထားခဲ့ရမယ်၊ မဟုတ်ရင် အကြီးအကျယ် ပျက်စီးဆုံးရှုံးကုန်လိမ့်မယ်"  ရွှဲမူရှိန်းက ပြောလိုက်သည်။ လူတိုင်းက ခေါင်းညိတ် ထောက်ခံကြ၏။</p> <p>မိုဖန်သည် မိုးရွာပြီးစ မြူနှင်းများ ဖုံးလွှမ်းနေသော ငွေရောင်စီးပွားရေး မျော်စင်ကို မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်ပေ။စစ်သည်အဆင့်ရှိသော အရိုးဆူးဝံပုလွေပင်လျှင် ဤမျှ ကြောက်စရာကောင်းနေလျှင်၊ တာဝါ၏ ထိပ်ဆုံးတွင် ဝပ်နေသော တပ်မှူးအဆင့်ရှိသည့် တောင်ပံနက်ဝံပုလွေကရော မည်မျှအထိ ဆိုးဝါးနေမည်နည်း။ ထိုကဲ့သို့သော သတ္တဝါကြီးကို ယှဉ်ပြိုင်နိုင်ရန် မှော်ဆရာတစ်ဦးမှာ မည်မျှအထိ အင်အားကြီးမားရပါမည်နည်း။</p> <p>ထိုသို့သော မှော်သားရဲကြီးများ၏ ရှေ့တွင်မူ အားလုံးမှာ အသတ်ခံရန် စောင့်နေရသော အစားအစာများသာ ဖြစ်ပေသည်။ သည်းထန်သော မိုးမှာ ရပ်တန့်သွားသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော်လည်း မြို့ထဲတွင် မြူနှင်းများမှာ ဖုံးလွှမ်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ခိုလှုံရာစခန်း၏ တောင်ဘက် တစ်ကီလိုမီတာ အကွာတွင် သွေးရောင်စွန်းထင်းနေသော အဖြူရောင် ယူနီဖောင်းကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ချွေးများ ရွှဲနစ်နေသော အမျိုးသမီးမှော်ဆရာမ တစ်ဦးသည် လမ်းပေါ်တွင် ပြေးလွှားနေသည်။</p> <p>သူ၏ အနောက်တွင်မူ ပုံသဏ္ဌာန် မမှန်သော၊ အမည်းရောင် မျောက်များနှင့်တူသည့် သတ္တဝါနှစ်ကောင်က ရက်စက်စွာ လိုက်လံ လုယက်နေကြသည်။ ၎င်းတို့သည် ထိုဆွဲဆောင်မှုရှိသော အမျိုးသမီးငယ်ကို အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ဆွဲဖြဲပစ်တော့မည့်အတိုင်းပင်။</p> <p>“လေဝဲ လေဆင်နှာမောင်း..."</p> <p>လေဖိအားမှာ ရုတ်တရက် ကျဆင်းသွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အပျက်အစီးများမှာ ရုတ်တရက် စတင်လည်ပတ်လာတော့သည်။ ထိုလည်ပတ်မှုမှာ ပိုမို ပြင်းထန်လာပြီး မကြာမီမှာပင် ဧရာမ လေဆင်နှာမောင်းကြီး တစ်ခုမှာ လေနဂါးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်သွားတော့သည်။</p> <p>ဘေးနားတွင် ရပ်ထားသော ကားများမှာ မြေပြင်မှ လွင့်တက်သွားပြီး လမ်းဘေး ဓာတ်တိုင်များမှာလည်း အမြစ်မှ ကျွတ်ထွက်ကုန်၏။ အမျိုးသမီး မှော်ဆရာမကို လိုက်နေသော အရုပ်ဆိုးလှသည့် မျောက်မျက်နှာနှင့် သားရဲများမှာ ကြောက်မက်ဖွယ် အော်ဟစ်သံများနှင့်အတူ လေထဲသို့ ဆွဲတင်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။ ပြင်းထန်စွာ လည်ပတ်နေသော လေစီးကြောင်းများကြားတွင် သူတို့သည် မြက်ပင်လေးများကဲ့သို့ လွင့်ပါးနေတော့သည်။</p> <p>ဘုန်း.. ဘုန်း... ဘုန်း...