Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၂၉၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">ရှုပ်ထွေးတဲ့ အခြေအနေ </h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>“ အဆင်ပြေပါတယ် … ဒီတိုင်း သုည ဒီဂရီအောက်လေးပဲမလား …” လော့ချီက ပြောလိုက်ပြီး “ ပြီးတော့ ကျွန်မက မိန်းမသားဆိုတော့ မစ်ရှင်မှာ လိုအပ်လာရင် ခေါင်းဆောင်ရဲ့ ဇနီး အဖြစ်လည်း အသွင်ယူပေးလို့ရတယ် … ဘယ်လောက်ထိ အဆင်ပြေထားလိုက်လဲ ….” </p> <p> </p> <p>“ နင့်ကိုယ်နင် အရမ်းဖြစ်နေတယ်ထင်ရင် ညီမက ဖြေလျှော့ပေးလို့ရတယ် … ခေါင်းဆောင်ကိုပဲ အချိန်တိုင်း စိတ်ကူးယဉ်မနေနဲ့ ….” ကျန်းချောင်ယွဲ့က စနောက်လိုက်၏။ </p> <p> </p> <p>“ လစ်စမ်း … ငါ့ဘာငါ စိတ်ကူးယဉ်ချင် ယဉ်မှာပေါ့ … နင့်အပူပါလား …” </p> <p> </p> <p>နှစ်ယောက်က အချင်းချင်း လှောင်ရယ်နေစဉ်မှာပဲ ချိုးယွီလော့နှင့် နင်ချဲ့တို့နှစ်ဦးက ရောက်လို့လာသည်။ </p> <p> </p> <p>“ မင်းတို့ နှစ်ယောက်တည်းလား …. ကျန်တဲ့ တခြားလူတွေရော ဘယ်မှာလဲ …..” </p> <p> </p> <p>“ သူတို့ကို တစ်ခါတည်း တန်းသွားခိုင်းထားတယ် ….” နင်ချဲ့ ပြောလိုက်ပြီး “ လူခွဲပြီး သွားတာက မစ်ရှင်အတွက် ပိုပြီး အဆင်ပြေတယ်လေ ….” </p> <p> </p> <p>“ အဲ့တာလည်း ဟုတ်ပါတယ် ….” လင်းရီ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>“ ကဲ ဒါဆို အခုသွားကြစို့ ….” </p> <p> </p> <p>ရှစ်ယောက်သား ယာဉ်ပေါ်ရောက်သည်နှင့် လေယာဉ်လည်း ချက်ချင်း ထွက်ခွာတော့သည်။ ချိုးယွီလော့က ပြောလိုက်၏။ </p> <p> </p> <p>“ ငါ့ဘက်က သတင်း အသစ်ရထားတယ် … သူတို့ကြည့်ရတာ ဆွစ်က အရာရှိတစ်ယောက်နဲ့ ဆက်သွယ်မိထားပုံပဲ … သူတို့နဲ့ ပူးပေါင်းပြီး နည်းပညာ အသစ်ကို အသုံးချဖို့ ကြံနေတာ ဖြစ်လောက်တယ် … ကိစ္စရပ်တွေကတော့ ရှုပ်ထွေးလာနေပြီ ….”</p> <p> </p> <p>“ ဆွစ်အရာရှိ ပါတနာလား …..” လင်းရီ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားခဲ့သည်။ </p> <p> </p> <p>“ ဆွစ် အရာရှိတွေမှာ ပိုက်ဆံမရှားဘူး .. ဒီတော့ ဒီရဲ့ ပူးပေါင်းမှုမှာ ကျိုးမိသားစုရဲ့ နေရာက အတော်လေး အရေးမပါတဲ့ အနေအထားမှာပဲ …” </p> <p> </p> <p>“ အမှန်ပဲ …. ဒါပေမယ့် နင် တစ်ချက်ကိုတော့ မေ့နေတယ် …. ဆွစ်ဇာလန်ဆိုတာ ကမ္ဘာ့အခင်းအကျင်းမှာ ကြားနေနိုင်ငံဆိုပြီး နာမည်ကြီးတယ် … တစ်ကမ္ဘာလုံးကလည်း အဲ့ဒီအချက်ကို အသိအမှတ်ပြုထားကြတယ် … တကယ်လို့ သူတို့က ဒီကိစ္စမှာ ပါဝင်ပတ်သက်ဝံ့မယ်ဆိုရင် တစ်ကမ္ဘာလုံးရဲ့ ဝေဖန်မှုနဲ့ ရင်ဆိုင်ရနိုင်တယ် ….” </p> <p> </p> <p>“ ဒါပေမယ့် ပါတနာ ပူးပေါင်းမှုအနေနဲ့ပဲ ဆိုရင်တောင် ဒီကိစ္စထဲမှာ သူတို့ ပါဝင်ပတ်သက်နေတယ်ဆိုတာ အသိသာကြီးပဲ မဟုတ်လား ….” </p> <p> </p> <p>“ ဒီမှာ တင်းကြပ်တဲ့ဘောင်တွေ ရှိတယ် …. ဆွစ်ဘက်က ရန်ပုံငွေ ထောက်ပံ့ပေးဖို့ ရှိမရှိ ဆိုတာပဲ ….” ချိုးယွီလော့ ပြောလိုက်၏။ “ ဒါကြောင့်မို့ ဒီကဏ္ဍမှာတော့ ကျိုးမိသားစုက အရေးပါတဲ့ အခန်း ကဏ္ဍမှာ ရှိနေတယ် … ဆွစ်အရာရှိတွေနဲ့အတူ အကျိုးအမြတ်ကို ရိတ်သိမ်းရုံပဲ ….” </p> <p> </p> <p>“ ယုတ္တိတော့ ရှိတယ် ….” လင်းရီ စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာအောင် အတွေးနက်နေပြီးနောက် မေးမြန်းလိုက်၏။ “ သူတို့ရဲ့ လက်ရှိ လှုပ်ရှားမှုတွေကို ခြေရာခံလို့ မရဘူးလား ….” </p> <p> </p> <p>“ မနေ့ညတုန်းကတည်းက ကျိုးမိသားစုကို ခြေရာခံလို့ မရတော့ဘူး … အဲ့တာကြောင့်မို့လည်း ဘော့စ်လျိုက အရေးပေါ် အစည်းအဝေးခေါ်ပြီး ခပ်မြန်မြန်ပဲ လှုပ်ရှားဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တာ ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ အခုထိကို ဘာသတင်းမှ မရသေးဘူးပေါ့ …..” </p> <p><br />  </p> <p>“ အဲ့လို ပြောလို့ရတယ် … သူတို့တွေ ရေဒါပေါ်ကနေ ပျောက်နေတာ နာရီအတော်ကြာနေပြီ ….” ချိုးယွီလော့ ပြောလိုက်သည်။ </p> <p><br />  </p> <p>“ ငါ့အထင်တော့ ဆွစ်အရာရှိတွေဘက်က အကာအကွယ်ပစ္စည်းတွေ ထောက်ပံ့ပေးထားတယ်နဲ့ တူတယ် …. မဟုတ်ရင် ခြေရာလက်ရာ မကျန်ဘဲ ပျောက်သွားဖို့ဆိုတာ ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်ဘူး…” </p> <p> </p> <p>“ အဲ့လိုသာဆိုရင်တော့ ဆွစ် အရာရှိတွေဘက်ကအနေ အရင် စလှုပ်ရှားဖို့လိုလောက်မယ် …” လင်းရီ လက်မောင်းတင်သည့် ခုံပေါ်တွင် လက်ညှိုးကို တတောက်တောက် ခေါက်လိုက်ပြီး “ ဒီကိစ္စကို တာဝန်ယူထားတဲ့လူက ဘယ်သူလဲဆိုတာရော သိလား ….” </p> <p> </p> <p>“ ကားလ် ဘားနဒ် … ဥက္ကဌရဲ့သားပဲ ….” </p> <p> </p> <p>“ သူ့မိသားစုဝင်ကို တာဝန်ယူခိုင်းထားတယ်ပေါ့ …. မင်းဟာက သေရောသေချာလို့လား ….” </p> <p> </p> <p>“ သေချာသလောက် နီးပါးလို့တော့ ထင်တာပဲ …” ချိုးယွီလော့ ပြောလိုက်ပြီး “ တစ်ချို့ အတွင်းသတင်းတွေ ပြောပုံအရဆိုရင် ကားလ် ဘားနဒ်က ကျိုးကွမ်းယောင်နဲ့ တစ်ကြိမ်တစ်ခါတည်း တွေ့ဖူးတယ်ဆိုပေမယ့် သူတို့ကြားမှာ အဆက်အသွယ်ရှိနေတာတော့ လုံးဝ သေချာတယ် …..” </p> <p> </p> <p>“ သုံးသပ်ကြည့်လိုက်ရင် အဲ့တာက အတော်လေး ဖြစ်နိုင်ချေများပါတယ် … တကယ်လို့ တခြား အရာရှိတွေကို တာဝန်ပေးထားလိုက်မယ်ဆိုရင် သတင်းပေါက်ကြားနိုင်မယ့် အန္တရာယ်ကို