Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၂၉၄)</h2> <h2 style="text-align: center;">ထက်ရှတဲ့ အာရုံခံစားမှု …</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>“ ငါ … ငါ အကောင်းဆုံးတော့ ကြိုးစားပေးမယ် ….” </p> <p> </p> <p>လင်းရီ နှုတ်ခမ်းကိုက်လိုက်ပြီး နောက်ထပ် ဘီယာတစ်ကျိုက် မော့ချလိုက်၏။ </p> <p> </p> <p>“ ဘော့စ် …. ခင်များလည်း သက်တောင့်သက်သာ မဖြစ်သလို ခံစားနေရတယ်မလား ….” </p> <p> </p> <p>“ အင်း ….” လင်းရီ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ </p> <p><br />  </p> <p>“ မဖြစ်ဘူးဆိုရင်တောင် အသံထွက်တော့ မရယ်မိစေနဲ့ …” </p> <p> </p> <p>“ အိုကေ … ငါ ခဏလောက်တော့ အောင့်ထားလိုက်ဦးမယ် ….” </p> <p> </p> <p>လင်းရီ သူ့မျက်နှာအမူအရာကို ပို၍ လေးလေးနက်နက်ဖြစ်အောင် ထိန်းညှိလိုက်သည်။ ထို့နောက် စွေ့ချန်ကို အကြည့်တစ်ချက်ပေးပြီး နှစ်ယောက်အတူ အောက်ဘက်သို့ ဆင်းလာခဲ့ကြ၏။ </p> <p> </p> <p>ဘားတွင် ငကြောင်များလည်း ရှိမနေသလို ကြောင်တောင်တောင်နိုင်သည့် စည်းမျဉ်းများလည်း ရှိမနေချေ။ </p> <p> </p> <p>အချို့တော့ နေရာများကဲ့သို့ ကိုယ်သွားလို့ ရသည့် နေရာများ ရှိသလို ၊ သွား၍ မရသည့် နေရာများလည်း ရှိသည်။ </p> <p> </p> <p>ဘား၏ ရုံးခန်း ဧရိယာ တစ်ဝိုက်ကလွဲ၍ အခြားနေရာတိုင်းကို ကတ်စတန်မာများအား သွားလာခွင့် ပြုထားသည်။ </p> <p> </p> <p>ကိုယ်က မင်းဆွေမင်းမျိုး ဖြစ်နေသောကြောင့် ၊ ဒါမှမဟုတ် ပျံကျ ဈေးသည်ဖြစ်နေသောကြောင့် ဟူသော ခွဲခြားသည့် စည်းမျဉ်းတို့ ဤနေရာတွင် မရှိချေ။ </p> <p> </p> <p>နှစ်ယောက်က ဘား၏ မြေအောက်ခန်းဘက်သို့ ထွက်လာခဲ့ပြီး အောက်နေရာက အပေါ်ဘက်ထပ် ပို၍ ဆူညံသံနည်းသည်ကို သတိပြုထားမိ၏။ </p> <p> </p> <p>အလယ်တွင် ဖျော်ဖြေရေးနှင့် ပတ်သက်သည့် အချို့သော အရာများ ရှိသော်လည်းပဲ ရိုးရှင်းပြီး တိတ်ဆိတ်သည့် ကစားနည်းများဖြစ်သည့် darts and frisbees ကဲ့သို့ ရိုးရှင်းပြီး တိတ်ဆိတ်သည့် ကစားနည်းများပင်။ သို့ပေမယ့် ဤနေရာတွင် လင်းရီ စိတ်ကူးထားသည်ထက် ကျော်လွန်နေသည်က ယောက်ျားမိန်းမ စုံတွဲတစ်ချို့ကိုလည်း မြင်တွေ့နေရပြီး အများစုကတော့ လိင်တူစုံတွဲများသာ ဖြစ်လေသည်။ </p> <p>( Darts and frisbees - အရက်သောက်ရတဲ့ ဂိမ်းတစ်မျိုးပါပဲ)</p> <p> </p> <p>တစ်ချို့နေရာများတွင် ဗလကောင်းကောင်း၊ ရုပ်ဖြောင့်ဖြောင့် နှုတ်ခမ်းနီမလေးတို့ တန်းတန်းစွဲဖြစ်လောက်သည့် ရုပ်ရည်ရူပကာနှင့် ယောက်ျားကြီးများက တစ်ယောက်ကိုယ်တစ်ယောက် ပွေ့ဖက် နမ်းရှုံ့နေကြ၏။ ထိုမြင်ကွင်းကိုမြင်တော့ စွေ့ချန်၏ အရေပြားတွင် ကြက်သီးမွေးညှင်းတို့ ထောင်ထလာသည်။ </p> <p> </p> <p>သူတို့ နှစ်ဦး၏ ရောက်ရှိလာသည်ကိုလည်း မည်သူကမျှ ဂရုစိုက်မနေကြချေ။ </p> <p> </p> <p>လူတိုင်းက နှစ်ယောက်တည်းကမ္ဘာတွေ ဖြစ်နေကြပြီး အပြင်လူများကို ဂရုစိုက်ဖို့အတွက် သူတို့မှာ အာရုံရှိမနေချေ။ </p> <p> </p> <p>နှစ်ယောက်မှာ လွတ်သည့် ထိုင်ခုံနေရာတစ်ခုသို့ ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင် အခြေအနေကို တစ်ချက် အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ကြသည်။ </p> <p> </p> <p>အလယ်တွင် ကျယ်ဝန်းသည့် ခန်းမကြီးအပြင် ဘေးနားဝန်းကျင်၌ အခန်းခြောက်ခန်းလည်း ရှိ၏။ သို့ပေမယ့် မျက်လုံး အမြင်ရှိသူတိုင်း ထိုအချင်းအရာက မည်သည့်အတွက် ထားရှိသလဲဆိုတာကို ခန့်မှန်း နိုင်လေသည်။ </p> <p> </p> <p>လင်းရီ စိတ်ထဲ တွေးတောမိလိုက်၏။ </p> <p> </p> <p>ကျောက်ဟန်ကတော့ အခုချိန်လောက်ဆို ဘောင်းဘီ ချွတ်နေလောက်ပြီ ထင်တယ်...</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်မှာပဲ လင်းရီ၏ ဖုန်းက တုန်ခါလာသည်။ </p> <p> </p> <p>ကျောက်ဟန်ထံက မက်ဆေ့ချ်ဖြစ်၏။ </p> <p> </p> <p>ရိုးရှင်းသည့် ဂဏန်း နံပါတ်နှစ်ခုမျှပင်။ “ 01 “ </p> <p> </p> <p>လင်းရီ ဘေးဘီကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့ညာဘက်ခြမ်းရှိ အခန်းက အကြီးဆုံး တစ်ခု ဖြစ်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ </p> <p> </p> <p>တောက် တောက် တောက် … </p> <p> </p> <p>လင်းရီ၏ လက်ညှိုးက လက်မောင်းတင်ခုံကို စည်းချက်ကျကျ ရိုက်ခတ်နေသည်။ </p> <p> </p> <p>အကယ်၍ ထင်မှတ်ထားသည့် အရာများသာ ဖြစ်မလာဘူးဆိုပါက သူတို့တွေ အထဲတွင် လောင်းကစား လုပ်နေခြင်းသာ ဖြစ်ရမည်။ သတင်းအချက်အလက်များ တူးဆွနိုင်ခြင်း ရှိမရှိကတော့ ကျောက်ဟန်၏ အစွမ်းအစပေါ်မှာပဲ မူတည်လေသည်။ </p> <p> </p> <p>“ ခေါင်းဆောင် ….” </p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်မှာပဲ စွေ့ချန်က တစ်စုံတစ်ရာကို