Book List

<h2 style="text-align: center;">ငါ့မှာ အပတ်တိုင်း အလုပ်အသစ်ရှိတယ် </h2> <h2 style="text-align: center;">ဘာသာပြန် - ထွန်းလင်းအောင် </h2> <h2 style="text-align: center;">စာစဉ် (၁၅၈)</h2> <h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၂၉၆)</h2> <h2 style="text-align: center;">မတိုင်မီသုံးသပ်ချက်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>“ ငါ့ကိုယ်ငါတောင် တစ်နေ့ ဒီလို နေ့ရက်မျိုး ရှိလာမယ်လို့ မထင်ထားဖူးဘူး …. “ </p> <p><br />  </p> <p> “ ငါ့ စိတ်ထင်တော့ တကယ်လို့ ဒီနေ့ည နင်တစ်ယောက်တည်းသာ သွားမယ်ဆိုရင် နင် သူနဲ့ အတူ ပါသွားလောက်ပြီ … အဲ့မှာ ဟိုဒင်းဟိုဟာတွေ …..” </p> <p> </p> <p>“ လစ်စမ်း လစ်စမ်း … တကယ့်အလုပ်ကိုပဲ အာရုံစိုက်ထားစမ်း ….” </p> <p> </p> <p>နှစ်ဦးသား ထောင့်ကွေး တစ်နေရာကို ရောက်တော့ စွေ့ချန်၏ ကားကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ သို့နှင့် တံခါးဖွင့်ပြီး အထဲသို့ ဝင်လာခဲ့လေသည်။ </p> <p> </p> <p>“ ဘယ်လိုလဲ … ဂျပန်နှစ်ယောက်ကို ဖြေရှင်းပြီးသွားပြီလား ….” </p> <p> </p> <p>ကျန်းချောင်ယွဲ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ “ အစ်မနင်နဲ့ လော့ချီတို့ သွားခဲ့ကြတာပဲ … ဖြေရှင်းပြီးပြီလို့တော့ မက်ဆေ့ချ်ပို့လာတယ် … ခဏဆို ပြန်ရောက်လာကြတော့မယ် ….” </p> <p><br />  </p> <p>ကျန်းချောင်ယွဲ့ စကားဆုံးသည်နှင့် ကားတံခါးက ထပ်မံ ပွင့်ဟလာခဲ့ပြီး နင်ချဲ့နှင့် လော့ချီတို့ ကားထဲ ဝင်လာသည်။ </p> <p><br />  </p> <p>“ အဲ့ နှစ်ယောက်ကို ဘယ်လို ဖြေရှင်းလိုက်လဲ ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ အမှောက်သိပ်ပြီး အသင်း ၃ နဲ့ အပ်ထားလိုက်တယ် … သူတို့ဆီက တစ်ခုခုတော့ ကြားရလောက်မှာပါ ….” </p> <p><br />  </p> <p>ကားထဲသို့ ဝင်လာပြီးနောက် နင်ချဲ့က စီးကရက် မီးညှိလိုက်၏။ </p> <p> </p> <p>“ နင်တို့နှစ်ယောက်ရော အခြေအနေ ဘယ်လိုရှိလဲ ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ ဘားနဒ်က ငါ့ကို လက်ဝှေ့ပွဲ တက်ထိုးဖို့ ဖိတ်ထားတယ် … ဒါပေမယ့် အသေးစိတ်တော့ မရှင်းလင်းသေးဘူး … ဘာကြောင့် လက်ဝှေ့ပွဲ ကျင်းပရလဲဆိုတာ ငါ မသိဘူး … ကျောက်ဟန် ပြန်လာတာကို စောင့်ရမှာပဲ ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ ဆိုတော့ အခုအစီအစဉ်က ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ ဟိုတယ်ကို ပြန်ကြတာပေါ့ … ငါ ဗိုက်ဆာနေပြီ … အရင်ဆုံး တစ်ခုခု စားကြစို့ …” </p> <p><br />  </p> <p>အုပ်စုက ဟိုတယ်သို့ မောင်းထွက်လာခဲ့ကြပြီး ညလယ်စာ မုန့်များ မှာလိုက်ကြပြီး အခန်းထဲသို့ ပို့ခိုင်းလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>မနက် တစ်နာရီကျော်တော့ တံခါးခေါက်သံ တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ လော့ချီ ဖွင့်လိုက်တော့ ကျောက်ဟန်က အပြင်မှ လမ်းလျှောက်ဝင်လာခဲ့၏။ </p> <p><br />  </p> <p>“ အယ် လောင်ဟန် … နင် လမ်းလျှောက်တဲ့ ပုံက ဘာလို့ ထူးဆန်းနေသလို ဖြစ်နေပါလိမ့် … တင်ပါးကိုရော လက်က ဘာလို့ ကိုင်ထားတာ …” လော့ချီ ပါးစပ်အုပ်လျက် စနောက်လိုက်၏။ </p> <p><br />  </p> <p>“ သွားစမ်း သွားစမ်း … ငါတို့ ဘာမှ မဖြစ်ခဲ့ဘူး အိုကေ … ဒီတိုင်း ညစာ စားပြီး နည်းနည်းပါးပါး ဖဲကစားကြတာပဲ ရှိတယ် …” ကျောက်ဟန်က မကျေမချမ်း ဖြစ်နေသည့် အမူအရာဖြင့် ခွန်းတုံ့ပြန်လိုက်၏။ </p> <p> </p> <p>“ ပြီးတော့ အကုန်လုံးကရော ဘာလို့ ရယ်နေကြတာ … ငါ တကယ် ဘာမှ မဖြစ်ခဲ့ပါဘူးဆိုနေ …..” </p> <p><br />  </p> <p>“ ခေါင်းဆောင်က မင်းဖို့ အတော်ဆုံး ဆရာဝန်တောင် စီစဉ်ထားပေးပြီးပြီနော်…. ဟိုက ရန်ကျင်းမှာ မင်းကို အဆင်သင့် စောင့်နေပြီ ….” စွေ့ချန် ပြောလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>“ ဟာ အစ်ကိုချန်ကလဲ … မင်းလည်း အဲ့လိုကြီးလား ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ ကဲ … ပေါက်ကရ ပြောတာတွေ တော်ပြီ … ဘားနဒ်ပြောတဲ့ လက်ဝှေ့ပွဲက ဘာကို ဆိုလိုချင်တာ … အတွင်း သတင်းတွေ သိခဲ့ရသေးလား ….” လင်းရီ ရယ်ချင်စိတ်ကို ဖိနှိပ်ရင်း မေးမြန်းလိုက်သည်။ </p> <p><br />  </p> <p>“ အသေးစိတ်တော့ ဘာမှ မဖော်ထုတ်ခဲ့ဘူး … ဒါပေမယ့် ကျွန်တော်တို့ အတူရှိနေတုန်း ဖုန်းတော့ တောက်လျှောက်ခေါ်နေတာပဲ … မစ္စတာကျိုး ဆိုတဲ့ စကားလုံးကတော့ အတော်လေး သံသယ ဖြစ်ဖို့ကောင်းတယ် … ကျွန်တော်ကတော့ ကျိုးကွမ်းယောင် ဖြစ်မယ်လို့ ထင်တယ် …” </p> <p><br />  </p> <p>“ အဲ့ဒီတော့ … မင်း နံပါတ်တွေ ဘာတွေ မရခဲ့ဘူးလား ….” ကျန်းချောင်ယွဲ့က မေးလိုက်၏။ </p> <p> </p> <p>ကျောက်ဟန် ပခုံးတွန့်ပြလိုက်သည်။ “ သူက သိပ် သတိကြီးလွန်းတယ် … ဒါပေမယ့် သူက ခေါင်းဆောင်တို့ကိုပဲ ဖိတ်ခဲ့ရုံတင် မကဘူး … တခြားလူတွေရော အများကြီးပဲ … လက်ဝှေ့သမားတွေ၊ နပန်း ချန်ပီယံတွေ … ယေဘုယျ ကျကျ ကြည့်ရင် တိုက်ရည်ခိုက်ရည် ကောင်းတဲ့လူတွေ အကုန်လုံးကို လိုက်ဖိတ်ခေါ်နေသလိုပဲ … ဒီတော့ ခေါင်းဆောင်တို့ ဖိတ်ခံရတာက မထူးဆန်းဘူး ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ သူ့ပုံစံက ကွန်ကျယ်ကျယ် ပစ်နေတဲ့ပုံနဲ့ တူတယ်လို့ မခံစားရဘူးလား ….” လော့ချီ မေးမြန်းလိုက်၏။ </p> <p><br />  </p> <p>“ ငါလည်း ခံစားရတယ် … ဆုကြေးကလည်း မသေးတော့ စာရင်းပေးတဲ့လူတွေ နည်းဖို့ဆိုတာ ဘယ်လိုနည်းနဲ့မှ မဖြစ်နိုင်ဘူး ….” ချိုးယွီလော့ ပြောလိုက်၏။</p> <p><br />  </p> <p>“ ကျွန်မ အခုပဲ ရုတ်တရက် စဉ်းစားမိတယ် …” လော့ချီ ပြောလိုက်ပြီး “ ဘားနဒ်က ယောင်္ကျားကြိုက်တဲ့လူလေ … ဒီရဲ့ လက်ဝှေ့ပွဲက သူ့ရဲ့ ကြင်ယာတော် ရွေးချယ်တဲ့ နည်းလမ်းတစ်မျိုး မဖြစ်နေနိုင်ဘူးလား … ပေါက်ကွဲအားပြင်းထန်တဲ့ အမျိုးသား၊ ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်တဲ့ အမျိုးသားတွေကို သူ့ဘေးနား ထားချင်လို့နဲ့ တူတယ် ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ မဖြစ်နိုင်ဘူး … သူတို့တွေက ဗလအမြောင်းမြောင်းနဲ့ လူတွေကိုချည်း ကြိုက်ကြတာ မဟုတ်ဘူး … မင်းကိုယ်မင်း သူ့နေရာမှာ ဝင်ခံစားကြည့်ပြီး စဉ်းစားကြည့်ကြည့် …” ကျောက်ဟန်က ပြောလိုက်ပြီး “ အမျိုးသမီး တစ်ယောက်ရဲ့ ရှုထောင်ကနေ ကြည့်ရင် မင်း ခေါင်းဆောင်လင်းလို လူစားမျိုးကို ကြိုက်မလား … ဒါမှမဟုတ် ကြွက်သားတွေက ဦးနှောက်ထက် ကြီးနေတဲ့ လူစားမျိုးကို ကြိုက်မလား ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ မေးနေစရာတောင် လိုသေးလို့လား … သေချာပေါက် ခေါင်းဆောင်ကိုပဲပေါ့ ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ ဒါကြောင့်မို့ ဘားနဒ်ကလည်း ကြွက်သားအမြောင်းမြောင်းနဲ့ ပါဝင်သူတွေကို လုံးဝကြီး ကြိုက်လိမ့်မယ်လို့ မဆိုလိုဘူး … ကြင်ယာတော် ရွေးဖို့ဆိုတာကတော့ ပိုလို့တောင် မဖြစ်နိုင်သေး ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ မင်း သုံးသပ်သွားတာ အဓိပ္ပာယ်ရှိတယ် လောင်ကျောက် …” ချိုးယွီလော့ ပြောလိုက်ပြီး “ ဒီကိစ္စက ကျိုးမိသားနဲ့ ကေဒီ အဖွဲ့အစည်းတို့နဲ့ ဆက်စပ်နေမယ်လို့ ထင်တယ် … ပြီးတော့ ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့ ဆုကြေးကရောပဲ ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ အမှန်ပဲ … တစ်နေရာရာမှာတော့ လှည့်ကွက် ရှိကို ရှိရမယ် …” လင်းရီ တွေးတွေးဆဆနှင့် ပြောလိုက်ပြီး “ မနက်ဖြန် သွားကြည့်လိုက်ရင် သိပြီပဲမလား … ဒါပေမယ့် လူကတော့ သေချာလေး ရုပ်ဖျက်သွားဖို့လိုတယ် … တကယ်လို့ အဲ့ကောင်တွေ ငါ့ကို မှတ်မိသွားရင် ကောင်းမှာ မဟုတ်ဘူး ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ ငါနဲ့ အပ်ထားလိုက် … နင့်ကောင်မလေးတောင် နင့်ကို မမှတ်မိတော့လောက်အောင် ပြင်ဆင်ပေးမယ် ….” နင်ချဲ့ အပြုံးလေးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>သူတို့တွေ နည်းဗျူဟာ အကြောင်း ခပ်ကြာကြာလေး ဆွေးနွေးပြီးနောက် လူတိုင်းက အနားယူဖို့ ထွက်ခွာသွားခဲ့ကြသည်။ လင်းရီကလည်း သူ့အခန်းသူ ပြန်လာလေသည်။ </p> <p> </p> <p>အချိန်ကို တစ်ချက် စစ်ကြည့်လိုက်၏။ အချိန်ကွာဟမှုကြောင့် ဟွာရှတွင် မနက် ရှစ်နာရီကျော်‌ကျော် အချိန်လောက်တော့ ရှိနေလေပြီ။ </p> <p><br />  </p> <p>လင်းရီ ကျီချင်းရန်၏ ဖုန်းနံပါတ်ကို ဆက်သွယ်လိုက်၏။ သို့ပေမယ့် ဖုန်းဝင်သွားဖို့ကို အချိန်ခဏလောက် စောင့်လိုက်ရသည်။ </p> <p> </p> <p>“ ဟယ်လို ….” </p> <p> </p> <p>ဖုန်းထဲတွင် ကျီချင်းရန်၏ လေသံက အိပ်ချင်မူးတူး လေသံဖြင့် ဖြစ်နေပြီး တုံးအအနှင့် ချစ်စရာကောင်းသည့် အငွေ့အသက်ကိုလည်း သယ်ဆောင်ထားလျက် ရှိသည်။ </p> <p> </p> <p>“ ရှစ်နာရီကျော်နေပြီကို အခုထိ အိပ်တုန်းလား ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ မနေ့ညက နည်းနည်းနောက်ကျတော့ ဒီနေ့ အအိပ်လွန်သွားတယ် ….” </p> <p><br />  </p> <p>မကြာမီ အနည်းငယ် ဆူညံသံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး ကျီချင်းရန် သမ်းဝေရင်း အိပ်ရာပေါ်သို့ ထိုင်လိုက်၏။ </p> <p> </p> <p>“ နင့်ဘက်ခြမ်းက ဘယလိုလဲ … ခရီးစဉ်က ချောချောမွေ့မွေ့ပဲမလား …..” </p> <p><br />  </p> <p>“ အကုန် အဆင်ပြေတယ် … မင်းကို သတိရနေတာလေးပဲ အဆင်မပြေတာ … အခုတောင် ပြန်လာချင်နေပြီ ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ ဟွန့် … ငါ သိသားပဲ … ဒါပေမယ့် အလုပ်ကိစ္စက အရေးကြီးတယ်လေ … အလုပ်အပေါ်မှာပဲ အာရုံစိုက် … တခြား ကိစ္စတွေကိုတော့ ပြန်လာမှပဲ ပြောကြမယ် ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ အင်း ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ရှစ်နာရီကျော်နေပြီဆိုတော့ မင်းကို ကြန့်ကြာအောင် မလုပ်တော့ဘူး ….” </p> <p> </p> <p>ဖုန်းထဲတွင် ကျီချင်းရန် အိပ်ရာထဲက ထွက်၍ လမ်းလျှောက်နေသည့် အသံ ထွက်ပေါ်လာပြီး “ ဟွာရှနှစ်သစ်ကူးက ရောက်လာတော့မှာနော်… အလုပ်တွေလည်း အရမ်း များမနေနဲ့ဦး … ဒါပဲ ငါဖုန်းချလိုက်ပြီ ….”