Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၅၉၃</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ခွမ်း…</p> <p> </p> <p>ထိုစကားတွင် ယဲ့လုဖုန်းသည် ဒေါသပေါက်ကွဲကာ လက်ထဲရှိ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို မြေပြင်သို့ ပစ်ပေါက်ခွဲပစ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်ပြောဆို၏။</p> <p>“ကောင်းတယ် ကောင်းတယ် အရမ်းကောင်းတယ်”</p> <p> </p> <p>ယဲ့လုဖုန်းသည် စကားတစ်ခွန်းတည်းကို သုံးကြိမ်ရေရွတ်နေခဲ့ကာ မျက်လုံးအစုံသည်တော့ သတ်ဖြတ်လိုခြင်းအငွေ့အသက်များ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက်တွင် ယဲ့လုဖုန်းမှ ထပ်ပြောသည်။</p> <p>“အရမ်းကောင်းတယ် စွင်းထျဲချွေ့။ ငါ မင်းကို ဘယ်တုန်းကမှ တကယ် မသိနားမလည်ခဲ့ဖူးဘူးပဲ။ ဒီနှစ်တွေတစ်လျှောက်လုံးမှာ မင်းက မိန်ဂိုဏ်းသား မိစ္ဆာတစ်ကောင်ဆိုတာ ငါ လုံးဝ သတိမထားမိခဲ့ဘူးပဲ။ ငါ တော်ဝင်နန်းတော်အပေါ် တာဝန်ပျက်ကွက်မိပြီ”</p> <p> </p> <p>“အစက ချန်ကျိုစစ်က စွင်းထျဲချွေ့က မိန်ဂိုဏ်းသားပါလို့ပြောတုန်းက ငါမယုံကြည်ခဲ့ဘူး။ သူ့ကို ငါ့လူလို့ပဲ တွေးခဲ့မိတယ်။ အခုပြန်စဉ်းစားလိုက်တော့ ငါတကယ် တုံးအတာပဲ”</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ယဲ့လုဖုန်းကို မြင်သောအခါ ချီမုကောမှ ပြောသည်။</p> <p>“သခင်ကြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ပဲ အလုံးစုံ အပြစ်တင်လိုက်လို့ မရပါဘူး။ သခင်ကြီးက နေ့စဉ်နေ့တိုင်း မရေမတွက်နိုင်အောင် များပြားတဲ့ ကိစ္စအရပ်ရပ်ကို စီမံနေရတာ၊ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အကုန်လုံးကို ထိုးဖောက်သိမြင်နေနိုင်ပါ့မလဲ”</p> <p> </p> <p>“ဒါနဲ့ သခင်ကြီး”</p> <p>ချီမုကောမှ ဆက်ပြောသည်။</p> <p>“အခု ဒီအကြောင်းပြောတော့မှ ကျွန်တော် တစ်ခုသတိရမိတယ်။ အရင်တစ်ခါ စွင်းထျဲချွေ့ရဲ့ပန်းပဲရုံကို ကျွန်တော်တို့ သွားစစ်ဆေးတဲ့နေ့ကို သခင်ကြီး မှတ်မိသေးလား။ အဲဒီနေ့တုန်းက နန်ပါးထျန်းရဲ့အဖွဲ့သားတစ်ယောက် ထူးထူးဆန်းဆန်း ထွက်ပြေးသွားတာလေ မှတ်မိလား။ အဲဒီနောက် ကျွန်တော်တို့ ပန်းပဲရုံကို စစ်ဆေးခဲ့ပေမဲ့ ဘာမှရှာမတွေ့ခဲ့ဘူးလေ။ အဲဒါ နန်ပါးထျန်းက