Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၂၉၅)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဘားနဒ်၏ ဖိတ်ကြားမှု </h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>နှစ်ယောက်က သူတို့၏ အမြန်နှုန်းကို ရုတ်ချည်း မြင့်တင်လိုက်ကြသည့်အတွက် စက္ကန့်ပိုင်း အတွင်းမှာပဲ ဘားနဒ်တို့ကို လိုက်မီသွားခဲ့လေသည်။ </p> <p> </p> <p>သူ့ပခုံးကို အနောက်မှ တစ်စုံတစ်ဦးက လာပုတ်သည်ကို ခံစားမိတော့ ဘားနဒ် နောက်လိုက်ကြည့်ရာ မရင်းနှီးသည့် အာရှသား နှစ်ဦးကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ </p> <p> </p> <p>“ မင်းတို့က ဘယ်သူတွေလဲ ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျုပ်တို့နဲ့ လိုက်ခဲ့ပေးပါ … ခင်များကို မေးစရာ ရှိတယ် ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ ဟာသပဲ …. ဝေးဝေးသွားစမ်းပါကွာ ….” </p> <p> </p> <p>ဘားနဒ် ထို နှစ်ယောက်ကို ရွံရှာ စက်ဆုပ်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့မျက်လုံးထဲတွင် အထင်သေးမှုတို့ ပြည့်နှက်နေသည်။ </p> <p> </p> <p>“ ခင်များက မပူးပေါင်းပေးချင်ဘူးဆိုမှတော့ ကျုပ်တို့ဘက်ကလည်း စိတ်မကောင်းပါဘူးလို့ ပြောရတော့မှာပဲ ….” </p> <p> </p> <p>ဂျပန်နှစ်ယောက်က စကား လေကုန်ခံမနေတော့ဘဲ ဘားနဒ်၏ လက်မောင်းကို တိုက်ရိုက် ဆုပ်ကိုင်လိုက်ကာ အတင်းအကြပ် ခေါ်သွားဖို့ ဟန်ပြင်သည်။ </p> <p><br />  </p> <p>“ ခွေးမသား ….” </p> <p> </p> <p>ဘားနဒ် ကျိန်ဆဲလိုက်၏။ ထိုအချိန်မှာပဲ အနက်ရောင် မာစီးဒီး တစ်စင်းက သူတို့ရှေ့တွင် ထွက်ပေါ်လာသည်။ </p> <p> </p> <p>ကားတံခါး ပွင့်ဟလာခဲ့ပြီး အမျိုးသား လေးယောက်က မြန်မြန်ဆန်ဆန် ထွက်လာခဲ့ကာ ဘားနဒ်ရှေ့တွင် မားမားမတ်မတ် ရပ်တည်လာခဲ့ကြသည်။ </p> <p> </p> <p>လင်းရီနှင့် ချိုးယွီလော့တို့က မလှမ်းမကမ်းတွင် ရောက်ရှိနေရင်း ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်တော့ သူတို့၏‌ ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားခဲ့ကြသည်။ ဘားနဒ်၏ ဘော်ဒီဂတ်များ ရုတ်ချည်း ရောက်ချလာလိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်မထားခဲ့ပါချေ။ </p> <p> </p> <p>နိုင်ငံအသေးစားလေး