Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၃၀၁)</h2> <h2 style="text-align: center;">ပရိယာယ်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ကိုလ်ဆန်၏ စကားကို ကြားတော့ ဧည့်ပရိသတ်ကြီးမှာ ငြိမ်ကျသွာခဲ့ပြီး သူ ဘာကို ပြောချင်နေလဲဆိုတာ နားစွင့်လာခဲ့ကြ၏။ </p> <p> </p> <p>“ မစ္စတာကိုလ်ဆန် … မင်းက ဘယ် ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ပြဿနာကို ရည်ညွှန်းနေတာလဲ မသိဘူး ….” </p> <p> </p> <p>ကိုလ်ဆန် ပြုံးလိုက်ပြီး သူ့ အကြည့်က လင်းရီအပေါ်သို့ ကျရောက်သွားခဲ့သည်။ </p> <p> </p> <p>“ ဒီ ဟွာရှက မိတ်ဆွေလေးနဲ့ ငါနဲ့ကြားမှာ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ရန်ငြှိုး နည်းနည်းရှိတယ် … တိုက်ပွဲ မစတင်ခင်မှာပဲ ကြိုးဝိုင်းထဲမှာ အပြီးဖြတ်ဖို့အတွက် စီစဉ်ထားတယ် … တကယ်လို့ မင်းတို့ဘက်ကနေပြီး ပွဲအချိန်ကို နည်းနည်းလောက် ကြန့်ကြာပေးနိုင်မယ်ဆိုရင် ငါ့ဘက်က ဝမ်းသာမိမှာပဲ ….” </p> <p> </p> <p>ထိုစကားမျိုး ပြောလိုက်သည်နှင့် လူအုပ်ကြီးမှာ အံ့ဩဘနန်း ဖြစ်သွားခဲ့လေသည်။ </p> <p> </p> <p>“ ငါ ဒီဘဲကြီးကို သိတယ် … အတော်လေး ကြမ်းတဲ့ ဘဲပဲ … အရင်က မရိမ်းတပ်ဖွဲ့မှာလည်း အချိန်တစ်ခုအထိ နေခဲ့ဖူးတယ် … နိုင်ငံခြားအထိတောင် ထွက်ခဲ့ဖူးသေတးယ် … အတော်လေး အရည်အချင်းမြင့်တဲ့ ဖိုက်တာ တစ်ယောက်ပဲ … ကမ္ဘာ့အဆင့် ပြိုင်ပွဲ တော်တော်များများမှာလည်း ဝင်ပြိုင်ပြီး ချန်ပီယံ တံဆိပ်တွေ သိမ်းပိုက်ထားတဲ့လူ … ဒီတစ်ခေါက် ပြိုင်ပွဲမှာ ပထမရမယ်ဆိုပြီး နာမည်ကြီးနေတဲ့လူလေ … အခု သူက ဟွာရှန့်ကောင်နဲ့ ရွေးပြီး ဖိုက်ချင်နေတယ်ဆိုတော့ ငါ့အထင် … ဒါ နည်းနည်းလေး အနိုင်ကျင့်ရာ ရောက်မလားလို့လေ ….” </p> <p> </p> <p>….. </p> <p><br />  </p> <p>“ ငါ့အထင်တော့ အဲ့ဒီ ဟွာရှန့်ကောင်က ကိုလ်ဆန်ကို သွားဆွလိုက်လို့ ဖြစ်လိမ့်မယ် .. မဟုတ်ရင် ကိုလ်ဆန်က ဒီလိုတွေ လုပ်မယ့် လူစားမျိုး မဟုတ်ဘူး ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ အဲ့တာတွေ ဘာလို့ ဂရုစိုက်နေမှာ … ငါ့အတွက်ကတော့ အတူတူပဲ … ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ငါတို့ကောင်တွေ အကုန်လုံးက ဒီကို ပွဲကြည့်ဖို့အတွက် ရောက်လာကြတဲ့ ကောင်တွေပဲ မဟုတ်ဘူးလား ….” </p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်မှာပဲ ဒိုင်လူကြီးက စကားပြောလာခဲ့၏။ “ မစ္စတာကိုလ်ဆန် … မင်းတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ရန်ငြှိုးတွေကို ကြိုးဝိုင်းထဲမှာ ဖြေရှင်းလိုတာ ငါ့ဘက်က စိတ်မရှိပါဘူး .. ဒါပေမယ့် ဒီခုက ပွဲကျင်းပနေပြီဆိုတော့ ငါတို့ဘက်က တခြား ဖိုက်တာတွေဘက်ကိုလည်း ထည့်သွင်းစဉ်းစားပေးဖို့က လိုသေးတယ် ….” </p> <p> </p> <p>“ ငါတို့ကတော့ ကိစ္စ မရှိဘူး … သူတို့နှစ်ယောက်ကို အရင်ဖိုက်ခိုင်းလိုက် … ဘေးကနေ ခဏလောက် ပွဲကြည့်ရမယ်ဆိုလည်း မဆိုးပါဘူး …” ဝင်ရောက် ယှဉ်ပြိုင်သူ ဖိုက်တာတစ်ယောက်က ဆိုလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>“ အဲ့ဒီ ဟွာရှန့်ကောင်က အတော်လေး မောက်မာတဲ့ကောင် … အခုလေးတင်ပဲ နားနေခန်းထဲမှာ ကိုလ်ဆန်ကို ဆက်တိုက် စော်ကားနေတာ … အဲ့တာကြောင့်မို့လည်း သူတို့ရဲ့ ရန်ငြှိုးတွေကို ကြိုးဝိုင်းထဲမှာ ရှင်းဖို့ လုပ်နေကြတာ …. ဒီတော့ ဖိုက်ခိုင်းလိုက် … ဒီအမှိုက်ကို ကန်ထုတ်ပစ်တာက ပွဲကို ပိုပြီးတောင် စိတ်လှုပ်ရှားဖို့ကောင်းစေဦးမယ် ….” </p> <p><br />  </p> <p>လူအုပ်ကြီးထံမှ မည်သည့် ကန့်ကွက်မှုကို မကြားရတော့ ဒိုင်လူကြီး၏ နှုတ်ခမ်းထက်တွင် အပြုံးတစ်ပွင့် ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ပြီး ဖိုက်တာနှစ်ယောက်အား ပွဲတည်ပေးလိုက်တော့သည်။ </p> <p><br />  </p> <p>“ လူတိုင်းကလည်း သဘောတူနေပြီ ဆိုမှတော့ ပြိုင်ပွဲမစတင်ခင် မင်းတို့နှစ်ယောက် တရားဝင် ယှဉ်ပြိုင်လို့ရတယ် … ပြီးတော့ မင်းတို့ထဲက တစ်ယောက် ကြိုးဝိုင်း အပြင်ဘက် မရောက်မချင်း ပွဲမပြီးဘူး ….” </p> <p> </p> <p>ကိုလ်ဆန်က လည်ပင်းကို ဘယ်ညာလှည့်၍ ၊ လက်ဆစ်များကို ချိုးလိုက်ကာ ကြိုးဝိုင်း အလယ်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။ လင်းရီကို လက်ညှိုးကွေးပြီး စိန်ခေါ်လိုက်၏။ </p> <p> </p> <p>“ ဟွာရှက လာတဲ့ကောင် … မင်းက အခုလေးတင် ဖီးလစ်ကို အမှောက်သိပ်ပြီး ငါ့ကိုတောင် မျက်လုံးထဲ မထည့်ဘူးမလား … အခု မင်းရှေ့မှာ အခွင့်အရေး ရောက်လာပြီ … မင်းရဲ့ မောက်မာမှုတွေကို ဘယ်အရာက ယုံကြည်မှု ပေးလိုက်လဲဆိုတာ ငါ့ပြစမ်းဟျောင့် ပြစမ်း ….” </p> <p><br />  </p> <p>လင်းရီ မျက်ခုံးပင့်လျက် သူ့အား တစ်ချက်ကြည့်လိုက်၏။ </p> <p><br />  </p> <p>“ ငါ့ကို အရင်စစေချင်တာ သေချာလား …” </p> <p> </p> <p>ကိုလ်ဆန်က