စွင်းထျဲချွေ့ကို ကြိုသတိပေးခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်မလား”</p> <p> </p> <p>ချီမုကောမှ ယဲ့လုဖုန်းကိုကြည့်လျက် မေးခွန်းထုတ်သည်။ ယဲ့လုဖုန်းသည်လည်း မျက်မှောင်ကြုတ်၍ ထိုနေ့က အဖြစ်အပျက်များကို ပြန်စဉ်းစားကြည့်သည်။ ထိုအချိန်က ယဲ့လုဖုန်းသည် ၎င်းကို အရေးမထားခဲ့ပေ။ သို့သော် ယခုပြန်စဉ်းစားကြည့်တော့မှ အတော်လေး သံသယဝင်ဖွယ်ကောင်းနေပေသည်။</p> <p> </p> <p>“ပြီးတော့ နောက်တစ်ချက်က ဒီနေ့ အရှေ့မြို့ဂိတ်တံခါးမှာ ဖြစ်သွားတဲ့အခြေအနေက အရမ်းထူးဆန်းနေပါတယ်။ နန်ပါးထျန်းက ချန်ကျိုစစ်ကို ဖမ်းဆီးဖို့အတွက်နဲ့ သူ့အဖွဲ့သားတွေအကုန်လုံးကို ခေါ်သွားတယ်ဆိုတာ တကယ်ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား”</p> <p> </p> <p>“ချန်ကျိုစစ်ကို ဖမ်းဖို့က အဲဒီလောက် လူအင်အားအများကြီး လိုအပ်လို့လား။ သူက ငါးဖမ်းကုန်သည်အဖွဲ့သား တစ်ယောက်တစ်လေတောင် မြို့ဂိတ်တံခါးမှာ ချန်မထားခဲ့ဘူး။ နန်ပါးထျန်းက ချန်ကျိုစစ်ကို ဖမ်းဆီးဖို့အကြောင်းပြပြီး မိန်ဂိုဏ်းသားတွေ အရှေ့မြို့ဂိတ်တံခါးကနေ ထွက်သွားဖို့ အခွင့်အရေးရအောင် တမင်အကွက်ချစီစဉ်ထားတာရော မဖြစ်နိုင်ဘူးလား။ အဲဒီလိုဆို မိန်ဂိုဏ်းသားတွေကို တမင်လွှတ်ပေးလိုက်တယ်လို့ ကျွန်တော်တို့ သူ့ကို သံသယမဝင်တော့အောင်လို့လေ”</p> <p> </p> <p>ချီမုကော၏ စကားအဆုံး၌ ယဲ့လုဖုန်း၏မျက်နှာအမူအရာ မှုန်မှိုင်းသွား၏။</p> <p>ဟုတ်တယ်။ အဲဒီလိုဖြစ်နိုင်ခြေရှိတယ်။ နန်ပါးထျန်းက မိန်ဂိုဏ်းနဲ့ ပူးပေါင်းနေပြီးတော့ ချန်ကျိုစစ်ကို ဖမ်းဆီးဖို့အကြောင်းပြပြီး သူ့လူတွေအပါအဝင် လူတိုင်းကို ချန်ကျိုစစ်ဆီ အာရုံရအောင် အာရုံလွှဲလိုက်တာပဲ။</p> <p> </p> <p>ဒီလိုလုပ်လိုက်တာက လူထုအမြင်မှာ အရှက်သိက္ခာကျဆင်းသွားရပေမဲ့ မိန်ဂိုဏ်းသားတွေကိုတော့ မြို့ပြင်ထွက်နိုင်အောင် လုပ်ပေးနိုင်ခဲ့တယ်။ ဒါက…</p> <p> </p> <p>ယဲ့လုဖုန်း မျက်ခုံးများတွန့်ချိုးသွား၏။</p> <p>တကယ်ပဲ အဲဒီလိုဖြစ်နေခဲ့တာလား။</p> <p> </p> <p>အဲဒီလိုဆိုရင်တော့ နန်ပါးထျန်းက တကယ်ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲတာပဲ။</p> <p> </p> <p>ထိုသို့အတွေးဖြင့် ယဲ့လုဖုန်းသည် အချိန်တစ်ခုကြာ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် ချီမုကောကို