Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၂၉၇) </h2> <h2 style="text-align: center;">အပေါ်မှာ နေတော့၊ ငါမောပြီ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>“ နင်  …. ဟစ် ….  အကြံကောင်းလေး တစ်ခုလောက်တောင် မစဉ်းစားမိဘူးလား ….” စကားပြောဆိုရင်း နင်ချဲ့ အသက်ကို ပြင်းပြစွာ ရှူရှိုက်မိသွားခဲ့သည်။ </p> <p><br />  </p> <p>“ သူတို့ကို အတွင်းထဲကနေ ရိုက်ချကြတာပေါ့ ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ အတွင်းထဲကနေ ရိုက်ချမယ် ဟုတ်လား ….” </p> <p> </p> <p>လင်းရီ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “ ငါ့ပလန်ကို နောက်ကျပြောပြမယ် .. အဲ့ဒီ ကေဒီ အဖွဲ့အစည်းအကြောင်း မင်း ဘယ်လောက်ထိ သိလဲ … အရင် ရွှေနက်ကော်ပိုရေးရှင်း၊ မြွေနက်တို့နဲ့ ယှဉ်ရင် ဘယ်သူက ပိုအားကောင်းလဲ ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ အဲ့တာကတော့ ပြောရခက်တယ် ….” နင်ချဲ့ ပြောလိုက်ပြီး “ ငါတို့မှာ သတင်းအချက်အလက်ကလည်း သိပ်မရှိထားဘူး … သူတို့ဘော့စ်ရဲ့ နာမည်ကတော့ လန်ဘာ့လို့ ခေါ်တယ် ၊ ပြီးတော့ သူ့ကြည့်ရတာ အခုလေးတင်မှ ထွက်ပေါ်လာသလိုပဲ … ရှင်းလင်းတဲ့ အဆင့်သတ်မှတ်ချက်မျိုးလည်း မရှိဘူး … ဒါပေမယ့် ဂျပန်အစိုးရရဲ့ ကာဂို သင်္ဘောကိုတောင် ပြန်ပေးဆွဲရဲတယ်ဆိုတော့ ရွှေနက်ကော်ပိုရေးရှင်းထက်တော့ အားကောင်းလောက်မှာ ကျိန်းသေတယ် ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ သူ့ရဲ့ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ အချက်အလက်တွေ၊ သူ့ဘေးနားက အရေးကြီးတဲ့လူတွေရဲ့ အချက်အလက်တွေ မင်းမှာ ရှိလား …” </p> <p><br />  </p> <p>“ ယွီလော့ ပြောသံ ကြားတာတော့ သူ့ မိသားစုဝင်တွေ အကုန် သေသွားခဲ့ပြီဆိုပဲ … ဒါပေမယ့် ဟားဗက်မှာ ကျောင်းတက်နေတ့ ညီမတစ်ယောက်တော့ ရှိတယ် … သူတို့မှာ ပိုက်ဆံက မရှားတော့ ဝင်ခွင့်ကိုတော့ ဝယ်ထားတာပေါ့ ….” </p> <p> </p> <p>“ တကယ်လို့ နင် အသေးစိတ် သိချင်တယ်ဆိုရင် ငါ ယွီလော့ကို မနက်ဖြန် မေးပေးမယ်လေ …” </p> <p><br />  </p> <p>“ ကောင်းတာပေါ့ … သူ့မှာ ညီမတစ်ယောက်ရှိတယ်ဆိုရင် ပိုတောင် အဆင်ပြေသေးတယ် ….” </p> <p> </p> <p>လင်းရီ တွေးတွေးဆဆနှင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>“ တကယ်လို့ ငါမှတ်မိတာ မမှားဘူးဆိုရင် ကျိုးကွမ်းယောင်ရဲ့ သားက ကျိုးဖန်မလား … သူ အခုလောက်ဆို စီ-အဆင့် ရောက်လောက်ရောပေါ့ ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ အွန်း ….” </p> <p> </p> <p>နင်ချဲ့က ဆံပင်ကို နောက်သို့ ခါထုတ်လိုက်ရင်း လင်းရီ၏ ရင်ဘက်ပေါ် လက်ထောက်ထား၏။ </p> <p> </p> <p>“ မင်းနဲ့ ချိုးယွီလော့တို့ အတူပူးပေါင်းပြီး တိုက်ခိုက်မယ်ဆိုရင် သူ့ကို ဆယ်ကွက်အတွင်း ရှင်းနိုင်လောက်လား …” </p> <p> </p> <p>“ အဲ့ဒါကျတော့ ….” </p> <p> </p> <p>နင်ချဲ့ ခေတ္တ ရပ်တန့်သွားခဲ့ပြီး “ သူ့ကို အနိုင်ယူဖို့က ပြဿနာ မရှိဘူး …. ဒါပေမယ့် ငါတို့ချင်းက လယ်ဗယ်တူတွေ ဆိုတော့ ဆယ်ကွက်အတွင်း အနိုင်ယူဖို့အထိတော့ ယုံကြည်ချက် မရှိဘူး ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ အဲ့တာဆိုရင်တော့ ပြဿနာပဲ ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ နင်က ဘယ်လို စဉ်းစားထားတာ … ပြောကြည့်လေ … နားထောင်ရအောင်လို့ ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ ဘားနဒ်၊ ကျိုးဖန်နဲ့ လန်ဘာ့ရဲ့ ညီမတို့ ဘာလုပ်နေလဲဆိုတာကို စောင့်ကြည့်ဖို့အတွက် လူလွှတ်ဖို့ လိုတယ် .. ပြီးရင် သူတို့ကို ဖမ်းစီးပြီး သူတို့ကလေးတွေကို ရှင်လျက် လိုချင်ရင် ငါတို့လိုချင်တာ ထုတ်ပေးဖို့ တောင်းမယ် … ကျန်တာကိုတော့ ငါတို့ ဂရုစိုက်စရာ မလိုဘူး….” </p> <p> </p> <p>“ ဟယ် … နင့်ဟာက အလုပ်ဖြစ်ပါ့မလားနော်…..” </p> <p><br />  </p> <p>“ အင်း … ကျိုးဖန်က ဖြေရှင်းလို့ လွယ်မှာ မဟုတ်ဘူး … ဆူဆူညံညံတွေလည်း သိပ်လုပ်လို့ ရမှာ မဟုတ်ဘူး … မဟုတ်ဘူးဆိုရင် အကုန် ရှုပ်ထွေးသွားလိမ့်မယ် ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ ဒါပေမယ့် နင် လုပ်ချင်တယ်ဆိုရင်တော့ ရပါတယ် …” နင်ချဲ့ ပြောလိုက်ပြီး “ အခု ကျိုးဖန် ဘယ်မှာရှိနေလဲဆိုတာပဲ မသေချာတာ … သူ့ကို ကိုင်တွယ်ဖို့အတွက် ယွီလော့နဲ့ တိုင်ပင်ပြီး ဘာအမှားအယွင်းမှ မရှိအောင် စီစဉ်လိုက်မယ် … ပြီးတော့ ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ ပြီးတော့ဘာလဲ ….” </p> <p> </p> <p>နောက်တစ်နေ့ နံနက်ခင်း၌ ကျောက်ဟန်က သူ၏ အရေးကြီး မစ်ရှင်အတွက် စောစီးစွာ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ </p> <p> </p> <p>အခြားသူများကလည်း ကျိုးမိသားစုနှင့် ကေဒီ အဖွဲ့အစည်းအကြောင်း သတင်းအချက်အလက်များ စုဆောင်းရင်း အလုပ်များနေကြလေသည်။ </p> <p><br />  </p> <p>ချိုးယွီလော့က အသင်း ၂ အဖွဲ့ဝင် လေးဦးကို အမေရိကားသို့ စေလွှတ်လိုက်ပြီး နာရီအနည်းငယ် အတွင်းမှာပဲ လန်ဘာ့ ညီမလေး၏ တည်နေရာကို ရှာတွေ့သွားခဲ့သည်။ </p> <p> </p> <p>အမိန့်တစ်ချက် စေလွှတ်သည်နှင့် အချိန်မရွေး လှုပ်ရှားဖို့ အဆင်သင့် ဖြစ်၏။ </p> <p><br />  </p> <p>အရာအားလုံးက စီစဉ်ထားသည့် အတိုင်းပဲ ရွေ့လျားနေသည်။ </p> <p><br />  </p> <p>တစ်ခုတည်းသော ကျန်ရစ်တော့သည်က ကျိုးဖန်၏ တည်နေရာပင်။ ထို့နောက်တွင်တော့ ဖမ်းဆီးသည့် လုပ်ငန်းစဉ်ကို အသက်သွင်း၍ ရပြီ ဖြစ်၏။ </p> <p><br />  </p> <p>သို့ပေမယ့်လည်း ထိုနေ့တွင် မည်သည့် တိုးတက်မှုတို့မျှ မရှိခဲ့ပေ။ </p> <p> </p> <p>ကျိုးဖန်နှင့် ကေဒီ အဖွဲ့အစည်းအကြောင်း မည်သည့်သတင်းအချက်အလက်တို့မျှ မတွေ့ခဲ့ရပေ။ </p> <p><br />  </p> <p>ညနေ ခြောက်နာရီ ဝန်းကျင် …. </p> <p><br />  </p> <p>လက်ဝှေ့ပွဲ ကျင်းပဖို့ အချိန်နီးကပ်လာသည်နှင့် နင်ချဲ့က လင်းရီကို နောက်ဆုံး လက်စသတ် ရုပ်ဖျက်ပေးလိုက်ပြီး ပြိုင်ပွဲအတွက် ထွက်ခွာဖို့ ဟန်ပြင်လိုက်၏။ </p> <p> </p> <p>ပြိုင်ပွဲကို ဟိုတယ်၏ မြေအောက်ဘက်တွင် ကျင်းပပြီး ဖိတ်စာကို ကိုင်ဆောင်လျက် ၊ လင်းရီ ဝန်ထမ်း တစ်ဦးနှင့် နာမည်ကဒ်ပြားကို လဲလှယ်လိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>မေးမြန်းစပ်စုကြည့်ပြီးနောက် ပြိုင်ပွဲသို့ လူတစ်ရာကျော် လာရောက်ယှဉ်ပြိုင်ကြပြီး တစ်ညနေခင်းတည်းနှင့် စီစဉ်ရ ခက်ခဲမည့် ပြိုင်ပွဲဟူ၍ ပြော၍ရသည်။ </p> <p> </p> <p>ယင်းကတော့ ဘားနဒ် မည်သို့ ကိုင်တွယ်မလဲ ဆိုသည့်အပေါ် မူတည်သည်။ </p> <p><br />  </p> <p>ဘောက်ဆင် ကြိုးဝိုင်းက အချင်းမီတာ လေးဆယ်ကျော်မျှ ကျယ်ဝန်းပြီး သိသိသာသာ ကြီးမားလှ၏။ </p> <p><br />  </p> <p>တစ်ဦးချင်း တိုက်ခိုက်မည့် ပြိုင်ပွဲအတွက် ထိုမျှ ကြိုးဝိုင်းအကျယ်ကြီး အမှန်တကယ်ပင် လိုအပ်၏လောဟု လင်းရီ မေးခွန်းထုတ်ချင်သွားသည်။ </p> <p> </p> <p>နောက်ဆက်တွဲ ပွဲစဉ်များက မည်သို့ စီစဉ်လာမလဲဆိုတာကို စောင့်ကြည့်ရဦးမည့်ပုံပင်။ </p> <p><br />  </p> <p>အချိန်က တရွေ့ရွေ့နှင့် ကုန်ဆုံးနေပြီး မြေအောက်ခန်းထဲတွင် ပိုပို၍ များပြားသည့် လူတို့ စုဝေးလာကာ အများစုက ကြည့်ရှုသူများ ဖြစ်ကြ၏။ ၎င်းတို့အားလုံးက လက်ထဲတွင် ဘီယာခွက်များ ကိုင်ထားကြပြီး ကျယ်လောင်စူးရှစွာ အော်ဟစ်နေကြသည်။ </p> <p><br />  </p> <p>လင်းရီ ဖန်သားဖြင့် ဆောက်လုပ်ထားသည့် အခန်းတစ်ခုရှိရာ မြောက်ဘက်ခြမ်းသို့ တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်၏။ အနက်ရောင် လိုက်ကာများက ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ လုံခြုံရေးအတွက် စိတ်ချထားစေသည်။ </p> <p> </p> <p>ထို့ပြင် အခန်းက မြေအောက်ခန်း၏ ထောင့်စွန်းတိုင်းတွင် ရှိနေပြီး ဗျူးမြင်ကွင်းက တကယ့်ကို အံ့မခန်း ဖြစ်၏။ </p> <p> </p> <p>လင်းရီ ခန့်မှန်းမိသလောက်တော့ ဘားနဒ်က ထိုနေရာတွင် ထွက်ပေါ်လာခဲ့ဖို့ များသည်။ </p> <p><br />  </p> <p>ကျိုးကွမ်းယောင်နှင့် ကေဒီ အဖွဲ့အစည်းလည်း ယနေ့ညနေ ပွဲစဉ်တွင် ထွက်ပေါ်လာမည်လောဆိုတာကိုတော့ မသိသေးပေ။ </p> <p> </p> <p>နားကြပ်ကတစ်ဆင့် လင်းရီသည် အတွင်းရှိ အခြေအနေများကို အသင်း ၂ နှင့် ၃ ထံသို့ လွှဲပြောင်းပေးနေပြီး ထိုးဖောက်စိမ့်ဝင်မှုကို အဆင်ပြေချောမွေ့စေရန်အတွက် ကူညီပေးနေသည်။ </p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်မှာပဲ ဝန်ထမ်းတစ်ဦးက ချဉ်းကပ်လာခဲ့ပြီး </p> <p> </p> <p>“ မစ္စတာချင် … ပြိုင်ဘက်က မကြာခင် စတင်ပါတော့မယ် … ကျေးဇူးပြုပြီး နားနေခန်းဘက်ထဲကို သွားပေးပါ … အဲ့မှာ ဝန်ထမ်းတစ်ဦးက ပြိုင်ပွဲအကြောင်း အသေးစိတ် ရှင်းပြပေးပါလိမ့်မယ် …” </p> <p><br />  </p> <p>“ အိုကေ…” </p> <p> </p> <p>ယှဉ်ပြိုင်ဖို့အတွက် ရောက်လာသော်လည်း လင်းရီသည် သူ၏ နာမည်အရင်းကို အသုံးမပြုခဲ့ပေ။ </p> <p> </p> <p>ထိုအစား ချင်းဟန် နာမည်ကို အစားထိုးယူသုံးခဲ့၏။ </p> <p> </p> <p>၂ နှစ်အတွင်း လင်းရီ ကျုံးဝေ့တပ်ဖွဲ့အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်စဉ်ကတည်းက မတူညီသည့် ပွဲပေါင်း သုံးဆယ်ကျော်ကို ချင်းဟန်အမည်နှင့် ပါဝင်ဆင်နွှဲခဲ့သည်။ ရလဒ် အနေဖြင့် ချင်းဟန်သည် အမြဲလိုလို ဆန်းကြယ်သည့် certificate မေးလ်များကို အဖွဲ့အစည်း အမျိုးမျိုးထံမှ ရမှန်း မသိ ၊ ရနေခဲ့တော့၏။ </p> <p> </p> <p>ဝန်ထမ်း၏ ဦးဆောင်လမ်းပြမှုအောက်မှာပဲ လင်းရီ နားနေခန်းထဲသို့ ရောက်လာသည်။ </p> <p> </p> <p>ပြိုင်ပွဲဝင် ဦးရေ အယောက် တစ်ရာကျော်လောက်က ဤနေရာတွင် စုဝေးနေသည်။ </p> <p> </p> <p>သို့ပေမယ့် အခန်းထဲရှိ မြင်ကွင်းက လင်းရီကို အတော်လေး အံ့အားသင့်သွားစေခဲ့သည်။ </p> <p> </p> <p>လူလေးဦးက ကြမ်းပြင်တွင် လဲလျောင်းနေပြီး သွေးထွက်သံယို ဖြစ်သည်အထိ ရိုက်နှက်ခံထားရ၏။ မျက်နှာများလည်း ယောင်ကိုင်းနေပြီး မည်သည့်တစ်ယောက်ကမျှ ပြန်မထနိုင်ကြချေ။ </p> <p> </p> <p>တစ်ယောက်ဆိုလျှင် လက်ကို လိမ်ဖယ်သည်အထိ ချိုးခြင်း ခံထားရလေသည်။ </p> <p> </p> <p>လင်းရီ၏ မျက်ခုံးတို့ အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားခဲ့သည်။ ကြမ်းပြင်တွင် လဲလျောင်းနေသည့် လူများ၌ တူညီသည့် အရာတစ်ခု ရှိ၏။ </p> <p> </p> <p>၎င်းတို့ အားလုံးက ဟွာရှလူမျိုးများပင်။ </p> <p> </p> <p>အခြေအနေကို ကြည့်ရသလောက်တော့ သူတို့တွေ သင်ခန်းစာ ပေးခြင်း ခံထားရပုံပေါ်ပြီး လာမည့် ပြိုင်ပွဲတွင် ဝင်ရောက်ယှဉ်ပြိုင်ဖို့က မည်သို့မျှ မဖြစ်နိုင်တော့ချေ။ </p> <p> </p> <p>“ မင်းတို့ကတော့ကွာ …. အတည်ကြီးလား … ပြိုင်ပွဲက စတောင် မစသေးတာကို လူကို ဒီလို အခြေအနေရောက်အောင် ရိုက်နှက်ပြီးနေပြီ … သတိထားပြီးနေ … တကယ်လို့ မင်းတို့မှာ မကျေမနပ် ဖြစ်စရာ ရန်ငြိုးတွေ ရှိတယ်ဆိုရင် ကြိုးဝိုင်းထဲမှာ ဖြေရှင်းကြ … ဒီနေရာက အဲ့လိုလုပ်ဖို့ အတွက် မဟုတ်ဘူး ….” </p> <p> </p> <p>ဝင်လာသည့် ဝန်ထမ်းက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး တစ်ချက် သတိပေးလိုက်၏။ များများစားစား အပြစ်တင်ခြင်းပင် မရှိဘဲ အခြား ဝန်ထမ်းများကို ခေါ်၍ အနှီ လူလေးဦးအား အပြင်သို့ ခေါ်ထုတ်သွားရန် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>ပြောဆိုပြီးနောက် လင်းရီကို ခေါ်လာခဲ့သည့် ဝန်ထမ်းက “ နေရာရှာပြီး ထိုင်လိုက် … ခဏနေကျရင် ပြိုင်ပွဲစတော့မယ် ….” </p> <p> </p> <p>“ အိုကေ …” </p> <p><br />  </p> <p>လင်းရီ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက် အကဲခတ်ကြည့်လိုက်တော့ နားနေခန်းထဲရှိ လူတိုင်းက သူ့အား စိုက်ကြည့်နေသည်ကို သတိထားမိလိုက်လေသည်။ </p> <p> </p> <p>အချို့ဆိုလျှင် နှုတ်ခမ်းထက်၌ ထေ့ပြုံးတို့ တွဲလဲခိုနေလျက် ရှိ၏။ </p> <p> </p> <p>လင်းရီ များစွာ ဂရုစိုက်မနေပေ။ အခန်းက အတော်လေး တိတ်ဆိတ်နေပြီး ကျား၊မ ဦးရေ အချိုးက ၈ : ၂ ခန့်ရှိ၏။ </p> <p> </p> <p>ဘေးဘီကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး လွတ်သည့်နေရာကို မြင်တော့ ထိုင်ချလိုက်ကာ အခန်းထဲရှိ အခြေအနေကို ဆက်လက် အကဲခတ်နေသည်။ </p> <p> </p> <p>ဤနေရာတွင် စုဝေးနေကြသည့် လူတိုင်း၏ သွင်ပြင်က အရည်အသွေး အတော်လေး မြင့်မားသည့်ပုံ ပေါ်နေတာကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ </p> <p> </p> <p>သို့ပေမယ့် သတိထားမိလောက်အောင် စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းသည့် အချက်တစ်ချက်လည်း ရှိနေသည်။ </p> <p> </p> <p>လူတစ်ချို့က အတူတကွ ထိုင်နေကြပြီး ကြည့်ရသလောက်ကတော့ အုပ်စုများ ဖွဲ့ထားကြဟန် ရ၏။ </p> <p> </p> <p>“ ရို ဘရို …  အာရှသားလား …”  </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save