Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၅၉၅</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သူတို့ ဘာလို့ နန်ပါးထျန်းကို မရပ်မနား တွက်ကပ်နေရတာလဲ။</p> <p> </p> <p>ထာရာမိသားစုအတွက် လက်တုံ့ပြန်ပေးဖို့လား။</p> <p> </p> <p>မဖြစ်နိုင်ဘူး။ အဘွားကြီးတစ်ယောက်ကလွဲရင် ထာရာမိသားစုတစ်ခုလုံး အသတ်ခံလိုက်ရပြီ။ သူတို့ ဒီလိုလုပ်နေလို့လည်း သူတို့အတွက် ဘာမှအကျိုးမရှိနိုင်ဘူး။ ဒီမုလန်လူမျိုးတွေက သူတို့အတွက် အကျိုးမရှိနိုင်မယ့်လူတစ်ယောက်အတွက် ဒီလောက်အထိ ဒုက္ခခံနေမှာ မဟုတ်ဘူး။</p> <p> </p> <p>ဤစျာပနအခမ်းအနားကို ဥပမာထားကြည့်ပါလေ— ကုန်ကျစရိတ်အားလုံးကို ထာရာမိသားစုမှ အကုန်အကျခံရခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ပြင် ဤစျာပနအခမ်းအနားတွင် အားအာထိုက်သည် ထာရာမိသားစုအပိုင် ဆိုင်သုံးဆိုင်ကို သူ၏အမည်အောက်သို့ လွှဲပြောင်းယူနိုင်ခဲ့ပြီး အခြားသူများသည်လည်း ကိုယ်စီ အကျိုးအမြတ်များ ရရှိခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထာရာ၏သေဆုံးမှုတွင် မုလန်လူမျိုးအားလုံး အကျိုးအမြတ်ရရှိခဲ့သည်ဟု သတ်မှတ်နိုင်ပေသည်။ သို့သော် ဤမုလန်လူမျိုးများသည် ထာရာမိသားစု မည်သို့မည်ပုံ ဆက်ဆံခံရသည်အား အမှန်တကယ် ဂရုမစိုက်ပါချေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ခေါင်းတလားကို ဖွင့်သူမှာ နန်ပါးထျန်းဖြစ်နေခြင်းသည်တော့ မတူညီသည့်အကြောင်းအရာဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>အကြောင်းမှာ နန်ပါးထျန်းသည် ချမ်းသာကြွယ်ဝသူဖြစ်၏။ ငွေကြေးချမ်းသာကြွယ်ဝခြင်းဟူသည် ထာရာမိသားစုအတွက် တရားမျှတမှုရယူခြင်းဟူသည့် ခေါင်းစဉ်အောက်တွင် သူတို့အတွက် ညှစ်ထုတ်ရယူနိုင်မည့် အကျိုးအမြတ်ရှိသည်ဟု ဆိုလိုပေသည်။ </p> <p> </p> <p>ဘွင်းဘွင်းရှင်းရှင်းဆိုရသော် ထာရာမိသားစုသည် သူတို့၏ ချစ်ခင်ရသော ဆွေမျိုးသားချင်းများဖြစ်ပြီး သူတို့၏အုတ်ဂူများကို တူးဖော်ခဲ့ခြင်းအတွက် နန်ပါးထျန်းမှ သူတို့ကို ပေးလျော်ရမည့် အဓိပ္ပာယ်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအခိုက်အတန့်၌ နန်ပါးထျန်းသည် ဆင်ခြေအဖြစ် မြားခေါင်းတစ်ခုကို ထုတ်ပြလာခဲ့ရာ အားအာထိုက်သည် ရုတ်ချည်း ထိတ်လန့်သွားခဲ့သည်။</p> <p>ငါတို့ သူ့ဆီက ဘာမှတောင် ညှစ်မယူရသေးဘူးလေ။</p> <p>ထိုသို့တွေးတောလျက် အားအာထိုက်မှ ပြောသည်။</p> <p>“သခင်ကြီးယဲ့လု ဒါက ကျုပ်တို့ကို ချောက်ချစွပ်စွဲနေတာ သိသာပါတယ်။ ဒီလိုချောက်ချစွပ်စွဲဖို့ စီစဉ်ထားမှတော့ ထာရာရဲ့ခေါင်းတလားထဲမှာ မြားခေါင်းရှိနေတာ မထူးဆန်းတော့ပါဘူး”</p> <p> </p> <p>“ထာရာရဲ့ဘိုးဘေးတွေက အတုမရှိတဲ့ လေးသည်တော်တွေပါ။ ထာရာကိုယ်တိုင်ကလည်း လေးပစ်ရတာကို နှစ်ခြိုက်ပါတယ်။ သူကွယ်လွန်သွားတော့ ကျုပ်တို့လည်း သူ့ခေါင်းတလားထဲကို မြားခေါင်းတစ်ခု ထည့်ပေးလိုက်တာ။ အဲဒါက ဘာပြဿနာရှိလို့လဲ။ မြားခေါင်းလေးတစ်ခုက ဘာကို သက်သေပြနိုင်လို့လဲ”</p> <p> </p> <p>အားအာထိုက်၏စကားသည် အလွန်ကျိုးကြောင်းဆီလျော်သည်။</p> <p>မုလန်လူမျိုးများသည် အမှန်တကယ်ပင် လေးပစ်ရခြင်းကို နှစ်ခြိုက်ကြသည်။ သို့ဖြစ်ရာ ကွယ်လွန်သူနှင့် အတူတကွ မြှုပ်နှံရန်အတွက် ခေါင်းတလားထဲသို့ မြားခေါင်းတစ်ခု ထည့်ပေးခြင်းသည် မည်သည့်ဥပဒေကို ချိုးဖောက်နိုင်ပါမည်နည်း။</p> <p> </p> <p>အားအာထိုက်၏ ထိုသို့ရှင်းလင်းချက်သည် နန်ပါးထျန်းကို ကြောင်အသွားစေခဲ့သည်။</p> <p>အမှန်ပဲ။ ခေါင်းတလားထဲကို မုလန်လူမျိုးတွေက မြားခေါင်းထည့်ခဲ့တာဆိုရင် ဒီမြားခေါင်းက ဘာကိုမှ သက်သေမပြနိုင်တော့ဘူး။</p> <p> </p> <p>အားအားထိုက်မှ ဆက်ပြောသည်။</p> <p>“သခင်ကြီးယဲ့လု အားလုံးက မုလန်လူမျိုးကွယ်လွန်သူတွေကို စော်ကားပြုမူဖို့အတွက် လုပ်ကြံဖန်တီးထားတဲ့ ဟန့်လူမျိုးတွေရဲ့ ဆင်ခြေတွေပါပဲ။ သခင်ကြီး ကျုပ်တို့အားလုံးက ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ရင်သွေးတွေ၊ မီးခိုးရောင်ဝံပုလွေနဲ့ သမင်ဖြူတို့ရဲ့ မျိုးဆက်တွေပါ။ ဟန့်လူမျိုးတွေ ကျုပ်တို့ကို အနိုင်ကျင့်တာကို ခွင့်ပြုမထားပါနဲ့”</p> <p> </p> <p>“ကျေးဇူးပြုပြီး သခင်ကြီးယဲ့လု ကျုပ်တို့မုလန်လူမျိုးတွေအတွက် ရပ်တည်ပေးပါ”</p> <p> </p> <p>“ကျေးဇူးပြုပြီး သခင်ကြီးယဲ့လု ကျုပ်တို့မုလန်လူမျိုးတွေအတွက် ရပ်တည်ပေးပါ”</p> <p> </p> <p>အားအာထိုက်သည် လူထုကို မည်သို့ လှုပ်ရှားစေရမည်ကို ကောင်းကောင်းသိသည်။ အားအာထိုက်မှ အော်ပြောလိုက်သည်တွင် မုလန်လူမျိုးအားလုံးသည် ယဲ့လုဖုန်းကို အရိုအသေပြုတောင်းဆိုကြရာ ယဲ့လုဖုန်းမှာ အကျပ်အတည်းထဲ ပိတ်မိသွားရတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ယဲ့လုဖုန်းသည် ဘာမျှမပြောနိုင်ချေ။ သူတို့၏တောင်းဆိုမှုသည် လုံးဝ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်သည်။ ယဲ့လုဖုန်းအနေဖြင့် သူတို့၏တောင်းဆိုမှုကို မငြင်းဆန်နိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p>ယဲ့လုဖုန်းမှ ပြောသည်။</p> <p>“နန်ပါးထျန်း မင်းမှာ ဘာပြောစရာရှိသေးလဲ”</p> <p> </p> <p>နန်ပါးထျန်းသည် နေရာတွင်သာ ကြောင်အမင်သက်နေခဲ့ပြီးနောက် ပြောသည်။</p> <p>“မရှိပါဘူး။ ဘာမှပြောစရာမရှိတော့ပါဘူး”</p> <p> </p> <p>ယဲ့လုဖုန်းမှ ပြောသည်။</p> <p>“မြားခေါင်းလေးတစ်ခုတည်းနဲ့ မင်းအပြစ်က လွတ်မြောက်နိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား။ တကယ်ဟာသပဲ”</p> <p> </p> <p>“အာ ဒါက—”</p> <p> </p> <p>နန်ပါးထျန်းသည် နောက်ထပ် ဆက်ပြောလိုသော်လည်း ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ထန်ဇီယွဲ့သည် နန်ပါးထျန်း၏ အဝတ်အနားစကို ဆွဲလိုက်၏။ နန်ပါးထျန်းသည် ထန်ဇီယွဲ့အား အံ့အားသင့်စွာ လှည့်ကြည့်လိုက်ရင်း ပြောထွက်လုနီး စကားလုံးများကို ပြန်မျိုချလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ထန်ဇီယွဲ့သည် ခေါင်းခါပြ၏။</p> <p> </p> <p>အခြေအနေသည် နန်ပါးထျန်းအတွက် အရေးမသာနေကြောင်း သိသာလှသည်။ ထို့ပြင် ယဲ့လုဖုန်းသည် ငြိမ်းချမ်းမှုကို ထိန်းသိမ်းချင်သည် မဟုတ်ပါလော။</p> <p> </p> <p>သို့ဖြစ်ရာ ဆက်လက်၍ ငြင်းခုန်နေခြင်းသည် ယဲ့လုဖုန်း၏စိတ်ထဲတွင် မကောင်းသည့်အမြင်ကိုသာ ကျန်ရစ်ခဲ့စေလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် ဘာမှမပြောဘဲ ယဲ့လုဖုန်း၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို စောင့်ဆိုင်းခြင်းကသာ အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် အုတ်ဂူတူးရုံမျှနှင့် ယဲ့လုဖုန်းသည် နန်ပါးထျန်းတို့အား ပြင်းထန်စွာ အပြစ်ပေးလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>သို့ဖြင့် နန်ပါးထျန်းမှ ပြောသည်။</p> <p>“ဒီငယ်သားမှာ ဘာမှပြောစရာမရှိပါဘူး။ သခင်ကြီး စိတ်တိုင်းကျ ဆုံးဖြတ်ပါ”</p> <p> </p> <p>ယဲ့လုဖုန်းသည် ခဏမျှစဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ပြောသည်။</p> <p>“ဒါဆိုကောင်းပြီ။ မင်း လျော်ကြေးငွေ နှစ်သောင်းပေးအပ်ရမယ်။ တစ်ဝက်က