စိုးရိမ်ရတယ် … မိသားစု အတွင်းမှာပဲ ထားတာက အကောင်းဆုံးပဲ ….” </p> <p> </p> <p>“ ပြီးတော့ ဆွစ်ဇာလန်လို နိုင်ငံမျိုးမှာ သူတို့ရဲ့ နိုင်ငံရေးအာဏာက မတည်ငြိမ်ဘူး … အဲ့လိုမျိုး အင်အားစု တစ်ရပ်ကို တိတ်တဆိတ် ပျိုးထောင်ပေးနေတယ်ဆိုတာက ယုတ္တိတော့ ရှိပါတယ် ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ ဒါဆိုရင်တော့ ရှင်းသွားပြီ …. အရာရှိတွေက ငွေချမ်းသာကြပေမယ့် ထုတ်သုံးလို့ မရကြဘူး … ကျိုးမိသားစုက အဲ့ကွက်လပ်ကို ဖြည့်ပေးသွားခဲ့တာပဲ ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ ငါတို့ချင်း အတွေးတူနေတာပဲ …..” ချိုးယွီလော့ ပြောလိုက်ပြီး “ ဆိုတော့ အခု … ငါတို့ရဲ့ အဓိက ပစ်မှတ်က ကားလ် ဘားနဒ်ကို ရှာဖို့ပဲ … ပြီးရင် သူနဲ့ နီးစပ်နိုင်မယ့် နည်းလမ်းကို ရှာဖွေရမယ် … ကျိုးကွမ်းယောင်ကို ဖမ်းဖို့အတွက် အသုံးဝင်မယ့် သတင်းအချက်အလက်တွေကို အရယူရမယ် ….” </p> <p> </p> <p>“ တကယ်တမ်းပြောရရင် ကျိုးကွမ်းယောင်လို လူက အရေးမကြီးတော့ဘူး … အရေးကြီးတာက သူတို့လက်ထဲရှိထားတဲ့ နည်းပညာကို ဘယ်လို အရယူရမလဲ ဆိုတာပဲ ….” လင်းရီ ပြောလိုက်သည်။ </p> <p><br />  </p> <p>“ ငါ သိသားပဲ … နင့်ရဲ့ ရည်မှန်းချက်တွေက ဘယ်တော့မှ ရိုးရှင်းမှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ …..” နင်ချဲ့က ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်၏။ </p> <p><br />  </p> <p>“ လာတောင် လာပြီးမှတော့ အကြီးကြီး ကစားသင့်တယ် မထင်ဘူးလား …..” </p> <p><br />  </p> <p>“ အစ်မချိုး … ကားလ် ဘားနဒ်မှာ အထူးတလည် စိတ်ဝင်စားတဲ့ ဝါသနာမျိုး မရှိဘူးလား … ပြောရရင် မိန်းမတွေကိုပေါ့ …. ကျွန်မ သူနဲ့ နီးကပ်ဖို့ ကြိုးစားကြည့်လို့ရတယ်လေ ….” လော့ချီက သူမကိုယ်သူမ ကမ်းလှမ်းလာသည်။ </p> <p> </p> <p>ချိုးယွီလော့၏ အမူအရာက ထူးဆန်းသွားခဲ့ပြီး မသိစိတ်အလျောက် လင်းရီကို ကြည့်လိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>“ တစ်ချို့ လူပြောများတဲ့ သတင်းတွေအရနဲ့ စုံစမ်းထားမိသလောက်ဆိုရင် သူ့ကြည့်ရတာ အမျိုးသမီးတွေကို စိတ်ဝင်စားတဲ့ပုံ မပေါ်ဘူး … သူ့အသက်က ၃၅ နှစ်ရှိပြီ … ဒါတောင် အိမ်ထောင်မကျသေးဘူး … ကောင်မလေး တစ်ယောက်တောင် မရှိဘူး ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ ဟယ်တော် …. သူ ဖြောင့်တော့ ဖြောင့်ပါတယ်နော်….” ကျန်းချောင်ယွဲ့က အံ့အားတကြီးနှင့် မြည်တမ်းလိုက်မိ၏။ </p> <p> </p> <p>“ အမ် …. အတိအကျတော့ မပြောနိုင်ဘူးဆိုပေမယ် … သူက …..” </p> <p> </p> <p>“ လခွမ်း ….” </p> <p><br />  </p> <p>လူတိုင်း အံ့အားတကြီး မြည်တမ်းမိလိုက်ကြပြီး မျက်လုံးပေါင်းစုံက လင်းရီထံသို့ ကျရောက်သွားခဲ့သည်။ </p> <p> </p> <p>“ လခွမ်းမို့လို့ ငါ့လာကြည့်နေကြတာလား ….” လင်းရီ ကျိန်ဆဲလိုက်ပြီး “ မင်းတို့ကောင်တွေ လုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေတယ်ဆိုရင် ကျန်းချောင်ယွဲ့ဆီသွား … သူက စောက်ရမ်း ကျားချင်နေတာ …..” </p> <p> </p> <p>“ ဟင့်အင်း ဟင့်အင်း … တို့လည်း စိတ်မဝင်စားဘူး … လောင်ကျောက်ဆိုရင်တော့ ပြောမရလောက်ဘူး … သူ စိတ်ပါရင် ပါလောက်တယ် ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ လခွမ်းကို စိတ်ပါရမှာလား ….. အစ်ကိုချန်ကိုပဲရှာ … ငါ့ ဘောင်ကျဉ်းကျဉ်းလေးက ဒါကြီးတော့ မကိုင်တွယ်နိုင်ဘူး ….” </p> <p><br />  </p> <p>ရိုးအေးရှာသည့် စွေ့ချန်မှာ ဘာစကားမျှ မဆိုဘဲ ထိုင်ခုံနေရာ၌ နှုတ်ဆိတ်လျက်ပဲ ရှိနေသည်။ သို့ပေမယ့် သူ့အမူအရာထက်တွင်တော့ ရွံရှာသည့် အရိပ်အယောင်များကို မြင်တွေ့နေရသည်။ </p> <p> </p> <p>“ ဒီကိစ္စ နောက်မှပဲ စဉ်းစားကြတာပေါ့ ….” </p> <p> </p> <p>ပြီးသည့်နောက် သူတို့တွေ ကားလ်ဘားနဒ်၏ ကိုယ်ကျင့်စရိုက်လက္ခဏာများကို လေ့လာဆန်းစစ်ပြီး ပလန် တစ်ခု ရေးဆွဲကြ၏။ </p> <p> </p> <p>သို့ပေမယ့် မည်သူကမျှတော့ သူတို့ကိုယ်သူတို့ မစတေးလိုကြပဲ ရှိနေသည်။ </p> <p><br />  </p> <p>ဘာကြောင့်ဆိုတော့ ကျိုးကွမ်းယောင်သည် အသင်းတစ် အဖွဲ့သားများ၏ သွင်ပြင်ကို တစ်ခါမြင်ထားဖူး၏။ ထို့ကြောင့်လည်း ထိုကဲ့သို့သော လုပ်ရပ်က အတော်လေး အန္တရာယ်များလွန်းလှ၏။ </p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံး၌ အသင်းတစ်ထဲတွင် မျက်နှာ အပြနည်းသည့် ကျောက်ဟန်ထံသို့သာ မဲက ရောက်ရှိသွားခဲ့လေသည်။ </p> <p><br />  </p> <p>နာရီ ၂၀ ခန့်မျှ လေယာဉ်စီးပြီးနောက် လေယာဉ်က ဇူးရစ် လေဆိပ်သို့ ဆင်းသက်လာခဲ့၏။ အချိန်က ဆွစ် စံတော်ချိန် မွန်းလွဲ နှစ်နာရီ ဖြစ်ပြီး အချိန်ကောင်းပင်။ </p> <p> </p> <p>သူတို့တွေ ဟိုတယ်သို့ ရောက်သည်နှင့် အသင်း ၃ အဖွဲ့သားတို့က ရုပ်ဖျက်ထားကြပြီး ဖြစ်ပြီး ကားလ် ဘားနဒ်ကို ခြေရာခံနေကြ၏။ </p> <p> </p> <p>“ နင် ဘာတွေ စဉ်းစားနေတာ … စကားလည်း ဘာမှ သိပ်မပြောဘူးနော်….” </p> <p> </p> <p>သုံးအုပ်စုလုံး လူစုခွဲသွားပြီးနောက် လင်းရီက အခြား အသင်းဝင်နှစ်ယောက်နှင့်အတူ ဟိုတယ်၏ ကော်ဖီဆိုင်ထဲသို့ ဝင်လာပြီး နောက်ခြေလှမ်း အသစ် တစ်ခုအတွက် သတင်းပေးလာမှာကို စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။ </p> <p> </p> <p>သို့ပေမယ့် ဤအတောအတွင်း ချိုးယွီလော့နှင့် နင်ချဲ့တို့ကသာ စကားပြောဆိုနေခဲ့ကြပြီး လင်းရီက ဘေးတွင် တိတ်တဆိတ် ထိုင်နေကာ သိပ်ပြီးမှ ဝင်ပါ ပြောဆိုခြင်း မရှိပေ။ </p> <p> </p> <p>“ ငါ အခုလေးတင် ဟိုတယ်ထဲ ဝင်လာတော့ အာရှသား တစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်မိသလိုပဲ … ဂျပန်မျက်နှာပေါက်နဲ့ တော်တော်လေး ဆင်တယ် …..” </p> <p> </p> <p>နှစ်ယောက်မှာ တစ်ယောက်ကိုယ်တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်မိကြ၏။ သူမတို့တွေ အနှီ အသေးစိတ်ကို သတိမပြုမိသော်လည်းပဲ လင်းရီ ပြောဆိုသည်ကတော့ အတော်လေး ဖြစ်နိုင်လောက်သည်။ </p> <p> </p> <p>“ သူတို့တွေ ဝင်စွက်ဖက်လာတာက အခြေအနေကို ကမောက်ကမ ဖြစ်သွားစေပြီး ငါတို့ရဲ့ မစ်ရှင် အပေါ် သက်ရောက်မှု ရှိလာမှာကို စိုးရိမ်နေတာလား ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ အဲ့တာကလည်း တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းပဲ … တကယ်လို့ ဂျပန်ဘက်က ဒီတိုင်း လူလွှတ်ထားတာဆိုရင်တော့ ပြဿနာ သိပ်ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး … ဒါပေမယ့် ငါ စိုးရိမ်တာက သတင်းပေါက်ကြားသွားမှာကိုပဲ ….” လင်းရီ ပြောလိုက်သည်။ </p> <p><br />  </p> <p>“ ကမ္ဘာရဲ့ နိုင်ငံတကာ အခင်းအကျင်းမှာ အမေရိကန်က ကြီးစိုးမှု ရှိနေသေးတုန်းပဲ … ဂျပန်ဆိုတာ အမေရိကန်ရဲ့ ခိုင်းဘက် … ကေဒီအဖွဲ့အစည်း သိတာကို တခြားသူတွေကလည်း သိကောင်း သိနိုင်လောက်တယ် …. အမေရိကန်တွေ ဒီကိစ္စ သိသွားတာနဲ့ ဂျပန်ကို ဖိအားပေးလာမှာပဲ …. ကစားပွဲ အဆုံးသတ်က ဘယ်လို ဖြစ်သွားမလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ သေချာမသိဘူးလေ ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ ဂျပန်က သူတို့ရဲ့ ခိုင်းဘက်ဆိုတာ မှန်တယ် … ဒါပေမယ့် သူတို့တွေ ဒီကိစ္စကိုတော့ လိုက်လျောလိမ့်မယ်လို့ မထင်ဘူး ….” </p> <p> </p> <p>“ ဂျပန်ဘက်က လိုက်လျောမှာ မဟုတ်သလို အမေရိကန်ဘက်ကလည်း လက်လျှော့မှာ မဟုတ်ဘူး …. ကျွန်းကနေ ထွက်ပေါ်လာတဲ့ အရာတိုင်းက ကမ္ဘာ့အခင်းအကျင်းကို ပြောင်းလဲသွားစေနိုင်လောက်တဲ့အထိကို အစွမ်းသတ္တိရှိတဲ့ အရာတွေချည်းပဲ …. အမေရိကန်တွေရဲ့ နံပါတ်တစ်ဆိုတဲ့ နေရာကိုတောင် ခြိမ်းခြောက်နိုင်တယ် … အဲ့တစ်ချက်ကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားကြည့်ရင် သူတို့ဘက်က ရက်စက်သင့်လည်း ရက်စက်လာမှာပဲ …” </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save