Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၂၉၈)</h2> <h2 style="text-align: center;">သူ့ခြေထောက်ကို ချိုးနိုင်ရင် ၂,၀၀၀ ပေးမယ် </h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>လင်းရီ အခန်းတွင်း အခြေအနေကို လေ့လာအကဲခတ်နေစဉ်မှာပဲ သူ့ဘေးနား ထိုင်နေသည့် လူမည်းတစ်ဦးက စကားပြောလာသည်။ </p> <p> </p> <p>လင်းရီ ထွေထူး တုံ့ပြန်ခြင်း မပြုဘဲ သာမန်လျှံကာမျှ ခေါင်းတစ်ချက် ညိတ်ပြလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>“ ဟွာရှကလား …” လူမည်းက မျက်ဝန်းထဲတွင် အထင်သေးသည့် အမူအရာဖြင့် ထပ်မေးလာသည်။ </p> <p> </p> <p>“ ဘာလဲ … ဟွာရှသားဆို ဒီပြိုင်ပွဲမှာ ဝင်ပြိုင်လို့ မရလို့လား ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ ဒါပေါ့ … ရတာပေါ့ … ဒါပေမယ့် ဆုကြေးက ဒေါ်လာ တစ်သန်း ပေးမှာဆိုတော့ ပြိုင်ဆိုင်မှုက သိပ်ပြင်းထန်တယ် … မင်းတို့ဟွာရှတွေက ဒီလို ရက်စက်တဲ့ ပွဲတွေမှာ ဝင်မပါတာ အကောင်းဆုံးပဲ … တစ်ချို့ ငွေတွေက မင်းတို့လို ပျော့တီးပျော့ဖတ် တို့ဖူးတွေ ရှာနိုင်တဲ့ အရာမဟုတ်ဘူး ….” </p> <p> </p> <p>“ ဟေ့ကောင် .. ပေါက်ကရတွေ လျှောက်ပြောမနေနဲ့ …. လူတိုင်းက ဒီပွဲမှာ ဝင်ပြိုင်ခွင့် ရှိတယ် … ဒီတော့ မြောင်းပုပ်စော်နံတဲ့ မင်း စောက်ပါးစပ်ကို ပိတ်ထားလိုက် ….” </p> <p> </p> <p>ပြောလိုက်သူက လင်းရီ ဘေးဘက်ခြမ်းတွင် ထိုင်နေသည့် အခြား လူမည်း အမျိုးသား တစ်ဦးပင်။ သို့ပေမယ့် သေချာကြည့်လိုက်တော့မှ သူ့အသားက နည်းနည်းမည်းသည်။ </p> <p> </p> <p>မည်းသည်ဆိုသော်လည်း ညအချိန် ဓာတ်မီးထိုးကြည့်လျှင် သွားကလွဲ၍ အခြား မည်သည်ကိုမျှ မမြင်ရသည်မျိုးတော့ မဟုတ်ပေ။ </p> <p> </p> <p>“ ဟောနက် … မင်းလည်း စောက်ပါးစပ်ကို ပိတ်ထားလိုက် … မင်းဘာတွေ တွေးနေလဲ ငါ မသိဘူးများ ထင်နေလား … မင်းက ဒီလိုကောင်စားမျိုးတွေကို ပွဲမှာ အမြှောက်စာ လုပ်ချင်နေတာ … ပြိုင်ပွဲတွေ တိုးပြီး ပြိုင်ဖို့အတွက် မင်းရဲ့ အခွင့်အရေးကို မြင့်တင်ဖို့အတွက်ပေါ့ .. ငါပြောတာ မှန်တယ်မလား … လူကောင်းယောင်ဆောင်နေတာကြီး ရပ်လိုက်စမ်းပါ …” </p> <p> </p> <p>သူ့ ရည်ရွယ်ချက် ပေါ်ပေါက်သွားတာကို မြင်လိုက်ရတော့ ဟောနက်ဆိုသူက အနည်းငယ် မသက်မသာ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ </p> <p> </p> <p>“ မင်းတို့လို ကောင်စားမျိုးတွေကို ကြည့်လို့ကို မရဘူး ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ ငါ လုပ်တာ မှားလို့လား … အရှေ့ လေးယောက်တုန်းကလည်း အကုန် မှောက်သွားခဲ့ပြီ … သူ့ကို ချန်ထားနေလို့လည်း ထူးမှာ မဟုတ်ဘူး… ဒီတော့ ကိုယ့်အတွက် အကျိုးရှိအောင် အသုံးချတာ ငါမှားလား … ဒါနည်းဗျူဟာလို့ ခေါ်တယ်ကွ သောက်ငမည်းရ ….” </p> <p><br />  </p> <p>လင်းရီကို စကားစပြောလာသည့် လူမည်းက သူ့စကားကို လျစ်လျူရှုထားပြီး “ ဘရို … ဒီဂိမ်းက ငါတို့လို လူကြမ်းကြီးတွေ အတွက်ပဲ …. မင်းတို့လို ကောင်စားမျိုးတွေနဲ့ မကိုက်ဘူး …. ထွက်လို့ရတုန်း ထွက်ထား … ပြိုင်ပွဲက စသေးတာ မဟုတ်ဘူး .. မဟုတ်ရင် ဒီမှာ အမြှောက်စာ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ် …” </p> <p> </p> <p>“ ငါတို့အားလုံးက ဆုကြေးလိုချင်လို့ လာပြိုင်တာချင်း အတူတူ တကယ်လို့ အခုချိန်ကျတော့မှ ထွက်သွားမယ်ဆိုရင် လေယာဉ်လက်မှတ်ဖိုးက အလသဿ ဖြစ်သွားမှာပေါ့ ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ ဟားဟား ….” </p> <p> </p> <p>လူမည်းက ဖြူဖွေးနေသည့် သွား ၃၂ ချောင်းလုံး ပေါ်အောင် ရယ်မောလိုက်ပြီး “ ကိုယ့်လူ … မင်းရဲ့ အကြောင်းပြချက်ကြီးကလည်း စောက်ကျိုးနည်း ရယ်ရလွန်းတယ် … ဒါပေမယ့် တစ်ခုတော့ ပြောပြလိုက်မယ် … မင်း အခုချိန် ထွက်သွားမယ်ဆို လေယာဉ်လက်မှတ်ဖိုးပဲ ကုန်မှာ …. တကယ်လို့ မင်း ပြိုင်ပွဲထဲ ဝင်ပါမယ်ဆိုရင်တော့ ဆေးဖိုးတွေပါ ပိုကုန်မှာနော်… မတန်ပါဘူး ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ ငါ ရှုံးမယ်လို့ ဘာကြောင့် အဲ့လောက်တောင် သေချာနိုင်နေရတာ …” </p> <p><br />  </p> <p>“ သေချာတာပေါ့ ….” လူမည်းက ဖြစ်သင့်သည့် ကိစ္စရပ် တစ်ခုနှယ် ပခုံးတွန့်ပြလိုက်ပြီး “ မင်း ဒီ အခန်း ပတ်ပတ်လည်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်စမ်း .. ဒီထဲ ဟွာရှသားတစ်ယောက်တစ်လေများ ပါလား …. မင်းတို့ရဲ့ ဖြစ်တည်မှုကိုက ငါတို့အတွက် သဲအိတ်လိုပဲ … သည့်မတိုင်ခင်တုန်းက ဟွာရှတွေ အကုန်လုံးကို သွားချိုးပစ်မယ်ဆိုပြီး ငါတို့အကုန်လုံးက တိုင်ပင်ထားပြီးသား … မထွက်သွားဘဲ ကံဆိုးချင်တယ်ဆိုရင်တော့ မင်းက ငါးယောက်မြောက် ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်….” </p> <p> </p> <p>အခန်းထဲရှိ လူတိုင်းက လင်းရီကို ကြည့်နေကြပြီး သူတို့၏ နှုတ်ခမ်းထာင့်စွန်းတို့က ကော့ညွှတ်တက်နေကြကာ ဖြစ်ပေါ်လာတော့မည့် မြင်ကွင်းကို စိတ်ဝင်တစား စောင့်ကြည့်နေခဲ့ကြ၏။ </p> <p> </p> <p>“ ဖီးလစ် … မင်း ဒီကောင်ကို သုံးကွက်အတွင်း အမှောက်မသိပ်နိုင်ဘူးဆိုတာ ငါလောင်းရဲတယ် …” </p> <p><br />  </p> <p>အခြားတစ်ယောက်၏ စကားသံကို ကြားတော့ လင်းရီ မျက်ခုံးပင့်ပြီး လှမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။ </p> <p> </p> <p>ပြောလိုက်သူက အနောက်တိုင်းသား တစ်ဦးဖြစ်၏။ မာဆယ်ကြီးများ ပြိုင်းထမနေဘဲ ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစားက လင်းရီနှင့် မတိမ်းမယိမ်း ရှိလေသည်။ ဒေါင်ကတော့ အတော်လေး ကောင်း၏။ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်နှင့် ကပ္ပတိန် အမေရိက ဟုတောင် ထင်မှတ်သွားနိုင်စရာ ရှိသည်။ </p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် လင်းရီ အခြား အရာတစ်ခုကိုလည်း သတိပြုမိလိုက်၏။ </p> <p> </p> <p>သူက အဖွဲ့သေးသေးလေး၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ဖြစ်နေပြီး သူ့အသင်းရှိ ကျန်သူများကလည်း သူ့နည်းတူ ထူးမခြားနားသည့် သွင်ပြင်နှင့် ရှိနေသည်။ </p> <p> </p> <p>“ ကိုလ်ဆန် … မင်းကတော့ မင်းလုပ်နိုင်တယ်လို့ ပြောချင်နေတာလား ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ ဒါပေါ့ …” ကိုလ်ဆန် အမည်ရသည့် အနောက်တိုင်းသားက ပခုံးတွန့်လိုက်ပြီး “ ပြီးတော့ ငါ့အတွက် သုံးကွက်တောင် လိုမယ်မထင်ဘူး … တစ်ကွက်နဲ့တင် ပွဲသိမ်းတယ် ….” </p> <p><br />  </p> <p>အနောက်တိုင်းသား၏ ခွန်အားကို အသိအမှတ်ပြုဟန်ဖြင့် ဖီးလစ် အမည်ရသည့် လူမည်းက များများစားစား ခွန်းတုံ့ပြန်ခြင်း မပြုပေ။ ထိုအစား မကျေမချမ်း ဖြစ်သွားသည့် အမူအရာနှင့် “ တကယ်လို့ ငါ ဒီကောင့်ကို သုံးကွက်အတွင်း အမှောက်သိပ်နိုင်ခဲ့မယ်ဆိုရင်ကော …” </p> <p> </p> <p>“ လုပ်လိုက်လေ … အဲ့တာဆို ငါမင်းကို ဒေါ်လာ ၅၀၀ ပေးမယ် … ဒီမှာ စောက်ဟွာရှကကောင်တွေကို မမြင်ချင်ဘူး ….” </p> <p> </p> <p>ကိုလ်ဆန်က ဒေါ်လာ ငါးရာကို အိတ်ထောင်ထဲက ထုတ်လိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>“ ဒီမှာ …၊ တကယ်လို့ မင်း သူ့ကို သုံးကွက်အတွင်း အမှောက်သိပ်ရင်ရင် ဒီရဲ့ ဒေါ်လာ ၅၀၀ က မင်းအပိုင်ပဲ … တကယ်လို့ သူ့ခြေထောက်ကို ချိုးနိုင်မယ်ဆိုရင်တော့ ငါ နောက်ထပ် ဒေါ်လာ တစ်ထောင် အပို ထပ်ပေးမယ် … ဘယ်လိုလဲ ….” </p> <p> </p> <p>ကိုလ်ဆန် လက်ထဲရှိ ပိုက်ဆံကို မြင်တော့ အခန်းထဲရှိ ကျန်သူများက ကြိုးစားချင်စိတ်တို့ ပြင်းပြလာခဲ့ကြသည်။ </p> <p> </p> <p>သူတို့ကိုယ်သူတို့ ထိပ်တန်း ဆယ်ယောက်အတွင်းသို့ ဝင်နိုင်မည့် အစွမ်းအစ ယုံကြည်ချက်မျိုး သူတို့တွင် မရှိကြပေ။ ယင်းက ဘုရားသခင်၏ အလိုတော်ပေါ်တွင် မူတည်နေသည်။ </p> <p> </p> <p>အကယ်၍ သူတို့သာ ပြိုင်ပွဲ မစတင်မီ ဒေါ်လာတစ်ထောင်ကို အလွယ်လေး ရနိုင်မည်ဆိုပါက ဆွစ်ဇာလန်သို့ လာရသည့် ခရီးစဉ်သည် အလဟဿ ဖြစ်သွားလိမ့်မှာ မဟုတ်ချေ။ </p> <p><br />  </p> <p>ဖီးလစ် အမည်ရသည့် လူမည်းလည်း ထပ်တူညီစွာ ခံစားနေရသည်။ ဆင်းဆင်းရဲရဲ နေနေရသည့် သူ့အတွက် ဒေါ်လာ တစ်ထောင်ဆိုသည့် ပမာဏက နည်းပါးသည့် ပမာဏ မဟုတ်ချေ။ </p> <p> </p> <p>“ အေး မင်းပြောတာနော်… ငါ ခြေထောက်ချိုးပြီးလို့မှ မင်း စကားကို ပြန်မပြင်နဲ့ …” </p> <p> </p> <p>“ မပူနဲ့ … ငါ ကိုလ်ဆန်က အဲ့လို လူစားမျိုး မဟုတ်ဘူး … တကယ်လို့ မင်းက မယုံဘူးဆိုရင် ငါ တခြားတစ်ယောက်ကိုပဲ ရှာလိုက်တော့မယ် ….”