</p> <p><br />  </p> <p>“ အင်းပါ … လမ်းမှာ ဂရုစိုက်ပြီးလည်းမောင်းဦး ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ အိုကေ …” </p> <p><br />  </p> <p>စကား ခေတ္တပြောပြီးနောက် လင်းရီ ရှန်းရှုရီထံသို့ ဖုန်းဆက်လိုက်သည်။ </p> <p><br />  </p> <p>“ အမေ … မီလိ ဘယ်လိုနေသေးလဲ ….” </p> <p> </p> <p>ရှန်းရှုရီ ရယ်မောလိုက်၏။ </p> <p> </p> <p>“ ဒီတစ်ခေါက်တော့ ပြောတာ အဆင်ချောနေလို့ပါလား ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ အမေနဲ့ ကျွန်တော့် အမေက ငယ်တုန်းကတည်းက သိကျွမ်းခဲ့ကြတဲ့ လူတွေဆိုတော့ အမေကလည်း ကျွန်တော့်ရဲ့ အမေတစ်ယောက်လိုပါပဲ … အစကတည်းက ခေါ်ချင်နေတာ ကြာပြီ .. အခု သင့်လျော်တဲ့ အကြောင်းအရင်းလည်း ရှိပြီဆိုတော့ သေချာပေါက် ခေါ်နိုင်ရမှာပေါ့ ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ ငါ့ကို မြှောက်ပင့်မနေစမ်းနဲ့ .. အန်တီရှန်းလို့ပဲ ခေါ် … ငါ နေသားကျအောင်လည်း လုပ်ခွင့် ပေးစမ်းပါဦး …” ရှန်းရှုရီက ပြောလိုက်ပြီး “ မီလိ အဆင်ပြေတယ် … ကျိုးဟိုင်မှာ ပုဂ္ဂလိက ဆေးရုံ ဖွင့်ထားတဲ့ ငါ့ သူငယ်ချင်း တစ်ယောက် ရှိတယ်လေ … ခဏနေကျရင် သွေးစစ်ဖို့ စီစဉ်ထားတယ် … နင်က နင်လုပ်ရမယ့် အရာအပေါ်ပဲ အာရုံစိုက်ထား … မိသားစုရေးကိစ္စကို ပူဖို့ မလိုဘူး .. ဒီဘက်မှာ ငါ တစ်ယောက်လုံး ရှိတယ် ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ ဒါဆိုရင်တော့ ကျွန်တော် စိတ်ချပါပြီ … တကယ်လို့ တစ်ခုခုဆိုရင် ကျွန်တော့်ဆီ ဖုန်းဆက်လိုက် … ကျွန်တော် ပြန်လာခဲ့မယ် …” </p> <p><br />  </p> <p>“ ဒီအကြောင်း စိတ်မပူနဲ့ … နင်သာ ကိုယ့်အလုပ်ကို အာရုံစိုက် …” </p> <p><br />  </p> <p>“ ဟုတ်ကဲ့ ….” </p> <p> </p> <p>ရှန်းရှုရီနှင့် ဖုန်းပြောပြီးနောက် လင်းရီ အိပ်ရာပေါ်သို့ လဲလျောင်းပြီး နဖူးပေါ် လက်တင်ကာ မစ်ရှင် အကြောင်း စတင် တွေးတောတော့သည်။ </p> <p><br />  </p> <p>ယခု ဖြစ်ရပ်တွင် ကျိုးမိသားစု၏ ကဏ္ဍက အရေးပါခြင်း မရှိတော့ဘဲ ကေဒီ ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် စာရွက်စာတမ်းများကို ရယူခြင်းက အရေးကြီးဆုံး ဖြစ်လာသည်။ </p> <p><br />  </p> <p>ယခု လောလောဆယ်တွင် သုံးပါတီ ပူးပေါင်းမှု ရှိနေသော်လည်း စာရွက်စာတမ်းများကတော့ ကေဒီ၏ လက်ထဲ၌သာ ရှိနေပုံရသည်။ မဟုတ်လည်း အဓိက