မောက်မာဝင့်ကြွားသည့် အမူအရာဖြင့် ပခုံးတွန့်ပြလိုက်၏။ “ ဒါပေါ့ … ဘာလို့ဆို မင်း ငါ့ကို ထိအောင် လုပ်နိုင်မယ့် တစ်ခုတည်းသော အခွင့်အရေးမလို့ပဲ … အဲ့တော့ တန်ဖိုးထားလိုက် ….” </p> <p> </p> <p>“ဟက် ….” </p> <p> </p> <p>“ မင်းက အဲ့လို ဖြစ်စေချင်တယ်ဆိုတော့လည်း … ဒီလိုဆိုတော့ ငါ အားမနာတော့ဘူးနော်….” </p> <p> </p> <p>ခြေတစ်လှမ်းချင်းတစ်လှမ်း ၊ ကိုလ်ဆန်အနားသို့ လင်းရီ ချဉ်းကပ်လာခဲ့သည်။ ကိုလ်ဆန်ကတော့ နေရာတွင် တည်ငြိမ်စွာ ရပ်နေပြီး မတုန်မလှုပ် ရှိနေသည်။ </p> <p> </p> <p>“ ကိုလ်ဆန်က သန်မာမှန်းတော့ ငါသိပါတယ် … ဒါပေမယ့် ကာဖို့တောင် မလုပ်တော့ဘူးလားဟ ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ ကာနေစရာ မလိုဘူး .. သူ့ လယ်ဗယ်နဲ့ဆို ပြိုင်ဘက်က စတိုက်ခိုက်ပြီဆိုတာနဲ့ ချက်ချင်း တန်ပြန် တိုက်ခိုက်လို့ရတယ် … မင်းတို့ကောင်တွေက ဒီတိုင်း ပွဲပဲ ကြည့်စမ်းပါ … ကိုလ်ဆန်က စောက်ရမ်း သန်မာတာ … ဒီ ဟွာရှန့်ကောင် သူ့ ကော်လံတောင် မထိနိုင်ဘူးလို့ လောင်းတယ်ကွာ … မင်း မယုံဘူးဆို ငါနဲ့ ဒေါ်လာ တစ်ရာကြေး တင်လိုက် ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ အိုကေ … ကြိုက်တယ်ဗျာ … တကယ်လို့ အဲ့ဟွာရှန့်ကောင် ကိုလ်ဆန်ကို ထိနိုင်ရင် မင်းငါ့ကို တစ်ရာပေးရမှာနော်….” </p> <p><br />  </p> <p>“ ပြဿနာ မရှိဘူး …” </p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်အခိုက်အတန့်၌ ကြိုးဝိုင်း စင်မြင့်ထက်သို့ ရောက်ရှိနေသည့် ဖိုက်တာများကလည်း စိတ်ဝင်တစားနှင့် ဆွေးနွေးနေကြသည်။ </p> <p> </p> <p>“ ကိုလ်ဆန် အဲ့ငနဲကို ဘာလုပ်မယ်လို့ မင်း ထင်လဲ ….” ယခင် အစောပိုင်း ကိုလ်ဆန်ဘေးနားတွင် ထိုင်နေခဲ့သည့် လူကောင်ကြီးကြီးနှင့် အမျိုးသားက မေးလိုက်သည်။ </p> <p><br />  </p> <p>“ အနည်းဆုံးတော့ ခြေထောက်တွေ အကျိုးပဲ …” အသားညိုညို ကတုံးနှင့်တစ်ယောက်က မှတ်ချက် ပြုလိုက်၏။ </p> <p> </p> <p>“ ကိုလ်ဆန်ရဲ့ လူကောင်းရုပ်က မင်းကို အရူးမလုပ်စေနဲ့ … အဲ့ကောင်က သိပ်ရက်စက်တဲကောင် … အငြှိုးအတေးလည်း ကြီးသလား မမေးနဲ့ …. အပေါ်ယံသာ မျက်နှာက ပြုံးနေတာ သူ့ ပစ်မှတ်ထားတာ ခံလိုက်ရလို့ကတော့ အဆုံးသတ်ကောင်းလိမ့်မယ် မထင်နဲ့ ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ ဟားမက်စ် … မင်းလည်း အဲ့လို ထင်တယ်မလား ….” </p> <p> </p> <p>“ ဒါပေါ့ … ငါတို့ အရင်က အလုပ်အတူ လုပ်ခဲ့ဖူးတယ် … ငါ ဒီကောင့်အကြောင်း ကောင်းကောင်းကြီးသိတယ် ….” ဟားမက်စ်က လက်မောင်းပိုက်လျက် ပြုံးနေသည်။ </p> <p> </p> <p>“ ငါ့အထင် ကိုလ်ဆန်ရဲ့ အစီအစဉ်က ကြိုးဝိုင်းထဲမှာပဲ ဒီကောင့်ကို ရိုက်ဖို့ မဟုတ်လောက်ဘူး … ပွဲပြီးသွားခဲ့ရင်တောင် သူ့နောက်က တိတ်တိတ်လေး လိုက်သွားပြီး သင်ခန်းစာပေးရင် ပေးဦးမှာ ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ တကယ့်အရူးပဲ … သူ့ အသင်းသားဖြစ်သွားခဲ့တာ ကံကောင်းလို့ပေါ့ … မဟုတ်လို့ကတော့ သစ်ကြားသီး အခွံခွဲသလိုကို တီးခံလိုက်ရမှာပဲ …” </p> <p> </p> <p>နှစ်ယောက်က တစ်ပြိုင်နက် ရယ်မောလိုက်ရင်း ဘေးတွင် စကားပြောနေခဲ့ကြသည်။ ထိုစဉ် Scarlett ကတော့ နှုတ်ဆိတ်နေသည်။ </p> <p> </p> <p>အမျိုးအမည်မသိ ခံစားချက်တစ်ခုကြောင့် အနှီ ဟွာရှန့် အမျိုးသားတွင် အင်မတန် ထူးကဲသည့် ခွန်အားမျိုး ပိုင်ဆိုင်ထားကြောင်း အာရုံရနေခဲ့သည်။ </p> <p> </p> <p>ကိုလ်ဆန်က သန်မာတာ မှန်သည်။ သို့ပေမယ့် တစ်ဖက်သူကို အပြတ်သတ် အနိုင်ယူနိုင်မည်လောဆိုတာကိုတော့ … </p> <p> </p> <p>လက်ငင်း ဆုံးဖြတ်၍ မရသေးသည့် ကိစ္စရပ်တစ်ခု ဖြစ်သွားပြီ ဖြစ်၏။ </p> <p><br />  </p> <p>အချိန်တို့ တရွေ့ရွေ့ ကုန်ဆုံးလာသည်နှင့်အမျှ ခန်းမအတွင်းရှိ လေထုကလည်း ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆိတ်ငြိမ်လာသည်။ </p> <p> </p> <p>လူတိုင်းက စင်မြင့်ထက်တွင် နေရာယူထားသည့် လင်းရီနှင့် ကိုလ်ဆန်ကို မျက်တောင်မခတ်တမ်း ကြည့်ရှုနေခဲ့ကြသည်။ </p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်မှာပဲ လင်းရီဘက်က လက်သီးတစ်လုံး ထိုးသွင်းလာခဲ့ပြီး ကိုလ်ဆန်၏ မျက်နှာထက်သို့ ထောင့်အချိုးကျကျ ကျရောက်သွားခဲ့၏။ </p> <p> </p> <p>ဘန်း … </p> <p><br />  </p> <p>ခိုင်မာသည့် လက်သီးတစ်ချက်က ကိုလ်ဆန်ကို အငိုက်မိသွားစေခဲ့ပြီး လေးလံသည့် တူကြီး တစ်လက်နှင့် မျက်နှာကို ထုနှက်ခံလိုက်ရသည့်နှယ် အမြင်တို့ မူးဝေသွားခဲ့ပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ထိန်းချုပ်မရနိုင်စွာ လဲကျသွားခဲ့သည်။ </p> <p> </p> <p>“ ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ …” </p> <p> </p> <p>မြင်ကွင်းက ရှိနေကြသည့် လူတိုင်းကို ရှော့ခ်ရသွားစေခဲ့လေသည်။ </p> <p> </p> <p>တိတ်ဆိတ်မှု။ </p> <p><br />  </p> <p>လုံးဝ လုံးဝ တိတ်ဆိတ်မှု။ </p> <p><br />  </p> <p>အသံအတိ ကင်းမဲ့သွားခဲ့သည်။ </p> <p><br />  </p> <p>ပွဲကျင်းပရာ ခန်းမထဲ၌ လူပေါင်း ထောင်နှင့်ချီ ရှိနေသော်ငြားလည်း ထိုအခိုက်အတန့်၌ ဆူညံသံ တစ်သံလေးပင် ထွက်ပေါ်လို့ မလာခဲ့ချေ။ </p> <p> </p> <p>သာမန်ရုပ်ရည်နှင့် ဟွာရှန့်ကောင်က ကိုလ်ဆန်လို နာမည်ကြီးကို တစ်ချက်တည်းနှင့် အမှောက်သိပ်ပစ်လိုက်မည်ဟု မည်သူကမျှ ထင်မှတ်မထားကြပါချေ။ </p> <p> </p> <p>ယင်းက လူတိုင်းကို အံ့ဩတုန်လှုပ်သွားစေခဲ့ပြီး ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားစေခဲ့သည်။ </p> <p> </p> <p>ကိုလ်ဆန်မှာ ကြမ်းပြင်တွင် လဲလျောင်းနေရင်း ခေါင်းကို ဆက်တိုက် ခါယမ်းနေသည်။ သူ့အမြင်တို့ မူးဝေနေဆဲ ဖြစ်၏။ </p> <p> </p> <p>ထို လက်သီးချက်ထဲတွင် လင်းရီ ခွန်အားအပြည့် အသုံးမပြုထားချေ။ မဟုတ်ဘူးဆိုပါက သူ၏ လက်သီးအားဖြင့် ကိုလ်ဆန် နေရာမှာတင် ပွဲချင်းပြီးသွားနိုင်သည်။ </p> <p> </p> <p>ကျိုးဖန်ကလည်း ဤနေရာ၌ ရှိနေသဖြင့် အကယ်၍ လင်းရီသာ သူ၏ စစ်မှန်သည့် ခွန်အားကို ထုတ်ဖော်ပြလိုက်မည်ဆိုပါက တစ်ဖက်သူ သတိပြုမိသွားမှာ ကျိန်းသေသည်။ သူ့ဘက်က ဝှက်ထားဖို့ရာ လိုအပ်။ </p> <p> </p> <p>တဒင်္ဂမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး နောက်တွင် ကိုလ်ဆန်က မတ်တပ်ပြန်ရပ်လာပြီး မူးဝေဝေ ဆက်ဖြစ်မနေတော့ပေ။ သို့သော် သူ့မျက်လုံးတို့က ပြူးကျယ်နေပြီး အံကိုလည်း တင်းတင်းကြိတ်ထားကာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သည့် သားရိုင်းတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ </p> <p> </p> <p>“ မင်းကတော့ အသေပဲ …” </p> <p> </p> <p>ကျယ်လောင်စွာ မာန်ပြုပြီးနောက် ကိုလ်ဆန်က လင်းရီထံသို့ ရက်စက်မှုအပြည့်နှင့် တိုးဝင်လာခဲ့ကာ ပြိုင်ဘက်ဖြစ်သူအား ပြန်လည်တိုက်ခိုက်နိုင်မည့် မည်သည့် အခွင့်အရေးကိုမျှ မပေးချေ။ </p> <p> </p> <p>လင်းရီ မရှောင်တိမ်းနိုင်သည့်နှယ် ဟန်ဆောင်၍ ကိုလ်ဆန်၏ တိုက်ခိုက်မှုကို သူ့ရင်ဘက်နှင့် ခံယူလိုက်သည်။ နောက်သို့ ဒယိမ်းဒယိုင် ဖြစ်သွားခဲ့ပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားခဲ့၏။ ပို၍ ပီပြင်စေရန်အတွက် လက်ကိုလည်း ရင်ဘက်ပေါ်သို့ တင်ထားကာ အဆိုပါ တိုက်ခိုက်ချက်ကြောင့် သူ့ဘက်က