အုတ်ဂူပြင်ဆင်ဖို့အတွက်ဖြစ်ပြီး တစ်ဝက်က လူထုကို ပေးလျော်ရတာပဲ။ ဒီလိုဆို မျှတရဲ့လား”</p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုအခါ နန်ပါးထျန်းမှ ပြောသည်။</p> <p>“လက်ခံပါတယ်”</p> <p> </p> <p>ပိုက်ဆံဖြင့် ပြဿနာကို ဖြေရှင်းနိုင်ပါက နန်ပါးထျန်းသည် ပေးအပ်ရန် ဆန္ဒရှိပါ၏။ သို့သော် တစ်ဖက်ရှိ အားအာထိုက်မှ ပြောလာခဲ့သည်။</p> <p>“သခင်ကြီးယဲ့လု လျော်ကြေးငွေပေးရုံနဲ့ မလုံလောက်ပါဘူး။ နန်ပါးထျန်းက မကြာသေးခင်ကပဲ ချန်ကျိုစစ်ရဲ့ခေါင်းတလားတွေကို ဖွင့်စစ်ဆေးခဲ့လို့ နောက်ဆုံးမှာ သုံးကြိမ်ဦးညွှတ်တောင်းပန်ခဲ့ရတယ်လို့ ကြားမိပါတယ်”</p> <p> </p> <p>“သူက ဟန့်လူမျိုးတွေကိုတောင် ဦးညွှတ်နိုင်မှတော့ ကျုပ်တို့မုလန်လူမျိုးတွေကို ဦးမညွှတ်နိုင်ဘဲရှိပါ့မလား။ ကျုပ်တို့မုလန်လူမျိုးတွေက ဟန့်လူမျိုးတွေရဲ့ လွှမ်းမိုးမှုကို ခံမနေနိုင်ပါဘူး။ ဒီနေ့ ဒီပြဿနာကို အပြည့်အဝ ဖြေရှင်းနိုင်ဖို့ဆိုရင် နန်ပါးထျန်းက ကျုပ်တို့မုလန်လူမျိုးတွေရဲ့ ခေါင်းတလားတွေကို သုံးကြိမ်ဦးညွှတ်တောင်းပန်ရပါမယ်။ မဟုတ်ရင် ကျုပ်တို့ ဒီကိစ္စကို ကျေအေးမပေးနိုင်ပါဘူး”</p> <p> </p> <p>“ကျုပ်တို့ ကျေအေးမပေးနိုင်ဘူး။ ဦးညွှတ်စမ်း”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်တယ်၊ ဦးညွှတ်တောင်းပန်ရမယ်”</p> <p> </p> <p>ခံစားချက်များ၏ စေစားမှုဖြင့် ဆူညံသံများ ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအခါ ယဲ့လုဖုန်းသည် အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်သွား၏။ နန်ပါးထျန်းသည်တော့ ဒေါသကြောင့် မျက်နှာဖြူဆုတ်လာခဲ့သည်— ထပ်ပြီး ဦးညွှတ်ရဦးမှာတဲ့လား။ ပြီးတော့ ဒီတစ်ခေါက်ကျ မုလန်လူမျိုးတွေကိုပေါ့လေ။ ငါ ဒီနေ့ ဦးညွှတ်ဖို့အတွက်များ အပြင်ထွက်လာခဲ့မိတာလား။</p> <p> </p> <p> </p> <p>နန်ပါးထျန်းသည် တင်းမာသည့်မျက်နှာအမူအရာဖြင့် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေ၏။ ချင်းယင်သည်လည်း ဒေါသူပုန်ထကာ မုလန်လူမျိုးများကို လက်ညှိုးထိုးလျက် ပြောသည်။</p> <p>“ခင်ဗျားတို့ အရမ်းလွန်မလာနဲ့။ ကျုပ်တို့အုတ်ဂူတူးတယ်ဆိုတာ တော်ဝင်နန်းတော်အတွက် စစ်လက်နက်ပစ္စည်းတွေ ရှာဖွေပေးဖို့ပဲ။ ကျုပ်တို့ဘက်က လျော်ကြေးငွေနှစ်သောင်းတောင် ပေးဖို့ သဘောတူပြီးပြီပဲ။ အဲဒါဆို