Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၃၀၈)</h2> <h2 style="text-align: center;">လင်းရီ ပြောတဲ့ အစီအစဉ်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>“ ငါတော့ ငါတို့တွေ အချက်အလက်အတုတွေ ပေးလိုက်လို့ရတယ် ထင်တာပဲ … ပြီးတာနဲ့ ဟိုတယ်ကို ကြိုပြီး ထောက်လှမ်းဖို့ အတွက် လူလွှတ်လိုက်လို့ရတယ် .. အဲ့နည်းနဲ့ဆို ဘယ်သူက ငါတို့နောက်ကွယ်မှာ ဇယားပတ်ရှုပ်နေလဲဆိုတာ ပြောနိုင်လိမ့်မယ် …” ကျိုးကွမ်းယောင် ပြောလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>လင်းရီက သူ့ကို လှည့်စားဖို့အတွက် အချက်အလက်အတုများ မပေးရန် သတိပေးထားခဲ့သော်လည်းပဲ ကျိုးကွမ်းယောင်ကတော့ လောင်းကြေးထပ်ချင်နေမိသည်။ </p> <p> </p> <p>ဘာကြောင့်ဆိုတော့ ကျိုးဖန်၏ အဆင့်က စီအဆင့်ကို ရောက်ရှိနေပြီး သူ့ကိုယ်သူ အတိုင်းအတာတစ်ခုထိအောင် ကာကွယ်နိုင်သည်။ </p> <p> </p> <p>အခွင့်အရှေးက သူ့အရှေ့မှာပဲ ရှိနေသည်ဖြစ်ရာ ဤသို့ အလွယ်တကူ အရှုံးမပေးချင်ခဲ့ပေ။ </p> <p><br />  </p> <p>“ ဒီ နည်းလမ်းက သိပ်တော့ မကောင်းဘူး ….” လန်ဘာ့ ပြောလိုက်ပြီး “ တကယ်လို့ အချက်အလက်တွေက အတုတွေဆိုတာ သူတို့ သိသွားခဲ့ရင် ငါ့ညီမလည်း အန္တရာယ်ရှိတယ် …” </p> <p><br />  </p> <p>“ ကျွန်မလည်း လန်ဘာ့ အမြင်ကို ထောက်ခံတယ် … ငါ့သားရဲ့ အသက်နဲ့တော့ လောင်းကြေးမထပ်နိုင်ဘူး ….” အယ်လ်ဆာက လေးနက်တည်ကြည်စွာ ဆိုလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>သဘောထားချင်း မတိုက်ဆိုင်မှုက သုံးဦးကြားတွင် မြင့်တက်လာသည်။ ဤသည်ကလည်း လင်းရီ မျှော်လင့်ပြီး မြင်ချင်နေသည့် အရာပဲ ဖြစ်၏။ </p> <p> </p> <p>အချင်းချင်း သံသယပွားမှုနှင့် ငြင်းခုန်မှုတို့က တစ်ဖက်နှင့် တစ်ဖက်ကြားတွင် သွေးကွဲခြင်းကို ဖြစ်ပေါ်စေလိမ့်မည်။ </p> <p> </p> <p>နှစ်ဦးလုံးက ထိုသို့ ခံစားနေရသဖြင့် ကျိုးကွမ်းယောင်လည်း သူ့ ရည်မှန်းချက်များကို နောက်ဆုတ်ထားရုံမျှသာ တတ်နိုင်သည်။ </p> <p> </p> <p>“ ဒီလိုဆိုတော့လည်း အားလုံး ကိုယ့်အမြင်ကိုယ် ဝေမျှကြာတာပေါ့ ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ အချက်အလက် အစစ်အမှန်တွေ ယူသွားပြီး ဟိုတယ်နားတစ်ဝိုက်မှာ လုံခြုံရေးချထားမယ် … ပြီးတာနဲ့ သူတို့လူတွေ တစ်ယောက်မှ ထွက်ပြေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး ….” </p> <p> </p> <p>ထိုသို့ပြောပြီးနောက် လန်ဘာ့က အယ်လ်ဆာကို ကြည့်လိုက်သ်ည။ </p> <p> </p> <p>“ ဒါက မင်းရဲ့ ပိုင်နက် … ဒီတော့ မင်းဘက်ကလည်း ငါတို့နဲ့အတူ ပူးပေါင်းဖို့ လူတစ်ချို့ လွှတ်ပေးဖို့ လိုတယ် … ပိုပြီး ဘေးကင်း စိတ်ချရတာပေါ့ ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ ပြဿနာ မရှိဘူး … ဒါပေမယ့် ကျွန်မရဲ့ အထောက်အထားက ထိခိုက်မခံတော့ လူကိုယ်တိုင်တော့ ထွက်ပြလို့ရမှာ မဟုတ်ဘူး … ကိုင်တွယ်ဖို့ ကိုယ်စားတစ်ယောက် စေလွှတ်လိုက်မယ် …” အယ်လ်ဆာက ပြောလိုက်သည်။ “ ကျွန်မသား ဘာတစ်ခုမှ ဖြစ်တာကို မလိုချင်ဘူး … ရှင်တို့တွေ ဂရုတစိုက်နဲ့ ကိုင်တွယ်ကြမယ်လို့ မျှော်လင့်တယ် …” </p> <p><br />  </p> <p>“ လုပ်မှာပါ … ဘာပဲဆိုဆို ငါ့ညီမလည်း သူတို့လက်ထဲမှာပဲလေ ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ ဆွေးနွေးပွဲကို ဒီမှာတင် အဆုံးသတ်ကြတာပေါ့ ….” </p> <p> </p> <p>အယ်လ်ဆာက