Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၂၉၁)</h2> <h2 style="text-align: center;">ကာကွယ်ပေးမှု </h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>အိမ်သို့ ပြန်ရောက်လာခဲ့ပြီးနောက် ကျီချင်းရန်မှာ အိပ်မောကျနေလေပြီ။ </p> <p> </p> <p>သူလည်း အခြားဘာမျှ လုပ်မနေတော့ဘဲ ကိုယ်လက်သန့်စင် ဆေးကြောပြီး အိပ်ရာဝင်လိုက်တော့သည်။ </p> <p> </p> <p>နောက်တစ်နေ့ နံနက်ခင်း၊ သူ အပြင်သို့ ထွက်လာသည်နှင့် ရှင်းရှန်း ရဲစခန်းသို့ သွားမည့် အတွေးကို လက်လျှော့လိုက်ကာ လျန်ရူရွှယ်၏ နေရာထံသို့သာ ဦးတည်လိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>ရှန်းရှုရီမှာ အိပ်ရာထနေပြီး ဖြစ်၏။ မနက်စာကလည်း အဆင်သင့်ပင်။ အိမ်ထဲ တစ်နေရာတွင် အားဆေး တစ်ပုံတစ်ပင်ကြီးကိုလည်း လင်းရီ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ကြည့်ရသည်မှာတော့ အခြားသူများက လျန်ရူရွှယ် ကောင်းမွန်စွာ ကျန်းမာစေရေးအတွက် မေတ္တာလက်ဆောင်များ ပေးထားကြပုံရသည်။ </p> <p> </p> <p>“ သူ အိပ်နေတုန်းလား …” လျန်ရူရွှယ်၏ အိပ်ခန်းဘက်သို့ ကြည့်ရင်း လင်းရီ မေးလိုက်၏။ </p> <p> </p> <p>ရှန်းရှုရီ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “ နင် စားပြီးပြီလား ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ ကျွန်တော် မစားရသေးဘူး ….” </p> <p> </p> <p>တကယ်တော့ လင်းရီ စားခဲ့ပြီး ဖြစ်၏။ သို့ပေမယ့် မနက်စာက စားပွဲပေါ် တည်ခင်းထားပြီး ဖြစ်ရာ အကယ်၍ သူ စားပြီးပြီဟု ပြောလိုက်လျှင် ရှန်းရှုရီ တစ်ယောက်တည်း စားရတော့မှာ ဖြစ်၏။ သူ့ဘက်က အတူ အဖော်လုပ်ပေးရင်း စားပေးသည်က ပိုကောင်းလေသည်။ </p> <p> </p> <p>“ အတော်ပဲ … ငါနဲ့ အတူ တစ်ခါတည်း ဝင်စားလိုက် ….” </p> <p> </p> <p>ရှန်းရှုရီက ပန်းကန်တစ်လုံးနှင့် တူအပိုတစ်ချောင်း ထုတ်လာခဲ့သည်။ ထို့နောက် နှစ်ယောက်သား ထမင်းစား စားပွဲတွင် အတူ ထိုင်လိုက်ကြ၏။ </p> <p><br />  </p> <p>“ နင် ဘယ်လို ဖြေရှင်းမယ် စဉ်းစားထားလဲ ….” </p> <p><br />  </p> <p>လင်းရီ ပခုံးတွန့်လျက် “ ဒီကိစ္စက အရမ်း ရုတ်တရက် ဆန်လွန်းတယ် … ပြီးတော့ ဖရီးမေဆင်မှာက လက်ဆုပ်လက်ကိုင်ပြစရာ နယ်ပယ်တွေလည်း မရှိတော့ သူတို့ အထိနာအောင် ပြန်ရိုက်ဖို့ဆိုတာ အတော်လေး မလွယ်ဘူး ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ ဖရီးမေဆင်ဟုတ်လား ….” ရှန်းရှုရီ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားခဲ့၏။ </p> <p><br />  </p> <p>လင်းရီ အခြေအနေကို ရိုးရှင်းသည့် စကားလုံးတို့ဖြင့် ရှင်းပြလိုက်ပြီး ရှန်းရှုရီလည်း ဖြစ်ကြောင်းဖြစ်စဉ်ကို နားလည်သဘောပေါက်သွားခဲ့တော့သည်။ </p> <p><br />  </p> <p>“ အခု ကြည့်ရတာ ဒီကိစ္စက ငါ ထင်ထားတာထက်တောင် ရှုပ်ထွေးနေသလိုပဲ ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ ကျွန်တော်ကတော့ ဒီကိစ္စကို အာရုံလွှဲဖို့ ကျိုးမိသားစုအပေါ် အပြစ်ပုံချဖို့ စဉ်းစားထားတာ ….” လင်းရီ ပြေလိုက်ပြီး “ လျန်မိသားစုအရေးအတွက်ကတော့ ကာဗွန် အခြေပြုချစ်ပ် ပရောဂျက်နဲ့ အလွယ်လေး ဖြေရှင်းလိုက်လို့ရတယ် … ဘာပဲဆိုဆို ပြီးသွားတာတွေက ပြီးသွားပြီပဲလေ … လက်စားချေတာက တခြားကိစ္စ … အခု လုပ်ဖို့လိုတာက အမှားပြန်ပြင်ဖို့ပဲ …” </p> <p> </p> <p>ရှန်းရှုရီ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ “ လက်ရှိ အခြေအနေအရဆိုရင် ငါတို့ဘက်က ကိုယ်စား ဝန်ခံပေးမယ့်လူတစ်ယောက်ကို ရှာဖို့လိုတယ် .. ပြီးတော့ ဘဏ်နှစ်ခုရဲ့ အမှုဆောင်တွေလည်း ရုံးတင်ခံထားရတယ် … သူတို့ကတော့ ဒီတိုင်း ကံဆိုးသွားတဲ့လူတွေ သပ်သပ်ပဲ ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ ဘယ်တတ်နိုင်မှာ … ဒီလိုကိစ္စမျိုး ဖြစ်လာပြီဆိုရင် တစ်ယောက်ယောက်ကတော့ ခေါင်းခံပေးဖို့ လိုတယ်လေ ….” </p> <p> </p> <p>လင်းရီက ရှန်းရှုရီ၏ ချဉ်းကပ်နည်းလမ်းကို ထောက်ခံကြောင်း ဖော်ပြလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>စစ်မှန်သည့် လူကြီးလူကောင်း တစ်ယောက်က အန္တရာယ်များသည့် နံရံအောက်တွင် မတ်တပ်မရပ်ပေ။ ထို့ပြင် နည်းနည်းလေးမှ အဆိပ်မပြင်းသည့် အမျိုးသား တစ်ယောက်ကိုလည်း လူကြီးလူကောင်း တစ်ယောက်ဟု မဆိုနိုင်ပေ။ </p> <p> </p> <p>ကိုယ်က ရာထူးကြီးလေလေ၊ နှလုံးသားက ပိုလို့တောင် နူးညံ့ပျော့ပျောင်းနေလို့ မဖြစ်ပေ။ </p> <p> </p> <p>ဒူ ဒူ ဒူ … </p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်မှာပဲ လင်းရီ၏ ဖုန်းသံ မြည်ဟည်းလာသည်။ ချိုးယွီလော့က ဝီချက် ဗွီဒီယိုကော ခေါ်ဆိုလာခဲ့ခြင်းပင်။ </p> <p> </p> <p>“ ကျွန်တော် ဖုန်းခဏသွားပြောလိုက်ဦးမယ် …” </p> <p> </p> <p>ရှန်းရှုရီ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ </p> <p> </p> <p>လင်းရီ ဖုန်းကိုင်လိုက်ပြီး နောက်ခံမြင်ကွင်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်တော့ ချိုးယွီလော့က သူမ၏ ရုံးခန်းထဲ၌ ရှိနေသည်။ </p> <p> </p> <p>“ ဘာကိစ္စလဲ ….” </p> <p> </p> <p>“ နင် အဲ့မှာ လွတ်လွတ်လပ်လပ် စကားပြောလို့ အဆင်ပြေတယ်မလား ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ အင်း ပြေတယ် ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ ငါတို့ အခုလေးတင် အစည်းအဝေးထိုင်ပြီးတာ ကျိုးမိသားစုအပေါ် လှုပ်ရှားဖို့ ပြင်ဆင်နေပြီ ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ သဲလွန်စတွေ အကုန်လုံး စစ်ဆေးပြီးပြီပေါ့ ….” </p> <p> </p> <p>ချိုးယွီလော့ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ “ အခု နင့်ကို အသေးစိတ် ရှင်းပြမယ် ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ KD လို့ ခေါ်တဲ့ နယ်နိမိတ်ပြင်ပ နိုင်ငံခြား အဖွဲ့အစည်းတစ်ခု ရှိတယ် … အဲ့ဒီ အဖွဲ့အစည်းက အခု ဂျပန်ရဲ့ ကာဂို သင်္ဘောတစ်စင်းကို အနုကြမ်းစီးပြီး ဆွစ်ဇာလန်ဘက်ကို ထွက်ပြေးသွားတယ် … ကျိုးမိသားစုက သူတို့နဲ့ အဆက်အသွယ်တွေ တည်ဆောက်ထားပြီး နှစ်ဘက်ခြမ်းလုံးက ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ဖို့ ပြင်နေကြတယ် … အခု လူတွေက ဆွစ်မှာ ….” </p> <p> </p> <p>“ နေဦး ခဏလေး … ဂျပန်ရဲ့ ကာဂိုသင်္ဘောပေါ်မှာ ဘာပါနေလို့ … ကျိုးမိသားစုနဲ့ အဲ့ဒီအဖွဲ့အစည်း ပူးပေါင်းရလောက်အောင် ဘာတွေ ရှိနေလို့လဲတဲ့ …” </p> <p> </p> <p>“ ကာဂိုသင်္ဘောက ကျွန်းပေါ်ကနေ ပြန်လာတာ … ပြီးတော့ အဆင့်မြင့် နည်းပညာ တစ်ချို့လည်း ပါတယ်ပြောကြတယ် …. ဘာလဲ အတိအကျတော့ ငါလည်း မသိဘူး … အတော်လေး အရေးကြီးတဲ့အရာပဲ ဖြစ်ရမယ် … မဟုတ်ရင် နိုင်ငံခြား အဖွဲ့အစည်းက အစိုးရတစ်ခုအပေါ် ဆန့်ကျင်မှု ပြုဖို့ဆိုတာ တော်ရုံလောင်းကြေးစားကြေးမှ မဟုတ်ဘဲ ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ ဂျပန်ဘက်ခြမ်းကရော လူတွေ လွှတ်ထားပြီမလား ….” </p> <p> </p> <p>ချိုးယွီလော့ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ “ အင်း …..” </p> <p> </p> <p>“ တကယ်လို့သာ တကယ်ပဲ အရေးကြီးတဲ့ နည်းပညာ ဖြစ်မယ်ဆိုရင် တခြားအင်အားစုတွေကလည်း ဒီကိစ္စကို လက်လွှတ်ခံကြမှာ မဟုတ်ဘူး ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ အခုချိန်ထိတော့ တခြား ဘယ်အင်အားစုမှ လှုပ်ရှားလာတာ မမြင်မိသေးဘူးပဲ … အနည်းဆုံးတော့ ဘယ်သူ့ရဲ့ အာရုံကိုမှ မဆွဲဆောင်မိသေးဘူး …” ချိုးယွီလော့က စကားဆက်ပြော၏။ </p> <p> </p> <p>“ ကျိုးမိသားစုကို စုံစမ်းရင်းနဲ့ ဒီကိစ္စကို ငါတို့ပဲ သိသေးတာ ….” </p> <p> </p> <p>လင်းရီ တွေးတွေးဆဆနှင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “ အထက်ရဲ့ စီစဉ်မှုက ဘာတွေလဲ ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ ချက်ချင်း ထွက်ခွာဖို့ပဲ … ကျိုးမိသားစုကို တစ်ယောက်တည်း လွှတ်ထားလို့ မရဘူး … နည်းပညာ အတွက်ကတော့ အခြေအနေအပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ် …” ချိုးယွီလော့ ပြောဆိုလိုက်ပြီး “ နင်နဲ့ နင့်အသင်းသားတွေ အခု ပြင်ဆင်ထားတော့ … ငါတို့ အခု ကျိုးဟိုင်ကို ပျံသန်းလာပြီး အတူပူးပေါင်းကြမယ် … နေ့လည်ပိုင်းလောက်ကျရင် ရောက်လာခဲ့မယ် …” </p> <p><br />  </p> <p>“ နားလည်ပြီ ….” </p> <p> </p> <p>ဖုန်းချပြီးနောက် လင်းရီ စိတ်သက်သာရစွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ကိစ္စရပ်များက ယခုကဲ့သို့ အလောသုံးဆယ် ဖြစ်လာမည်ဟု ထင်မှတ်မထားခဲ့ပါချေ။ </p> <p><br />  </p> <p>အကယ်၍ ကျိုးမိသားစုကို ဖမ်းဆီးရုံသပ်သပ်ဆိုပါက သူတို့တွေ ဤမျှ အလျင်လိုနေမှာ မဟုတ်လောက်ချေ။ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သည်မှာတော့ ကေဒီဆိုသည့် အဖွဲ့အစည်းနှင့် ဆက်စပ်နေလောက်၏။ </p> <p> </p> <p>လင်းရီ သူ့ထိုင်ခုံသို့ ပြန်လာပြီး တိတ်တဆိတ် ပြန်ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>ယခု အချိန်၌ ကျိုးမိသားစု အရေးကိစ္စကို သူ အဲ့လောက်ထိ အာရုံမလာတော့ချေ။ ထိုအစား ကေဒီဆိုသည့် အဖွဲ့အစည်းက ဂျပန် ကာဂို သင်္ဘောတစ်စင်းကို ပြန်ပေးဆွဲလိုက်သည့် ကိစ္စအား အတော်လေး စိတ်ဝင်စားနေမိ၏။ </p> <p> </p> <p>တိလိရာ့ ကျွန်းနှင့် ဆက်စပ်နေသည့် သင်္ဘောတစ်စင်းကို ပြန်ပေးဆွဲလိုက်သည်က နိုင်ငံတိုင်းကို ပုန်ကန်ဖီဆန်လိုက်သည့် သဘော သက်ရောက်သည်။ သို့တိုင် ကေဒီက ထိုကဲ့သို့သော မိုက်မဲမှုမျိုးကို လုပ်ဆောင်ရသည်အထိ သတ္တိကောင်းနေသည်ကို ကြည့်လျှင် ပစ္စည်း၏ အရေးပါမှုကို စိတ်ကူးယဉ်ကြည့်၍ ရလေသည်။ </p> <p> </p> <p>ဘော့စ်လျိုဘက်က အလျင်လိုနေသည်ကိုလည်း နားလည်ပေး၍ရသည်။ </p> <p> </p> <p>“ နင် သွားတော့မလို့လား ….” ရှန်းရှုရီ မေးလိုက်သည်။ </p> <p><br />  </p> <p>လင်းရီ ခေါင်းညိတ်၍ “ အထက်က အရေးကြီးတဲ့ တာဝန်တစ်ရပ် ပေးလာလို့ အဆင်သင့် လုပ်ထားဖို့ လိုတယ် ….” </p> <p> </p> <p>“ ဂရုစိုက်ဦး … နင့်အထောက်အထားက အခု မတူတော့ဘူးနော်….” </p> <p><br />  </p> <p>“ ကျွန်တော် သိပါတယ် … အမေ့ကို ဒီရက်ပိုင်း ဒုက္ခပေးရတော့မယ် …” </p> <p> </p> <p>“ သွား သွား ….” </p> <p> </p> <p>လင်းရီ မတ်တပ်ထရပ်လိုက်ပြီး လျန်ရူရွှယ်၏ အိပ်ခန်းတံခါးကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ အိပ်မောကျနေဆဲ ဖြစ်ပြီး မည်သည့်အရာကိုမျှ သတိထားမိဟန်မတူပေ။ </p> <p> </p> <p>အပြုံးတစ်ခုက