Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၂၉၉)</h2> <h2 style="text-align: center;">ကြီးသွားတဲ့ ရန်ပွဲ </h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ဖီးလစ်၏ အော်ဟစ်သံက စင်္ကြံလမ်းတစ်လျှောက် ပျံ့နှံ့သွားခဲ့၏။ </p> <p> </p> <p>သူ့အမူအရာမှာ ရှော့ခ်ရသွားခဲ့ပြီး အံကို တင်းတင်းကြိတ်နေရလေသည်။ ဤမြင်ကွင်းက လူတိုင်းကို အံ့အားသင့်သွားစေခဲ့၏။ </p> <p><br />  </p> <p>ဖီးလစ်၏ စကေးတို့က အင်မတန် ကောင်းမွန်မနေသော်လည်း ဤလူစုထဲက တစ်ဦးပဲ ဖြစ်၏။ ထို့ပြင် လူမည်းတစ်ဦးလည်း ဖြစ်ပြီး သူ၏ ခွန်အား ဗလက ဟွာရှန့်လူမျိုးများထက် အပုံကြီးလည်း သာသည်။ ထင်မှတ်မထားစွာဖြင့် ယခုလို အနိုင်ယူခြင်း ခံလိုက်ရ၏။ </p> <p> </p> <p>လင်းရီက သူ့လက်ကို သာမန်လျှံကာ မြှောက်ပြီး များများစားစား လှုပ်ရှားခြင်း မရှိပါဘဲ နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားစေခဲ့သည်။ </p> <p> </p> <p>မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူက ဤနေရာသို့ အရေးကြီး ကိစ္စများ ပြုလုပ်ရန် ရောက်လာသဖြင့် ဆူဆူညံညံ အသံများ မပြုလုပ်ချင်ပေ။ ထို့ကြောင့် ခွန်အားကို လျှော့ပြီး အသုံးပြုထားလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>သို့ပေမယ့် ဖီးလစ်ကတော့ အရှုံးမပေးသေး။ ကြမ်းပြင်ပေါ်က တစ်ဖန် ပြန်ထလာပြီးနောက် သူ၏ အမူအရာက ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သွားခဲ့ကာ လင်းရီကို ကမ္ဘာမကျေ ရန်ဘက် တစ်ဦးနှယ် သဘောထားနေတော့သည်။ </p> <p><br />  </p> <p>“ ဟွာရှန့်ကောင် … မင်း ဒီနေ့တော့ အသေပဲ ….” </p> <p> </p> <p>ဒေါသတကြီးနှင့် ကျိန်ဆဲပြီးနောက် ဖီးလစ်က အနီးနားရှိ ကုလားထိုင်ကို မကာ လင်းရီ၏ ဦးခေါင်းထံသို့ ရက်ရက်စက်စက် လွှဲရိုက်ပစ်လိုက်၏။ </p> <p> </p> <p>လင်းရီ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားခဲ့ပြီး သူ့မျက်လုံးထဲတွင် လူသတ်ချင်စိတ်တို့ တဖွားဖွား ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ </p> <p> </p> <p>လက်ကို ဆန့်တန်းလိုက်ပြီး ကုလားထိုင် ခြေထောက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။ ချက်ချင်းဆိုသလို ဖီးလစ်၏ အင်အားတို့ အရှိန်သေသွားခဲ့၏။ ဘေးသို့ ကြမ်းတမ်းစွာ ဆွဲလွင့်ပစ်လိုက်ပြီး ဖီးလစ်ကို ဟန်ချက်ပျက်စေလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>ဟန်ချက်ပျက်သွားသည့် အခိုက်အတန့်ကို အခွင့်ကောင်းယူ၍ လင်းရီ မတ်တပ်ရပ်ပြီး ၎င်း၏ ရင်ဘက်ကို ကန်ကျောက်လိုက်လေသည်။ </p> <p> </p> <p>ဖူး …</p> <p> </p> <p>လတ်ဆတ်သည့် သွေးတစ်လုတ်က ဖီးလစ်၏ နှုတ်ခမ်းဝမှ ပန်းထွက်လာခဲ့ပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားခဲ့၏။ ထိုမျှနှင့် မပြီးသေးဘဲ နှစ်ကြိမ်ခန့်မျှ ဆက်တိုက် သွေးအန်လာကာ ပြန်ထဖို့ ကြိုးစားပါသော်လည်း အတော်လေး ရုန်းကန်နေရ၏။ </p> <p> </p> <p>လင်းရီ ၎င်း၏ ဦးခေါင်းအား တက်နင်းလိုက်ပြီး ရှိနေသည့် လူများထံသို့ သိမ်းကျုံးကြည့်လိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>“ တက်လာချင်တဲ့လူ ရှိသေးလား ….”</p> <p> </p> <p>ဖီးလစ်က ခွေးသေတစ်ကောင်နှယ် တက်နင်းခံထားရတာကို မြင်တော့ အခန်းမှာ အပ်ကျသံကြားရလောက်သည်အထိ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့၏။ </p> <p> </p> <p>ထိုကဲ့သို့ ထင်မှတ်မထားသည့် မြင်ကွင်းက လူတိုင်းကို လင်းရီ၏ အစွမ်းအစအပေါ် မတူကွဲပြားသည့် နားလည်မှု အသစ်တို့ ပေးစွမ်းလိုက်သည့်နှယ် ဖြစ်သွားခဲ့၏။ </p> <p> </p> <p>ဤ ဟွာရှန့်ကောင်က မရိုးရှင်းပေ။ သူတို့ ထင်ထားသည်ထက် အများကြီး ဖြုံဖို့ကောင်း၏။ </p> <p> </p> <p>တစ်ရာကျော်သည့် ဤလူအုပ်ထဲတွင် သူ့အဆင့်က အပေါ်ပိုင်း၌ ရှိနိုင်လောက်၏။ </p> <p> </p> <p>Scarlett ကလည်း လင်းရီကို သေချာလေး လေ့လာအကဲခတ်နေပြီး သူမစိတ်ထဲတွင် အနှီအမျိုးသားက ထွင်းဖောက်ပြီး မမြင်နိုင်သည့် ခံစားချက်တို့ ပေါက်ဖွားလာရသည်။ </p> <p> </p> <p>အထူးသဖြင့် ယခုလောလောလတ်လတ်လေးမှာပဲ သူ့မျက်ဝန်းထဲ၌ လူသတ်လိုစိတ်တို့ ဖျတ်ခနဲ လက်ပြေးသွားခဲ့သည်က သာမန်လူတို့ မပိုင်ဆိုင်နိုင်သည့် အရာပင်။ </p> <p> </p> <p>လူတိုင်း၏ အကြည့်အာရုံက ကိုလ်ဆန်ထံသို့ ပြန်လည် ကျရောက်သွားခဲ့သည်။ </p> <p> </p> <p>ဖီးလစ်က အမှောက်သိပ်ခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်၏။ လူတိုင်းကလည်း သူ နောက်ထပ် ဘယ်ခြေလှမ်းမျိုး ရွေ့လျားလာမလဲဆိုတာကို အတော်လေး စိတ်ဝင်စားနေကြသည်။ </p> <p><br />  </p> <p>ကိုလ်ဆန်၏ အမူအရာမှာ သဘာဝမကျ ဖြစ်လာခဲ့ပြီး မျက်နှာကြီး မည်းပုပ်လာသည်။ </p> <p> </p> <p>“ ငါ့ကို အဲ့လိုလေသံနဲ့ ပြောဝံ့နေတာ မဆန်းတော့ပါဘူး … မင်းကြည့်ရတာလည်း အရည်အချင်း နည်းနည်းတော့ ရှိသားပဲ ….” </p> <p> </p> <p>ကိုလ်ဆန်က ခြေထောက်ချိတ်လိုက်ပြီး လက်တစ်ဖက်က ခေါင်းထောက်ထားကာ လင်းရီအား လှောင်ပြောင်နေသည့် အထက်စီးက အမူအရာဖြင့် ကြည့်နေသည်။ </p> <p> </p> <p>“ ဒီမှာ မင်းဖို့ သတင်းဆိုး တစ်ခုရှိတယ် … မင်းငါ့ကို ဒေါသထွက်အောင် လုပ်လိုက်နိုင်ပြီ … ငါ့ပေါင်ကြားထဲက တွားသွား သွားနိုင်မယ်ဆိုရင် ဒီခု ကိစ္စကို ငါ မဖြစ်ခဲ့သလို သဘောထားပေးမယ် ….” </p> <p> </p> <p>လူတိုင်း၏ အကြည့်က လင်းရီထံသို့ တစ်ဖန် ရောက်သွားခဲ့ပြန်သည်။ </p> <p> </p> <p>ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့ လူတိုင်းက ခွန်အားရော အရည်အချင်းပါ အသိအမှတ်ပြုထားသည့် ကိုလ်ဆန်နှင့် သူ ရင်ဆိုင်ရတော့မည်။ ဖီးလစ်ကို အနိုင်ယူနိုင်လျှင်ပင် ကိုလ်ဆန်၏ ပြိုင်ဘက်တော့ မဖြစ်နိုင်ပေ။ </p> <p> </p> <p>အဲ့တော့ သူ နောက်ဘာဆက်လုပ်မလဲ … </p> <p><br />  </p> <p>လင်းရီ ဆွံ့အစွာ ပြန်ထိုင်ချလိုက်၏။ သို့တိုင် ပိုင်နိုင်သည့် အင်္ဂလိပ်လေသံဖြင့် “ တကယ့်ကို စောက်ရူးအကြီးစားပဲ …” </p> <p> </p> <p>ဤစကားကြားတော့ ကိုလ်ဆန်၏ မျက်နှာမှာ စိမ်းယောင်သမ်းသွားခဲ့ပြီး သူ့ ထိုင်ခုံကနေ ထလာသည်။ </p> <p> </p> <p>“ ဟွာရှန့်ကောင် … မင်းက ငါ့ကို ဖီးလစ်လို လွယ်တဲ့ကောင်လို့ ထင်နေတာလား ….” </p> <p> </p> <p>“ လွယ်တာ မလွယ်တာ ငါ မသိဘူး … ဒါပေမယ့် ငါ့မျက်လုံးထဲမှာတော့ မင်းတို့နှစ်ယောက်က မတိမ်းမယိမ်းတွေပဲ ….” </p> <p> </p> <p>အခန်းထဲရှိ လေထုက အတော်လေး ပြင်းထန်လာသည်။ </p> <p> </p> <p>ကိုလ်ဆန်၏ ခွန်အားက ရှိနေသည့် လူအားလုံးထဲတွင် ထိပ်တန်းဆယ်ယောက်အတွင်းဝင်သူ ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် သူ အရင်က လုပ်ခဲ့သည့် လုပ်ရပ်များကလည်း သူ့ ဂုဏ်သတင်းကို ကိုယ်စားပြုနေသည်။ </p> <p> </p> <p>သူ့ကို စော်ကားလိုက်သည်က အတော်လေး ကြောက်ရွံ့ဖို့ ကောင်းလှ၏။ ခြေထောက်ကျိုးရုံမျှနှင့်တော့ ပြီးသွားမည့် ကိစ္စ မဟုတ်ချေ။</p> <p><br />  </p> <p>“ ထားလိုက်တော့ ကိုလ်ဆန် ….” Scarlett က ပြောလိုက်ပြီး “ ပြိုင်ပွဲက စတော့မှာ … အခုချိန် ခွန်အား အများကြီး သုံးထားတာက မကောင်းဘူး …” </p> <p> </p> <p>ကိုလ်ဆန်က Scarlett ကို ဒေါသတကြီး အမူအရာနှင့် ကြည့်လိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>“ ငါက သူ့ကို အနိုင်မယူနိုင်ဘူးလို့ မင်း ပြောချင်နေတာလား ….” </p> <p> </p> <p>Scarlett ဘာမျှ မဆိုခဲ့ချေ။ ဘာကြောင့်ဆိုတော့ သူမ ဘာပြောရမှန်း မသိသောကြောင် ဖြစ်၏။ </p> <p> </p> <p>သူမ စိတ်ထဲတွင်တော့ ကိုလ်ဆန်နှင့် ရင်ဆိုင်၍ လင်းရီတွင် အနိုင်ယူနိုင်သည့် အခွင့်အရေး မရှိပေ။ </p> <p> </p> <p>သို့ပေမယ့်လည်း စောန အခိုက်အတန့်တွင်တုန်းက လင်းရီ မျက်ဝန်းထဲတွင် ပြင်းထန်သည့် လူသတ်ရိပ်ကို သူမ မြင်တွေ့ခဲ့ရလေသည်။ အနှီ ခံစားချက်များမျိုးက တကယ့်ကို မြင်ရခဲ၏။ ယင်းက လင်းရီသည် မမြင်နိုင်လောက်အောင် နက်ရှိုင်းနေသည်ဟု သူမအား ခံစားမိစေပြီး ထို့ကြောင့်လည်းပဲ ကိုလ်ဆန်ကို လင်းရီအား မစမ်းသပ်လိုစေခဲ့ခြင်းပင်။ </p> <p> </p> <p>အကယ်၍ သူ့ဘက်က ချက်ချင်းလက်ငင်း အနိုင်ယူနိုင်မည်ဆိုပါက ကောင်းမွန်မည် ဆိုသော်လည်းပဲ ထိုသို့ မဟုတ်ဘူးဆိုပါက သူမတို့ဘက်ခြမ်းက လူတစ်ယောက် လျှော့နည်းသွားလိမ့်မည်။ </p> <p> </p> <p>ကိုလ်ဆန် မတ်တပ်ထရပ်လိုက်ပြီး လက်သီးကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ထားကာ မုန်တီးမှုတို့ ပြည့်နှက်နေသည့် မျက်ဝန်းဖြင့် လင်းရီကို စူးရဲစွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>အခန်းထဲရှိ အခြားသူများကလည်း အသက်ပင် ကျယ်လောင်စွာ မရှူဝံ့ဖြစ်နေသည်။ </p> <p> </p> <p>မြင်ကွင်းက အချိန်မရွေး ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့မည့် ပုံစံ ဖြစ်နေခဲ့၏။ </p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်မှာပဲ အနက်ရောင် အဝတ်အစားများနှင့် ဝန်ထမ်း တစ်ဦးက အထဲသို့ ရောက်လာပြီး … </p> <p> </p> <p>“ ဟဲလို အားလုံးပဲ … ကျေးဇူးပြုပြီး ခဏလောက် စိတ်ငြိမ်ငြိမ်ထားပေးကြပါ … ငါ့ဘက်က ပြိုင်ပွဲ စည်းမျဉ်းတွေအကြောင်းကို နည်းနည်းလေး ပြောပြချင်တယ် …” </p> <p><br />  </p> <p>“ ခဏလေး နေဦး … ငါ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ကိစ္စတစ်ချို့ ဖြေရှင်းဖို့ ကျန်နေသေးတယ် …” ကိုလ်ဆန်က အေးတိအေးစက် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။ </p> <p> </p> <p>“ ဒါက ….” ဝန်ထမ်းက တုံ့ဆိုင်းသွားခဲ့၏။ “ မစ္စတာကိုလ်ဆန် … မင်းက ငါတို့ ပထမဦးဆုံး ဖိတ်ကြားထားတဲ့လူ ဖြစ်သလို အင်အားကိုလည်း အသိအမှတ်ပြုတယ် … ရှင်းစရာ ရှိတာတွေကို ကြိုးဝိုင်းထဲမှာ ရှင်းတာက ပိုကောင်းမယ်လို့ ထင်ပါတယ် … အဲ့လိုဆို မင်းရဲ့ အဆင့်အတန်းကိုလည်း ထိန်းသိမ်းထားပြီး ဖြစ်မယ်လေ ….” </p> <p><br />  </p> <p>ကိုလ်ဆန် ခေတ္တ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ပြီး “ မင်းမှန်တယ် .. ငါ ဒီကောင့်ကို ခဏလောက်တော့ အသက်ရှင်ခိုင်းထားလိုက်ဦးမယ် … ပြီးမှ ကြိုးဝိုင်းထဲမှာ ရှင်းကြတာပေါ့ ….” </p> <p><br />  </p> <p>ကိုလ်ဆန်က လင်းရီကို အေးစက်စွာ တစ်ချက်ကြည့်ပြီး သူ့နေရာသို့ ပြန်လာခဲ့၏။ </p> <p><br />  </p> <p>“ ပြိုင်ပွဲ စည်းကမ်းတွေ အကြောင်း ငါတို့ သိထားပြီးသား … စကားတွေ ပြောပြီး လေကုန်ခံမနေနဲ့ … ပွဲကိုသာ အမြန်စီစဉ်ပေးစမ်းပါ ….” </p> <p> </p> <p>“ ခင်များတို့တွေ အကုန်လုံး စည်းကမ်းတွေ သိထားပြီဆိုတာ သိတယ် .. ဒါပေမယ့် မသိသေးတဲ့ ဖိုက်တာ အသစ်တွေလည်း ပါတယ် … ငါ့ဘက်က ရှင်းပြစရာရှိတာတော့ ရှင်းပြရမှာပဲ ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ ဒါဆိုလည်း မြန်မြန်လုပ်စမ်းကွာ … အချိန်မဖြုန်းစမ်းနဲ့ ….” ကိုလ်ဆန်က အတော်လေးကို စိတ်မရှည်နိုင် ဖြစ်နေသည်။ </p> <p> </p> <p>ဝန်ထမ်းလည်း ကူကယ်ရာမဲ့စွာဖြင့် လင်းရီကို လှမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။ </p> <p> </p> <p>ခန္ဓာကိုယ် အချိုးအစားကလည်း သာမန်မျှသာ ရှိပြီး ထူးမခြားနားသည့် သွင်ပြင်နှင့် ဟွာရှန့်တစ်ယောက်က ယခုလို