Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၂၉၃)</h2> <h2 style="text-align: center;">တိတ်ဆိတ်နေတဲ့ အမျိုးသား </h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>အမျိုးသမီး နှစ်ဦးမှာ တိတ်ဆိတ်လျက်သာ ရှိနေသည်။ </p> <p> </p> <p>နင်ချဲ့က သူမ၏ ထိုင်ခုံနောက်ကျောကို မှီလိုက်ပြီး စီးကရက် တစ်လိပ်ကို မီးညှိလိုက်၏။ ခြေထောက်ကိုလည်း ချိတ်ထားပြီး သွယ်လျ ရှည်လျားသည့် ခြေတံတို့က ဆက်စီဆန်ပြီး အနည်းငယ်လည်း အရိုင်းဆန်နေသည်။ </p> <p> </p> <p>“ ငါ ဟိုတယ်ရဲ့ လုံခြုံရေးနက်ဝေါ့ထဲ နည်းနည်းဟက်ဝင်ကြည့်ပြီး နင်ပြောတဲ့ ဂျပန်ကလူကို တစ်ချက် စစ်ဆေးကြည့်လိုက်မယ် … ဒီတိုင်း တိုက်ဆိုင်တာမျိုးလည်း ဖြစ်ရင် ဖြစ်လောက်မှာပါ ….”</p> <p> </p> <p>ချိုးယွီလော့ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “ ဖြစ်နိုင်တယ် …. ဒါပေမယ့် မဖြစ်နိုင်လောက်ဘူး … တကယ်လို့ သူက သံသယ ဖြစ်ဖို့ကောင်းနေတယ်ဆိုရင်တော့ သူ့ကို သတိထား စောင့်ကြည့်ရမှာပဲ …” </p> <p> </p> <p>“ အိုကေ … လုပ်လိုက်ကြတာပေါ့ …” </p> <p> </p> <p>သူတို့တွေ မသိလိုက်ခင်မှာပဲ ညနေခင်း ငါးနာရီ ထိုးသွားခဲ့လေပြီ။ </p> <p> </p> <p>ချိုးယွီလော့နှင့် နင်ချဲ့တို့၏ စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုကလည်း အဆင်ပြေပြေနှင့် တိုးတက်မှု ရှိနေခဲ့၏။ </p> <p> </p> <p>ဟိုတယ်ဝင်ပေါက်ဝတွင် လင်းရီ မြင်တွေ့ခဲ့သည့် အာရှသားက အချက်အလက်များအား အတည်ပြုပြီးနောက်တွင် တကယ်လည်း ဂျပန်က ဖြစ်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ </p> <p> </p> <p>သို့ပေမယ့် ဟိုတယ်၌ နေထိုင်နေသူက ၎င်းတို့နှစ်ဦး အပြင်ကို အခြား အမျိုးသမီး တစ်ဦးလည်း ရှိနေပြန်သည်။ သူတို့သုံးဦးက ကြံရာပါတွေလားဆိုတာကိုတော့ သေချာရှင်းလင်းခြင်း မရှိသေးချေ။ </p> <p> </p> <p>ခြောက်နာရီကျော်အချိန်လောက်မှာပဲ လော့ချီ၊ စွေ့ချန်နှင့် ကျန်းချောင်ယွဲ့တို့ သုံးဦးသား ဆိုင်ထဲသို့ ရောက်လာခဲ့ကြ၏။ </p> <p> </p> <p>“ လောင်ကျောက်ရော ဘယ်မှာလဲ .. ဘာလို့ မင်းတို့နှစ်ယောက်တည်းလဲ ….” </p> <p> </p> <p>လော့ချီက လင်းရီကို တောက်ပသည့် အပြုံးမျက်နှာဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီး “ ခေါင်းဆောင် … ရှင့်နှုတ်က အတော်လေး စီးတယ်လို့ထင်တယ် …. လောင်ကျောက်က အခုဆိုရင် ကားလ်ဘားနဒ်ရဲ့ အမြင်ကို ဖမ်းစားသွားနိုင်လို့ ဘားမှာ အတူသောက်ဖို့ ဖိတ်ခံလိုက်ရတယ် … ဟိုဘက်က ကာစီနို အတူသွားဖို့တောင် အရိပ်အမြွက်တွေ ပြနေသေးတယ် …” </p> <p> </p> <p>“ ဖွီး …..” </p> <p> </p> <p>လင်းရီ သောက်လက်စရေများ မှုတ်ထုတ်မိသွားခဲ့သည်။ </p> <p> </p> <p>“ စိတ်ချ ခေါင်းဆောင်လင်း … ကျွန်မတို့တွေ မကြာခင် မစ်ရှင်ပြီးမြောက်တော့မယ်လို့ ခံစားနေရတယ် ….”</p> <p> </p> <p>“ ဒီမစ်ရှင်က ဘယ်လိုပဲ ဖြစ်လာပါစေ ၊ ပြန်ရောက်သွားတဲ့အချိန်ကျရင်တော့ လောင်ကျောက်အတွက် ဆုတံဆိပ်တောင်းပေးရမယ် … ဒါကြီးက သောက်ကျိုးနည်း ခဲယဉ်းလွန်းတယ် …..” </p> <p> </p> <p>ချိုးယွီလော့နှင့် နင်ချဲ့တို့မှာ မတတ်နိုင်ဘဲ ရယ်မောမိသွားခဲ့ကြသည်။ အုပ်စုက တကယ်ပဲ ထင်မှတ်မထားသည့် အရာများကို ပြုလုပ်ပြနိုင်ခဲ့လေသည်။ </p> <p> </p> <p>“ သူတို့ရဲ့ နောက်ခြေလှမ်းက ဘာတဲ့လဲ ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ ဒီည ဇီးကွက်ဘားလို့ ခေါ်တဲ့ နိုက်ကလပ်ကို သွားနေကြတယ် …. ဒေသတွင်းမှာ အလှအပတွေ စုဝေးတဲ့ နေရာလို့လည်း နာမည်ကြီးတယ် … ကြားမိတာတော့ ဘားနဒ်က အဲ့မှာ အစု ရှယ်ယာ ရှိထားတယ် ဆိုလားပဲ ….” လော့ချီက တစ်ချက် ရယ်ပြီး ပြောလိုက်၏။ </p> <p> </p> <p>“ ငါတော့ လောင်ကျောက်အတွက် အတော်လေးကို စိတ်မကောင်း ဖြစ်နေမိပြီ …” စွေ့ချန် ရယ်မောရင်း ဖြည့်စွက်ပြောလိုက်၏။ “ ဒီကောင် ခုတလော ယွီစီယင်ကို လိုက်နေတာ … ဒီအကြောင်း ကြားရင် သူ ဘယ်လိုတုံ့ပြန်မလဲ သိချင်မိသား ….” </p> <p> </p> <p>“ ဟုတ်သားပဲ အစ်ကိုချန် … ရှင် ကျွန်မကို သတိပေးလိုက်တာပဲ … ဒီအကြောင်းကို အစ်မယွီသိအောင် ပြောပြသင့်တယ် … သူလည်း ပျော်လို့ရတာပေါ့ ….” </p> <p> </p> <p>“ ပေါက်ကရလုပ်နေတာတွေ တော်ပြီ … ဒီည မစ်ရှင်ကို အာရုံစိုက်ထားကြစို့ ….” လင်းရီ ပြောလိုက်ပြီး “ အရင်ဦးဆုံးအနေနဲ့ ငါတို့ ရုပ်ဖျက်ကြမယ် ….” </p> <p> </p> <p>“ ပြဿနာ မရှိဘူး … ငါနဲ့ လွှဲထားလိုက် ….” </p> <p> </p> <p>နင်ချဲ့က ရုပ်ဖျက်ရာ၌ ကျွမ်းကျင်သူ တစ်ဦး ဖြစ်၏။ နာရီဝက်အတွင်းမှာပဲ လင်းရီနှင့် စွေ့ချန်တို့၏ သွင်ပြင်ကို မတူခြားနားသည့် လူတစ်ယောက် ဖြစ်အောင် ပြောင်းလဲပေးလိုက်နိုင်လေသည်။ အတော်လေးကို ရင်းနှီးသည့် လူများကလွဲ၍ သူတို့နှစ်ဦးကို မှတ်မိဖို့ဆိုသည်မှာ ဖြစ်နိုင်မှာ မဟုတ်ချေ။ </p> <p><br />  </p> <p>အားလုံး အဆင်သင့် ဖြစ်သည်နှင့် လေးယောက်သားမှာ ဇီးကွက်ဘားသို့ ကားဖြင့် ထွက်လာခဲ့ကြသည်။ </p> <p> </p> <p>အချိန်က