ဆိုသော်လည်းငြားလည်း ပေါ့သေးသေးတော့ သွားတွက်၍ မရပေ။ </p> <p> </p> <p>ဂျပန်တစ်ယောက်က ဘားနဒ်၏ လက်ကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး သူ့အမူအရာကလည်း လေးနက်လာသည်။ </p> <p> </p> <p>သူ့ အဖော်နှင့် အကြည့်ချင်း ဖလှယ်ပြီးနောက် ချက်ချင်းပဲ စတင် လှုပ်ရှားတော့သည်။ </p> <p> </p> <p>လင်းရီ၏ ရှုထောင့်မှ ကြည့်မည်ဆိုလျှင် ဤသည်က အတော်လေး သဘာဝကျသည့် တုံ့ပြန်မှု ဖြစ်၏။ လက်ရှိ အခြေအနေတွင် ရှင်းပြချက်တို့က သိပ်ကို အားနည်းလွန်း၏။ </p> <p> </p> <p>ဘားနဒ်ကတော့ လူကြီးလူကောင်း ဆန်စွာဖြင့် ကျောက်ဟိုင်ကို ဘေးဘက်ခြမ်းသို့ ပို့လိုက်ပြီး ရှေ့ရှိ မြင်ကွင်းကို အထင်သေးသည့် ဟန်အမူအရာ မပျက်ဘဲ ကြည့်ရှုနေသည်။ </p> <p> </p> <p>သူ့ဘော်ဒီဂတ်များ၏ အရည်အချင်းဖြင့် ဆိုပါက အဆိုပါ အာရှသား နှစ်ကောင်ကို ကိုင်တွယ်ဖို့က အလွယ်လေးပင်။ </p> <p> </p> <p>သို့သော် မကြာမီမှာပဲ တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေသည်ကို သူ သတိပြုမိသွားခဲ့သည်။ </p> <p><br />  </p> <p>ဂျပန် နှစ်ယောက်က သူ ထင်ထားသည်ထက်ပင် ကြမ်းတမ်းနေခဲ့၏။ </p> <p> </p> <p>၎င်းတို့က အမှောက်သိပ်ခံလိုက်ရခြင်း မရှိရုံမျှ မကဘဲ ၊ သူ့ ဘော်ဒီဂတ်လေးယောက်ကိုပင် ဆိုးဆိုးရွားရွား ရိုက်နှက်နေလေသည်။ </p> <p> </p> <p>လင်းရီ အမှောင်ထဲတွင် ရပ်နေရင်း ရေရွတ်လိုက်၏။ </p> <p> </p> <p>“ သူတို့နှစ်ယောက်ကြည့်ရတာ E အဆင့်တွေ ဖြစ်လောက်တယ် … ထောက်လှမ်းဖို့ လွှတ်လိုက်တာ နေမှာ …..” </p> <p><br />  </p> <p>“ E အဆင့်လို့ ပြောတာကတောင် သူတို့ကို အတော်လေး ချီးကျူးရာ ကျနေပြီ …” </p> <p> </p> <p>မကြာမီ ဘားနဒ်၏ ဘော်ဒီဂတ်လေးဦးလုံး အမှောက်သိပ်ခံလိုက်ရပြီး တစ်ယောက်မျှ ပြန်မထနိုင်တော့ချေ။ </p> <p> </p> <p>ဤမြင်ကွင်းက ဘားနဒ်ကို ရှော့ခ်ရသွားစေခဲ့၏။ သူ စိတ်ကူးထားခဲ့သည်က ယခုလို မဟုတ်ပေ။ </p> <p> </p> <p>“ မင်းရဲ့ ဘော်ဒီဂတ်တွေက ငါတို့ ပြိုင်ဘက်တွေ မဟုတ်ဘူး … ရုန်းကန်မနေစမ်းနဲ့ … ငါတို့နောက်ကို အသာတကြည် လိုက်ခဲ့ ….” </p> <p> </p> <p>“ ဒါ … ဒါက …..” </p> <p><br />  </p> <p>ဘားနဒ် ဆက်တိုက် နောက်ဆုတ်မိနေပြီး ရုတ်ချည်း ဖြစ်ပွားလာသည့် ဤသို့သော အခြေအနေကို မည်သို့ ကိုင်တွယ်ရကောင်းနိုးနိုး