လင်းရီ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်စွန်းတွင် ဖြစ်ပေါ်လာပြီး တံခါးကို ညင်သာစွာ ပြန်ပိတ်ကာ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ </p> <p> </p> <p>အိတ်တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့၏။ ရှန်းရှုရီက မီးဖိုချောင် ပြတင်းဘက်သို့ သွားပြီး ထွက်ခွာသွားသည့် လင်းရီ၏ ကားနောက်ကျောပုံရိပ်ကို ငေးမောနေမိသည်။ </p> <p> </p> <p>ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သည်မှာ ထိုကောင်လေး၏ ကာကွယ်ပေးမှုကြောင့်ပဲ မိမိ၏ သမီးမိုက်လေးက ဤမျှအထိ နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်မောကျနေခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ </p> <p><br />  </p> <p>လျန်ရူရွှယ်၏ အိမ်မှ ထွက်ခွာလာခဲ့ပြီးနောက် လင်းရီ ချောင်ရန် အုပ်စုသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ </p> <p> </p> <p>“ နင် ရဲစခန်းမှာ ရှိနေရမယ့် အချိန် မဟုတ်ဘူးမလား ….” </p> <p> </p> <p>ကျီချင်းရန်က နာရီကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး ကိုးနာရီကျော်မျှသာ ရှိသေးသဖြင့် လင်းရီကို သိချင်စိတ် ပြင်းပြစွာ ကြည့်လိုက်မိသည်။ </p> <p> </p> <p>“ စခန်းကို သွားပြီးပြီ … ဒါပေမယ့် ဂျပန်ဘက်ကနေ လီတိုဂရပ်ဖီစက်နယ်ပယ်မှာ တိုးတက်မှု အသစ်တွေ ရှိတယ်ဆိုပြီး အကြောင်းကြားလာလို့ အဲ့တာ ငါနဲ့ ဘော့စ်ရှန်းက တစ်ချက် သွားကြည့်ပြီး ပူးပေါင်းမှု အသစ်တစ်ခု စတင်ဖို့ စီစဉ်နေတာ … အခု လေယာဉ်နဲ့ ဂျပန်ကို သွားတော့မှာ … မင်းဆီ ဝင်လာတာက ဒီအကြောင်းပြောပြချင်လို့ပဲ ….”</p> <p> </p> <p>ကျီချင်းရန်သည် သူမက လင်းရီ၏ ကိစ္စများတွင် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်း မပြုတော့ပါဟု ပြောဆိုပါသော်လည်း လင်းရီသည် သူမကို သိပ်အများကြီး သိခွင့်မပြုနိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့်လည်းပဲ ယခုလို အကြောင်းပြချက်မျိုး ပေးလိုက်ခြင်းပင်။ </p> <p> </p> <p>“ ငါ ပြန်ပြီး နင့်ဖို့ အထုပ်ပြင်ပေးရဦးမလား ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ မလိုဘူး ရတယ် … “ လင်းရီ ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်ပြီး လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ “ ရက်နည်းနည်းကြာရင် ပြန်လာမှာပဲ … အထုပ်တွေက မလိုပါဘူး ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ နင် ဘယ်အချိန် သွားမှာလဲ … ငါ လိုက်ပို့ပေးမယ်လေ ….” </p> <p> </p> <p>“ ရတယ် … ဘော့စ်ရှန်းနဲ့အတူ ဒီတိုင်း ကားမောင်းသွားလိုက်မယ် … မင်းအလုပ်ပဲ မင်းလုပ်ပါ ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ ငါ အပြင်ထိ လိုက်ပို့ပေးမယ် ….” </p> <p> </p> <p>လင်းရီ၏ မကြာခဏ နိုင်ငံခြား ထွက်ခွာမှုကို ကျင့်သားရနေပြီး ဖြစ်သဖြင့် ကျီချင်းရန်မှာ အထူးတလည် တွယ်ကပ်ခြင်းမျိုး မဖြစ်မိပေ။ </p> <p> </p> <p>မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူမက ၁၇ နှစ်၊ ၁၈ နှစ် မိန်းမငယ်လေး တစ်ယောက် မဟုတ်တော့သဖြင့် မည်သည့်အချိန်တွင် လွှတ်ပေးပြီး မည်သည့်အချိန်၌ သူမ၏ ရပ်တည်ချက်ကို ပြသပေးရမလဲဆိုတာကို ကောင်းစွာ နားလည်သည်။ </p> <p><br />  </p> <p>သို့တိုင် ကျီချင်းရန်သည် လင်းရီကို ကားပါကင် အထိ လိုက်ပို့ပေးဆဲ ဖြစ်ကာ လင်းရီ သူမ၏ မြင်ကွင်းထဲ ပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိ စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။ </p> <p><br />  </p> <p>ကျီချင်းရန်ကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် လင်းရီသည် သုတေသန စင်တာသို့ ရောက်လာခဲ့ပြီး ရှန်းထျန်းကျိုးအား အခြေအနေကို တစ်ချက် အကြမ်းဖျင်း ရှင်းပြလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>“ ဒါဆိုလည်း ငါ အားမနာတော့ဘူးနော်… အလုပ်ခရီးထွက်တယ်ပဲ ယူဆလိုက်တော့မယ် ….” </p> <p> </p> <p>“ ပြဿနာ မရှိဘူး … ကုန်ကျစရိတ်အားလုံး ကျုပ်တာဝန်သာ ထားလိုက်….” လင်းရီ တစ်ချက် ရယ်သွမ်းရင်း ပြောလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>နေ့လည်ပိုင်းတွင် နှစ်ယောက်က လေဆိပ်သို့ ရောက်လာခဲ့ပြီး လင်းရီနှင့် ရှန်းထျန်းကျိုးတို့က ကိုယ်စီလမ်းခွဲလိုက်ကြ၏။ ကျန်သည့် ခရီးစဉ်ကတော့ သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင် စိတ်တိုင်းကျသာ ဖြစ်သည်။ </p> <p> </p> <p>တစ်ချိန်တည်းတွင် လင်းရီသည် စွေ့ချန်၊ ကျန်းချောင်ယွဲ့၊‌ ကျောက်ဟန်နှင့် လော့ချီတို့အား ထိုနေရာ၌ မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။ </p> <p> </p> <p>ကျန်သူများအဖို့ကတော့ … ၎င်းတို့က အပြည့်အဝ သက်သာလာခြင်း မရှိသဖြင့် လင်းရီ ခေါ်လာမနေတော့ချေ။ </p> <p> </p> <p>“ ငါ မင်းကို မစ်ရှင်လုပ်ဖို့ ခေါ်လိုက်တာ ခရီးထွက်ဖို့ ခေါ်လိုက်တယ်များ ထင်နေလား …” လင်းရီက လော့ချီကို လက်ညှိုးထိုးလိုက်ပြီး “ လည်ဟိုက်နဲ့ ဆွစ်ကို သွားမယ်ပေါ့ … အဲ့နေရာကို ကျိုးဟိုင်လိုမျိုးများ အောက်မေ့နေလား အမိ ….” </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save