</p> <p>ကားများ အချင်းချင်း တိုက်မိ၍သတ္တုစများမှာ နေရာအနှံ့ ပျံနှံ့နေ၏။ ထိုသားရဲနှစ်ကောင်မှာ လေထဲတွင် ခဏချင်းမှာပင် အသားစများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ အနီရောင် သွေးစက်များမှာ မိုးရေကဲ့သို့ အောက်သို့ စင်ကျလာတော့သည်။ အလွန်ပင် ဆိုးဝါးလှသော သေခြင်းတရားပင်။</p> <p>ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လင်ယွီရှင်း၏ မျက်နှာတွင် နွမ်းလျသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ သူသည် အချိန်မီ ရောက်လာပေးသော အခြားမှော်ဆရာကို ကျေးဇူးတင်စွာဖြင့် ကြည့်လိုက်မိ၏။</p> <p>"ဆရာရန်... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" လင်ယွီရှင်းက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ငါမမှားဘူးဆိုရင် ဒါတွေက အမှောင်သားရဲ ဘီလူးတွေပဲ။ အနက်ရောင် ဗာတီကန်အဖွဲ့က အမိန့်ပေး ခိုင်းစေတတ်တဲ့ ကောင်တွေပေါ့"  ရန်ကျောက်ဟယ်က လေးနက်သော မျက်နှာထားဖြင့် ဆိုသည်။</p> <p>"ဟုတ်တယ်၊ ဒီတစ်ခေါက် ကပ်ဘေးက သူတို့ကြောင့် ဖြစ်တာပါ" လင်ယွီရှင်းက အတည်ပြုလိုက်သည်။</p> <p>"ငါလည်း အဲဒီလိုပဲ ခန့်မှန်းထားပါတယ်။ ကံမကောင်းတာက ဒီပိုမြို့လေးအတွက် ကြိုတင်ကာကွယ်မှု ဘာမှ မလုပ်နိုင်ခဲ့တာပဲ... ဟူး" ရန်ကျောက်ဟယ်၏ မျက်နှာတွင် ဝမ်းနည်းမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ ဤအနီရောင်အဆင့်သတိပေးချက်မှာ အမှန်တကယ်ပင် မမျှော်လင့်ဘဲ ဖြစ်ပေါ်လာခြင်းဖြစ်ရာ လူမည်မျှ သေဆုံးသွားလဲဆိုသည်ကို မသိနိုင်ပေ။</p> <p>"ကျွန်မ တော်ဝင်ငရဲစမ်းရေကို ကာကွယ်နေတုန်းမှာ တိုက်ခိုက်ခံခဲ့ရတာ၊ သူတို့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က စမ်းရေပဲ" လင်ယွီရှင်းက ပြောပြသည်။</p> <p>"ငါတို့ သိပြီးသားပါ...ဘေးကင်းဖို့အတွက် မင်းကို လိုက်ရှာဖို့ သူတို့ ငါ့ကို တမင် လွှတ်လိုက်တာ။ ဒါနဲ့... တော်ဝင်ငရဲစမ်းရေကို သူတို့လက်ထဲတော့ မပေးလိုက်ဘူး မဟုတ်လား...” ရန်ကျောက်ဟယ် က မေးလိုက်သည်။</p> <p>လင်ယွီရှင်းက ခေါင်းခါပြကာ ...<br /> "သူတို့ ကျွန်မကို ဝိုင်းထားခဲ့ကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မဆီမှာ မရှိတာကို သူတို့ သိသွားတော့ အကြီးအကျယ် ဒေါသထွက်ပြီး ကျွန်မကို သတ်ဖို့ ကြိုးစားကြတာ။ ဝံပုလွေအုပ်စုကြားကနေ ကျွန်မ မနည်း လွတ်အောင် ပြေးခဲ့ရတယ်"</p> <p>"မင်း တကယ် ပါးနပ်တာပဲ...ဒါဆိုရင် တော်ဝင်ငရဲစမ်းရေက အခု ဘယ်မှာလဲ” ရန်ကျောက်ဟယ် က ဆက်မေးသည်။</p> <p>"စမ်းရေတွင်းထဲမှာ ကျင့်ကြံနေတဲ့ ကျောင်းသားလေးဆီကို ကျွန်မ ပေးလိုက်ပါတယ်။ သူ့ဆီမှာ ရှိနေတာက ကျွန်မဆီမှာ ရှိနေတာထက် ပိုပြီး ဘေးကင်းမယ်လို့ ယုံကြည်လို့ပါ" လင်ယွီရှင်းက ရှင်းပြသည်။</p> <p>"မင်းပြောနေတာက... မွေးရာပါဒြပ်စင်နှစ်မျိုးပိုင်ရှင် မိုဖန် ဆိုတဲ့ ကောင်လေးကို ပြောတာလား" ရန်ကျောက်ဟယ် က အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">အခန်း (၁၀၀) ပြီး<br /> ***</p> <p> </p>


Save