အချက်အလက်များကတော့ သူတို့လက်ထဲ၌သာ ရှိနေနိုင်သည်။ </p> <p> </p> <p>ကျိုးမိသားစုနှင့် အခြား အာဏာပိုင်တို့ကတော့ အရိုးအရင်းလောက်သာ ရထားလိမ့်မည်။ </p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် အနှီ စာရွက်စာတမ်းများ ကမ်းပေးလာအောင် မည်သို့ ပြုလုပ်ရမလဲ ဆိုသည်က ပြဿနာ တစ်ရပ်ဖြစ်လာသည်။ </p> <p> </p> <p>မနက်ဖြန်တွင် လက်ဝှေ့ပွဲကလည်း ရှိပြီး မည်သူတို့ တက်ရောက်လာကြမလဲဆိုတာကိုလည်း သူ မသိပေ။ </p> <p> </p> <p>ကလင် ကလင် ကလင် … </p> <p><br />  </p> <p>လင်းရီ၏ ဖုန်းသံ မြည်ဟည်းလာခဲ့၏။ နင်ချဲ့ထံကပင်။ </p> <p> </p> <p>“ တံခါးဖွင့်လိုက် ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ တံခါးဖွင့်ရမှာလား ….” </p> <p> </p> <p>လင်းရီ ရေရွတ်ရင်း အိပ်ရာထဲက ထွက်ကာ တံခါးဖွင့်လိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>လင်းရီကို မြင်တော့ နင်ချဲ့ ဘာကိုမျှ ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ သူမကိုယ်သူမ လင်းရီရင်ခွင်ထဲသို့ ပစ်ဝင်လိုက်၏။ </p> <p> </p> <p>“ မြန်မြန် … ငါ့ကို အထဲခေါ်သွားပေး … ခဏနေကျရင် မိုးလင်းတော့မှာ ….” </p> <p> </p> <p>လင်းရီ ပြုံးလိုက်ပြီး နင်ချဲ့၏ ခြေထောက်နှစ်ဖက်မှ ပင့်မကာ သူမကို အိပ်ခန်းထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>နင်ချဲ့ စကားကို ပြတ်တောင်းပြတ်တောင်း ဖြစ်စွာ ဆိုလိုက်၏။ </p> <p> </p> <p>“ ငါထင်နေတာ …. နင် အိပ်ပြီလို့လေ ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ ဒီတိုင်း အတွေးနက်နေတာ … အိပ်မပျော်ပါဘူး ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ နင် တွေးထားတာတွေ ရှိတာလား … ငါ့ကိုပြောလေ … “</p> <p> </p> <p>“ လက်ရှိ မစ်ရှင်က နည်းပညာကို ရဖို့ပဲ … အဲ့တာက အဓိက ကီးပဲ ….” </p> <p> </p> <p>“ ကန့်လန့်ကာ နောက်ကွယ်က လူကို ဖမ်းနိုင်မလားဆိုတာကတော့ ငါတို့ ကံဘယ်လောက် ကောင်းလဲ ဆိုတဲ့အပေါ် မူတည်တယ်…” </p> <p><br />  </p> <p>လင်းရီ၏ နှုတ်ခမ်းတို့ တွန့်လိမ်သွားခဲ့ပြီး “ ဒီကိစ္စမှာ ပါဝင်ပတ်သက်နေတဲ့လူတွေက အတော်လေး များတယ် … သူတို့ ဘယ်တစ်ယောက်ကမှ ကိုင်တွယ်လို့ မလွယ်ဘူး … တကယ်လို့ ငါတို့ဘက်က နည်းလမ်းဟောင်းကြီးတွေပဲ သုံးမယ်ဆိုရင် အလုပ်ဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး ….” </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save