အတော်လေး အထိနာသွားသည့်ဟန် ဆောင်လိုက်သည်။ ဘေးလူအမြင်မှ ကြည့်မည်ဆိုပါက သူ၏ သွင်ပြင်မှာ တကယ်လို့ ထိုသို့ ဖြစ်နေသည့်ပုံပေါ်သည်။ </p> <p> </p> <p>ချို့ယွင်းချက်ကို ထောက်ပြပါဆိုလျှင်တော့ သွေးမအန်သွားခြင်းပင်။ အကယ်၍ သွေးလေးများသာ အန်ထွက်လိုက်မည်ဆိုပါက တစ်ခါတည်း အော်စကာ တန်းပေးလိုက်၍ရသည်။ </p> <p> </p> <p>သို့ပေမယ့်လည်း လင်းရီကတော့ အကြိမ်ရေ အနည်းငယ်မျှ ချောင်းဟွတ်ပြလိုက်၏။ ဇာတ်ရုပ်ကို သူ့အတိုင်းအတာနှင့်သူ အသက်ဝင်သွားစေခဲ့လေသည်။ </p> <p> </p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ လင်းရီသည် စနစ်၏ ဆုလဒ်က သူစိတ်ကူးထားသည်ထက်ပင် အကျိုးသက်ရောက်မှုက ပိုမိုကောင်းမွန်နေကြောင်း သတိထားမိလိုက်သည်။ သူ့ဆဲလ်များ ပေါင်းစည်းနိုင်စွမ်း အင်အား တိုးမြင့်လာသည့်အတွက်ကြောင့် ခုခံကာကွယ်နိုင်စွမ်းသည်လည်း သိသိသာသာ တိုးမြင့်လာခဲ့ကာ အနှီ ကန်ချက်က အနည်းငယ် ယားယံသွားသည်ကလွဲ၍ အခြား မည်သည်ကိုမျှ မခံစားရပေ။ </p> <p> </p> <p>ဖန်သားပြင် နောက်ကွယ်မှ ကြည့်နေသည့် ကျိုးဖန်မှာ ဤအချင်းအရာကိုမြင်တော့ စိတ်သက်သာရစွာ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ </p> <p><br />  </p> <p>လင်းရီ၏ အထောက်အထားကို သူ အစကတည်းက သံသယ ရှိနေခဲ့တာ ဖြစ်၏။ သို့သော် ကိုလ်ဆန်၏ ခြေကန်ချက်ကြောင့် နောက်သို့ လွင့်သွားသည်ကို မြင်လျှင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများအားလုံး တစ်မဟုတ်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တော့သည်။ </p> <p><br />  </p> <p>ထိုမျှပျော့သည့်ကောင်က ကျုံးဝေ့တပ်ဖွဲ့ဝင် တစ်ဦး မည်သို့မျှ မဖြစ်နိုင်ပေ။ ထို့အပြင် သူ၏ တိုက်ခိုက်ရေး နည်းလမ်းတို့က ရုံချွမ်းနှင့် ဆင်တူပြီး ကျုံးဝေ့တပ်ဖွဲ့၏ ပုံစံ မဟုတ်ပေ။ သူ့ အထောက်အထားနှင့် ပတ်သက်၍ကတော့ ရှင်းလင်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ မည်သည့် ပြဿနာတို့မျှ မရှိချေ။ </p> <p><br />  </p> <p>“ ချီးပဲ … သေလိုက်တော့ ….” </p> <p> </p> <p>တစ်ဖန် အော်ဟစ်ရင်း ကိုလ်ဆန် ကြမ်းတမ်းမှုအပြည့်နှင့် နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ၍ ပြေးဝင်လာခဲ့ကာ လင်းရီအား မည်သည့် အခွင့်အရေးမျှ မပေးဖို့ရာ ဆုံးဖြတ်ထား၏။ </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save