လုံလောက်ပြီ မဟုတ်ဘူးလား။ ဘာလို့ ဦးညွှတ်တောင်းပန်နေရဦးမှာလဲ”</p> <p> </p> <p>မုလန်လူမျိုးတစ်ယောက်မှ ပြန်ပြောသည်။</p> <p>“မင်းတို့ကို ဘာလို့ ဦးမညွှတ်ဘဲ အလွတ်ပေးရမှာလဲ။ ချန်ကျိုစစ်ရဲ့ခေါင်းတလားတွေကို ဖွင့်တုန်းကတောင် ဦးညွှတ်တောင်းပန်ခဲ့သေးတာပဲ၊ ဘာလို့ အခုရော မတောင်းပန်နိုင်ရမှာလဲ။ ဦးညွှတ်တောင်းပန်ရမယ်လို့ပြောရင် တောင်းပန်ရမှာပဲ”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်တယ်၊ ဒီတိုင်းအလွတ်မပေးနိုင်ဘူး။ သူ ကျိန်းသေပေါက် ဦးညွှတ်တောင်းပန်ရမယ်”</p> <p> </p> <p>“အဲဒါက ချန်ကျိုစစ်က ကျုပ်တို့ကို လျော်ကြေးမတောင်းခဲ့ဘူးလေ”</p> <p> </p> <p>ချင်းယင်မှ အော်ပြောသည်။</p> <p>“ဒါဆို ကျုပ်တို့ လျော်ကြေးငွေမပေးတော့ဘူး။ ဦးညွှတ်တောင်းပန်တာပဲ လုပ်မယ်”</p> <p> </p> <p>ဟင်</p> <p> </p> <p>နန်ပါးထျန်း ချင်းယင်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် မုလန်လူမျိုးများသည် လက်မခံပေ။ မုလန်လူမျိုးများမှ အော်ဟစ်ပြောဆိုသည်။</p> <p>“မရဘူး။ မင်းတို့ လျော်ကြေးငွေရော တောင်းပန်တာရော လုပ်ရမယ်။ ဦးညွှတ်မတောင်းပန်ရင် မင်းတို့က ငါတို့မုလန်လူမျိုးတွေကို အထင်မြင်သေးလိုက်တာပဲ။ ဒါမှမဟုတ် မင်းတို့စိတ်ထဲ ငါတို့ကို ချန်ကျိုစစ်ထက် နိမ့်ကျတယ်လို့ သတ်မှတ်ထားတာများလား။ မင်းတို့က ချန်ကျိုစစ်ရဲ့ခေါင်းတလားတွေကိုတော့ ဦးညွှတ်တောင်းပန်နိုင်ပြီး ငါတို့မုလန်လူမျိုးတွေကိုကျတော့ ဦးညွှတ်မတောင်းပန်နိုင်ဘူးလား။ ငါတို့ကို ချန်ကျိုစစ်လောက် အဆင့်အတန်းမရှိဘူးလို့ သတ်မှတ်နေတာလား”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်တယ်။ ငါတို့က ချန်ကျိုစစ်ထက် နိမ့်ပါးနေလို့လား။ ကျိန်းသေပေါက် ဦးညွှတ်တောင်းပန်ရမယ်”</p> <p> </p> <p>ပဲ့တင်ထပ်အောင် တောင်းဆိုသံများ ထပ်မံထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။ နန်ပါးထျန်း၏မျက်နှာမှာ ပို၍ ဖြူဆုတ်လာနေခဲ့၏။ ချင်းယင်မှ ထပ်မံ၍ ငြင်းခုံပြောဆိုတော့မည်တွင် ယဲ့လုဖုန်းမှ ပြောလာခဲ့သည်။</p> <p>“အင်း ခေါင်းဆောင်နန် သူတို့ပြောတာမှန်တယ်။ မင်းက ဒီကွယ်လွန်သူတွေရဲ့ ငြိမ်းချမ်းစွာ အနားယူခြင်းကို နှောင့်ယှက်ခဲ့တယ်ဆိုတော့ မင်း ပြန်တောင်းပန်သင့်တယ်”</p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save