ဖြည်းညင်းနှေးကွေးစွာ ကုန်ဆုံးနေသည့် ဤမြို့လေးတွင် ညချမ်းအချိန်အခါဟူသည် ဟွာရှရှိ တတိယ သို့မဟုတ် စတုတ္ထအဆင့် မြို့လောက်လေးပင် စည်ကားခြင်း မရှိပေ။ </p> <p> </p> <p>ဆူညံသံတို့ကလည်း နေရာကွက်ကြား ဖြစ်ပေါ်နေပြီး ကျောက်တုံးတစ်တုံးကို ရေထဲသို့ လွှတ်ချလိုက်သည်နှယ် လှိုင်းကြပ်ခွပ် ဖြစ်ပေါ်စေဖို့ အတော်လေးကို ခက်ခဲလှ၏။ </p> <p> </p> <p>ဘားအပြင်ဘက်တွင် နူးညံ့သည့် တေးဂီတသံက ဖျော်ဖြေနေပြီး လင်းရီတို့ လေးဦးလုံး ကားထဲတွင် ထိုင်နေကာ ရံဖန်ရံခါ၌ လက်ချင်းတွဲထားကြသည့် အမျိုးသားတို့ ဖြတ်သွားဖြတ်လာ ပြုနေသည်အား မြင်တွေ့နေရသည်။ </p> <p> </p> <p>အမျိုးသမီးများလည်း ရှိပေမယ့် အရေအတွက်ကတော့ အမျိုးသား ဦးရေနှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်မည်ဆိုလျှင် အင်မတန် နည်းပါးလှ၏။ </p> <p> </p> <p>“ အစ်ကိုချန် … ရှင့် အမူအရာက ပုံမှန် မဟုတ်သလိုပဲနော်….” </p> <p> </p> <p>စွေ့ချန် ပြုံးလျက် “ ဗလထွားထွား၊ နှုတ်ခမ်းမွှေးကားကားနဲ့ ဘဲကြီးတွေ ယောက်ျားချင်း ယောက်ျား လက်ချင်းတွဲပြီး ချစ်ကြည်နူးနေကြတဲ့ လူတွေကို မြင်တော့ ငါ့စိတ်ထဲ ဖျားချင်လာလို့ပါ ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ ရှင်တို့လို လူဖြောင့်ကြီးတွေ ဘယ်လိုခံစားနေရမလဲ ကျွန်မ နားလည်တယ် … ဒါပေမယ့် လောင်ကျောက်အကြောင်းကို တွေးကြည့်လိုက်လေ …. အဲ့လိုဆို စိတ်ထဲ နေရ ပိုမကောင်းသွားဘူးလား ….” </p> <p> </p> <p>စွေ့ချန် မည်သို့မျှ မနေနိုင်တော့ဘဲ ကျယ်လောင်စွာ အော်ရယ်မိသွားခဲ့သည်။ </p> <p> </p> <p>“ အဲ့လိုဆိုပြန်တော့လည်း စိတ်ထဲ တကယ် နေလို့ ကောင်းသွားသလိုပဲ ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ တိုင်းပြည်အတွက် သူ့ကိုယ်သူတောင် စဝေးဝံ့တဲ့ သူရဲကောင်းကြီး ကျောက်ဟိုင်အတွက် ဆုတောင်းပေးလိုက်ကြစို့ …” </p> <p> </p> <p>လော့ချီ၏ စကားကြောင့် လင်းရီလည်း ပြုံးယောင်သမ်းသွားခဲ့သည်။ </p> <p> </p> <p>“ ကဲ … မင်းတို့ကောင်တွေ ဒီမှာ နေခဲ့ကြ … ငါတို့ အထဲဝင်ပြီး အခြေအနေ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ဦးမယ် … တကယ်လို့ အပြင်မှာ တစ်ခုခု ဖြစ်လာခဲ့ရင် ငါတို့ကို ချက်ချင်း အသိပေး ဟုတ်ပြီလား ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ အိုကေ ….” </p> <p> </p> <p>လင်းရီ အချက်ပြလိုက်ပြီး စွေ့ချန်လည်း သူ့ကိုယ်သူ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြင်ဆင်၍ ဘားထံသို့ ထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>အမျိုးသား နှစ်ဦး၏ ပူးတွဲထွက်ပေါ်လာမှုကို မည်သူကမျှ အရေးတယူ ပြုမနေကြချေ။ ဇီးကွက်ဘားတွင် ယောက်ျားနှစ်ဦး အတူ ပေါ်လာသည်က မထူးဆန်းသည့် ကိစ္စရပ်ဖြစ်၏။ </p> <p> </p> <p>ဘားအတွင်းဘက်ထဲကို ရောက်တော့ သူတို့တွေ ဘားကောင်တာ၌ ခပ်တည်တည် ဝင်ထိုင်လိုက်ကြပြီး ဘီယာနှစ်ခွက်မှာကာ ဘေးဘီဝဲယာကို တစ်ချက် အကဲခတ်လိုက်ကြသည်။ </p> <p> </p> <p>“ ခေါင်းဆောင် … ကျောက်ဟိုင်က ခင်များရဲ့ ဘယ်ဘက်မှာ … ခေါင်းလှည့်လိုက်တာနဲ့ မြင်ရပြီ …” စွေ့ချန်က နားအနားကပ်ပြီး တီးတိုးပြောလိုက်၏။ </p> <p> </p> <p>လင်းရီလည်း ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်တော့ သူ့အနောက်ရှိ ဝိုင်းထဲတွင် လူငါးယောက် ရှိနေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ရွှေအိုရောင် ဆံပင်နှင့် အမျိုးသား တစ်ဦးက အလယ်တွင် ထိုင်နေပြီး ကျန် လေးယောက်ကတော့ သူမ၏ ဘေးတစ်ဖက် တစ်ချပ်စီတွင် ရှိနေကြ၏။ </p> <p> </p> <p>လင်းရီ ဘားနဒ်ကို ချက်ချင်းပဲ သတိပြုမိသွားခဲ့သည်။ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်က သာမန်မျှ ဖြစ်ပြီး မျက်နှာထက်တွင် အရေးအကြောင်း တစ်ချို့နှင့် ခေါင်းထက်တွင်လည်း ဆံပင်တို့က အနည်းငယ်မျှသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။ </p> <p> </p> <p>ငယ်ရွယ်ဆဲ ဆိုသော်လည်း ထိပ်ပြောင်နေပြီး ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>မသိလိုက်ပါဘဲနှင့် လင်းရီနှင့်‌ ကျောက်ဟိုင်တို့ အကြည့်ချင်း ဆုံမိသွားခဲ့ကြသည်။ </p> <p> </p> <p>မျက်လုံးချင်း ဆုံမိတော့ လင်းရီ ရယ်ချင်စိတ်ကို အနိုင်နိုင်ထိန်းရင်း ပြုံးနေသည့် သူ့အမူအရာကို ဖုံးကွယ်ဖို့ရာအတွက် ဘီယာဖန်ခွက်ကို ကောက်မော့လိုက်၏။ </p> <p> </p> <p>ကျောက်ဟန် “ …. “ </p> <p> </p> <p>လူကို ယဉ်ကျေးပြနေတာလား …. </p> <p> </p> <p>ဒီက အဲ့ဒီ ပြုံးနေတဲ့ မျက်ခွက်ကြီးကို မမြင်လိုက်ဘူးလို့ ထင်နေတာလား …. </p> <p><br />  </p> <p>ဒူ ဒူ ဒူ … </p> <p> </p> <p>မကြာမီ လင်းရီ၏ ဖုန်းက တုန်ခါလာခဲ့ပြီး ကျောက်ဟိုင်ထံက မက်ဆေ့ချ်ပို့လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ </p> <p><br />  </p> <p>“ သူတို့ ခဏနေ လောင်းကစား သွားလုပ်ကြတော့မှာ … ကျုပ်စီက သတင်းကို စောင့်နေလိုက် …. သတင်း တစ်ခုခု ရှိလောက်တယ် ….” </p> <p> </p> <p>လင်းရီ နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ ကျောက်ဟန်က ဟန်အမူအရာ မပျက် ရှိနေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ဤ မက်ဆေ့ချ်ကို လျှို့ဝှက် ပေးပို့လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရမည်။ </p> <p> </p> <p>‘ သတင်း ရှိလောက်တယ် ‘ဆိုသည့် စကားနှင့် ပတ်သက်၍ကတော့ ‘ ယနေ့ညတွင် ဖြစ်နိုင်ချေ အလားအလာရှိသည့် အကျိုးအမြတ်တို့အတွက် ကြိုတင် သတိပေးလိုနေဟန်ပင်။</p> <p> </p> <p>စာကို ဖတ်ပြီးနောက် လင်းရီ ရီပလိုင်း မပြန်တော့ဘဲ ဖုန်းကို အိတ်ထောင်ထဲသို့ ပြန်ထည့်ထားလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>ကျန်သည်ကတော့ … ကျောက်ဟိုင်၏ အပိုင်းသာ ဖြစ်၏။ </p> <p><br />  </p> <p>လင်းရီ ရုတ်တရက်ဆိုသလို ဤနေရာရှိ လူတိုင်းက အတော်လေး စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းနေသည်ကို သွားပြီး သတိပြုမိလေသည်။ </p> <p> </p> <p>ဘားနဒ်၏ အထောက်အထားဖြင့်ဆိုပါက အကယ်၍ သူတို့ ဟွာရှတွင် ဖြစ်ခဲ့မည်ဆိုလျှင် ယခုလို လွတ်လပ် ပေါ့ပါးစွာ ဘားသို့လာပြီး အရက်သောက်ဖို့က မည်သို့မျှ ဖြစ်နိုင်မှာ မဟုတ်ချေ။ </p> <p> </p> <p>လျန်ကျင်းမင် သူ့အား တစ်ခါက ပြောပြဖူးသည့် ဥရောပတွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် ဖြစ်ရပ်တစ်ခုကိုလည်း ကွက်ကွက်ကွင်းကွင်း မှတ်မိနေသေးသည်။ </p> <p> </p> <p>အရာရှိ တစ်ဦးက သူ့ TV လိုင်းခွန်ကို ပေးဆောင်ရန် နှစ်ဝက်နောက်ကျသည့်အတွက် ရာထူးနေရာမှ ဖြုတ်ချခံလိုက်ရ၏။ </p> <p> </p> <p>လက်ရှိ ကိစ္စ တော်တော်များများကို ကြည့်ရှုလိုက်တော့ …. အကုန်လုံးက အတော်လေးကို သဘာဝကျကျပဲ ရှိနေလေသည်။ </p> <p> </p> <p>အစိုးရ ထိပ်သီးပိုင်း အရာရှိဆိုသော်ငြားလည်း သာမန်လူပဲသူ၍သာ မှတ်ယူထားကြပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်မှာပဲ လင်းရီ၏ နားထဲသို့ စက်အသံတစ်ခု ဝင်ရောက်လာခဲ့ပြီး ချိုးယွီလော့၏ အသံက ကပ်လျက် လိုက်ပါလာခဲ့သည်။ </p> <p> </p> <p>“ ငါတို့ ဟိုတယ်မှာ တွေ့ခဲ့တဲ့ ဂျပန်တွေ … သူတို့ နှစ်ယောက် အဲ့ထဲကို ဝင်လာပြီ … စောင့်ကြည့်ထားဦး ….” </p> <p> </p> <p>လင်းရီ သူ့နားကြပ်ကို ဖိပြီး သူမ၏ သတင်းစကားကို အသိအမှတ်ပြုကြောင်း ပြသလိုက်၏။ </p> <p> </p> <p>တစ်ချိန်တည်းတွင် စွေ့ချန်က သူ့ဦးခေါင်းကို လှည့်လိုက်ရာ အမျိုးသား တစ်ဦးနှင့် အမျိုးသမီး တစ်ဦးတို့ အထဲ ရောက်လာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ </p> <p> </p> <p>“ ဒီကောင်တွေ ဘားနဒ်ရဲ့ အခြေအနေကို သတိပြုမိပြီး လိုက်လာခဲ့ကြတာ ဖြစ်မယ် ….” </p> <p> </p> <p>သူ့အမူအရာကို ဖုံးကွယ်ဖို့ရာအတွက် လင်းရီ ဘီယာခွက်ကို မော့ရင်း တီးတိုး ပြောလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>“ သူတို့က အဓိက မဟုတ်ဘူး … ဘားထဲက တခြားလူတွေကိုပဲ အာရုံစိုက်ထား …. တစ်ခြား နိုင်ငံတွေနဲ့ ပြင်ပ အင်အားစုတွေပါ ဒီနေရာကို ရောက်ထားပြီး ဖြစ်နေမှာကိုပဲ စိုးရိမ်တယ် ….” </p> <p> </p> <p>“ နားလည်ပြီ ….” </p> <p><br />  </p> <p>နှစ်ယောက်က ဆက်လက်သောက်နေကြရင်း အခြေအနေကို လေ့လာ အကဲခတ်နေခဲ့ကြသည်။ </p> <p> </p> <p>ကံကောင်းစွာဖြင့် သံသယ ဖြစ်ဖို့ကောင်းသူ မည်သူကိုမျှ မမြင်တွေ့ခဲ့ရချေ။ </p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်မှာပဲ သူ့အနောက်တွင် လှုပ်ရှားသည့် အသံဗလံ အနည်းငယ်ကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် တစ်ချက် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ကျောက်ဟန်နှင့် အခြားသူများက မတ်တပ်ထရပ်ပြီး တစ်ဖက်ခြမ်းရှိ လှေကားထစ်သို့ လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့ကြသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ </p> <p> </p> <p>“ ခေါင်းဆောင် ….” </p> <p> </p> <p>“ မလောနဲ့ ….” </p> <p> </p> <p>စကားဆုံးအောင် ပြောပြီးနောက် လင်းရီက အဖျော်ဆရာကို ကြည့်ပြီး “ ကိုယ့်လူ … မင်းတို့ဆီမှာ မြေအောက်ခန်းတွေ မရှိဘူးလား … မဟုတ်လည်း တခြား ပျော်လို့ ရမယ့် နေရာလေးပေါ့ ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ ဒါပေါ့ …. ရှိတာပေါ့ ….” အဖျော်ဆရာက လင်းရီနှင့် စွေ့ချန်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး သိနေပါတယ်ဟူသော အပြုံးမျိုးဖြင့် “ ငါတို့ဘားရဲ့ မြေအောက်ခန်းမှာ စုံတွဲတွေ စိတ်ပြေလက်ပျောက် အပန်းဖြေလို့ ရတယ် … တကယ်လို့ လူကြီးမင်းတို့နှစ်ယောက်က အနားယူချင်တယ်ဆိုရင် အောက်ကိုဆင်းသွားလိုက် … အချုပ်ခန်း ဘာညာ ပစ္စည်းကိရိယာတွေလည်း စုံတယ် ….” </p> <p><br />  </p> <p>လင်းရီ “ …. “ </p> <p> </p> <p>စွေ့ချန် “ ….. “ </p> <p> </p> <p>“ ခေါင်းဆောင် ခင်များ …. စအိုကင်ဆာကိုတော့ ကုသ‌ပေးနိုင်တယ်မလား …” </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save