Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၂၈၇)</h2> <h2 style="text-align: center;">ထင်မှတ်မထားသည့် အဖြစ်အပျက် </h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>အေးစက်သည့် နှာမှုတ်သံကို ကြားတော့ ဘားထဲရှိ လူတိုင်း မသိစိတ်အလျောက် အသံလားရာဘက်သို့ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူတို့မျက်နှာအမူအရာများ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲကုန်ကြသည်။ </p> <p> </p> <p>“ သူပဲ … သူရောက်လာပြီ … အစ်ကိုရုံ ဒီရောက်လာပြီ ….” </p> <p> </p> <p>ဟော်ရှီရုံကို မြင်တော့ လူအုပ်ကြီး၏ အမူအရာမှာ သွေးပျက်သွားခဲ့ကြပြီး တစ်ချို့ဆို သွေးထွက်သံယို မြင်ကွင်းတို့ ဖြစ်ပေါ်လာမည်ကိုပင် ကြိုတင် မြင်ယောင်ကြပြီး ဖြစ်၏။ </p> <p><br />  </p> <p>“ ဟော်ရှီရုံရဲ့ ဘားထဲလာပြီး သူ့တူကို အနိုင်ကျင့်နေကြတယ် … ဒီနှစ်ယောက်တော့ ခြေထောက်နှစ်ဖက်နဲ့ လမ်းလျှောက်ပြန်ထွက်သွားနိုင်ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်လောက်တော့ဘူး …” </p> <p> </p> <p>“ ငါကြားမိတာ အစ်ကိုရုံ ဒီရက်ပိုင်း စိတ်မကြည်ဘူးတဲ့နော်… အရင် ရက်ပိုင်းတုန်းက လူတစ်ယောက် ဘားမှာ ပြဿနာလာရှာတာ သူ့ခြေထောက်တွေ ရိုက်ချိုးပြီး လွင့်ပစ်ခံလိုက်ရတယ် … အစ်ကိုရုံတော့ အမျက်မပြေလောက်သေးဘူး … ငါတို့ကောင်တွေတော့ ဒီနေ့ ပွဲကြီးပွဲကောင်း ကြည့်ရတော့မယ် ….” </p> <p> </p> <p>လော့ချီက လီကျားဝေကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး ဟော်ရှီရုံကို အလျင်ဦးစွာ ကိုင်တွယ်ဖို့အတွက် အဆင်သင့် ဖြစ်လို့နေသည်။ </p> <p> </p> <p>ဟော်ရှီရုံအနောက်တွင် လူလေးယောက်လည်း ကပ်လျက် လိုက်ပါလာပြီး လင်းရီအနားသို့ ချဉ်းကပ်ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ </p> <p> </p> <p>ဘား၏ မှိန်ပြသည့် အလင်းရောင် အောက်တွင် ဟော်ရှီရုံသည် လင်းရီ၏ မျက်နှာသွင်ပြင်ကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့လိုက်ရပြီး နဂို မောက်မာစီးပိုးသည့် သူ သွင်ပြင်မှာ ချက်ချင်းဆိုသလို ၁၈၀ ဒီဂရီ ပြောင်းလဲသွားခဲ့တော့၏။ </p> <p> </p> <p>“ ဟာ သခင်လေးလင်း … မင်း ငါ့နေရာကို ဘယ်လို ဖြစ်ပြီး ရောက်လာတာလဲ ….” </p> <p> </p> <p>ဤ မှတ်ချက်က လူတိုင်း၏ မေးရိုးများကို ကြမ်းပြင်သို့ ပြုတ်ကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားစေခဲ့၏။ </p> <p> </p> <p>ကျိုးဟိုင်တွင် ဟော်ရှီရုံ၏ အဆင့်အတန်း ၊ နာမည်ဂုဏ်သတင်းနှင့် ဆိုပါက ထိုကဲ့သို့ ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေးနှုတ်ဆက်ရလောက်သူ မည်သူမျှ မရှိချေ။ </p> <p> </p> <p>“ အို … ကျုပ်ကို သိနေတယ်ပေါ့ ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ သခင်လေးလင်းက ရယ်စရာတွေ အတော်လေး ပြောတတ်တာပဲ … ဒီရဲ့ ကျိုးဟိုင် ထောင့်သေးသေးလေးမှာ မင်းကို မသိတဲ့လူ ဘယ်သူ ရှိမှာမို့လို့ … သခင်လေးလင်းလို လူတစ်ယောက်ကို မသိရင် အသက်ရှင်နေတာ အလကား ဖြစ်သွားမှာပေါ့ ….” </p> <p> </p> <p>ဟော်ရှီရုံက လီကျားဝေအနားသို့ ရောက်သွားပြီး အနောက်မှ ဖင်ကို ဆောင့်ကန်လိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>“ သခင်လေးလင်း .. ဒီကောင်က မင်းကို ပြဿနာ ရှာထားတာလား … ဘာဖြစ်ခဲ့လဲ ငါ့ကို ပြောလိုက် … ငါ ဒီနေ့ ဒီကောင့်ကို သင်ခန်းစာ ကောင်းကောင်း ပေးပေးမယ် ….” </p> <p> </p> <p>ဟော်ရှီရုံက လင်းရီအပေါ် မည်မျှ လေးစားရိုးကျိုးနေကြောင်း မြင်တွေ့လိုက်ရတော့ လူအများအပြားက လင်းရီထံသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ဤအမျိုးသားက မည်သူမည်ဝါ ဖြစ်မလဲဆိုတာကို သူတို့အားလုံး သိချင်စိတ် ပြင်းပြနေကြ၏။ ဘာကြောင့်များ သူ့ရဲ့ စကားက ဒီလောက်တောင် ပါဝါအားပြင်းနေရတာလဲ။ </p> <p> </p> <p>လော့ချီမှာ နှုတ်ခမ်းကိုက်ရင်း စိတ်ထဲ တိတ်တဆိတ် အတွန့်တက်လိုက်မိ၏။ </p> <p> </p> <p>ခေါင်းဆောင်သာ ဒီလောက် သောက်ကြမ်းကြီး ဖြစ်နေမှန်းသိရင် ဒီလာပြီး စုံစမ်းဖို့ကိစ္စအတွက်နဲ့ အဲ့လောက်ထိ အားမထုတ်ခဲ့ပါဘူး … </p> <p><br /> <br />  </p> <p>“ တကယ်တမ်းတော့ ဘာကိစ္စမှမရှိပါဘူး … ဒီတိုင်း ခင်များရဲ့ တူလေးကို မေးခွန်းနည်းနည်းပါးပါး မေးချင်ရုံပါပဲ … သူ့ကိုလည်း ဘာမှမလုပ်ပါဘူး …” လင်းရီ ပြောလိုက်သည်။ </p> <p><br />  </p> <p>လင်းရီ၏ စကားက ဟော်ရှီရုံကို စိတ်သက်သာ ရသွားစေသည်။ </p> <p><br />  </p> <p>ကျိုးဟိုင်ရှိ သူ့ အဆင့်အတန်းနှင့်ပင် အကယ်၍ လင်းရီက သူ့တူလေးကို တစ်စုံတစ်ရာ ပြုလုပ်လိုသည်ဆိုပါက သူကိုယ်၌ပင် ရပ်တန့်နိုင်မှာ မဟုတ်ချေ။ </p> <p><br />  </p> <p>“ သခင်လေးလင်းက သူ့ကို မေးစရာရှိတယ်ဆိုရင် တိုက်ရိုက်ပဲ မေးလိုက်လေ ….” </p> <p> </p> <p>လင်းရီ ခေါင်းလှည့်ပြီး လီကျားဝေကို ကြည့်လိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>“ ငါတို့ သိချင်တာ မေးထားပြီးပြီ … မင်း တစ်ခုခု ဖုံးကွယ်ထားတုန်းပဲလား …” </p> <p> </p> <p>လီကျားဝေ ကြောက်လန့်တုန်ယင်သွားခဲ့သည်။ </p> <p> </p> <p>“ ဟွမ်ရန်ပေါ်ကို ဘယ်သူ လာရှာခဲ့မှန်း ငါ တကယ်မသိတာပါ …” လီကျားဝေ ပြောလိုက်ပြီး “ ငါ မှတ်မိတာ အဲ့နေ့တုန်းက ဟွမ်ရန်ပေါ် ငါ့ဘားမှာ အရက်လာသောက်တယ် … သူနဲ့ စကားခဏလောက်ပြောပြီးတော့ မာ့စ်အုပ်ထားတဲ့ လူတစ်ယောက်က သူ့ကို လာခေါ်သွားတယ် … သူပြန်လာတော့ အလုပ်အကြီးကြီး တစ်ခုရလာခဲ့ပြီလို့ ပြောတယ် … တစ်ဖက်ခြမ်းက သူ့ကို ယွမ် နှစ်သန်းပေးတယ် … အပေးအယူ ပြီးတာနဲ့ သူ့အလုပ်ကနေ အနားယူတော့မှာ … ဒါပေမယ့် အဲ့ကတည်းကစပြီး သူ့ကို ထပ်မမြင်ရတော့တာ အခုချိန်ထိပဲ ….” </p> <p> </p> <p>“ အဲ့လူရဲ့ ပုံစံက ဘယ်လိုမျိုးလဲ မင်း မှတ်မိသေးလား ….” </p> <p> </p> <p>လီကျားဝေ၏ အမူအရာမှာ ကြွက်ချေးစားလိုက်ရသည်ထက်ပင် အကျည်းတန်သွားခဲ့တော့သည်။ </p> <p><br />  </p> <p>“ ငါ့မှတ်ဉာဏ်က တကယ်ကို ဆိုးတာ .. သူ ဘယ်လိုပုံစံရှိလဲ တကယ်ကို မမှတ်မိတာ … ဒါပေမယ့် အဲ့လူက အရပ်တော့ တော်တော်လေး ရှည်တယ် …. ဆံပင်ကို ဘေးခွဲညှပ်ထားတယ် … ပုံစံကြည့်ရသလောက်တော့ လေးဆယ်ပိုင်းလောက် ဖြစ်မယ် … တကယ်လို့ မင်း စုံစမ်းချင်တယ်ဆိုရင် ငါတို့ဘားရဲ့ စောင့်ကြည့်ကင်မရာတွေကို စစ်ဆေးကြည့်လို့ရတယ် …” </p> <p> </p> <p>လင်းရီ ဟော်ရှီရုံကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ ချက်ချင်းပဲ အမိန့်ပေးလာသည်။ </p> <p> </p> <p>“ လက်တော့ သွားယူလာခဲ့စမ်း …” </p> <p> </p> <p>မိနစ် နှစ်ဆယ်ခန့်ကြာပြီးသည့်နောက် လီကျားဝေသည် ထိုညက စောင့်ကြည့်ကင်မရာ မြင်ကွင်းကို ရှာတွေ့သွားခဲ့ပြီး လင်းရီနှင့် လော့ချီတို့ထံ ယူသွားပေးလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရှုပြီးနောက် ဗွီဒီယိုထဲရှိ အမျိုးသားက သူ့ကိုယ်သူ ကောင်းမွန်စွာ လျှို့ဝှက်ထားကြောင်း သတိပြုမိလိုက်၏။ ဤမြင်ကွင်း တစ်ခုတည်းနှင့် ဤလူ မည်သူမည်ဝါ ဖြစ်ကြောင်း ခွဲခြားဖို့က အတော်လေး မဖြစ်နိုင်ပေ။ </p> <p><br />  </p> <p>“ ဘားအပြင်ဘက်က ကင်မရာတွေရောပဲ … ဒါတွေ အကုန် ထည့်ပေးလိုက် … ခဏနေ ကျုပ်နဲ့အတူ ပြန်ယူသွားမယ် ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ ရတယ် ရတယ် … ချက်ချင်း လုပ်ပေးမယ် … အခုချက်ချင်း ပြင်ဆင်ခိုင်းလိုက်မယ် …” </p> <p> </p> <p>နာရီဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက် လီကျားဝေသည် သက်ဆိုင်ရာ ဗွီဒီယိုများ၏ ဒေတာကို စုဆောင်းပြီးသွားခဲ့ပြီး လင်းရီလက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>“ ဗွီဒီယိုကို မင်းနဲ့ ယူသွားလိုက် … ပြန်ရောက်ရင် သေချာလေး ကြည့်လိုက် …” ကားထဲသို့ ဝင်ရင်း လင်းရီ ပြောလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>“ အိုကေ ….” </p> <p> </p> <p>အလုပ်ကိစ္စပြီးတော့ လင်းရီ အိမ်ပြန်ရောက်လာသည်။ ညစာစားပြီးနောက် ကျီချင်းရန်နှင့်အတူ အပေါ်ထပ်တက်ရင်း ကိုယ်လက်သန့်စင် ဆေးကြောကာ အနားယူလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>နောက်ထပ် ၁၅ ရက်ကျော် ကြာသည်အထိ လင်းရီ၏ နေ့စဉ်ဘဝတွင် ထူးထူးခြားခြား မည်သည့်အရာတို့မျှ ဖြစ်ပျက်မလာချေ။ </p> <p> </p> <p>ဟွာရှ နှစ်သစ်ကူး နီးကပ်လာခြင်းကြောင့် ကျိုးဟိုင်ရှိ ပွဲတော် အငွေ့အသက်တို့က ထူထပ် သိပ်သည်းလာခဲ့ပြီး လမ်းမထက်တွင်လည်း နှစ်သစ်ကူး ပစ္စည်းများ ဝယ်ယူနေကြသည့် လူထုကြီးကို မြင်တွေ့နေရသည်။ </p> <p> </p> <p>သတင်းကောင်းကတော့ ကျောက်ယွင်ဟူနှင့် လီရှန်းဟွေ့တို့နှစ်ဦးလုံး ကောင်းကောင်းမွန်မွန်နှင့် ပြန်လည်သက်သာလာလေပြီ။ </p> <p> </p> <p>ကျောက်ယွင်ဟူထံတွင် ခွဲစိတ်ပြီး နောက်ဆက်တွဲ ဘေးထွက်ဆိုးကျိုး လက္ခဏာများကိုလည်း မမြင်တွေ့ရပါဘဲ လွတ်လွတ်လပ်လပ် လှုပ်ရှားနိုင်နေပြီး ဖြစ်၏။ </p> <p> </p> <p>အခြားတစ်ဖက်ရှိ လီရှန်းဟွေ့ကတော့ ပြန်လည်ထူထောင်ရေး လေ့ကျင့်ခန်းများ ပြုလုပ်ပြီးနောက်တွင် ဘယ်ဘက်ခြေထောက်က အနည်းငယ် ခံစားလာရပြီ ဖြစ်၏။ </p> <p><br />  </p> <p>သို့ပေမယ့် လင်းရီသည် ကျောက်ယွင်ဟူကို ဆေးရုံမှ ဆင်းခွင့် မပြုသေးချေ။ နောက်ထပ် နည်းနည်းကြာကြာ ထပ်နေခိုင်းထားဖို့ စီစဉ်ထား၏။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အဆုတ်ပေါက်ပြဲသည့် ဒဏ်ရာက သေးသေးမွှားမွှား ပြဿနာတစ်ရပ် မဟုတ်သောကြောင့်ပင်။ </p> <p> </p> <p>၎င်းတို့အပြင် လော့ချီသည်လည်း စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုမှ ရလဒ်တစ်ချို့ ရလာခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ </p> <p> </p> <p>ဗွီဒီယိုထဲရှိ သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားကို ကျန်းယွဲ့ကျန်းဟု အမည်တွင်ပြီး ကျိုးကွမ်းယောင်၏ ဒရိုင်ဘာနှင့် လက်ထောက် ဖြစ်သူပင်။ </p> <p> </p> <p>ဤ သတင်းအချက်အလက်က လင်းရီအတွက် အတော်လေး အရေးပါခဲ့၏။ </p> <p> </p> <p>သို့ပေမယ့်လည်း ချိုးယွီလော့ဘက်က ခိုင်လုံသည့် မည်သည့် သတင်းကိုမျှ ရှာမတွေ့သေးသဖြင့် လှုပ်ရှားဖို့ရာအတွက် အချိန်အနည်းငယ် ယူရမည့်ပုံပင်။ </p> <p><br />  </p> <p>ကျန်သည့် အချိန်အများစုတွင်တော့ လင်းရီသည် ရှန်းရှန်း ရဲစခန်း၌ပဲ အချိန်ကုန်ဆုံးနေခဲ့သည့်တိုင် မစ်ရှင်နှင့် စပ်လျဉ်း၍ မည်သည့်အရာကိုမျှ မလှုံ့ဆော်ခဲ့မိချေ။ </p> <p><br />  </p> <p>ရံဖန်ရံခါ ရန်စီနှင့် ဝမ်ရင်းတို့ထံ သွား၍လည်း သူ၏ မေတ္တာများအား ဝေမျှပေးခဲ့သေးလေသည်။ </p> <p><br />  </p> <p>ညနေခင်းအချိန် အိမ်ပြန်ရောက်‌တော့ ကျီချင်းရန်က မျက်နှာ ရေဓာတ်ဖြည့်ပေးသည့် မာ့စ်ကပ်ထားပြီး သူမ၏ အခန်းသို့ ဝင်သွားခဲ့သည်။ </p> <p> </p> <p>“ ပရောဂျက်အသစ်အတွက် အခမ်းအနားပွဲက မနက်ဖြန် ရှိတယ်နော်… အတူသွားကြစို့ …” </p> <p> </p> <p>လင်းရီ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ “ မင်း မဟုတ်လည်း လောင်ချီ တစ်ယောက်ယောက်က ကိုင်တွယ်လိုက် … ငါတော့ အောက်ကနေပဲ ကြည့်နေမယ် …” </p> <p><br />  </p> <p>“ နင်ကတော့လေ … ဘယ်လို အမြတ်ထုတ်ရမလဲဆိုတာကို မသိတဲ့လူပဲ … ဒီလောက်ကြီးတဲ့ ပွဲကြီးမှာတောင် နင်က မျက်နှာကို မပြချင်ဘူးပေါ့ ….” </p> <p> </p> <p>“ ဒီကိစ္စက ဘယ်လို ဖြစ်သွားမယ် ၊ ဘယ်လောက်အတိုင်းအတာအထိ ရောက်သွားမယ်ဆိုတာကို ကြိုသိနေပြီးသားပဲလေ … မကြည့်ရင်တောင် ရတယ် ….” </p> <p> </p> <p>အခြေအနေကိစ္စရပ်တို့ မည်သို့ ဖြစ်ပျက်လာမည်ကို ကြိုတင်မြင်ယောင်နိုင်နေသည့် လင်းရီ၏ အစွမ်းအစအပေါ် ကျီချင်းရန် လေးစားသွားခဲ့သည်။ ဤအပိုင်းတွင်တော့ သူမဘက်က လိုအပ်နေသေး၏။ </p> <p> </p> <p>“ ဒီအကြောင်းပြောတာ တော်ပြီ … ပိုပြီး တက်တက်ကြွကြွဖြစ်မယ့်ဟာလေး လုပ်လိုက်ကြစို့…” </p> <p><br />  </p> <p>လင်းရီ ကိုယ်ကို လှန်လာခဲ့ပြီး ကျီချင်းရန်ကို အပေါ်စီးက အုပ်မိုးကြည့်လိုက်၏။ </p> <p> </p> <p>“ နောက်နေ့မှ … ဒီနေ့တော့ ငါနည်းနည်း ပင်ပန်းနေလို့ …” </p> <p> </p> <p>“ ပင်ပန်းနေတယ်လား …” လင်းရီ ရေရွတ်လိုက်ပြီး “ မင်း အခုတလော ဒီရက်ပိုင်း အတော်လေးလည်း အိပ်နိုင်လာသလားလို့နော်….” </p> <p> </p> <p>“ အဲ့တာ ဘာလို့လည်း မသိဘူး … ပရောဂျက်ကို တအား အာရုံစိုက်ထားလို့ နေမယ် … </p> <p> </p> <p>ပြောရင်းဖြင့် ကျီချင်းရန်က ပျင်းရိစွာ အညောင်းဆန့်လိုက်သည်။ </p> <p><br />  </p> <p>“ နှစ်သစ်ကူး အားလပ်ရက်ကျရင်တော့ သုံးလေးရက်လောက်ကို ကောင်းကောင်းကြီး အနားယူပစ်လိုက်ဦးမယ် … ငါ့ကို ဘယ်သူမှ လာတားမယ် မကြံနဲ့ ….” </p> <p><br />  </p> <p>လင်းရီ ရယ်ချင်သွားခဲ့၏။ “ မင်းပြောနေတဲ့ပုံက မင်းအနားယူတာကို သူများကပဲ လိုက်နှောင့်ယှက်နေသလိုလို ….” </p> <p><br />  </p> <p>ကျီချင်းရန် တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်ပြီး “ မဟုတ်လို့လား … တော်ပြီ တော်ပြီ … အိပ်ကြစို့ … မျက်လုံးမှိတ်တော့ ….” </p> <p> </p> <p>လင်းရီ ဘာမျှ ထပ်မပြောတော့ဘဲ ကျီချင်းရန်နှင့်အတူ လှဲချ၍ စောင်ခြုံလိုက်၏။ </p> <p> </p> <p>နောက်တစ်‌နေ့ နံနက်ခင်း။ </p> <p> </p> <p>မနက်စာစားပြီးနောက် နှစ်ယောက်အတူ အိမ်အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။ </p> <p> </p> <p>စက်ရုံအသစ်၏ တည်နေရာက အသစ်တည်ဆောက်ထားသည့် ကျိုးဟိုင် စက်မှုဇုန်တွင် တည်ရှိပြီး လျန်ရူရွှယ် ရုံးထိုင်စဉ်ကတည်းက အထင်ကြီးစရာအကောင်းဆုံး အောင်မြင်မှု တစ်ခုဆိုလည်း မမှားပေ။ </p> <p> </p> <p>ယုတ္တိကျကျ ပြောကြေးဆိုပါက လျန်ရူရွှယ်သည်လည်း ဤနေ့ပွဲကို တက်ရောက်သင့်၏။ သို့ပေမယ့် ကျီချင်းရန်နှင့် ဆုံတွေ့ရမှာကို မျက်နှာပူသည့် အတွက်ကြောင့် ကိုယ်စား အခြား တစ်ယောက်ကိုပဲ စေလွှတ်လာခဲ့လေသည်။ </p> <p> </p> <p>ဆမ်ဆောင်းနှင့် မစ်ဆူအုပ်စု၏ ကိုယ်စားလှယ်များအပြင် သတင်းမီဒီယာ အသီးသီးမှ ဂျာနာလစ်များလည်း ကိုယ်စီ ရောက်ရှိနေကြ၏။ </p> <p> </p> <p>ယခုကဲ့သို့ ကြီးကျယ်ခမ်းနားသည့် ပွဲကြီးတစ်ပွဲက သူတို့အတွက် မည်သို့မျှကို လက်လွှတ်မခံသင့်သည့် ပွဲအခမ်းအနား တစ်ခုပင်။ </p> <p><br />  </p> <p>လင်းရီမှာ လူအုပ်ကြီးထဲသို့ အတူဝင်ရောရင်း သာမန်လူတစ်ဦးကဲ့သို့ ပိုက်ဆံ အကြီးအကျယ်သုံးထားသည့် ခမ်းနားလှသည့် အခမ်းအနားပွဲကြီးအား တစ်လှမ်းခြင်းလှမ်းပြီး လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုနေသည်။ </p> <p> </p> <p>အခမ်းအနားပွဲက အဆင်ပြေချောမွေ့စွာ ရှေ့ဆက်နေပြီး နေ့လည်ခင်းပိုင်းတွင် ပွဲစီစဉ်သူ ဖြစ်သည့် လင်းယွင်အုပ်စုက ကုမ္ပဏီ အသီးသီးမှ ရောက်လာသည့် အမှုဆောင်အဖွဲ့ဝင်များအား နေ့လည်စာ အခမ်းအနားပွဲ အသေးလေး ကျင်းပပေးရသေးသည်။ </p> <p> </p> <p>ထိုပွဲကိုတော့ လင်းရီ မတက်ဘဲ နေလို့မရပေ။ ထို့ကြောင့် တာဝန်အသိစိတ်ဖြင့် တက်ရောက်လိုက်၏။ </p> <p> </p> <p>သို့ပေမယ့် ပါတီ လုပ်နေဆဲမှာပဲ ချီရှန်းကျောက်နှင့် ဟော်ယွမ်ယွမ်တို့နှစ်ဦးက အလျင်စလို ရောက်ရှိလာပြီး လင်းရီ၏ နားထဲသို့ တီးတိုးပြောဆိုလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>“ ဘော့စ် … ဆောက်လုပ်ရေးဆိုဒ်မှာ အရေးပေါ် ဖြစ်နေပြီ … လူတစ်ယောက်က အခေါင်း တူးဖော်မိလာလို့ …” </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save