Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၂၈၉)</h2> <h2 style="text-align: center;">ထင်မှတ်မထားစရာ ပျော်ရွှင်စရာ </h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>လျန်ရူရွှယ်၏ စကားလုံးတို့က ချဲ့ကား ပြောဆိုနေခြင်း မဟုတ်ပေ။ </p> <p><br />  </p> <p>သူတို့၏ ဆိုရှယ်အသိုင်းအဝိုင်းရှိ အရေးကြီးဆုံးအရာကို စကားလေးလုံးဖြင့် သတ်မှတ်ဖော်ပြရလျှင် </p> <p> </p> <p>လုပ်ကိုင်နိုင်စွမ်း နှင့် ယုံကြည်စိတ်ချရမှု တို့ဖြစ်၏။ </p> <p> </p> <p>ကျိုးဟိုင်၏ စီးပွားရေး အခန်းကဏ္ဍကို တာဝန်ယူထားသည့် လျန်ရူရွှယ်ထံ၌ ယခုလို ဖြစ်ရပ်မျိုး ဖြစ်ပွားလာသည်။ ယင်းက လုပ်ကိုင်နိုင်စွမ်း ချို့ယွင်းနေသည်ကို မီးမောင်းထိုးပြနေသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ အထက်က ယုံကြည်မှု ကင်းမဲ့လာသည်နှင့် လျန်ရူရွှယ်၏ အလားအလာသည်လည်း အကန့်အသတ်နှင့် ဖြစ်သွားလိမ့်မည်။ လျန်မိသားစု၏ အနာဂတ် တိုးတက်ကြီးပွားဖို့ လမ်းကြောင်းသည်လည်း ကမောက်ကမတွေ ဖြစ်သွားနိုင်သည်။ </p> <p> </p> <p>ထိုအချက်ကို တွေးတောကြည့်လိုက်မည် ဆိုပါက ရှန်းရှုရီ ထိုမျှ ဒေါသထွက်နေသည်မှာလည်း မထူးဆန်းသည့် ကိစ္စရပ်ပင်။</p> <p> </p> <p>“ အော့ …..” </p> <p> </p> <p>တိတ်ဆိတ်နေသည့် ရုံးခန်းထဲ‌၌ လျန်ရူရွှယ်၏ ရုတ်ချည်း လေပျို့သည့် အသံက လင်းရီကို ဆတ်ခနဲ တုန်ယင်သွားခဲ့စေသည်။ </p> <p> </p> <p>“ ဘာလဲ ဖြစ်တာ ….” </p> <p> </p> <p>လျန်ရူရွှယ် သူမ၏ ရင်ဘက်ကို လက်ဖြင့် ထုနှက်လိုက်၏။ သို့ပေမယ့် အကျိုးသက်ရောက်မှုကား မကောင်းမွန်လှပေ။ </p> <p> </p> <p>“ ဒီရက်ပိုင်း ကောင်းကောင်း မအိပ်ရလို့ထင်တယ် … ထွေထူးမဟုတ်ပါဘူး … ငါက အဲ့လောက် ပျော့တဲ့ လူစားမျိုးထဲ မပါဘူး ….” </p> <p> </p> <p>“ အစာအိမ် တစ်ခုခု ဖြစ်တာများလား ….” </p> <p> </p> <p>“ ဟင့်အင်း … လူလည်း ဒီရက်ပိုင်း အကောင်းကြီးပါ ဘာလို့ အော့ ….” </p> <p> </p> <p>လျန်ရူရွှယ် လေပျို့လာပြန်သည်။ သူမ၏ ပါးနှစ်ဖက်သည်လည်း နီမြန်းလာခဲ့၏။ </p> <p> </p> <p>လျန်ရူရွှယ်၏ ပုံစံက မူမမှန်တာကို မြင်တွေ့လိုက်ရတော့ လင်းရီ ချက်ချင်းပဲ မတ်တပ်ရပ်ပြီး သူမ၏ ကုတ်အင်္ကျီကို လှမ်းယူလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>“ သွားစို့ … ငါ မင်းကို စစ်ဆေးဖို့ ဆေးရုံ ခေါ်သွားပေးမယ် … ရောဂါဆိုတာ စောကုလေ ကောင်းလေပဲ …. ခေါင်းမာနေရင် ပိုဆိုးသွားဖို့ပဲ ရှိတယ် ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ နောက်မှပဲ …” လျန်ရူရွှယ် ငြင်းဆန်လိုက်ပြီး “ အခု ပြဿနာက လူကို စိတ်ဖိစီးအောင် လုပ်နေလို့ ဖြစ်မယ် … ရိုးနေပါပြီ … ဆေးရုံသွားတာ အပိုအလုပ်တွေ ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ ဒါဆိုလည်း ငါ သွေးကြောစမ်းပေးမယ် ….” </p> <p> </p> <p>လျန်ရူရွှယ်၏ ပုံစံ ကြည့်ရသည်မှာ တက်တက်ကြွကြွ ရှိနေပုံပေါ်သဖြင့် လင်းရီလည်း အထူးတလှယ်တော့ မစိုးရိမ်မိတော့ပေ။ </p> <p><br />  </p> <p>မည်သို့ပင်ဆိုစေ လျန်ရူရွှယ်၏ အဆင့်အတန်းအရဆိုပါက အစိုးရက နှစ်တိုင်းနှစ် ကျန်းမာရေး စစ်ဆေးမှုတို့ကို အခမဲ့ ပြုလုပ်ပေးလေ့ရှိသည်။ ထို့ကြောင့် မည်သည့် ပြင်းထန်သည့် ရောဂါ လက္ခဏာတို့ကမျှ မရှိနိုင်ပေ။ သူ့ဘက်က ရေးကြီးခွင်ကျယ် မလုပ်လည်း ရ၏။ </p> <p> </p> <p>“ နင်က ဒါလည်း သိတာပဲလား ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ သိတာပဲလားဆိုတာက ဘာစကားတုန်း …” လင်းရီ ပြုံးလျက်ဆိုလိုက်ပြီး “ တကယ်လို့ မင်း ကိုယ်ဝန်ရှိနေတယ်ဆိုရင် ကိုယ်ဝန်ဆောင် ကျန်းမာရေး စစ်ဆေးပေးတာတောင် လုပ်ပေးလို့ရတယ် … ကလေးလည်း မွေးပေးနိုင်တယ် … ငါမလုပ်နိုင်တာ ဘာမှ မရှိဘူး ….” </p> <p> </p> <p>ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် လင်းရီ သူ့လက်နှစ်ချောင်းကို လျန်ရူရွှယ်၏ လက်ကောက်ဝတ်ပေါ်သို့ တင်လိုက်ပြီး ခန္ဓာကိုယ် ကျန်းမာရေး အခြေအနေကို စစ်ဆေးဖို့ လုပ်လိုက်၏။ သို့ပေမယ့် သွေးခုန်နှုန်းကို ခံစားမိသည့် အခိုက်အတန့်မှာပဲ လင်းရီ၏ အမူအရာက ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ </p> <p> </p> <p>အနည်းငယ်ပင် ထူးဆန်းနေခဲ့၏။ </p> <p> </p> <p>ကနေဦးတွင် လျန်ရူရွှယ်ဘက်က အလေးအနက်မထားဘဲ ရယ်မောလိုသည့် ဟနမအမူအရာနှင့် ဖြစ်နေခဲ့သော်လည်း လင်းရီ၏ ထူးဆန်းသည့် မျက်နှာသွင်ပြင်ကို မြင်လိုက်ရတော့ သူမစိတ်ထဲ စတင် စိုးထိတ်လာသည်။ </p> <p> </p> <p>“ ဘာဖြစ်တာလဲ … ဘာလို့ ထူးဆန်းတဲ့ အမူအရာကြီးလုပ်နေတာလဲ … နင် ငါ့ကို ကြောက်အောင် မခြောက်နဲ့နော်….” </p> <p><br />  </p> <p>“ ခန္ဓာကိုယ်က သွေးထွက်အောင်ကို ပုံမှန်ပါပဲ …” လင်းရီ ကျယ်လောင်သည့် အသံဖြင့် အားပါးတရ ရယ်မောလိုက်၏။ </p> <p> </p> <p>လင်းရီ၏ အမူအရာပြောင်းလဲသွားပြန်တာကို မြင်တွေ့လိုက်ရတော့ လျန်ရူရွှယ်မှာ ရှုပ်ထွေးသွားခဲ့ရပြန်သည်။ </p> <p> </p> <p>“ စိတ်ရှုပ်ဖို့ ကောင်းလိုက်တာ … နင် တကယ်ပဲ ဘာဖြစ်နေတာလဲ လင်းရီ …. ငါ့ကို တစ်ခါတည်း ရှင်းအောင် ပြောစမ်း ... ” </p> <p> </p> <p>လင်းရီ လေးနက်သည့် အမူအရာဖြင့် လျန်ရူရွှယ်ကို ကြည့်၍ “ ကြည့်ရတာတော့ ငါမင်းအတွက် တကယ်လည်း ကိုယ်ဝန်ဆောင် ကျန်းမာရေး စစ်ဆေးပေးရတော့မယ်နဲ့တူတယ် …” </p> <p><br />  </p> <p>“ ဟင် …..” </p> <p><br />  </p> <p>လျန်ရူရွှယ် ကြောင်အမ်းသွားခဲ့၏။ </p> <p> </p> <p>သူမ ဦးခေါင်းတစ်ခုလုံး ထူပူသွားခဲ့ပြီး စက္ကန့်အတန်ကြာသည်အထိ စိတ်ကလည်း လုံး၀ကို ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်သွားခဲ့တော့သည်။ </p> <p> </p> <p>“ နင် … နင် ဘာပြောလိုက်တယ် ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ အဟမ်း … ဒါ ကိုယ်ဝန်ရှိနေတဲ့ သွေးခုန်နှုန်းပဲ …..” </p> <p><br />  </p> <p>“ မဖြစ်နိုင်တာ ….” </p> <p><br />  </p> <p>လျန်ရူရွှယ်မှာ ဘာပြောလို့ ပြောရမှန်း မသိ ဖြစ်နေခဲ့ပြီး “ ငါတို့ အကာအကွယ် ……..” </p> <p> </p> <p>သူမ ပြောရင်း တန်းလန်း ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။ တစ်စုံတစ်ရာကို ရုတ်ချည်း သတိရသွားခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်၏။ </p> <p> </p> <p>နှစ်သစ်ကူးနေ့ မတိုင်မီက လင်းရီနှင့် အတူနေစဉ်တွင် သူမတို့တွေ အကာအကွယ် မသုံးမခဲ့ကြပေ။ </p> <p> </p> <p>နောက်ပိုင်းမှ ဆေးဝယ်သောက်ဖို့ စဉ်းစားခဲ့သော်လည်းပဲ အလုပ်ခွင်သို့ ရောက်သည်နှင့် အလုပ်ကိစ္စပဲ ခေါင်းထဲ ရှိနေခဲ့ပြီး ဆေးဝယ်သောက်ဖို့ကိုလည်း မေ့လျော့သွားခဲ့သည်။ </p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့်လည်းပဲ ယခုလို ထင်မှတ်မထားစွာဖြင့် ကိုယ်ဝန်ရလာခဲ့လေသည်။ </p> <p> </p> <p>“ သွေးခုန်နှုန်းကို ကောင်းကောင်းကြီး ခံစားမိတယ် … လုံးဝ မမှားနိုင်ဘူး ….” လင်းရီ ပြောလိုက်ပြီး “ မြန်မြန် … ဆေးရုံသွားပြီး စက်တွေနဲ့ သေချာလေး စစ်ဆေးကြည့်ကြစို့ ….” </p> <p> </p> <p>လျန်ရူရွှယ်၏ အမူအရာမှာ တစ်မဟုတ်ချင်း တည်ငြိမ်သွားခဲ့ပြီး မသိစိတ်အလျောက် သူမ၏ လက်က ဝမ်းဗိုက်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားခဲ့၏။ </p> <p> </p> <p>အနှီ ခံစားချက်က သူမအတွက် တစ်မျိုးတစ်ဖုံ ဆန်းကြယ်နေသည်။ </p> <p><br />  </p> <p>‘ ငါ ….. ငါ မေမေ ဖြစ်လာတော့မယ် ….’ </p> <p><br />  </p> <p>“ဒုက္ခပါပဲ လင်းရီ ... ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ … ငါ ဂရုမစိုက်လိုက်တော့ ကိုယ်ဝန်ရသွားခဲ့ပြီ … အဖေ သိသွားရင် ငါ့ကို သတ်တော့မယ် …” </p> <p><br />  </p> <p>“ မပူနဲ့ … ငါ သူနဲ့ စကားပြောလိုက်မယ် ….” </p> <p> </p> <p>လင်းရီ မတ်တပ်ထရပ်လိုက်ပြီး ဘဏ်ကိစ္စတွေလည်း မကိုင်တွယ်ချင်တော့ပေ။ </p> <p> </p> <p>လျန်ရူရွှယ်၏ အခြေအနေကို အရင်ဦးဆုံး ဖြေရှင်းဖို့ရာ စိတ်ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။ </p> <p> </p> <p>လင်းရီ၏ လောဆော်တိုက်တွန်းမှုအောက်၌ နှစ်ဦးသား ရုံးခန်းထဲက ထွက်လာခဲ့လေသည်။ </p> <p> </p> <p>လင်းရီ ဟွာရှန်းဆေးရုံထံ မသွားခဲ့ပေ။ ဘာကြောင့်ဆိုတော့ ထိုနေရာတွင် လူတိုင်းက သူ့အား သိနေသဖြင့် အနည်းငယ် မသင့်လျော်ပေ။ </p> <p> </p> <p>ထို့ပြင် သာမန် စစ်ဆေးမှုလေး ဖြစ်သဖြင့် မည်သည့် ဆေးရုံမဆို အဆင်ပြေချောမွေ့စွာ လုပ်ဆောင်ပေးနိုင်ကြ၏။ </p> <p><br />  </p> <p>သူတို့တွေ အနီးနားနားရှိ  ‘စွေ့ကျင်း’ ဆေးရုံသို့ ရောက်လာခဲ့ကြ၏။ ၎င်းတို့၏ သားဖွားမီးယပ် ဌာနကလည်း အတော်လေး ကောင်းမွန်သည်။ </p> <p><br />  </p> <p>လာသည့်လမ်းတွင် လင်းရီဘက်က ဆေးရုံ၏ ဒါရိုက်တာကို ကြိုတင် ဆက်သွယ်ထားပြီး ဖြစ်သဖြင့် သူတို့ရောက်ရှိလာသည့် အချိန်၌ တန်းစီစရာ မလိုတော့ဘဲ စာရင်းပေးသည့် လုပ်ငန်းစဉ်များအားလုံးကို အဆင်သင့် ပြင်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်သည်။ </p> <p> </p> <p>တစ်နာရီအတွင်းမှာပဲ စစ်ဆေးမှုများအားလုံး ပြီးမြောက်သွားခဲ့၏။  နေ့လည်ပိုင်း အချိန်တွင် ရလဒ်ထွက်ပေါ်လာလေသည်။ </p> <p> </p> <p>“ ဘာတဲ့လဲ … တကယ်ပဲ ကိုယ်ဝန်ရှိနေတာလား …” </p> <p><br />  </p> <p>“ ဘာလို့ ….” လင်းရီ မျက်ခုံးပင့်၍ လျန်ရူရွှယ်အား ကြည့်လိုက်ပြီး “ မင်းက မလိုချင်ဘူးပေါ့ ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ အဲ့လို မဟုတ်ရပါဘူး … ဒီတိုင်း … အရမ်း ရုတ်တရက် ဆန်နေသလားလို့လေ … ငါ အဆင့်သင့်လည်း မဖြစ်သေးဘူး ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ ဖြည်းဖြည်းပေါ့ … ကိုယ့်ကိုယ်ကို ချိန်ညှိဖို့ဆိုတာ အမြဲတမ်း အချိန်တစ်ခုတော့ ပေးရစမြဲပဲလေ …” </p> <p><br />  </p> <p>“ ဒါနဲ့ နင် ဒေတာတွေ ကြည့်ပြီးတော့ အဲ့တာက ကျန်းမာတယ်မလား ….” လျန်ရူရွှယ်က သူမ၏ ဝမ်းဗိုက်ကို ထိတွေ့ရင်း သိချင်စိတ် ပြင်းပြစွာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>“ HCG လယ်ဗယ်တွေကို အိုကေတယ် … ဒါပေမယ့် ဒီတန်ဖိုးတွေကို ရက်နည်းနည်းကြာတိုင်း ပုံမှန် စစ်ဆေးပေးဖို့တော့ လိုတယ် … တကယ်လို့ နံပါတ်တွေက နှစ်ဆဆိုရင် ကောင်းတယ်လို့ ပြောချင်တာပဲ …” လင်းရီ ရှင်းပြလိုက်ပြီး “ ဒါပေမယ့် ပရိုဂက်စ်စတုန်း လယ်ဗယ်တွေကတော့ နည်းနည်းနိမ့်တယ် … ပြဿနာ ကြီးကြီးမားမားတော့ မဟုတ်ပေမယ့်ပေါ့ … ဒါလည်း နောက်ပိုင်းကျ ဖြည့်စွက်စာတွေနဲ့ တိုးမြင့်သွားလို့ ရတယ် ပြဿနာ မရှိဘူး … ခြုံငုံပြီး သုံးသပ်ပြရရင် ထွေထူး ဘာပြဿနာမှ မရှိဘူး ….” </p> <p> </p> <p>“ ကောင်းတယ် …” လျန်ရူရွှယ် ထိုင်ချလိုက်ပြီး “ ပုဖာဘဏ်ကိစ္စကိုတော့ ငါ ကိုင်တွယ်နိုင်တော့မယ် မထင်ဘူး … နင်ပဲ လုပ်လိုက်တော့ ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ အိုကေ … ကိစ္စမရှိဘူး ….” </p> <p> </p> <p>လျန်ရူရွှယ်က သူမ၏ ထိုင်ခုံတွင် ထိုင်နေရင်း မသိစိတ်အလျောက် သူမ၏ ဝမ်းဗိုက်ကို ပွတ်သပ်နေမိသည်။ </p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်အခိုက်အတန့်၌ သူမ၏ မိခင်စိတ်တို့က ဖြည်းဖြည်းချင်း ပေါက်ဖွား ကြီးထွားလာနေဟန်ပင်။ </p> <p> </p> <p>“ ဘာတွေ စဉ်းစားနေတာ … “ လင်းရီ မေးလိုက်သည်။ </p> <p><br />  </p> <p>“ ငါ့အထင်တော့ ငါတို့ အမေ့ဆီ ဖုန်းဆက်သင့်တယ်လို့ ထင်တယ် … သူ ဘယ်လို မြင်လဲ ကြည့်ကြည့်ကြတာပေါ့ …” လျန်ရူရွှယ်က အကြံပြုလိုက်၏။ </p> <p> </p> <p>“ အမေသာ ထောက်ခံပေးမယ်ဆိုရင် အဖေ့ကိုလည်း အဲ့လောက်ကြီး စိုးရိမ်စရာ မလိုတော့ဘူး ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ အဲ့တာတော့ အမှန်ပဲ ….” </p> <p> </p> <p>လင်းရီ ဖုန်းထုတ်ယူလိုက်ပြီး ရှန်းရှုရီထံသို့ ဆက်သွယ်လိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>“ နင်တို့ဘက်ခြမ်းက ကိစ္စတွေ ကိုင်တွယ်ပြီးသွားပြီလား ….” </p> <p> </p> <p>ရှန်းရှုရီက သဘာဝအလျောက် လင်းယွင်အုပ်စုလည်း ပါဝင်ပတ်သက်နေသည့် ဘဏ်ချေးငွေကိစ္စကို ပြောဆိုနေခြင်းပင်။ </p> <p> </p> <p>လင်းရီက နှုတ်ဖြင့် အကြောင်းကြားရုံမျှသာ ပြောကြားခဲ့ပြီး မီလိလေးကလည်း အတွင်းပိုင်း လုပ်ထုံးလုပ်နည်းများကို ပြီးပြည်စုံခြင်း မရှိပါဘဲ ခွင့်ပြုပေးခဲ့သည်။ </p> <p> </p> <p>“ ထွေထူးကိစ္စရှိလို့တော့ မဟုတ်ပါဘူ အန်တီရှန်း … ဒါပေမယ့် အဲ့ထက် အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတစ်ခုက ရုတ်တရက်ပေါ်လာလို့ အဲ့တာ အန်တီ့ကို လှမ်းပြီး အသိပေးတာ ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ ဟမ် … ကျိုးဟိုင်မှာ နင်တောင် မကိုင်တွယ်နိုင်တဲ့ ကိစ္စက ရှိသေးတာလား ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ အင်း … အဲ့လိုပဲ ဆိုပါတော့ … အဲ့ကိစ္စက အတော်လေးကို ထင်မထားဘဲ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့တာဆိုတော့ ကျွန်တော်လည်း အန်တီရှန်း ဘယ်လိုမြင်လဲ ကြားချင်တယ် …” </p> <p><br />  </p> <p>“ ပြော … ငါ အခု အလုပ်အားတယ် ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ အင်း ………..” လင်းရီ စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာအောင် တုံ့ဆိုင်းနေခဲ့ပြီး “ သိပ်မကြာခင် အန်တီရှန်း အဘွားဖြစ်တော့မယ် ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ အဘွားဖြစ် … နင် ဘာပြောလိုက်တယ် … ဟိုကောင်မလေး ကိုယ်ဝန်ရနေပြီလား ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ အင်း … ကျွန်တော်တို့လည်း အခုလေးတင်မှ သိတာ ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ မီလိ ဘယ်မှာလဲ ….” ရှန်းရှုရီ၏ အသံက အလျင်လိုနေဟန်ပင်။ </p> <p><br />  </p> <p>“ သူ ကျွန်တော့်ဘေးမှာ ရှိတယ် ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ ကျိုးဟိုင်မှာပဲနေ … ငါ အခုချက်ချင်း ရောက်လာခဲ့မယ် ….” ရှန်းရှုရီ ပြောလိုက်၏။ </p> <p><br />  </p> <p>“ ပြီးတော့ သူ့ကို အလုပ်တွေလည်း လျှောက်လုပ်ခိုင်းမနေနဲ့ဦး … ဒီအချိန်က အန္တရာယ်အများဆုံး ကာလပဲ …” </p> <p> </p> <p>“ နားလည်ပါပြီ ….” </p> <p> </p> <p>ရှန်းရှုရီ အခြား ဘာမျှ မပြောဆိုဘဲ ဖုန်းချသွားခဲ့သည်။ </p> <p> </p> <p>“ ယောက္ခမကြီးရဲ့ ပုံစံက ငါ စိတ်ကူးထားတာထက်တောင် ပိုကောင်းနေတာပဲ …. </p> <p><br />  </p> <p>“ အမေ ဘာတွေ စဉ်းစားနေလဲတော့ ငါ မသိဘူး … ငါတော့ တော်ပြီ … နင်ပဲ ဖြေရှင်းတော့ … အမေ့ကို ငါ မနိုင်တော့ဘူး ….” </p> <p> </p> <p>“ ပြဿနာ မရှိဘူး … ငါနဲ့ လွှဲထားလိုက် …” </p> <p><br />  </p> <p>မွန်းလွဲပိုင်း သုံးနာရီဝန်းကျင်လောက်တွင် လင်းရီသည် ရှန်းရှုရီကို လေဆိပ်သို့ သွားရောက်ကြိုဆိုလိုက်၏။ </p> <p><br />  </p> <p>“ နင်တို့ နှစ်ယောက်ကတော့ ငါလုပ်တာနဲ့ သေတော့မယ် … နှစ်ယောက်က သေချာတောင် ကောင်းကောင်းမွန်မွန် အခြေကျသေးတာ မဟုတ်ဘူး … အဲ့တာကို ကလေးက ရနေပြီ …” </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save