Book List

<h2 style="text-align: center;">ငါ့မှာ အပတ်တိုင်း အလုပ်အသစ် ရှိတယ် </h2> <h2 style="text-align: center;">ဘာသာပြန် - ထွန်းလင်းအောင်</h2> <h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၂၈၆)</h2> <h2 style="text-align: center;">သွားထိလို့ မရတဲ့ ဟော်ရှီရုံ </h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>“ ငါ ခန့်မှန်းမိပြီးသားပါ ….” လင်းရီ ဘီယာတစ်ကျိုက် သောက်လိုက်ပြီး “ အေးဆေးပေါ့ … ဘာတွေ ဖြစ်နေလဲ အရင် စောင့်ကြည့်ရအောင် …” </p> <p> </p> <p>ကျားဝေက စီးကရက် တစ်လိပ်ကို မီးညှိလိုက်ပြီး ဘားကောင်တာ အတွင်းသို့ အေးအေးလူလူ လမ်းလျှောက်ပြီး ဝင်လာသည်။ </p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်မှာပဲ သူ့မျက်လုံးတို့က လော့ချီထံသို့ ကျရောက်သွားခဲ့သည်။ </p> <p> </p> <p>အနှီ ဖြူဖွေး လုံးဝန်းသည့် ပေါင်တံများကို မမြင်ရသော်လည်းပဲ ၊ အစေ့အဆံတင်းနေသည့် ဖရဲသီးကြီးကပင် သူ့အား အံ့အားသင့်သွားစေဖို့ လုံလောက်လေသည်။ လော့ချီကဲ့သို့သော ထိပ်တန်း အလှအပလေးတစ်ဦး သူတို့ ဘားသို့ လာရောက်လည်ပတ်သည် ဆိုသည်မှာ တကယ့်ကို ရှားမှရှား ဖြစ်၏။ </p> <p> </p> <p>သို့သော် မကြာမီ သူ့အကြည့်က လင်းရီထံသို့ ကျရောက်သွားခဲ့ပြီး အထင်သေးသည့် အကြည့်အား လှစ်ဟာပြသလာသည်။ </p> <p> </p> <p>ကျားဝေ့က ကော့တေး shaker ကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး အရက် တစ်ဒါဇင်ကျော်လောက် ရောထည့်ကာ အရက်ဖျော်သည့် စကေးလှည့်ကွက်တို့အား စတင် ထုတ်ဖော်ပြသတော့သည်။ </p> <p> </p> <p>ဆယ်မိနစ်ခန့်ကြာပြီးနောက် အပြာနှင့် ပန်းနုရောင် ကော့တေးတစ်ခွက် ဖြစ်ပေါ်လာပြီး ခွက်ကို လော့ချီဘက်သို့ ညင်သာစွာ တွန်းပို့ပေးလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>“ အလှလေး … ဒီကော့တေးကို ‘ Paris Lover ‘ လို့ခေါ်တယ် …” သူ ပြောလိုက်ပြီး “ မင်းနဲ့ဆို လုံးဝ လိုက်ဖက်ညီတယ် … ပိုက်ဆံ ပေးဖို့ မလိုဘူး … ဒါ ငါတိုက်တာ ….” </p> <p> </p> <p>အပြုံးတစ်ခုက လော့ချီ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်စွန်းတွင် ဖြစ်ပေါ်လာပြီး ကျားဝေကို ကြည့်သည့် သူမ၏ မျက်ဝန်းတို့ထဲတွင် ပျော်ရွှင်မှုတို့ ရောယှက်နေလျက် ပြန်ပြောလိုက်၏။ “ ညီကို … ဒီနေ့ခေတ်ကြီးမှာ ကောင်မလေးကို ဒီလိုနည်းလမ်းတွေနဲ့ ကြွေအောင် လုပ်ဖို့ဆိုရင် အတော်လေး ဒိတ်အောက်နေပြီနော်….”