Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၃၀၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">ရက်စက်တဲ့ လူတစ်ယောက် </h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ကိုလ်ဆန်ဘက်က လှုပ်ရှားလာသည်ကို မြင်တော့ သူနှင့်အတူ ပါလာသည့် အဖော်၏ နှုတ်ခမ်းတို့ တွန့်ကွေးတက်သွားခဲ့ပြီး အပြုံးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ </p> <p> </p> <p>“ ဒီငနဲကတော့ တကယ်ရဲတာပဲ … ကိုလ်ဆန်ရဲ့ မျက်နှာတည့်တည့်ကိုမှ လက်သီးနဲ့ သွားထိုးနေတယ် … အထိုးခံရတဲ့ကောင်ကတော့ ဘယ်လောက်တောင် ရှက်သွားလိုက်လဲမလဲ ….” ကတုံးနှင့် သန်မာသည့် အမျိုးသားက ဆိုလိုက်သည်။ “ အခု ကိုလ်ဆန်ဖြစ်နေတဲ့ပုံစံကို ကြည့်လိုက်စမ်း … တကယ့်ကို အမျက်ချောင်းချောင်း ထွက်နေတဲ့ ကျားရိုင်း တစ်ကောင်လိုပဲ … ဒီည ပွဲကတော့ ကြည့်လို့လှပြီ ….” </p> <p> </p> <p>လင်းရီ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေပြီး နှေးကွေးဟန်ဆောင်နေစဉ် ကိုလ်ဆန်၏ ထပ်မံကန်ကျောက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။ သူ့အတွက်ကတော့ ထိုကန်ချက်က သိမ်မွေ့ညင်သာလှ၏။ နာကျင်မှုဟူ၍ တစိုးတစိမျှပင် ခံစားရခြင်း မရှိပေ။ </p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်မှာပဲ စင်အောက်ရှိ ဧည့်ပရိသတ်များထံမှ တစ်ခဲနက် အားပေးသံတို့ ထွက်ပေါ်လာသည်။ </p> <p> </p> <p>… </p> <p> </p> <p>ကိုလ်ဆန်က အတည်ပေါက် လေးနက်လာပြီ ဖြစ်သဖြင့် မြင်ကွင်းက သူတို့ စိတ်ကူးထားသည်ထက်ပင် ပို၍ ကြည့်ကောင်းနေခဲ့သည်။ </p> <p> </p> <p>သူ့ဘက်က အသာစီးရနေသည်ကို မြင်တော့ ကိုလ်ဆန်ဘက်က တိုက်ခိုက်မှုများကို တရစပ် ပြုလုပ်လာသည်။ သို့သော် လင်းရီဘက်က သူ့ကို အခွင့်အရေးများများ မပေးဘဲ လွယ်လင့်တကူ ရှောင်တိမ်းနေခဲ့၏။ </p> <p> </p> <p>ထို့နောက် တစ်ချက်လှည့်လိုက်ပြီး ကိုလ်ဆန်၏ အောက်ပိုင်းသို့ ကန်ကျောက်လိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>ကိုလ်ဆန် ဒယီးဒယိုင် ဖြစ်သွားခဲ့ကာ လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့၏။ သို့ပေမယ့် လျင်မြန်စွာ ဟန်ချက် ထိန်းနိုင်လိုက်ပြီး သူ၏ အမာခံ အင်အားကို အသုံးပြုကာ ခန္ဓာကိုယ်ကို လိမ်တွန့်လိုက်ပြီး လင်းရီ၏ တိုက်ခိုက်မှု လှိုင်းလုံးများအား ပြန်လည် ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>လင်းရီသည်လည်း ချုပ်ထိန်းထားခြင်း မရှိပေ။ နှစ်ဘက်လုံးက လက်ရည်ညီနေပြီး မည်သူကမျှ မည်သူ့ကို အကျောမခံလိုကြပေ။ </p> <p> </p> <p>ဘေးတွင် မတ်တပ်ရပ်နေသည့် Scarlett က မျက်မှောင်ကြုတ်မိသွားခဲ့၏။ ဤတိုက်ပွဲက တစ်နည်းနည်းနှင့် မူမမှန်ဟု ခံစားနေရသော်လည်း တိတိကျကျ ညွှန်ပြနိုင်ခြင်း မရှိဘဲ ဖြစ်နေသည်။ </p> <p> </p> <p>ဤအတောအတွင်း လင်းရီ ပြသခဲ့သည့် တိုက်ခိုက်ရေး စွမ်းအားတို့က လူတိုင်းကို အံ့အားသင့်မှုတို့ ချန်ရစ်ထားစေခဲ့သည်။ </p> <p> </p> <p>သူတို့၏ နဂို အမြင်၌ လင်းရီအဖို့ … ကိုလ်ဆန်ကို ဤမျှ အတိုင်းအတာအထိ တိုက်ခိုက်နိုင်ဖို့ဆိုသည်မှာ မည်သို့မျှ မဖြစ်နိုင်ပေ။ </p> <p> </p> <p>သို့သော် ယခုလက်ရှိ သူတို့ မျက်စိရှေ့မှောက်၌ ထိုသို့သော မြင်ကွင်းမျိုးက အမှန်တကယ် ဖြစ်ပေါ်လာနေခဲ့သည်။ </p> <p> </p> <p>လူအုပ်ကြီး သတိမထားမိလိုက်ခင် အချိန်အတွင်းမှာပဲ လင်းရီက ကိုလ်ဆန်ကို ထောင့်ကပ်နိုင်သွားခဲ့၏။ </p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ကိုယ်တွင်းက အတွင်းအားချီကို ရုတ်တရက် ထုတ်လွှတ်ကာ ကိုလ်ဆန်အား ကန်ကျောက်လိုက်ပြီး ကြိုးဝိုင်း အပြင်ဘက်သို့ လွင့်ထွက်သွားစေခဲ့သည်။ </p> <p> </p> <p>ဘုတ် … </p> <p> </p> <p>ကိုလ်ဆန် ကြိုးဝိုင်း အပြင်ဘက်သို့ ကျရောက်သွားချိန်၌ ပွဲကျင်းပရာ နေရာတစ်ခုလုံး သုဿန်တစပြင်နှယ် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။ </p> <p> </p> <p>ကိုလ်ဆန်လို နာမည်ကြီး ဖိုက်တာတစ်ယောက်က ကြိုးဝိုင်းထဲကနေ ဘာမဟုတ်တဲ့ ဟွာရှန့်တစ်ယောက်ရဲ့ လွင့်ပစ်တာကို ခံလိုက်ရတယ် … </p> <p> </p> <p>ဤမြင်ကွင်းကို မည်သူကမျှ စိတ်ကူးမယဉ်ဝံ့ခဲ့ကြပေ။ </p> <p> </p> <p>နေရာတစ်ခုလုံး လုံးဝ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့၏။ သောင်းနှင့်ချီသည့် မျက်လုံးတို့က ကိုလ်ဆန်အပေါ်တွင် အာရုံစိုက်နေပြီး ထိုသူတို့၏ မျက်လုံးထဲ၌ ကိုလ်ဆန်အပေါ် အထင်သေးမှုတို့ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်. </p> <p><br />  </p> <p>ထိုအချင်းအရာကို ကြိုးဝိုင်းထဲ ရပ်တန့်နေသည့် သူ့အသင်းသားများကပင် ခံစားမိနိုင်ကြ၏။ </p> <p> </p> <p>တစ်ချိန်တည်းတွင် ယှဉ်ပြိုင်သူများက လင်းရီ၏ ခွန်အားအပေါ် ရှုထောင့်အသစ် တစ်ခုမှ ပြန်လည် အကဲဖြတ်သွားခဲ့ကြသည်။ ဟွာရှန့်ကောင်၏ သွင်ပြင်က အထင်ကြီးဖို့ မကောင်းသော်ငြားလည်း အစွမ်းသတ္တိကတော့ သူတို့ စိတ်ကူးထားသည်ထက်ကို ပိုသည်။ </p> <p> </p> <p>နှစ်ဦးချင်း တိုက်ပွဲ ပြီးဆုံးသွားသည်နှင့် ဒိုင်လူကြီးက ထူးဆန်းသည့် မျက်နှာအမူအရာကို ဆင်မြန်းလျက် ကြိုးဝိုင်းပေါ်သို့ တက်လာခဲ့သည်။ </p> <p> </p> <p>ကိုလ်ဆန် အနိုင်ယူခြင်း ခံလိုက်ရသည်ကလည်း သူ့အတွက် မယုံကြည်နိုင်စရာ ကောင်းနေခဲ့၏။ </p> <p> </p> <p>တကယ့်ကို မျက်စိပွင့် နားပွင့် ဖြစ်သည့် နေ့လေးတစ်နေ့ပင်။ </p> <p><br />  </p> <p>ထိုအချိန်အခိုက်အတန့်၌ ကိုလ်ဆန်အပေါ် ပြုမူသည့် သူ၏ စကားအသုံးအနှုန်းနှင့် လေသံတို့မှာ ယခင်ကကဲ့သို့ ယဉ်ကျေးနေခြင်း မရှိတော့ဘဲ အေးစက်သည့် အမူအရာဖြင့် “ ကိုလ်ဆန် မင်းရှုံးသွားပြီ … ပြိုင်ပွဲ စည်းမျဉ်းတွေအတိုင်း မင်း အခု ထွက်သွားလိုက်တော့ ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ ထွက်သွားစမ်း အမှိုက် … မင်း စောက်ခွက်ကြီးကို ငါ မမြင်ချင်ဘူး … မင်းကို ယုံကြည်လို့ တစ်ရာကြေး လောင်းထားတာ ချီးပဲ မင်းက စောက်အမှိုက်ပဲ ….” </p> <p><br />  </p> <p>ပြိုင်ပွဲမစတင်မီ လူတော်တော်များများက ကိုလ်ဆန်အပေါ် လောင်းကြေးထပ်ထားခဲ့ကြပြီး လင်းရီအား လွယ်လင့်တကူ အနိုင်ယူနိုင်မည်ဟု ယုံကြည်ထားခဲ့ကြ၏။ </p> <p> </p> <p>သို့သော် ထွက်ပေါ်လာသည့် ရလဒ်က ထင်မှတ်ထားသည်နှင့် တပ်တပ်စင်အောင် ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်လို့နေသည်။ </p> <p> </p> <p>လူအုပ်ကြီး၏ ဆဲရေးကြိမ်းမောင်းမှုနှင့် ရင်ဆိုင်လိုက်ရတော့ ယခင်က မောက်မာပြီး မာနကြီးပါသည်ဆိုသည့် ကိုလ်ဆန်သည် ထွက်ခွာမသွားခဲ့ပေ။ ထိုအစား သူ၏ ဒေါသတို့ အဟုန်ပြင်းစွာ တောက်လောင်လာခဲ့ရ၏။ </p> <p> </p> <p>“ ငိုးပဲ ….” </p> <p> </p> <p>ကိုလ်ဆန် ယမ်းပုံမီးကျ ဒေါသထွက်နေပြီး သူ့ ရှပ်အင်္ကျီကို လှန်ကာ ကျောနောက်တွင် ဆောင်ထားသည့် ဓားကို ထုတ်ယူပြီး ကြိုးဝိုင်းပေါ်သို့ ရုတ်ချည်း တက်ရောက်လာသည်။ </p> <p> </p> <p>ဤသည်ကို မြင်တော့ ရှိနေကြသည့် လူတိုင်း ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်ကုန်ကြသည်။ ကြိုးဝိုင်းအတွင်း ရှိနေသည့် ဒိုင်လူကြီးပင် ဝင်ရောက်ဟန့်တားဝံ့ခြင်း မရှိဘဲ ကမန်းကတမ်း ရှောင်တိမ်းလိုက်ရ၏။ </p> <p> </p> <p>“ မင်းတော့ ဒီနေ့ အသေပဲ ဟွာရှန့် ….” </p> <p> </p> <p>ကျယ်လောင်စွာ ဟစ်ကြွေးလျက် … ဓားကို ဝင့်ပြီး လင်းရီထံသို့ ပြေးဝင်လာသည်။ </p> <p> </p> <p>လင်းရီ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားဟန် ဆောင်လိုက်ပြီး ကြိုးဝိုင်းထဲ၌ ပတ်ပြေးနေလိုက်၏။ </p> <p> </p> <p>ဒါဇင်ချီသည့် တိုက်ခိုက်မှုများကို ရှောင်တိမ်းပြီးနောက် လင်းရီလည်း သရုပ်ဆောင်မှုက လုံလောက်သည်ထက် ပိုနေပြီဟု ခံစားမိလာသဖြင့် ကိုလ်ဆန်၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆွဲပြီး အထက်သို့ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဆွဲလိမ်ပစ်လိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>ကိုလ်ဆန်၏ နာကျင်စွာ ညည်းညူသံက ကျယ်လောင်စွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဓားကို လွှတ်ချမိလိုက်၏။ ကျလာသည့် ဓားကို လင်းရီက အမိအရ ဖမ်းဆုပ်၍ ၎င်း၏ ဝမ်းဗိုက်သို့ ထိုးသွင်းလိုက်လေသည်။ </p> <p> </p> <p>“ အားးးးးး ….” </p> <p><br />  </p> <p>နောက်ထပ် ညည်းညူသံ တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး ကိုလ်ဆန် သူ၏ ဝမ်းဗိုက်ကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း ဒယီးဒယိုင် နောက်ဆုတ်သွားခဲ့ကာ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားခဲ့သည်။ သွေးများလည်း မရပ်မနား ယိုစီးကျနေပြီး ပြန်စရာ အိမ်မရှိတော့သည့် ခွေးကြီးတစ်ကောင်နှယ် သနားဖွယ်ရာ ဖြစ်နေခဲ့၏။ </p> <p><br />  </p> <p>ယခု … သူ့တွင် ခုခံနိုင်သည့် အစွမ်းသတ္တိ မရှိတော့ပေ။ </p> <p><br />  </p> <p>ထိုမြင်ကွင်းက အခြားဖိုက်တာများနှင့် ပွဲကြည့် ပရိသတ်တို့ကို အကြီးအကျယ် ရှော့ခ်ရသွားခဲ့စေသည်။ ဤကဲ့သို့ သွေးထွက်သံယို မြင်ကွင်းမျိုးကို သူတို့တွေ မျှော်လင့်မထားခဲ့ကြချေ။ </p> <p><br />  </p> <p>သို့ပေမယ့်လည်း ယခုလို မြေအောက်ကြိုးဝိုင်းများ၌ ဤသို့သော မြင်ကွင်းများက လူတို့၏ သွေးကို ပွက်ပွက်ဆူလာစေသည်အထိ စိတ်လှုပ်ရှားဖို့ ကောင်းစေသည်။ တဒင်္ဂမျှ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ပြီးနောက် လူတိုင်းက တစ်ခဲနက် ဟစ်ကြွေးလိုက်ကြ၏။ </p> <p><br />  </p> <p>ဖန်သား အခန်းထဲတွင် ထိုင်နေသည့် ဘားနဒ်နှင့် ကျိုးဖန်တို့လည်း အနှီ မြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့လိုက်ကြသည်။ </p> <p> </p> <p>“ မစ္စတာကျိုး … မင်း ဒီတစ်ယောက်ကို ဘယ်လိုထင်လဲ … သူက ကိုလ်ဆန်ကိုတောင် အနိုင်ယူနိုင်တယ်ဆိုတော့ သူ့ အရည်အချင်းက အတော်လေး ကောင်းလာက်တယ် … ပြီးတော့ အတော်လေးလည်း ရက်စက်တယ် … ပြတ်သားတယ် … ငါတော့ သူ့လို လူစားမျိုးတွေကို သဘောကျတယ် ….” </p> <p> </p> <p>ကျိုးဖန် ခြေတင်ချိတ်ထားလျက် စီးကရက်တစ်လိပ်ကို မီးညှိလိုက်သည်။ “ သူက တကယ်လည်း မဆိုးပါဘူး… ငါတို့ နောက်ပိုင်းကျရင် သူ့အပေါ် သေချာလေး စောင့်ကြည့်သင့်တဲ့ထဲမှာ ပါတယ် ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ ငါလည်း အဲ့လို ထင်တယ် ….” ဘားနဒ်က ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်၏။ </p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်၌ မျက်လုံးများအားလုံးက လင်းရီအပေါ်မှာပဲ ရှိနေသည်။ </p> <p> </p> <p>သူတို့စိတ်ထဲတွင် အာရှသားများအားလုံး … အထူးသဖြင့် ဟွာရှက လာသည့် ဟွာရှန့်လူမျိုးများသည် တို့ဖူးကဲ့သို့ ညင်သာပျော့ပျောင်းပြီး ယဉ်ကျေးကြသည့် လူစားမျိုးများပင်။ </p> <p> </p> <p>တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ဓားနှင့် ထိုးဝံ့သည်အထိ သတ္တိကောင်းလိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်မထားခဲ့ပါချေ။ </p> <p><br />  </p> <p>“ မင်းလိုကောင်ကို ရူးတယ်လို့ ပြောတာကတောင် ချီးကျူးရာ ကျလွန်းနေပြီ ….” </p> <p> </p> <p>ကြိုးဝိုင်းထဲတွင် လင်းရီက ကိုလ်ဆန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ကန်ထုတ်လိုက်ပြီး ကြိုးဝိုင်းအောက်သို့ ကျရောက်သွားစေလိုက်၏။ ထို့နောက် ဒိုင်လူကြီးဘက်သို့ လှည့်ပြီး “ သူ့ကို ဒီကနေ ထုတ်သွားလိုက်တော့ … အချိန်မဖြုန်းနဲ့ … တိုက်ပွဲ စကြမယ် …” </p> <p> </p> <p>ဒိုင်လူကြီးလည်း အသိစိတ် ပြန်ဝင်လာခဲ့ကာ ဝန်ထမ်းများအား ခေါ်ယူပြီး ကိုလ်ဆန်ကို ခွေးသေ တစ်ကောင်နှယ် ဆွဲထုတ်သွားခိုင်းလိုက်သည်။ </p> <p><br />  </p> <p>ထိုအခိုက်အတန့်၌ ကြိုးဝိုင်းထဲရှိ လူတစ်ရာကျော်မှာ လင်းရီအား သတိထားသည့် အကြည့်တို့ဖြင့် ကြည့်နေမိကြသည်။ သူတို့တွေ မစော်ကားမိခဲ့တာကပဲ ကံကောင်းသွားသည်ဟု ပြောရလိမ့်မည်။ မဟုတ်ဘူးဆိုပါက ဆွဲထုတ်ခံသွားရသည်မှာ မိမိတို့ ဖြစ်ကောင်း ဖြစ်နေနိုင်သည်။ </p> <p><br />  </p> <p>“ ရူဆယ်လ် …. ငါတို့ကောင်တွေ အခု ဘယ်လိုလုပ်ကြမှာ … ကိုလ်ဆန်ကတော့ လစ်သွားပြီ … ငါတို့ လက်စားချေသင့်လား … ဒါမှမဟုတ် အဲ့ကောင်ကို ငါတို့ အုပ်စုထဲ ခေါ်ဖို့ လုပ်သင့်လား ….” ကတုံးနှင့် အမျိုးသားက မေးလိုက်၏။ </p> <p> </p> <p>Scarlett ဘေးတွင် ရှိနေသည့် အမျိုးသား၏ နာမည်က ရူဆယ်လ် ဖြစ်ပြီး အရပ်အမောင်းက ကိုလ်ဆန်ထက်ကြီးကာ ရုပ်ကြမ်းကြီးနှင့် ဖြစ်၏။ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်နှင့် သူတို့ အုပ်စုထဲတွင် အသန်မာဆုံးဆိုသည်မှာ မြင်သာနို်သည်။ ထို့ကြောင့်လည်းပဲ ကိုလ်ဆန်နှင့် အခြားသူတို့က သူ့ဘေးနားတစ်ဝိုက်တွင် အသင်းငယ်လေး အဖြစ် စုဖွဲ့မိနေကြခြင်းပင်။ </p> <p> </p> <p>လက်ရှိ အခြအနေအရ လင်းရီအား မည်သို့ မည်ပုံ ဆုံးဖြတ်သင့်ကို ရူဆယ်လ်၏ လက်ထဲတွင်သာ ရှိသည်။ </p> <p><br />  </p> <p>ရူဆယ်လ်၏ အမူအရာက တည်ငြိမ်နေပြီး လင်းရီအား မရည်ရွယ်ပါဘဲနှင့် ကြည့်လျက် တီးတိုးဆိုလိုက်၏။ </p> <p> </p> <p>“ ဒီတိုင်းပဲ ထားကြတာပေါ့ … တကယ်လို့ အဲ့ကောင်က ငါတို့ကို နှောင့်ယှက်မလာဘူးဆိုရင် ငါတို့ကလည်း သွားမနှောင့်ယှက်ဘူး … သူက သန်မာတယ် … သူ့ကို လက်စားချေချင်ရုံလောက်နဲ့တော့ အပင်ပန်းခံစရာ မလိုဘူး … ဆုကြေးရဖို့က အရေးကြီးဆုံးပဲ ….” </p> <p> </p> <p>“ နားလည်ပြီ …. </p> <p> </p> <p>တစ်ချိန်တည်းတွင် ပွဲကြေညာသူက မိုက်ခရိုင်ဖုန်းကို ကိုင်လျက် ကွင်းအလယ်တွင် ရပ်တန့်ပြီး လူတိုင်းအား ကြေညာလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>“ အခု ဒီညရဲ့ တိုက်ပွဲကြီး တရားဝင်စတင်ပြီ ဖြစ်ကြောင်း ကြေညာအပ်ပါတယ် …” </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save