Book List

<div> <h2 style="text-align: center;">အခန်း 589</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ချင်းယင်မှ ပြောသည်။</p> <p>“အမြန် ခေါင်းတလားတွေကို ပြန်မြှုပ်လိုက်”</p> <p> </p> <p>ထိုအခါ နန်ပါးထျန်းမှလည်း ပြောသည်။</p> <p>“ဟုတ်တယ်။ မြန်မြန် ခေါင်းတလားတွေကို ပြန်မြှုပ်လိုက်ကြ”</p> <p> </p> <p>သို့သော် ထိုအခိုက်အတန့်၌ ထန်ဇီယွဲ့သည် မျက်နှာကြီး မည်းမှောင်သွားလျက် ပြောသည်။</p> <p>“နောက်ကျသွားပြီ”</p> <p> </p> <p>ထိုစကားအဆုံး၌ နန်ပါးထျန်း၏ နားရွက်များ အနည်းငယ် လှုပ်ခတ်သွား၏။ ထို့နောက် မျက်နှာအမူအရာ ပျက်ယွင်းသွားလျက် အော်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ပြေးကြတော့”</p> <p> </p> <p>သို့သော် အယောက်၇၀၀ပါဝင်သည့် လူအုပ်ကြီးဖြင့် လွတ်မြောက်အောင် ထွက်ပြေးရန်မှာ ခက်ခဲလှသည်။ ထို့နောက်တွင် အားအာထိုက်ဦးဆောင်သည့် မုလန်လူမျိုးများသည် တောအုပ်ထဲမှ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>အားအာထိုက်သည် တောအုပ်မှ ထွက်လျှင်ထွက်ချင်း ထာရာမိသားစု၏အုတ်ဂူများအားလုံး တူးဖော်ခံထားရသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။ ခေါင်းတလားအဖုံးများလည်း အဖွင့်ခံထားရကာ ရုပ်အလောင်းများကိုလည်း အပြင်ထုတ်ထားပေသည်။</p> <p> </p> <p>အားအာထိုက်သည် ရုတ်ချည်း ဒေါသပေါက်ကွဲတော့သည်— ဟန့်လူမျိုးတွေက လွန်လွန်းသွားပြီ။ ဟန့်လူမျိုးတွေက ဒီလိုနည်းနဲ့ လူကိုအနိုင်ကျင့်တာလား။</p> <p> </p> <p>ဟန့်လူမျိုးတွေက ငါတို့ကို လူလို့ မသတ်မှတ်ကြဘူးပဲ။</p> <p> </p> <p>ထိုသို့တွေးနေရင်း အားအာထိုက်သည် နန်ပါးထျန်းထံ အကြည့်ရောက်သွားခဲ့သည်။ ဤသို့ အမည်ကျော်ကြားသူတစ်ဦးကို အားအာထိုက် မမှတ်မိဘဲ မနေပါချေ။ ထို့နောက် အားအာထိုက်မှ ပြောသည်။</p> <p>“နန်ပါးထျန်း မင်းက မုလန်လူမျိုးတွေရဲ့ အုတ်ဂူကို တူးရဲတဲ့အထိ အတော်ကို သတ္တိကောင်းတာပါပဲလား။ အဲဒီမှာ ရပ်နေစမ်း”</p> <p> </p> <p>“ငါ မင်းကိုပြောလိုက်မယ်။ မင်း ဘုန်းတော်ကြီးလက်ကနေ လွတ်အောင် ပြေးနိုင်ရင်တောင် ဘုရားကျောင်းကနေတော့ လွတ်မြောက်အောင် မပြေးနိုင်ဘူး။ ငါ မင်းဘယ်သူဆိုတာ သိနေပြီးသားပဲ။ နန်ပါးထျန်း မင်းစောင့်နေလိုက်။ မင်းနဲ့ မင်းတို့ငါးဖမ်းကုန်သည်အဖွဲ့က လူတွေကို နိုင်ထက်စီးနင်းလုပ်လွန်းတယ်။ ငါ ဒီကိစ္စကို စီရင်စုအုပ်ချုပ်ရေးမှူးကို သွားတိုင်ကြားပြီး မင်းနဲ့ ထိုက်တန်တဲ့ အပြစ်ဒဏ်ကို ပေးခိုင်းမယ်”</p> <p> </p> <p>…</p> <p> </p> <p>ထိုဒေါသစကားသံအဆုံး၌ နန်ပါးထျန်း ရပ်တန့်သွား၏။</p> <p>ငါဘယ်သူဆိုတာ တစ်ဖက်လူက သိနေမှတော့ ထွက်ပြေးတာက ငါ့ကို ပိုအရှက်ရစေလိမ့်မယ်။</p> <p> </p> <p>နန်ပါးထျန်းနောက်မှ ပြေးနေသည့် ချင်းယင်မှ ပြောသည်။</p> <p>“အခု ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ‌ ခေါင်းဆောင်။ သူတို့အားလုံးကို သတ်ပစ်ရမလား”</p> <p> </p> <p>ထန်ဇီယွဲ့မှ အလျင်စလို ကြားဖြတ်ပြောသည်။</p> <p>“လုံးဝ မဖြစ်ပါဘူး”</p> <p> </p> <p>ချင်းယင်မှ ထန်ဇီယွဲ့ကို ပြောသည်။</p> <p>“ငါတို့ သူတို့ကို မသတ်ရင် စီရင်စုအုပ်ချုပ်ရေးမှူးကို ဘယ်လိုရှင်းပြမလဲ”</p> <p> </p> <p>“သူတို့ဘက်က လူတစ်ရာကျော်လေးပဲရှိတာ။ ခေါင်းဆောင်ကိုယ်တိုင် လှုပ်ရှား‌ဖို့တောင် မလိုအပ်ဘူး။ အသက်ရှင်ကျန်သူ မရှိစေရဘူးလို့ ကျွန်‌ေတာ်အာမခံတယ်။ အခုအဖြစ်အပျက်ကို ဘယ်သူမှ မသိစေရဘူး”</p> <p> </p> <p>ချင်းယင်၏မျက်လုံးအစုံမှာ သတ်ဖြတ်လိုခြင်းအငွေ့အသက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ ထို့ပြင် နန်ပါးထျန်းသည် အနည်းငယ် စိတ်ယိမ်းယိုင်သွား၏။</p> <p> </p> <p>ထိုအခါ ထန်ဇီယွဲ့မှ ပြောသည်။</p> <p>“ချင်းယင် မင်းရူးသွားပြီလား။ ငါတို့ မုလန်လူမျိုးတွေရဲ့အုတ်ဂူကို တူးခဲ့တာကိုက အပြစ်ကြီးဖြစ်နေပြီဆိုပေမဲ့ စီရင်စုအုပ်ချုပ်ရေးမှူးအနေနဲ့ ငါတို့ကို လျှော့လျှော့ပေါ့ပေါ့ အပြစ်ပေးနိုင်သေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ မျန့်ရွှေရဲ့ ဒေသခံမုလန်လူမျိုးတစ်ရာကျော်ကို သတ်လိုက်ရင် အထူးသဖြင့် စိစစ်ရေးတမန်တော် ရောက်လာလုနီးအချိန်မှာ သတ်လိုက်ရင် ဒါက စီရင်စုအုပ်ချုပ်ရေးမှူးကို ပေါ်ပေါ်‌ထင်ထင် ဆန့်ကျင်လိုက်တာပဲ။ အဲဒီအခါကျ  စီရင်စုအုပ်ချုပ်ရေးမှူးအနေနဲ့ ငါတို့ကို ကွပ်မျက်ဖို့အပြင် ရွေးချယ်စရာ မရှိနိုင်တော့ဘူး”</p> <p> </p> <p>ချင်းယင်မှ မကျေမနပ်ဖြင့် နှာမှုတ်သည်။</p> <p>“သူတို့အကုန်လုံးကို သတ်ပစ်လိုက်ရင် တရားခံက ငါတို့ဆိုတာ သခင်ကြီးယဲ့လုက သိနိုင်ဦးမှာတဲ့လား”</p> <p> </p> <p>ထန်ဇီယွဲ့မှ ပြန်ပြောသည်။</p> <p>“မင်းအခု ငါတို့ရဲ့အဖွဲ့သားညီနောင်၇၀၀ကိုပါ အတူသတ်ပစ်ဖို့ လုပ်နေတာလား”</p> <p> </p> <p>“ဘာ”</p> <p> </p> <p>ချင်းယင် ထန်ဇီယွဲ့ကို စူးစိုက်ကြည့်သည်။ ထန်ဇီယွဲ့မှ ဆက်ပြောသည်။</p> <p>“မုလန်လူမျိုးတစ်ရာကို သတ်တယ်ဆိုတာ ကြီးလေးတဲ့ကိစ္စကြီးပဲ။ သခင်ကြီးယဲ့လုက ဒီကိစ္စကို စုံစမ်းစစ်ဆေးဖို့အတွက် ဘာမဆို အကုန်လုပ်လိမ့်မယ်။ ငါတို့အဖွဲ့သားညီနောင်၇၀၀လုံးက ဒီကိစ္စကို နှုတ်လုံပါမယ်လို့ မင်းအာမခံနိုင်လား။ ဒါမှမဟုတ် မင်း သူတို့ကိုပါ သတ်ပစ်ဖို့ တွေးနေတာလား”</p> <p> </p> <p>“ဒီအဖွဲ့သား၇၀၀ကို သတ်ပစ်လိုက်ရင် ငါတို့ငါးဖမ်းကုန်သည်အဖွဲ့က ဒုတိယအဆင့်ကုန်သည်အဖွဲ့အဖြစ် အဆင့်အတန်းကျဆင်းသွားလိမ့်မယ်။ ဒီလိုလုပ်ဖို့ မထိုက်တန်ဘူး”</p> <p> </p> <p>ထန်ဇီယွဲ့ကြောင့် ဒေါသထွက်သွားသည့် ချင်းယင်သည် ခတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် မေး၏။</p> <p>“အဲဒီတော့ မင်းမှာ ဘာနည်းလမ်းရှိလို့လဲ”</p> <p> </p> <p>ထန်ဇီယွဲ့မှ ပြန်ပြောသည်။</p> <p>“ဘာမှမလုပ်နဲ့။ သခင်ကြီးယဲ့လုရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို စောင့်မယ်။ အခုအချိန်မှာ ငါတို့က ပင့်ကူအိမ်မှာ မိနေတဲ့ ပိုးမွှားကောင်တွေနဲ့ အတူတူပဲ။ ရုန်းကန်လေလေ ပိုဆိုးရွားလေလေပဲ ဖြစ်မှာ။ အခုအချိန်မှာ အကောင်း‌ဆုံးရွေးချယ်မှုက ငြိမ်ငြိမ်လေးနေဖို့ပဲ။ လုပ်ဆောင်ချက်ကို ဘာမှမလုပ်ဆောင်ခြင်းနဲ့ ထိန်းချုပ်မယ်။ အဲဒီလိုဆို ဒီပြဿနာတွေကို နည်းနည်းဖြေရှင်းနိုင်လောက်တယ်”</p> <p> </p> <p>ထိုအခါ ချင်းယင်သည် နန်ပါးထျန်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ နန်ပါးထျန်းသည် အသက်ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်၏။</p> <p>“ကောင်းပြီ၊ ဒါဆိုလည်း ခန်းမအရှင်သခင်ထန်ရဲ့ အကြံဥာဏ်အတိုင်း လုပ်ကြတာပေါ့”</p> <p> </p> <p>ချင်းယင် ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။</p> <p>“ချီးပဲ…”</p> <p> </p> <p>နန်ပါးထျန်းတို့အုပ်စုသည် မုလန်လူများ၏ အဝိုင်းခံလိုက်ရသည်။ မုလန်လူမျိုးများသည် လူတစ်ရာကျော်ခန့်သာရှိသော်ငြား  ငါးဖမ်းကုန်သည်အဖွဲ့သား၇၀၀ကို ရင်ဆိုင်ရာ၌ ကြောက်ရွံ့မှုမရှိပေ။ နန်ပါးထျန်းကို လက်ညှိုးထိုး၍ အော်ဟစ်ကြိမ်းမောင်းခြင်းများပင် ပြုလုပ်ရဲလေသည်။</p> <p> </p> <p>နန်ပါးထျန်းသည် မျက်နှာကြီးမည်းမှောင်လျက် မနီးမဝေးတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေခဲ့သည်။ အားအာထိုက်မှ ပြောသည်။</p> <p>“ငါးဖမ်းကုန်သည်အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ဆိုတဲ့ ဒီကောင်က ဥာဏ်များတယ်။ အခုချက်ချင်း စီရင်စုအုပ်ချုပ်ရေးကို သွားရှာဖို့ လူလွှတ်လိုက်။ တရားမျှတမှုကို ဆုံးဖြတ်ပေးဖို့ စီရင်စုအုပ်ချုပ်ရေးမှူးကို သွားဆင့်ခေါ်ချည်”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ကဲ့”</p> <p> </p> <p>ထိုအခါ မုလန်လူမျိုးတစ်ဦး ပြေးထွက်သွားသည်။ ကျန်မုလန်လူမျိုးများသည်တော့ နန်ပါးထျန်းကို ဆက်၍ ဝိုင်းဝန်းပိတ်ဆို့ထားကြသည်။</p> <p> </p> <p>“ဘယ်လောက်တောင် အရှက်မဲ့လိုက်သလဲ။ ငါတို့မုလန်လူမျိုးတွေရဲ့အုတ်ဂူကို တူးရဲတာ။ မင်းတို့က သားရဲတိရစ္ဆာန်ကောင်တွေပဲ”</p> <p> </p> <p>“တကယ့်ကိုပဲ မင်းတို့က အရမ်းရွံဖို့ကောင်းတယ်။ အောက်တန်းစား ဟန့်လူမျိုးခွေးကောင်တွေ”</p> <p> </p> <p>“ဟန့်လူမျိုးခွေးတွေ ဒီကိစ္စ ဒီမှာမပြီးဘူး။ ငါတို့ မုလန်လူမျိုးတွေက ဒီလိုစော်ကားမှုမျိုးကို သည်းခံနေမှာ မဟုတ်ဘူး”</p> <p> </p> <p>…</p> <p> </p> <p>စော်ကားပြောဆိုသံများ ဆက်တိုက်ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်အမျှ နန်ပါးထျန်းနှင့် ချင်းယင်၏ မျက်နှာအမူအရာများသည် ပို၍ မည်းမှောင်ပျက်ယွင်းလာတော့သည်။ ထန်ဇီယွဲ့သည် ခဏမျှ စောင့်ကြည့်နေပြီးနောက် လက်သီးယှက်အရိုအသေပြုလျက် ချဉ်းကပ်သွားပြီး မေးလိုက်သည်။</p> <p>“မုလန်သခင်ကြီးတို့ ဒီမှာ တာဝန်ရှိသူက ဘယ်သူပါလဲ”</p> <p> </p> <p>အားအာထိုက်မှ ရှေ့တိုးလာသည်။</p> <p>“ကျုပ်က တာဝန်ရှိသူပဲ။ ဘာကိစ္စလဲ”</p> <p> </p> <p>“လူကြီးမင်းတို့ ကျွန်တော့်အထင် တစ်ခုခုကို နားလည်မှုလွဲနေတယ်ထင်ပါတယ်”</p> <p> </p> <p>“ချီးကို နားလည်မှုလွဲတာ။ မင်းတို့က ငါတို့မုလန်လူမျိုးတွေရဲ့အုတ်ဂူကို တူးထားပြီးတော့မှ ဒါက နားလည်မှုလွဲတာပါလို့ လာပြောနေတာလား။ ငါတို့ စီရင်စုအုပ်ချုပ်ရေးမှူးကို ဆင့်ခေါ်ထားပြီးပြီ။ စီရင်စုအုပ်ချုပ်ရေးမှူးရောက်လာတဲ့အထိ ငြိမ်ငြိမ်နေကြ။  ဘယ်သူမှ ဒီကထွက်မသွားရဘူး”</p> <p> </p> <p>ထန်ဇီယွဲ့မှ ပြန်ပြောသည်။</p> <p>“ကောင်းပြီ၊ ကျွန်တော်တို့ သခင်ကြီးယဲ့လုရောက်လာတာကို စောင့်နေပါ့မယ်။  ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချိန်အတောအတွင်းမှာ လူကြီးမင်းတို့အနေနဲ့ စော်ကားပြစ်တင်တဲ့စကားတွေကို ထိန်းသိမ်းပေးစေလိုပါတယ်”</p> <p> </p> <p>“ငါတို့က ဘာလို့လဲ။ မင်းတို့လုပ်ရဲမှတော့ ခံရဲရမှာပေါ့။ ဆဲတော့ဘာဖြစ်လဲ အရှက်မရှိတဲ့ ဟန့်လူမျိုးခွေးတွေ…”</p> <p> </p> <p>…</p> <p> </p> <p>ထန်ဇီယွဲ့သည် ကျိန်ဆဲခံလိုက်ရရာ မျက်နှာကို ယပ်တောင်ဖြင့် ကာလိုက်ပြီး လူအုပ်ကြားထဲ ဝင်ပုန်းနေလိုက်တော့သည်။ နန်ပါးထျန်းမှ ပြောသည်။</p> <p>“မုလန်လူမျိုးတွေက ကျိုးကြောင်းမဆီလျော်တဲ့သူတွေပဲ။ မင်းက သူတို့နဲ့ စကားကောင်းကောင်းပြောနိုင်မှာတဲ့လား”</p> <p> </p> <p>ထန်ဇီယွဲ့မှ ပြန်ပြောသည်။</p> <p>“ခေါင်းဆောင် စိတ်ရှည်ရှည်ထားပါ။ သခင်ကြီးယဲ့လုရောက်လာတာနဲ့ အရာအားလုံး ဖြေရှင်းပြီးသွားမှာပါ”</p> <p> </p> <p>…</p> <p> </p> <p>တောင်မြို့၌ ချန်ကျဲ့သည် မြို့ထဲသို့ မြင်းစီးဝင်ခဲ့သည်။ ရှောင်ဟူသည် အရင်ရောက်နှင့်နေ၏။ မြို့ဂိတ်တံခါးဝမှ ကင်းထောက်တပ်သားသည် သတင်းနှစ်ခု ယူလာပေးခဲ့သည်။</p> <p>နန်ပါးထျန်းက အနောက်မြို့ လင်ဟယ့်ရွာကို သွားပါတယ်။</p> <p> </p> <p>ပြီးတော့ သခင်ကြီးယဲ့လုက အရှေ့မြို့ဂိတ်တံခါးကနေ သူပုန်တွေကို ခြေရာခံလိုက်သွားပါတယ်။</p> <p> </p> <p>အခု မျန့်ရွှေမြို့ထဲမှာ အင်အားကြီးပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတွေ မရှိသလောက်ပါပဲ။</p> <p> </p> <p>ထိုအခါ ချန်ကျဲ့ ခပ်သာသာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး မြို့ထဲသို့ မြင်းစီးဝင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် အဝတ်အစားအသစ်တစ်စုံ လဲလှယ်ဝတ်ဆင်လိုက်ပြီး နန်ပါးထျန်း၏ အင်အားစုတည်ရှိရာ ငါးဖမ်းကုန်သည်အဖွဲ့ဌာနချုပ်သို့ ဦးတည်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဟုတ်ပါသည်။ ချန်ကျဲ့သည် အလစ်စီးနင်းတိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်နေခြင်းဖြစ်ပါ၏။</p> <p>***</p> <p> </p> </div>


Save