</p> <p> </p> <p>ကျားဝေ့က ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်မသွားဘဲ ပြုံးလျက် ခွန်းတုံ့ပြန်လာသည်။ </p> <p> </p> <p>“ ဒိတ်အောက်ရင် အောက်လိမ့်မယ် … ဒါပေမယ့် စိတ်ရင်းကတော့ အပြည့်နဲ့ပါပဲ ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ နင် အဲ့လို ပြောမယ်ဆိုရင်တော့ ဒီဘက်ကလည်း အသိအမှတ်ပြုပေးလိုက်ပါမယ် … ဒါပေမယ့် ငါ မေးတာတွေ ဖြေပေးမယ်ဆိုရင်တော့ နင်နဲ့ အတူသောက်ပေးလို့ရတယ်…” </p> <p> </p> <p>“ ဒါပေါ့ … မင်းက ဘာမေးချင်လို့ ….” ကျားဝေက ရွှင်ပြသည့် အပြုံးဖြင့် ခွန်းတုံ့ပြန်လိုက်သည်။ </p> <p><br />  </p> <p>“ နင် ဟွမ်ရန်ပေါ်က သိလောက်ပါတယ် ဟုတ်တယ်မလား …”</p> <p> </p> <p>ဤစကားကြားတော့ ကျားဝေ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ မဆိုစလောက်လေး ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ </p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ဦးတွင် ကောင်းမွန်သည့် ဆက်ဆံရေးတို့ ရှိပြီး ဟွမ်ရန်ပေါ် ဘာအလုပ်လုပ် လုပ်ကိုင်လဲ ဆိုတာကိုလည်း သူသိသည်။ </p> <p> </p> <p>သူ့ အထောက်အထားက ဂုဏ်ယူဖို့ကောင်းနေသည့် အရာ မဟုတ်ပေ။ တစ်နည်းဆိုရသော် သူ့အား သိသည့် လူများကလည်း လူကောင်းသူကောင်းများ မဟုတ်ကြချေ။ </p> <p> </p> <p>သို့သော် ဂရုတစိုက်နှင့် စဉ်းစားကြည့်လိုက်တော့ ဟွမ်ရန်ပေါ်ကို နောက်ဆုံးမြင်တွေ့ခဲ့သည်မှာ လွန်ခဲ့သော တစ်လခန့်လောက်က ဖြစ်၏။ ထို ခွေးမသား မျိုးမစစ် ဘယ်တွေ ပျောက်နေမှန်းလဲ သူမသိချေ။ </p> <p><br />  </p> <p>“ မင်းက ဘာလို့ သူ့အကြောင်း သိချင်နေတာ ….” လီကျားဝေ သတိချပ်သည့်‌ လေသံဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>“ တို့က သူ့ကို ရှာနေတယ်ရယ်လို့တော့ မဟုတ်ပါဘူး … နင်ကနေ တစ်ဆင့် အခြေအနေကို နားလည်ချင်ရုံသပ်သပ်ပါပဲ ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ ငါကနေတစ်ဆင့် နားလည်ချင်တယ် ဟုတ်လား ….” </p> <p> </p> <p>“ သူ ဘယ်သူဆိုတာ ငါတို့ သိထားပြီးပြီ … သူက မှတ်ပုံမတင်ထားတဲ့ နေထိုင်သူ တစ်ဦးပဲ … သူ့ရဲ့ နောက်ဆုံး အလုပ်ရှင်နဲ့ နင်နဲ့ ရင်းနှီးလား သိချင်လို့ပါ … နင် ငါ့ကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောပြပေးမယ်လို့ မျှော်လင့်တယ် …” </p> <p> </p> <p>ကျားဝေ၏ မျက်လုံးတို့ ရုတ်ချည်း အေးစက်လာခဲ့ပြီး လော့ချီအပေါ် စိတ်ဝင်စားမှုတို့ ချက်ချင်း ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့သည်။ </p> <p> </p> <p>“ ဆောရီး … ငါ့မှာ ဘာပြောစရာမှ မရှိဘူး … တကယ်လို့ မင်းက ဒီအတွက် ရောက်လာတာဆိုရင်တော့ အခု ပြန်လိုက်တော့ …” </p> <p><br />  </p> <p>“ ဒါပေမယ့် ဟွမ်ရန်ပေါ်က သေသွားခဲ့ပြီနော်… နင် သိထားတာတွေ ပြောပြတာ အကောင်းဆုံးပဲ … နှစ်ဦးနှစ်ဖက်လုံးအတွက် ကောင်းမယ့် နည်းလမ်းလေးပေါ့ …” </p> <p> </p> <p>ကျားဝေ၏ ခန္ဓာကိုယ် တောင့်တင်းသွားခဲ့ပြီး သူ့ခေါင်းလည်း တဝီဝီ မြည်သွားခဲ့သည်။ </p> <p> </p> <p>“ သေပြီ … သူ သေပြီ ဟုတ်လား ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ အင်း ….” </p> <p> </p> <p>ကျားဝေ သိပ်အများကြီး အံ့ဩ မသွားခဲ့ပေ။ နောင်တရနေရုံမျှ ဖြစ်၏။ </p> <p> </p> <p>ဘာကြောင့်ဆိုတော့ ဟွမ်ရန်ပေါ်ကဲ့သို့သော လူစားမျိုးက သူတို့ အသက်နှင့် ပိုက်ဆံရှာကြသည့် လူတန်းစားများ ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။ </p> <p> </p> <p>သူ့ နောက်ဆုံး အလုပ်ကို မယူခင်တုန်းက သူပြောခဲ့သည်မှာ ယခုတစ်ခေါက် အလုပ်ကို ပြီးသည်နှင့် ယွမ်နှစ်သန်း ရမည်ဆိုပင်။ အလုပ်ပြီးမြောက်သည်နှင့် သူ့ဘက်က ထိုငွေနှင့် သန့်ရှင်းသည့် ဘဝအသစ်တစ်ခုကို စဖို့ ကြံရွယ်ထားသည်။ သို့ပေမယ့်လည်း … ကံမကောင်း အကြောင်းမလှစွာဖြင့် …</p> <p><br />  </p> <p>“ ဆောရီးပဲ … ငါ့မှာ ဘာပြောစရာ စကားမှ မရှိဘူး … ပိုက်ဆံရှင်းပြီး ဒီက အခုချက်ချင်း လစ်လိုက်တော့ …” </p> <p><br />  </p> <p>လော့ချီ၏ ဖြူဖွေးနူးညံ့သည့် လက်က ကျားဝေ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို လှမ်းဆွဲထားလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>“ မင်း ဒါ ဘာလုပ်တာလဲ ….” </p> <p> </p> <p>“ ငါ မေးတာ ပြီးမှ မပြီးသေးဘဲကို နင်က ဒီလိုမျိုး ထွက်သွားမယ်ဆိုရင် အတော်လေး ရိုင်းပြရာ မကျဘူးလား ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ ငါ့လက်ကိုလွှတ်စမ်း … သောက်အပျက်မ …” </p> <p> </p> <p>သူ့လက်က လော့ချီ၏ ချုပ်ထိန်းမှုအောက်တွင် ကျရောက်နေတာကို မြင်တွေ့လိုက်ရတော့ ကျားဝေ ဒေါသထွက်လာခဲ့သည်။ </p> <p> </p> <p>သို့ပေမယ့် လော့ချီသည်လည်း အလျှော့ပေးဖို့ရာ စိတ်ကူးမရှိ။ အထူးသဖြင့် လင်းရီ ရှိနေသည့် အတွက်ကြောင့် သူမမှာ အကြောက်အလန့်ကင်းနေသည်ဟု ပြော၍ရသည်။ </p> <p> </p> <p>ကျားဝေ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး သူမထံသို့ ဆွဲယူလိုက်၏။ </p> <p> </p> <p>ထို့နောက် မတ်တပ်ရပ်ပြီး သူ့ဆံပင်ကို ဆွဲကာ ခေါင်းကို ဘားအောက်သို့ စိုက်ထားလိုက်လေသည်။ </p> <p> </p> <p>ဤသို့သော ရုတ်တရက် အပြောင်းအလဲက ဘားထဲရှိ လူတိုင်းကို အံ့အားသင့်သွားစေခဲ့သည်။ </p> <p> </p> <p>လူတိုင်းက သူတို့ ပြုလုပ်နေသည့် အရာများကို ရပ်တန့်လိုက်ကြပြီး ရှုပ်ထွေးနေကြကာ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ ဟူသော စူးစမ်းလိုသည့် အကြည့်များဖြင့် လှမ်းကြည့်လာခဲ့ကြ၏။ </p> <p> </p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လီကျားဝေက ဟော်ရှီရုံ၏ တူဖြစ်ပြီး ဤသည်က ဟော်ရှီရုံ၏ ပိုင်နက်ဖြစ်၏။ </p> <p> </p> <p>ဟော်ရှီရုံ၏ ပိုင်နက်ထဲတွင် လီကျားဝေကို ကိုယ်ထိလက်ရောက် ကျူးလွန်နေသည်မှာ အနှီ အာဂ အမျိုးသမီးက ဟော်ရှီရုံကို ခေါင်းထဲ မထည့်သောကြောင့်လော။ </p> <p> </p> <p>အနီးနားထိုင်နေသည့် အမျိုးသား နှစ်ဦးလည်း နှလုံးခုန်သံတို့ မြန်ဆန်လာခဲ့သည်။ သူတို့နှစ်ဦးမှာ လော့ချီ၏ ရုပ်ရည်နှင့် ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ကို သွားရည်ယိုခဲ့ဖူးကြသော်လည်းပဲ အနှီ အမျိုးသမီးက သူတို့ စိတ်ကူးထားသည်ထက်ပင် ကြမ်းတမ်းနေလိမ့်မည်လို့တော့ ထင်မှတ်မထားခဲ့ပါချေ။ </p> <p> </p> <p>သူတို့တွေ လွန်လွန်ကြူးကြူး မည်သည့်အရာမျှ မပြုလုပ်ခဲ့တာကပဲ ကံကောင်းသည်ဟု ဆိုရလိမ့်မည်။ မဟုတ်ပါက တကယ့်ကို ပြဿနာတက်သွားမှာ ဖြစ်၏။ </p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်၌ လင်းရီသည် ဘေးတွင် သက်တောင့်သက်သာ ထိုင်နေလျက် သူ့ဘီယာကို အေးဆေးသောက်နေကာ ဘေးတွင် ဖြစ်ပျက်နေသည့် အရာတို့က သူနှင့် မဆိုင်သည့် မျက်နှာပေးမျိုးနှင့် ရှိနေသည်။ </p> <p> </p> <p>“ မင်း ဘာဖြစ်ချင်နေတာလဲ … ငါ့ကို အမြန်လွှတ်စမ်း … မဟုတ်ရင် ငါမင်းကို သတ်မိတော့မယ် ….” </p> <p> </p> <p>လီကျားဝေသည် မည်သို့မျှ ရုန်းမထွက်နိုင်ဘဲ ရှိနေပြီး လော့ချီအား ကျယ်လောင်စွာ ဆဲဆို၍ ခြိမ်းခြောက်လိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်မှာပဲ ဘားလုံခြုံရေး အဖွဲ့ဝင်တို့က ကမန်းကတမ်း အပြေားအလွှား ရောက်လာခဲ့ကြပြီး စုစုပေါင်း လူ ခုနစ်ယောက်၊ ရှစ်ယောက်ခန့်တော့ ရှိ၏။ သူတို့ အကုန်လုံးက လော့ချီနှင့် လင်းရီတို့ကို ဝန်းရံထားကြလေသည်။ </p> <p> </p> <p>လုံခြုံရေး ယူနီဖောင်းများ ဝတ်ဆင်ထားကြသော်လည်း လမ်းဘေးလူမိုက်များကို အရေတစ်လွှာ ခြုံပေးထားသည်နှင့် ပို၍ ဆင်တူနေခဲ့သည်။ </p> <p> </p> <p>သူတို့လက်ထဲတွင်လည်း လက်နက်အမျိုးမျိုးကို အသီးသီး ကိုင်ဆောင်ထားကြသည်။ </p> <p> </p> <p>အချို့က ဘော့စ်ဘော ရိုက်တံများ၊ အချို့က ဘီယာပုလင်းများ၊ စသဖြင့် မြင်မြင်ရာကို ပြေးဆွဲလာကြပုံရ၏။ </p> <p><br />  </p> <p>ရုန်းရင်းဆန်ခတ် ဖြစ်ပွားတော့မည့် အခြေအနေကို မြင်တော့ သာမန်လူများက မသိစိတ်အလျောက် အလှမ်းကျယ်ကျယ် နောက်ဆုတ်သွားခဲ့ကြသည်။ </p> <p> </p> <p>လီကျားဝေမှာ သက်တောင့်သက်သာ ဖြစ်သွားခဲ့၏။ သူ့လူများ ရောက်ရှိလာပြီ ဖြစ်သဖြင့် ဤနှစ်ယောက်ကို ကြောက်စရာ မလိုတော့ချေ။ </p> <p><br />  </p> <p>“ နင် ငါမေးတာ မဖြေရင် နင့်ကို လွှတ်ပေးဖို့ စိတ်ကူးယဉ်မနေနဲ့ …” </p> <p><br />  </p> <p>“ ရတယ် … မင်းက ဒီလောက်တောင် ခေါင်းမာနေမှတော့ ငါ့ကို ဆက်ဖိထားလိုက် … မင်း ဘယ်လောက် ကြာကြာ တောင့်ခံထားနိုင်မလဲဆိုတာ ငါ ကြည့်စမ်းမယ် …” </p> <p> </p> <p>ခြိမ်းခြောက်ပြီးနောက် လီကျားဝေက ကျန်သူများဘက်သို့ လှည့်ပြီး အော်ဟစ်လိုက်၏။ </p> <p> </p> <p>“ မင်းတို့ကောင်တွေက ငါ-ီးကို ကြည့်ကောင်းနေတာလားကွ …  ဒီကောင်မ ငါ့ကို သတ်သွားတာ မြင်ချင်နေကြတာလား …” </p> <p> </p> <p>လီကျားဝေ၏ ဆဲဆိုသံကို ကြားတော့ လုံခြုံရေး အစောင့်များလည်း နှစ်ခါစဉ်းစားမနေတော့ဘဲ သူတို့၏ လက်နက်များနှင့်အတူ လော့ချီထံသို့ ပြေးဝင်လာခဲ့ကြသည်။ </p> <p> </p> <p>လော့ချီ မတုန်လှုပ်သွားခဲ့ပေ။ ပြေးဝင်လာသည့် လူအုပ်ကြီးနှင့် ၎င်းတို့၏ လက်နက်များကို ကြောက်လန့်စိတ်လေးပင် ပြသမလာချေ။ </p> <p> </p> <p>လင်းရီ သူ့ဘီယာပုလင်းကို သာမန်လျှံကာ လွှဲလိုက်ပြီး ပထမဆုံး ပြေးဝင်လာသည့် တစ်ယောက်၏ ဦးခေါင်းသို့ ရိုက်နှက်မိသွားခဲ့၏။ </p> <p> </p> <p>ပုလင်းကွဲသည့် အသံနှင့် ကျယ်လောင်သည့် အော်ဟစ်သံတို့က ရှေ့ဆင့်နောက်ဆင့် ထွက်ပေါ်လာသည်။ </p> <p> </p> <p>လုံခြုံရေး အစောင့်လည်း ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားခဲ့ပြီး ဦးခေါင်းကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဖိနှိပ်ထားကာ ဘယ်ညာ လူးလိမ့်နေလျက် ရှိတော့သည်။ </p> <p><br />  </p> <p>ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်တော့ ကျန်သူများက ကြမ်းပြင်တွင် သစ်ငုတ်တွယ်သည့်နှယ် မလှုပ်မယှက် ဖြစ်သွားကြ၏။ </p> <p> </p> <p>သူတို့ရှေ့ရှိ အမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီးက သွားရှုပ်လို့ လွယ်မည့် လူစားမျိုးများ မဟုတ်ကြချေ။ </p> <p> </p> <p>“ တစ်ယောက်ချင်း မသွားနဲ့ … အတူတက်ကြ …” </p> <p> </p> <p>ခေါင်းဆောင်က အချက်ပြလိုက်ပြီး ကျန်သူများလည်း တစ်ညီတစ်ညွှတ်တည်းဖြင့် လင်းရီထံသို့ ပြေးဝင်လာကြသည်။ </p> <p> </p> <p>လင်းရီ သူ့ထိုင်ခုံက ထလိုက်၏။ သူ့မျက်လုံးက ခေါင်းဆောင် ဖြစ်သူထံသို့ စူးစိုက်နေပြီး ခါးနောက်ကျောတွင် ဝှက်ထားသည့် ဓားမြောင်ကို ထုတ်ယူပြီး ပြေးဝင်လာသည့် လူများထဲက တစ်ယောက်၏ ကော်လံကို ဆွဲ၍ မှောက်လှန်ပစ်ပြီး ၎င်း၏ ဝမ်းဗိုက်သို့ ထိုးသွင်းလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>“ မင်း ….” </p> <p><br />  </p> <p>ခေါင်းဆောင်မှာ မျက်လုံးအပြူးသား ဖြစ်သွားခဲ့ပြီး လုံးဝ မယုံကြည်နိုင် ဖြစ်နေသည်။ ထို့နောက် လေလျော့ခံလိုက်ရသည့် ပူဖောင်းနှယ် အားအင်များအားလုံး ရုတ်ချည်း ဆုတ်ယုတ်သွားခဲ့ပြီး ကြမ်းပြင်သို့ ပုံလျက်သား လဲကျသွားခဲ့တော့၏။ </p> <p> </p> <p>ယခု မည်သူကမျှ မလှုပ်ရဲကြတော့ပေ။ လီကျားဝေလည်း အသံတိတ်သွားခဲ့၏။ </p> <p> </p> <p>ဤနှစ်ဦး၏ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုက သူ စိတ်ကူးထားသည်ထက်ပင် ကျော်လွန်နေသည်။ </p> <p> </p> <p>ဘားတစ်ခုလုံး အပ်ကျသံ ကြားရလောက်သည်အထိ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားခဲ့ပြီး မည်သူကမျှ အသံကျယ်လောင်စွာပင် အသက်မရှူဝံ့ကြတော့ပေ။ ယခုလို ဖြစ်ပျက်ပြီးနောက် ဘာဆက်လုပ်ရမလဲဆိုတာကို မည်သူကမျှ ဝေခွဲမရနိုင်တော့ပေ။ </p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်မှာပဲ အေးစက်သည့် နှာမှုတ်သံ တစ်သံက ထွက်ပေါ်လို့လာသည်။ </p> <p> </p> <p>“ ငါ့ဘားလာပြီး ဘယ်ကောင် ပြဿနာ လာရှာနေတာလဲကွ …” </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save