ပြောသည်။</p> <p>“အချက်နှစ်ချက်ရှိတယ်။ တစ်အချက်.. အဲဒီနေ့က ထွက်ပြေးသွားတဲ့ ငါးဖမ်းကုန်သည်အဖွဲ့သား၊ အဲဒီအဖွဲ့သားက ဘယ်သူ့ရဲ့ညွှန်ကြားချက်နဲ့ ဘာအကြောင်းကြောင့် ထွက်ပြေးသွားခဲ့တယ်ဆိုတာကို သိဖို့လိုတယ်”</p> <p> </p> <p>“နှစ်အချက်.. စွင်းထျဲချွေ့ရဲ့ပန်းပဲရုံကို အခုချက်ချင်း ချိတ်ပိတ်လိုက်။  ပြီးရင် သဲလွန်စတစ်ခုခုများ ကျန်နေမလားလို့ သေချာ ထပ်စစ်ဆေးကြည့်လိုက်။ ငါ ဒီကိစ္စကို အဆုံးအထိ စစ်ဆေးရမယ်”</p> <p> </p> <p>ထိုအခါ ချီမုကောမှ ချက်ချင်း အရိုအသေပြုလျက် ပြောသည်။</p> <p>“ဟုတ်ကဲ့ပါ သခင်ကြီး။ ကျွန်တော် အခုချက်ချင်း လူလွှတ်ပြီး စုံစမ်းစစ်ဆေးလိုက်ပါ့မယ်”</p> <p> </p> <p>ယဲ့လုဖုန်းမှ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ထပ်ပြောသည်။</p> <p>“အင်း ပြီးတော့ မိန်ဂိုဏ်းရဲ့ စစ်လက်နက်ပစ္စည်းတွေကိုလည်း ဆက်ရှာနေ။ ဒီမိစ္ဆာကောင်တွေ ဒီလောက်မြန်မြန်ထွက်ပြေးသွားနိုင်တာ စစ်လက်နက်ပစ္စည်းတွေ မသယ်သွားလို့ပဲ။ လက်နက်တွေက မြို့ထဲမှာပဲ ရှိနေလောက်သေးတယ်။ ဒီကိစ္စကို နှိုက်နှိုက်ချွတ်ချွတ် ဆက်ပြီး ရှာဖွေစစ်ဆေးပါ”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ကဲ့ပါ သခင်ကြီး”</p> <p> </p> <p>ချီမုကောမှ တုံ့ပြန်သည်။ ထိုအချိန်၌ ယဲ့လုဖုန်း၏မျက်လုံးများသည် အဝေးသို့ ငေးစိုက်ကြည့်နေခဲ့ကာ နန်ပါးထျန်းသည် သစ္စာရှိသူလော၊ သစ္စာဖောက်လောဟု စဉ်းစားတွေးတောနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ယဲ့လုဖုန်း အတွေးထဲနစ်မြောနေစဉ် အဝေးမှ မြင်းခွာသံများကို ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရသည်။ ထို့နောက် မုလန်လူမျိုးတစ်ဦးသည် မြင်းကို ဒုန်ဆိုင်းနှင်လျက် သူတို့ထံ ချဉ်းကပ်လာပြီး အော်ပြော၏။</p> <p>“သခင်ကြီးယဲ့လု သခင်ကြီးယဲ့လု”</p> <p> </p> <p>ယဲ့လုဖုန်း ကြောင်အသွားခဲ့ကာ ထိုမုလန်လူမျိုးအား မေးလိုက်သည်။</p> <p>“ဘယ်သူလဲ”</p> <p> </p> <p>ချီမုကောမှ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောသည်။</p> <p>“အရှေ့မြို့က အထက်တန်းလွှာ မုလန်လူမျိုးတစ်ယောက်ဖြစ်မယ်ထင်ပါတယ်”</p> <p> </p> <p>ယဲ့လုဖုန်းသည် ချီမုကောဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ပြီး