ပြိုင်ပွဲမျိုးနှင့် မအပ်စပ်သည်မှာတော့ အမှန်ပင်။ </p> <p><br />  </p> <p>“ ပြိုင်ပွဲရဲ့ စည်းမျဉ်းတွေကို တစ်ချက် ရှင်းပြပေးမယ် … ဖိုက်တာတွေ အကုန်လုံးက ကနေဦး လူစစ်ပွဲမှာ ပါဝင်ယှဉ်ပြိုင်ရမယ် … နောက်ဆုံး ကျန်ရစ်တဲ့ အယောက်နှစ်ဆယ်ကပဲ နောက်တစ်ချီကို ဆက်လက် ယှဉ်ပြိုင်ခွင့်ရှိတယ် … အဲ့မှာ တစ်ယောက်ချင်း ပြန်ယှဉ်ပြိုင်ပြီး အနိုင်ရတဲ့ ဆယ်ယောက်ကပဲ ဆုပေးတဲ့အချီကို တက်ရောက်ခွင့်ရှိမယ် … ဖိုင်နယ်ပွဲကိုတော့ မနက်ဖြန်ညမှာ ကျင်းပသွားမယ် … မင်းတို့အကုန်လုံး ဒီညကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ကြမယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ် …” </p> <p><br />  </p> <p>အဆိုပါ စည်းမျဉ်းများကို ကြားတော့ လင်းရီ၏ နှုတ်ခမ်းတို့ တွန့်ကွေးတက်သွားခဲ့၏။ </p> <p> </p> <p>အကယ်၍ တစ်ဦးတစ်ယောက်တည်း တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း သပ်သပ်ဆိုပါက ထိုသို့သော စည်းမျဉ်းများတွင် ချို့ယွင်းချက်က ကျိန်းသေပေါက်ကို ရျိသည်။ သို့ပေမယ့် ၎င်းတို့က အတော်လေးလည်း စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းပါသည်။ ဤစည်းမျဉ်းများက လင်းရီကို တစ်စုံတစ်ရာလည်း သတိပြုမိသွားစေခဲ့သည်။ </p> <p> </p> <p>ကိုလ်ဆန်နှင့် သူ့အုပ်စုက စည်းမျဉ်းကို ကြိုသိထား၍ ယခုလို ကြိုတင် စုဖွဲ့ပြီး နေခြင်း ဖြစ်လောက်၏။ </p> <p> </p> <p>၎င်းတို့က လူဆယ်ယောက် အတူပူးပေါင်းပြီး ဆုရရှိမည့် ပြိုင်ပွဲကို တက်လှမ်းဖို့ ပြင်ဆင်နေသည်မှာ အတော်လေးကို ဉာဏ်များသည့် လှည့်ကွက်ပင်။ </p> <p><br />  </p> <p>“ ပြိုင်ပွဲစည်းကမ်းတွေကတော့ ရိုးရိုးရှင်းရှင်းလေးပါပဲ … အခု လူတိုင်းလည်း နားလည်သွားကြလောက်ပြီလို့ ထင်တယ် .. တကယ်လို့ ကန့်ကွက်ချင်တာ မရှိဘူးဆိုရင် အခု သွားလို့ရပြီ .. ပြိုင်ပွဲ စတင်ပြီ …” </p> <p> </p> <p>ပြိုင်ပွဲဝင်များက တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် မတ်တပ်ရပ်၍ ဝန်ထမ်းများ၏ ဦးဆောင်မှုအောက်တွင်ပဲ စင်္ကြံလမ်းဘက်သို့ ထွက်လာခဲ့လေသည်။ </p> <p> </p> <p>ထိုအခိုက် ကြိုးဝိုင်း ဧရိယာ အနီးနားတစ်ဝိုက်တွင် ကြည့်ရှုသူတို့ ပြည့်နှက်နေပြီး … ယှဉ်ပြိုင်သူများ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် မရပ်တမ်း တခဲနက် အားပေးနေကြတော့သည်။ </p> <p> </p> <p>ကိုလ်ဆန်က လင်းရီ ဘေးနားသို့ ရည်ရွယ်ချက် ရှိရှိ ရောက်လာခဲ့ပြီး အေးစက်သည့် လေသံဖြင့် “ ဟွာရှန့်ကောင် … မင်း ကြိုပြီး ဆုတောင်းထားလိုက်တော့ … ဘာလို့ဆို ကြိုးဝိုင်းထဲ ရောက်တာနဲ့ မင်းကိုယ်မင်း ဘယ်လို သေလို့သေသွားမှန်းတောင် မသိလိုက်မှာမလို့ပဲ …”  </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save