</p> <p><br />  </p> <p>“ မလိုဘူး … ငါက ဘာလို့ မယုံပေးနိုင်ရမှာ ….” </p> <p> </p> <p>ဖီးလစ်က တစ်ချက် ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်ပြီး “ ငါ ဒီကောင့်ကို သုံးကွက်အတွင်း အနိုင်ယူပြမယ် … မင်းတို့ကောင်တွေ ပွဲကောင်းကောင်း ကြည့်ဖို့သာ ပြင်ထားလိုက်တော့ …” </p> <p><br />  </p> <p>“ အဲ့လောက်ထိ ယုံကြည်ချက် ပြည့်ဝမနေစမ်းနဲ့ …” </p> <p> </p> <p>ကိုလ်ဆန်က လင်းရီကို ကြည့်လိုက်ပြီး “ ဟွာရှန့် … မင်းမှာလည်း အခွင့်အရေး ရှိတယ် … တကယ်လို့ မင်းက သူ့ဆီကနေ သုံးကွက်တောင့်ခံနိုင်ရင် ဒီပိုက်ဆံက မင်းအပိုင်ပဲ …” </p> <p> </p> <p>လင်းရီ မျက်လုံးလှိမ့်ပြပြီး ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်သည့် အင်္ဂလိပ်လေသံဖြင့် “ စောက်ရူး …” </p> <p> </p> <p>သူ ထိုစကားမျိုး ပြောလိုက်သည်နှင့် အခန်းတွင်း အပူချိန်မှာရုတ်ချည်း ထိုးကျသွားသယောင် အေးစိမ့်လာခဲ့သည်။ </p> <p> </p> <p>လူတော်တော်များများက အသက်ကို ပြင်းရှစွာ ရှူသွင်းနေကြပြီး လင်းရီကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်မိကြ၏။ ထို တို့ဖူးကောင်က ကိုလ်ဆန်ကို ဤစကားမျိုး ပြောလာခဲ့လိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်မထားခဲ့ချေ။ </p> <p> </p> <p>သူ့ အရည်အချင်းကို မသိဘူးဆိုလျှင်ပင် ယခုလို ပတ်ဝန်းကျင်၌ တစ်စုံတစ်ရာကိုတော့ သတိပြုမိသင့်လောက်၏။ </p> <p> </p> <p>“ကိုလ်ဆန် … ဟားဟား … မင်း‌တော့ လှောင်ခံနေရပြီ … ဒီဟွာရှန့်ကောင်က မင်း လုပ်ရပ်ကို သဘောမတွေ့တဲ့ပုံပဲကွ ….” </p> <p> </p> <p>ပြောလိုက်သူက ကိုလ်ဆန်နှင့် ဘေးချင်းကပ်တွင် ထိုင်နေသူ တစ်ဦးဖြစ်ပြီး အရွယ်အမောင်းကလည်း အများကြီး၏။ </p> <p> </p> <p>“ နင်တို့ကောင်တွေက သူ့ကို အဲ့လိုမျိုး အထင်သေးပြီး ဝိုင်းကစားနေကြမှတော့ ဟိုကောင်ကလည်း ဒေါသမဖြစ်ဘဲ နေမလား … ငါတော့ နင်တို့ကောင်တွေ စောက်ရေးမပါတဲ့ ဂိမ်းကစားနေမယ့်အစား နောက်လာမယ့် ပွဲအတွက် ကြိုပြီး ပြင်ဆင်ထားတာက ပိုကောင်းမယ်လို့ အကြံပေးချင်တယ် …"</p> <p> </p> <p>ပြောလိုက်သူက ဆံပင်ရွှေအိုရောင်နှင့် အမျိုးသမီး တစ်ဦးဖြစ်ပြီး အပြာရောင် ဂျင်းကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ် အပေါ်ပိုင်းတွင်တော့ အနက်ရောင် ဂျက်ကတ် တစ်ထည်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သေသပ်သည့် ကောက်ကြောင်းနှင့် နီစွေးသည့် နှုတ်ခမ်းကလည်း အတော်လေး ဆက်စီဆန်လှသည်။ ဤမြင်ကွင်းက အခန်းထဲရှိ လူများအတွက်တော့ မျက်စိအစာကျွေးလို့ အတော်လေးကောင်းသည့် မြင်ကွင်းမျိုးပင်။ </p> <p> </p> <p>“ Scarlett … မင်းက အဲ့ကောင်ဘက်မှာ နေပေးနေတာလား … မင်းသူ့ကို စိတ်ဝင်စားနေတယ်လို့တော့ လာမပြောနဲ့ …” </p> <p><br />  </p> <p>“ ဒီတိုင်း … နင်တို့ ဂိမ်းက ပျင်းဖို့ကောင်းတယ် ထင်လို့ပါ ….” </p> <p> </p> <p>“ ပျင်းဖို့ကောင်းတယ် ဟုတ်လား .. ငါတော့ မထင်ဘူး … အဲ့ကောင် ဘယ်လောက်တောင် မောက်မာနေလဲ မင်းမမြင်ဘူးလား … လူရှေ့သူရှေ့မှာ ငါ့ကိုတောင် စော်ကားဝံ့နေတယ် … ဒီလိုကောင်စားမျိုးကို ကောင်းကောင်းကြီး ပညာပေးလိုက်ချင်တာ ….” </p> <p> </p> <p>ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ကိုလ်ဆန်က ဖီးလစ်ကို လှမ်းကြည့်၍ “ ငါ စိတ်ပြောင်းသွားပြီ … မင်းသူ့ကို သုံးကွက်အတွင်း အနိုင်ယူဖို့ မလိုတော့ဘူး… သူ့ခြေထောက်တွေကို ချိုးနိုင်ရင် ဒေါ်လာ နှစ်ထောင်ပေးမယ် … ဂိမ်းတစ်ပွဲအတွက် အဲ့လောက်ဆို တန်တယ်မလား ….” </p> <p> </p> <p>ဖီးလစ် အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားသွားခဲ့သည်။ တို့ဖူးကောင်၏ စကားလေးတစ်ခွန်းက သူ့အတွက် ဆုကြေးနှစ်ဆ တက်စေလိမ့်မည်လို့ မျှော်ပင် မျှော်လင့်မထားခဲ့ပါချေ။ </p> <p> </p> <p>လက်ဆစ်၊ လည်ဆစ်များ ချိုးပြီး အကြောအချဉ်များ ပြေလျော့အောင် လုပ်ပီဲးနောက် “ ဒေါ်လာ နှစ်ထောင် ပေးဖို့ အသင့်ပြင်ထားလိုက်တော့ … ခဏဆိုပြီးပြီ …” </p> <p> </p> <p>ထိုစကားပြောပြီးနောက် ဖီးလစ်က လင်းရီကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>“ ကိုယ့်လူ … မင်း ကိုလ်ဆန်ကို အဲ့လို မပြောခဲ့သင့်ဘး … အခုတော့ မင်းခြေထောက်တွေကို ချိုးပေးဖို့ ငါ့ကို လာပြောနေပြီ … ပိုက်ဆံလည်း ပေးမှာဆိုတော့ကွာ … ငြိမ်ငြိမ်လေးနေပြီး အေးဆေး အချိုးခံလိုက် … ဒါဆိုငါ သနားသဖြင့် ဆေးဖိုးပေးမယ် …” </p> <p> </p> <p>ပြောပြီးသည့်နောက် ဖီးလစ်၏ လက်သီးက လင်းရီထံသို့ တည့်မတ်စွာ တိုးဝင်လာသည်။ </p> <p> </p> <p>လင်းရီ အသာအယာလေးပဲ ခေါင်းငဲ့၍ ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် ဖီးလစ်၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆွဲ၍ အပေါ်သို့ လှန်တင်လိုက်၏။ </p> <p> </p> <p>အရိုးကျိုးသွားသည့် အသံတို့က ကျယ်လောင်စွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။  </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save