ပြောသည်။</p> <p>“အထက်တန်းလွှာတဲ့လား ဟား.. သူတို့ကလား”</p> <p> </p> <p>ယဲ့လုဖုန်းသည် ထိုသူများကို အထင်မြင်သေးသည်။ ယဲ့လုမျိုးနွယ်မိသားစု၏ ရှေ့မှောက်၌ တော်ဝင်မျိုးနွယ်မှအပ— မိမိကိုယ်ကိုယ် အထက်တန်းလွှာဟု သုံးနှုန်းဝံ့သူ ရှားပါး၏။</p> <p> </p> <p>လက်ရှိအချိန်တွင် ဩဇာအာဏာလွှမ်းမိုးမှုရှိသည့် ဝန်ကြီးချုုပ်ပေါ်ယန်နှင့် ထောထောကဲ့သို့ ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးပင်လျှင် ယဲ့လုမျိုးနွယ်၏ရှေ့မှောက်တွင်မူ သိမ်နုပ်သွားရပေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက်တွင် ထိုမုလန်လူမျိုးသည် ယဲ့လုဖုန်းတို့အနီးသို့ ရောက်လာပြီး မြင်းပေါ်မှ ဆင်းလိုက်သည်။ ယဲ့လုဖုန်းကို မုလန်လူမျိုးတို့၏ ဓလေ့အတိုင်း ပခုံးထက် လက်တစ်ဖက်တင်၍ ဦးညွှတ်ကာ နှုတ်ဆက်သည်။</p> <p> </p> <p>ယဲ့လုဖုန်းသည် ထိုမုလန်လူမျိုးကို မေးလိုက်သည်။</p> <p>“မင်းက ငါ့ကို ဘာကိစ္စလာရှာတာလဲ”</p> <p> </p> <p>ထိုအခါ မုလန်လူမျိုးမှ ပြောသည်။</p> <p>“သခင်ကြီးယဲ့လု ပြဿနာကြီးဖြစ်ပွားနေပါပြီ။ သခင်ကြီးအနေနဲ့ မုလန်လူမျိုးတွေဘက်ကနေ ရပ်တည်ပေးရပါမယ်။ ကျွန်တော်တို့ သေလောက်အောင် အနိုင်ကျင့်ခံနေရပါတယ်”</p> <p> </p> <p>ယဲ့လုဖုန်း အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။</p> <p>“ဘယ်သူက မင်းကို အနိုင်ကျင့်ရဲတာလဲ”</p> <p> </p> <p>“ဟန့်လူမျိုးတွေပါ”</p> <p> </p> <p>ယဲ့လုဖုန်း သိသိသာသာ မျက်မှောင်ကြုတ်သွား၏။</p> <p>“ထပ်ပြီး ချန်ကျိုစစ်ပဲလား။ ငါပြောပြီးပြီ…”</p> <p> </p> <p>“မဟုတ်ပါဘူး။ ဒီတစ်ကြိမ်က ချန်ကျိုစစ်နဲ့ မဆိုင်ပါဘူး”</p> <p> </p> <p>ဟမ်</p> <p> </p> <p>ယဲ့လုဖုန်း အံ့ဩသွား၏။</p> <p>လတ်တလောမှာ ချန်ကျိုစစ်က မင်းတို့နဲ့ ပြဿနာဖြစ်ထားတာ မဟုတ်ဘူးလား။ ချန်ကျိုစစ်နဲ့ မဆိုင်ဘူးဆိုရင် ဘယ်သူက မင်းတို့ကို အနိုင်ကျင့်နိုင်ဦးမှာတဲ့လဲ။</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ပါတယ်။ အဲဒီသူက နန်ပါးထျန်းပါ”</p> <p> </p> <p>“ဘယ်သူ..”