တီးတိုးပြောလာခဲ့၏။ </p> <p> </p> <p>သူ့အကြည့်များနောက် လိုက်ပါကြည့်ရှုလိုက်တော့ ဂျပန်နှစ်ယောက်ကလည်း အောက်သို့ ဆင်းလာခဲ့ပြီး သူတို့နှင့် မလှမ်းမကမ်းတစ်နေရာတွင် ထိုင်ချလိုက်သည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>သို့ပေမယ့် ဂျပန် နှစ်ယောက်က သူတို့ရှိသည့် နေရာဘက်ခြမ်းသို့ ရံဖန်ရံခါ အကြည့်ရောက်နေသည်ကို သတိထားမိသည်။ </p> <p> </p> <p>လင်းရီ တစ်ခုခု မူမမှန်သည်အား ရေးတေးတေး ခံစားမိလိုက်၏။ </p> <p> </p> <p>“ သွားစို့ … ငါတို့ သံသယ ဝင်ခံနေရပြီ …. နင်ချဲ့နဲ့ သူ့အသင်းကိုပဲ လွှဲထားလိုက်တော့ …” </p> <p> </p> <p>လင်းရီကဲ့သို့ အာရုံထက်မြက်ခြင်း မရှိလှသည့် စွေ့ချန်ကတော့ လင်းရီ ပြောသည့်အတိုင်း နားထိုင်ပြီး သူ့အနောက်က လိုက်ထွက်လာခဲ့လေသည်။ </p> <p><br />  </p> <p>“ ခေါင်းဆောင် … ဘာလို့ထွက်လာခဲ့တာလဲ … ရှင်လိုချင်တဲ့ သတင်းရလာခဲ့လို့လား ….” </p> <p> </p> <p>“ အဲ့ ဂျပန်နှစ်ယောက်က ငါတို့ရဲ့ အထောက်အထားတွေကို သံသယ ရှိနေပြီ … စိတ်ချရအောင် မင်းနဲ့ နင်ချဲ့တို့ သွားလိုက် … သူတို့အခု မြေအောက်ခန်းက အခန်း 01 မှာ … သေချာလေး စောင့်ကြည့်ထားဦး ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ လောင်ကျောက်ကိုက ဘယ်လိုလုပ်မှာ … သူ အခု ဘယ်လိုဖြစ်နေပြီလဲတဲ့ …..” </p> <p><br />  </p> <p>“ သူ့ အတွင်းခံ ဘောင်းဘီတွေ ချွတ်ပြီးလောက်ပြီ နေမှာပေါ့ … ဘယ်အတိုင်းအတာ အထိ တိုးတက်နေပြီလဲဆိုတာကတော့ … ငါလည်း ပြောမပြတတ်ဘူး …” </p> <p> </p> <p>ဖူး …. </p> <p> </p> <p>လော့ချီ မတတ်နိုင်ဘဲ ရယ်မောမိသွားခဲ့သည်။ </p> <p><br />  </p> <p>“ အိုကေ အိုကေ … အစ်မနင်က အခု လာနေပြီ …” </p> <p> </p> <p>“ နှစ်ယောက် သိုသိုသိပ်သိပ် လုပ်ဖို့လည်း သတိရဦး ….” </p> <p> </p> <p>“ ပြဿနာ မရှိဘူး … အမျိုးသားတွေထက်စာရင် အမျိုးသမီးတွေက ကွဲပြားတယ်လေ …” </p> <p> </p> <p>ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် လော့ချီက နင်ချဲ့၏ လက်မောင်းကို တွဲလိုက်ပြီး သူမ၏ ပါးကိုပင် သဘာဝကျကျ နမ်းရှုံ့လိုက်သေး၏။ နင်ချဲ့ကတော့ မည်သို့သော တုံ့ပြန်မှုကိုမျှ ပြမလာခဲ့ချေ။ </p> <p> </p> <p>“ မြန်မြန်လစ် … ဒီလာပြီး ငါ့ကို ဖျားချင်လာအောင် မလုပ်စမ်းနဲ့ ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ မဟုတ်သေးပါဘူး … ဒီတိုင်း နမ်းတာလေးတင်ကို ဘာတွေ ရွံစရာပါလို့ ….” လော့ချီက လင်းရီကို ကြည့်လိုက်ပြီး “ ခေါင်းဆောင်ကြည့်ရတာ နှစ်ဆင့်ပစ်တဲ့ မီးပန်းတွေနဲ့ တစ်ခါမှ မကစားဖူးဘူး ထင်ပါရဲ့ … ကျစ် ကျစ် .. စိတ်မကောင်းလိုက်တာ ….” </p> <p> </p> <p>လင်းရီ “ …. “ </p> <p> </p> <p>“ နင်တို့နှစ်ယောက် ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ပြုမူကြစမ်း …” ချိုးယွီလော့က ဝင်ပြောလာခဲ့ပြီး “ အထဲကို အမြန်ဝင်တော့ …. အရေးကြီး ကိစ္စလုပ်နေချိန်မှာ ကပြက်ကချော်တွေ လျှောက်မလုပ်စမ်းနဲ့ ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ အိုကေ ….” </p> <p> </p> <p>အမျိုးသမီး နှစ်ဦးက သူတို့ကိုယ်သူတို့ သပ်ရပ်အောင် ပြုလုပ်ပြိး ဘားထဲသို့ ဝင်သွားခဲ့ကြသည်။ </p> <p><br />  </p> <p>“ ခေါင်းဆောင် … အဲ့ဒီ ဂျပန်နှစ်ယောက်က ဘားနဒ်အပေါ် လှုပ်ရှားလာမယ်လို့ ထင်လား ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ ပြောရခက်တယ် ….” လင်းရီ ပြန်ဖြေလိုက်ပြီး “ ငါတို့လက်ထဲ အခု ရထားတဲ့ သတင်းအချက်အလက်တွေက အတော်လေး နည်းတယ် … ဂျပန်တွေအတွက်လည်း ထူးမခြားနားလောက်ပဲ … တကယ်လို့ သူတို့သာ အချိန်အတော်ကြာတဲ့အထိ အသုံးဝင်တဲ့ သတင်းအချက်အလက်တွေ မရဘူးဆိုရင် အကြမ်းနည်း သုံးလာနိုင်တယ် … ဘာပဲဆိုဆို ဒါက နိုင်ငံသေးသေးလေးပဲလေ …ပြီးတော့ ဂျပန်က လုံးဝ သူတို့ရဲ့ အထက်စီးမှာ ရှိတယ် ….” </p> <p> </p> <p>“ ဒါဆိုရင် ကျုပ်တို့က ဂျပန်တွေကို လဲကျသွားအောင် ထိုးနှက်ပေးသင့်တာပေါ့ …” </p> <p><br />  </p> <p>“ အဲ့တာကတော့ ငါတို့ ကျောက်ဟန်ဆီက ရလာမယ့် သတင်းတွေ အပေါ် မူတည်တယ် …” လင်းရီ လေးနက်တည်ကြည်စွာ ပြောလိုက်ပြီး “ လက်ရှိ ငါတို့ မှီခိုလို့ရတာ သူတစ်ယောက်တည်း ရှိတာပဲ ….” </p> <p> </p> <p>အချိန်က တစ်စက္ကန့်ချင်း တစ်စက္ကန့် ရွေ့လျားနေပြီး မကြာမီမှာပဲ ည ဆယ်နာရီ ကျော်သွားခဲ့၏။ ကျောက်ဟန်နှင့် ဘားနဒ်တို့ ဘားထဲက အတူ ထွက်လာသည်။ </p> <p> </p> <p>ကျောက်ဟန်က အဆင်ပြေနေသော်လည်းပဲ ဘားနဒ်ကတော့ မျက်နှာတစ်ပြင်လုံး နီရဲနေကာ သူ့လက်နှင့် ခြေထောက်များ ဝှေ့ယမ်းနေခဲ့၏။ သူ့ကြည့်ရသည်မှာ အတော်လေး ပျော်ရွှင်ဝမ်းမြောက်နေဟန်ပင်။ သို့ပေမယ့် ထိုအချိန် အခိုက်အတန့်တွင် သူတို့ နှစ်ဦးတည်းသာ ရှိနေပြီး အခြားသူများကိုတော့ မမြင်တွေ့ရချေ။ </p> <p> </p> <p>သူတို့ ထွက်လာခဲ့ပြီးနောက် ကျောက်ဟန်က လင်းရီနှင့် အခြားသူများ ရှိနေရာ ကားဘက်သို့ လှည့်ကြည့်၍ လိုက်လာခဲ့ဖို့ရာ အချက်ပြလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>ကားထဲရှိ လူများက သူ၏ အချက်ပြမှုကို သတိပြုမိလိမ့်မည်ဖြစ်ကြောင်း ကျိန်းသေသည်။ မဟုတ်ဘူးဆိုလျှင်လည်း ကျုံးဝေ့တပ်ဖွဲ့ထဲက ထွက်သွားသင့်၏။ </p> <p> </p> <p>“ ခေါင်းဆောင် … သွားကြစို့ ….” </p> <p> </p> <p>“ ခဏလေး …. အလျင်မလိုနဲ့ဦး ….” လင်းရီ စွေ့ချန်ကို ဟန့်တားလိုက်ပြီး တီးတိုးပြောလိုက်၏။ </p> <p> </p> <p>“ ဂျပန်က နှစ်ယောက်လည်း သူတို့နောက်မှာ ပါလာလောက်တယ် …. သူတို့ကို စောင့်ကြည့်လို့ရအောင် နည်းနည်းလောက် ထပ်စောင့်လိုက် …” </p> <p> </p> <p>“ မဟုတ်လည်း ငါ နင်နဲ့ သွားပေးလို့ ရတယ်နော်….” ချိုးယွီလော့က အကြံပြုပေးလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>“ ငါ့ မျက်နှာက ပိုပြီး လူသိနည်းတယ် ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ အဲ့လိုလည်း အလုပ်ဖြစ်တယ် ….” </p> <p> </p> <p>လင်းရီ ခန့်မှန်းထားသည့်အတိုင်း များမကြာမီ၌ အမျိုးသား နှစ်ဦး ထွက်လာခဲ့ပြီး ဘားအပြင်ဘက်သို့ ရောက်သည်နှင့် ကျောက်ဟန်နှင့် ကားလ်ဘားနဒ်တို့ထံ တစိုက်မတ်မတ် နောက်ယောင်ခံလိုက်လာသည်။ </p> <p> </p> <p>စွေ့ချန် နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ပြီး လင်းရီ၏ အမြော်အမြင်ကြီးမှုကို လေးစားမိသွားခဲ့သည်။ </p> <p> </p> <p>လုံခြုံလောက်သည့် အကွာအဝေးကို ရောက်တော့ လင်းရီနှင့်ချိုးယွီလော့တို့ ကားထဲက ထွက်လာခဲ့ကြ၏။ </p> <p> </p> <p>ချိုးယွီလော့က သူမ၏ ကော်လံကို မြင့်မြင့်ဆွဲတင်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်နှာတစ်ဝက်နီးပါးလောက်ကိုပင် ဖုံးအုပ်သွားခဲ့သည်။ </p> <p> </p> <p>စီးထားသည့် ဒေါက်မြင့်ဖိနပ်မှလည်း စည်းချက်ညီညီ အသံထွက်ပေါ်နေပြီး လင်းရီ၏ လက်မောင်းကို သဘာဝကျကျ တွဲ၍ ရင်ခွင်ထဲ ရောက်ရှိနေသည့် ကလေးလေး တစ်ဦးနှယ် ပြုမူနေသည်။ သံသယ ဖြစ်ဖွယ်ရာ မည်သည်ကိုမျှ မမြင်တွေ့ရချေ။ </p> <p> </p> <p>“ ဒီတစ်ခေါက်လည်း မင်းငါ့ကို အခွင့်ကောင်း ယူပြန်ပြီ … ပြန်ရောက်ရင် ဒီကိစ္စ သေချာရှင်းမှ ရတော့မယ် ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ အဲ့အစား နင့်ကိုယ်နင်ပဲ ကောင်းကောင်း အနားပေးစမ်းပါ …. မိန်းမတွေ အများကြီးက နင့်ကို စောင့်နေကြတာ ကိုယ့်ကိုယ်ကို အပင်ပန်း မခံချင်စမ်းနဲ့ ….” </p> <p> </p> <p>လင်းရီ “ …. “ </p> <p> </p> <p>“ သွားစို့ … သူတို့ကြည့်ရတာ အရှိန်မြင့်လိုက်သလိုပဲ ….” </p> <p> </p> <p>ချိုးယွီလော့က လင်းရီ၏ လက်မောင်းကို တွဲထားရင်းဖြင့် ခြေလှမ်းကို ခပ်သွက်သွက်လျှောက်လိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>“ သူတို့နှစ်ယောက် ကြည့်ရတာ လှုပ်ရှားဖို့ကို မစောင့်နိုင်တော့သလိုပဲ ….” </p> <p> </p> <p>လင်းရီ ရေရွတ်ရင်းဖြင့် ဂျပန်နှစ်ယောက် အနောက်မှ နီးကပ်စွာ လိုက်ပါနေသည်။ </p> <p> </p> <p>ချိုးယွီလော့က ဘေးဘီဝဲယာကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး တီးတိုးဆိုလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>“ ကျောက်ဟန် ကြည့်ရတာ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိနဲ့ ဘားနဒ်ကို လူကွယ်တဲ့ နေရာ ခေါ်သွားနေသလိုပဲ … ငါတို့ဖို့ အခွင့်အရေးကောင်း ဖန်တီးပေးနေတယ်နဲ့တူတယ် ….” </p> <p> </p> <p>လင်းရီ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “ သူလည်း အနောက်က နှစ်ယောက်ကို သတိထားမိလောက်တယ် … ငါတို့ဘက်ကတော့ အရင် မလှုပ်ရှားသေးဘူး … အဲ့ ဂျပန်က နှစ်ယောက် ဘာလုပ်မလဲဆိုတာ အရင် စောင့်ကြည့်ကြတာပေါ့ … ပြီးတော့မှပဲ မီးစင်ကြည့်ကကြမယ် ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ အိုကေ ….” </p> <p> </p> <p>ကျောက်ဟန်၏ ဦးဆောင်မှုအောက်တွင် အမျိုးသား နှစ်ဦးက လက်ချင်း ချိတ်လျက် မီးရောင် သိပ်မမြင်ရသည့် လမ်းကြားလေး တစ်ခုအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။ </p> <p> </p> <p>မလှမ်းမကမ်းတစ်နေရာတွင် အိမ်ခြေရာမဲ့ တစ်ဦးက သီချင်းသီဆိုနေပြီး ဆိုးရွားစွာ အေးစက်လှသည့် ဆောင်းဥတုထဲ လူသားတစ်ဦး၏ နွေးထွေးမှုတို့ကို ခံစားမိစေလေသည်။ </p> <p> </p> <p>ထို့ပြင် အနှီ အချိန်အခိုက်အတန့်မှာပဲ ဂျပန် နှစ်ယောက်က သူတို့၏ ခြေလှမ်းများကို မြန်ဆန်လိုက်ကာ ကျောက်ဟန်နှင့် ဘားနဒ်တို့ထံ ပြေးဝင်လိုက်ကြ၏။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save