ဖြစ်နေသည်။ </p> <p> </p> <p>“ ကယ်ကြပါဦး ….” </p> <p> </p> <p>သူ ကြံရာမရ ဖြစ်နေစဉ်မှာပဲ ကျောက်ဟန်က အော်ဟစ်လိုက်ပြီး လင်းရီနှင့် ချိုးယွီလော့တို့၏ အာရုံကို ဆွဲဆောင်သွားခဲ့သည်။ </p> <p> </p> <p>“ ဒါ ငါတို့ လှုပ်ရှားဖို့ အခွင့်အရေးကောင်းပဲ … အသင့်ပြင်ထားတော့ ….” </p> <p> </p> <p>ပြောဆိုပြီးနောက် နှစ်ယောက်မှာ တုံ့ဆိုင်းခြင်း မရှိဘဲ ကျောက်ဟန်နှင့် ဘားနဒ်တို့ထံ ပြေးဝင်လာသည်။ </p> <p> </p> <p>“ ငါတို့ လှုပ်ရှားတဲ့ အချိန် ဘားနဒ်ကို ငါတို့ရဲ့ အရည်အချင်း အစစ်အမှန်တွေ မသိသွားစေနဲ့ … လျှော့ပေါ့ပြီး လုပ်ဦး …” </p> <p><br />  </p> <p>“ မပူနဲ့ .. ငါ‌ နားလည်ပါတယ် …” </p> <p> </p> <p>ဂျပန် နှစ်ယောက်ကလည်း လင်းရီနှင့် ချိုးယွီလော့တို့ကို သတိပြုမိသွားခဲ့ပြီး သူတို့ကို လှည့်ကြည့်လာခဲ့ကာ ၎င်းတို့ မျက်လုံးများထဲ၌ ရန်လိုမှုတို့ ပြည့်နှက်နေသည်။ </p> <p> </p> <p>“ ဒါ ငါတို့ကြားက ကိစ္စပဲ … မင်းတို့ အပူမပါဘဲ .. ဝင် မပတ်သက်ချင်စမ်းနဲ့……” </p> <p><br />  </p> <p>ဂျပန်တစ်ယောက်က စံမီသည့် အင်္ဂလိပ်စကားဖြင့် ပြောဆိုလာခဲ့သည်။ သို့ပေမယ့် လေသံ အသံထွက်ကတော့ နားထဲ ထူးဆန်းနေလျက်ရှိ၏။ </p> <p> </p> <p>“ မင်းက ညခင်းကြောင်တောင်ကြီး မျက်စိရှေ့မှာ လူကို အနိုင်ကျင့်နေတာကို ထွက်သွားဖို့ ပြောနေတယ်ပေါ့ … သိပ်မဟုတ်သေးဘူး ထင်တယ်နော် ကိုယ့်လူ ….” </p> <p><br />  </p> <p>လင်းရီ လေးနက်စွာ ပြောဆိုလိုက်ပြီး သူ့အမူအရာကလည်း အနည်းငယ် ချဲ့ကားနေခဲ့သည်။ မသိလျှင် သူကိုယ်၌က တရားမျှတမှုကို လိုလားသည့် ဖြတ်သွားဖြတ်လာ တစ်ဦးနှယ်ပင်။ </p> <p><br />  </p> <p>“ မင်းမျက်လုံးက မြေပေါ်မှောက်နေတဲ့ကောင်တွေကို မြင်လား …. သူ့ ဘော်ဒီဂတ်တွေ အကုန်လုံးတောင် ဒီလိုမျိုးမှောက်နေတာကို မင်းတို့နှစ်ယောက်လာလို့လည်း သေရုံ ရှိမှာပဲ … ထွက်သွားစမ်း ….” </p> <p> </p> <p>“ အခု အကူအညီ တောင်းလိုက်တာ ငါတို့ ဟွာရှ လူမျိုးပဲ… နိုင်ငံရပ်ခြား ရောက်နေချိန်မှာ ငါတို့ လူမျိုး အချင်းချင်း ရိုင်းပင်း ကူညီရမယ် … သူက အကူအညီတောင်းလာမှတော့ ငါတို့ဘက်ကလည်း ကျိန်းသေပေါက် ကူညီပေးရမှာပေါ့ …” လင်းရီ စိတ်အားတက်ကြွမှု အပြည့်ဖြင့် ဆိုလိုက်၏။ </p> <p> </p> <p>“ ပြီးတော့ ငါတို့ကို အထင်လာ မသေးနဲ့ … ငါတို့နှစ်ယောက်လည်း ကွန်ဖူးတတ်တယ် … မင်းတို့နှစ်ယောက်ကို ကိုင်တွယ်ဖို့ကတော့ အသာလေးပဲ …..” </p> <p> </p> <p>ဂျပန်သား၏ နှုတ်ခမ်းက အပေါ်သို့ တွန့်ကွေးတက်သွားခဲ့ပြီး ထေ့ပြုံးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ သူ့အမူအရာက ရယ်စရာ ပြက်လုံး တစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် ဆင်တူနေပြီး </p> <p> </p> <p>“ ဒါဆိုလည်း ပေါက်ကရ ပြောနေတာတွေ တော်လိုက်တော့ …. အကောင်းပြောလို့ ထွက်မသွားချင်ဘူးဆိုလည်း မင်း လုပ်ရပ်ရဲ့ တန်ကြေးကို ပေးဖို့သာ ပြင်ထားလိုက် ….” </p> <p> </p> <p>ဂျပန်သားက အချိန်ဖြုန်းမနေတော့ဘဲ လင်းရီထံသို့ ပြေးဝင်လာခဲ့သည်။ </p> <p> </p> <p>လင်းရီ ခုခံကာကွယ်လိုက်ပြီး အထိုက်အလျောက် ပြန်လည်တိုက်ခိုက်လိုက်၏။ နှစ်ယောက်က လက်သီးချင်း ယှဉ်ထိုးနေပြီး အချိန် တစ်ခုလောက်အထိတော့ မည်သူက အနိုင်ရမလဲဆိုတာကို ဆုံးဖြတ်ဖို့ မလွယ်ကူလှပေ။ </p> <p><br />  </p> <p>ထိုမြင်ကွင်းက အနားတွင် ရှိနေသည့် ဂျပန်ကို ကြီးစွာ အံ့အားသင့်သွားစေခဲ့လေသည်။ </p> <p><br />  </p> <p>တိုနိုဟီရိုရှီ၏ စကေးဖြင့် ဆိုပါက ဤဟွာရှ အမျိုးသားကို အနိုင်ယူဖို့ အလွယ်လေး ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ထင်ထားခဲ့ပါသော်လည်း ဤမျှ အချိန်အတော်ကြာအောင် တိုက်ခိုက်ပြီးသည့်တိုင် အနိုင်ရသူကား ပေါ်ထွက်မလာသေးချေ။ </p> <p> </p> <p>တကယ့်လက်တွေ့တွင်မူကား လင်းရီမှာ အတော်လေး ပင်ပန်းနေခဲ့၏။ </p> <p> </p> <p>သူ၏ ခွန်အားကို တောက်လျှောက် ထိန်းချုပ်ထားဖို့ လိုပြီး ပြိုင်ဘက်ကို တိုက်ခိုက်ရန် အခွင့်ကောင်း တစ်ခုဟု တွေးထင်သွားစေဖို့အတွက် ဟာကွက်များကိုပင် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ဖော်ပြပေးနေရသည်။ </p> <p> </p> <p>မဟုတ်ဘူးဆိုပါက ခွန်အားလေး အနည်းငယ် သုံးလိုက်ရုံမျှဖြင့် တစ်ဖက်သူအား အမှောက်သိပ်လိုက်နိုင်သည်။ </p> <p> </p> <p>ဘားနဒ်က ရူးကြောင်ကြောင် နိုင်သည့်ပုံပေါ်ပေမယ့် သူ့အား အလေးအနက် ထားဖို့တော့ လိုအပ်နေဆဲပင်။ </p> <p> </p> <p>အခြေအနေ မဟန်သည်ကို မြင်တော့ ရပ်ကြည့်နေသည့်ဂျပန်ကလည်း တိုက်ပွဲအတွင်းသို့ ပူးပေါင်းဖို့ရာ ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့သည်။ </p> <p> </p> <p>သို့သော် ထိုအချိန်မှာပဲ ချိုးယွီလော့ကလည်း ပါဝင်လာပြီး ထိုလူအား တိုက်ခိုက်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>နှစ်ဖက်လုံး မိနစ် အတော်ကြာ တိုက်ခိုက်နေခဲ့ကြပြီး ချိုးယွီလော့နှင့် လင်းရီတို့နှစ်ဦးလုံး ခက်ခက်ခဲခဲ ရုန်းကန် ကြိုးစားခဲ့သည့် သရုပ်ကို အပီအပြင် ဖော်ကာ နောက်ဆုံး၌ ဂျပန်နှစ်ယောက်အား ကိုယ်စီ အနိုင်ယူလိုက်ကြ၏။ </p> <p> </p> <p>ဂျပန် နှစ်ယောက်က လမ်းမထက်သို့ လဲကျသွားခဲ့ပြီး သူ့ရင်ဘက်ကို ဖိနှိပ်ထား၏။ နှစ်ဦးလုံး၏ မျက်လုံးများထဲ အံ့အားသင့်မှုတို့ ပြည့်နှက်နေသည်။ </p> <p> </p> <p>သူတို့အမြင်တွင် သာမန်လူများက သူတို့၏ ပြိုင်ဘက် ဖြစ်နိုင်မှာ မဟုတ်ချေ။ </p> <p> </p> <p>သို့ပေမယ့် တကယ့်လက်တွေ့၌ သူတို့နှစ်ဦးလုံး ဤနှစ်ယောက်ထံ ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့ကြလေသည်။ </p> <p> </p> <p>စစ်ဆင်ရေး မအောင်မြင်တော့ နှစ်ယောက်လုံး အရေးတကြီး ထပြီး ကြည့်မကောင်း ၊ ရှုမကောင်းသည့် အမူအရာများဖြင့် လျင်မြန်စွာ ထွက်ပြေးသွားခဲ့ကြသည်။ </p> <p> </p> <p>ကျောက်ဟန်က အလျဉ်ဦးစွာ ရှေ့သို့ တက်လာခဲ့ပြီး ကျေးဇူးတင်သည့် ဟန်အမူအရာအား ပြသလိုက်၏။ </p> <p> </p> <p>“ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် … နှစ်ယောက်လုံးကို ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ် … မင်းတို့နှစ်ယောက်သာ မကူညီပေးဘူးဆိုရင် ဒီနေ့တော့ ဘာတွေ ဖြစ်မယ်မှန်းကို မစဉ်းစားတတ်တော့တာ ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ မလိုပါဘူး … ဒီလို မြင်ကွင်းမျိုးကို ဘယ်သူမဆို တွေ့ရင် ဝင်ကူညီပေးမိကြမှာပဲလေ …..” </p> <p> </p> <p>ဘားနဒ်က လင်းရီတို့နှစ်ဦးကို တစ်ချက် အကဲခတ်လိုက်၏။ </p> <p> </p> <p>“ မင်းတို့နှစ်ယောက်က တိုက်ရည်ခိုက်ရည် အတော်ကောင်းကြတာပဲ … မင်းတို့လည်း ပြိုင်ပွဲဝင်ဖို့ ရောက်လာကြတာပဲလား ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ ပြိုင်ပွဲဝင်ဖို့ ဟုတ်လား ….” </p> <p> </p> <p>ဤသတင်းက လင်းရီနှင့် ချိုးယွီလော့ကို အံ့အားသင့်သွားစေခဲ့လေသည်။ </p> <p> </p> <p>“ ခင်များက ဘာ ပြိုင်ပွဲအကြောင်းကို ပြောနေတာ …” </p> <p> </p> <p>“ မနက်ဖြန်ညကျရင် ဆုကြေး