</p> <p> </p> <p>ထိုစကားတွင် ယဲ့လုဖုန်းမှာ အသံကျယ်သွားခဲ့သည်။ </p> <p>နန်ပါးထျန်းက ရူးသွားပြီလား။ မိန်ဂိုဏ်းကိစ္စက ဖြေရှင်းလို့မပြီးသေးဘူး မုလန်လူမျိုးတွေကို အပြစ်ပြုလိုက်ပြန်ပြီတဲ့လား။</p> <p> </p> <p>ယဲ့လုဖုန်းမှ တင်းမာခက်ထန်စွာ မေးသည်။</p> <p>“ဘယ်လိုဖြစ်ခဲ့လို့လဲ”</p> <p> </p> <p>မုလန်လူမျိုးမှ ပြောသည်။</p> <p>“သူ သူ ထာရာမိသားစုရဲ့အုတ်ဂူတွေကို တူးခဲ့ပါတယ်”</p> <p> </p> <p>“ဘာ”</p> <p> </p> <p>ယဲ့လုဖုန်းမှာ အလွန်တရာ အံ့ဩမင်သက်သွားခဲ့သည်။ </p> <p>ဘာတွေဖြစ်ကုန်တာလဲ— နန်ပါးထျန်းက ထာရာမိသားစုရဲ့အုတ်ဂူတွေကို တူးခဲ့တယ်တဲ့လား။ သူဘာတွေ စဉ်းစားနေတာလဲ။</p> <p> </p> <p>ယဲ့လုဖုန်းသည် စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာဖြင့် မုလန်လူမျိုးကို မေးသည်။</p> <p>“မင်း လိမ်ပြောနေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်”</p> <p> </p> <p>မုလန်လူမျိုးမှ အခိုင်အမာပြောသည်။</p> <p>“ကျုပ် ကောင်းကင်ကို တိုင်တည်ပြီး ကျိန်ဆိုပါတယ်။ နန်ပါးထျန်းက တကယ်ပဲ ထာရာမိသားစုရဲ့အုတ်ဂူတွေကို တူးခဲ့တာပါ။ ပြီးတော့ ခေါင်းတလားတွေကိုတောင် ဖွင့်ထားပါသေးတယ်။ မြင်ကွင်းက တကယ့်ကို ဝမ်းနည်းနာကျင်ဖွယ်ရာပါပဲ။ နန်ပါးထျန်းက ကျုပ်တို့မုလန်လူမျိုးတွေကို လုံးဝ စော်ကားနေတာပါ”</p> <p> </p> <p>“သခင်ကြီး ကျေးဇူးပြုပြီး အဲဒီလူကို အရေးယူပေးပါ”</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်၌ ယဲ့လုဖုန်းနှင့် ချီမုကောတို့သည် ကြိုတင်တိုင်ပင်ထားသည့်အလား တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်မိလိုက်ကြသည်။ ချီမုကောမှ ပြောသည်။</p> <p>“သခင်ကြီး ကျွန်တော် သွားကြည့်လိုက်ပါမယ်။ နန်ပါးထျန်းက တကယ့်ကို ကျိုးကြောင်းဆီလျော်မှုမရှိဘဲ တရားလွန်ပြုမူနေတာပါ”</p> <p> </p> <p>ယဲ့လုဖုန်းမှ လက်ဝှေ့ရမ်းလိုက်ပြီး ပြောသည်။</p> <p>“နေဦး၊ ငါကိုယ်တိုင် သွားကြည့်မယ်။ နန်ပါးထျန်းက တကယ်ပဲ ဘာလုပ်ချင်နေတာလဲဆိုတာ ငါကိုယ်တိုင်ကြည့်ချင်တယ်”</p> <p> </p> <p>ယဲ့လုဖုန်း မတ်တပ်ထရပ်လိုက်သည်။ သူ၏မျက်ခုံးနှစ်သွယ်မှာ ထိစပ်လုမတတ် တွန့်ချိုးနေ၏။ နန်ပါးထျန်းသည် အလွန်အမင်း ကျိုးကြောင်းမဆီလျော်ဘဲ ပြုမူနေသည်ဟု ယဲ့လုဖုန်း ခံစားနေခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save