ဒေါ်လာတစ်သန်းပေးမယ့် လက်ဝှေ့ပွဲ ရှိတယ် … တကယ်လို့ မင်းတို့ စိတ်ဝင်စားတယ်ဆိုရင် ငါ့ဘက်က ဖိတ်စာပေးမယ် … မနက်ဖြန် ဝင်ပြိုင်လို့ ရတာပေါ့ …” </p> <p><br />  </p> <p>“ တစ်သန်း ဟုတ်လား ….” </p> <p>လင်းရီ အံ့အားသင့်သည့် သွင်ပြင်ဖြင့် “ ဆုကြေးက အတော် များတာပဲ …. စကေးကြမ်းတဲ့ ဝင်ပြိုင်သူတွေ အတော်ပေါလောက်တယ် … ကျုပ်တို့ ဝင်ပြိုင်လို့လည်း နိုင်မယ် မထင်ပါဘူးဗျာ …. ထားလိုက်ပါတော့ …” </p> <p> </p> <p>လင်းရီက ရည်ရွယ်ချက် ရှိရှိနှင့် ပြောဆိုလိုက်ပြီး တမင် မျှားခေါ်နေသည်။ </p> <p> </p> <p>“ ကိုယ့်ကိုယ်ကို အဲ့လောက်ထိလည်း အထင်မသေးစမ်းပါနဲ့ကွာ ….” ဘားနဒ်က အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်ပြီး “ မင်းတို့က ထိပ်တန်း ဆယ်ယောက်ထဲ ဝင်သရွေ့ ဆုကြေးရနိုင်တယ် … ကြိုးစားကြည့်ပါလား ….” </p> <p> </p> <p>“ တကယ်လို့ အဲ့လိုသာ တကယ်ပဲဆိုရင်တော့ ကျုပ်တို့လည်း အားနာမနေတော့ဘူး ….” </p> <p> </p> <p>ဘားနဒ်က လင်းရီကို ကြည့်လိုက်၏။ </p> <p> </p> <p>“ မင်းရဲ့ ဖုန်းနံပါတ် ငါ့ကို ပေးလေ … အသေးစိတ်ကို သီးသန့်ပြောကြတာပေါ့ …” </p> <p> </p> <p>လင်းရီ၏ အမူအရာမှာ ထူးဆန်းသွားခဲ့သည်။ သို့ပေမယ့် အပြုံးဖြင့် ဖုံးကွယ်ထားရင်း သူ့ ဖုန်းနံပါတ်ကို ဘားနဒ်ထံ ချန်ပေးလိုက်၏။ </p> <p> </p> <p>ချိုးယွီလော့ကတော့ ဘေးတွင် သာမန်လျှံကာ သွားရပ်နေသည်။ အမှန်တကယ်တော့ သူမ ခိုးရယ်နေတာကို မည်သူမျှ မမြင်တွေ့မိစေရန် ကြိုးပမ်းနေခြင်းပင်။ </p> <p> </p> <p>“ အိုကေ … အခု နံပါတ်လည်း ရှိပြီဆိုတော့ နောက်ကျရင် အသေးစိတ် ပြောပြပေးမယ် ….” </p> <p> </p> <p>“ အိုကေ ….” </p> <p> </p> <p>လင်းရီစိတ်ထဲ အတော်လေး မသက်မသာ ခံစားလာရ၍ ဘာမျှပြောဆိုမနေတော့ဘဲ နှုတ်ဆက်ကာ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာလာခဲ့လိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>“ တကယ်ပါပဲ … ရုပ်ချောတဲ့လူတွေက လူမျိုးမရွေး ဆွဲဆောင်နိုင်တယ်ဆိုတာ တကယ်မှန်နေတာပဲ … တော်တယ် ခေါင်းဆောင်လင်း ….” ချိုးယွီလော့က အရွှန်းဖောက်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">စာစဉ် (၁၅၇) ပြီး၏။</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save