မတ်တပ်ရပ်၍ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ ကျိုးကွမ်းယောင်က လန်ဘာ့ကို ကြည့်လိုက်၏။ </p> <p> </p> <p>“ မင်း သူ့ကို တကယ့် ဒေတာ အစစ်တွေ ပေးဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာလား ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ ရွေးချယ်စရာမှ မရှိတာ… ငါ ဒီနယ်ပယ်ထဲ ကျင်လည်လာတာ နှစ် ၂၀ ကျော်ပြီ … တစ်ဖက်က သာမန် မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ပြောလို့ရတယ် … ငါတို့သာ သူပြောတဲ့အတိုင်း မလုပ်ဘူးဆိုရင် ငါ့ညီမနဲ့ မင်းရဲ့သားလည်း ကျိန်းသေပေါက် အသက်ရှင်မှာ မဟုတ်ဘူး … မင်းသား သေသွားမှာကို မင်းရော လိုချင်လို့လား ….” </p> <p> </p> <p>ကျိုးကွမ်းယောင် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။ အချိန်အတော်ကြာသည်ထိအောင် စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုနိုင်ချေ။ </p> <p> </p> <p>အကယ်၍ သူ့သားသာ သေသွားခဲ့မည်ဆိုပါက သူ ယခင် လုပ်သမျှ အရာအားလုံးသည်လည်း သဲထဲရေသွန် ဖြစ်သွားလိမ့်မည်။ </p> <p> </p> <p>“ ပြီးတော့ … တကယ်လို့ တစ်ခုခု ဖြစ်သွားခဲ့ရင် အယ်လ်ဆာက ငါတို့ကောင်တွေကို အလွှတ်ပေးမယ် ထင်မနေနဲ့ … ငါတို့ သုတ်သင်ဖို့ စစ်တပ်ကို တိတ်တိတ်လေး စေလွှတ်လာနိုင်တယ် … ငါတို့ကောင်တွေ ဇူးရစ်မြို့ကနေတောင် ထွက်သွားနိုင်လိုက်မှာ မဟုတ်ဘူး ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ ဒါပေမယ့် သူတို့ကို အမိဖမ်းနိုင်မယ်လို့ မင်းမှာ ယုံကြည်ချက် အပြည့်ရှိလား ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ အဲ့ကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်လို့ကတော့ မပူနဲ့ ….” လန်ဘာ့ စီးကရက် တစ်လိပ်ကို မီးညှိလိုက်ပြီး “ ကေဒီ အဖွဲ့အစည်းက ဟန်ပြသပ်သပ်ပဲ မဟုတ်ဘူး … ပြီးတော့ အယ်လ်ဆာရဲ့ အကူအညီနဲ့ ဒီလူတွေကို ဖမ်းဖို့က လုံးဝ ပြဿနာ မရှိဘူး ….” </p> <p> </p> <p>“ အိုကေ … မင်းကို ယုံကြည်လိုက်မယ် … ဒီကိစ္စ အေးအေးချမ်းချမ်းနဲ့ အဆုံးသတ်သွားနိုင်ဖို့ မျှော်လင့်နေမယ် ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ ငါနဲ့ လွှဲထားလိုက် ….” </p> <p> </p> <p>ကျိုးကွမ်းယောင် မတ်တပ်ရပ်ပြီး ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ လန်ဘာ့က ထိုင်ခုံတွင် ထိုင်နေပြီး စီးကရက် သောက်နေသည်။</p> <p> </p> <p>စီးကရက် တစ်လိပ် ကုန်သွားတော့ လန်ဘာ့က လင်းရီထံ ဖုန်းဆက်လိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>ယခု ဒေသစံတော်ချိန် နှစ်နာရီ ရှိပြီ ဖြစ်၏။ </p> <p> </p> <p>“ ငါတို့ သဘောတူညီချက် ရပြီ … ခရစ်စမတ် ဟိုတယ်ဆီ ညနေ သုံးနာရီ မတိုင်ခင် မင်းလိုချင်တဲ့ ဒေတာတွေ ပို့ပေးမယ် … မင်းလည်း မင်းကတိ မင်းတည်ပြီး ငါ့ညီမနဲ့ တစ်ခြားနှစ်ယောက်ကို အကောင်းပတိ ပြန်လွှတ်ပေးဖို့ မျှော်လင့်တယ် ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ စိတ်ချပါ မစ္စတာ လန်ဘာ့ … ကျုပ်က စကားတည်တဲ့ လူစားမျိုးပါ … ကျုပ်ဆီကို အဲ့ဒေတာတွေ ပို့ပေးလာသရွေ့ ခင်များညီမနဲ့ ကျန်တဲ့နှစ်ယောက်ကို သေချာ အိမ်ပြန်လွှတ်ပေးလိုက်မယ် … ရွေးချယ်စရာက ခင်များလက်ထဲမှာပဲ ရှိတယ် …” </p> <p><br />  </p> <p>“ ပြဿနာ မရှိဘူး … မင်းကတိ မင်းတည်ပါစေ ….” </p> <p> </p> <p>“ ကျုပ်က ယုံကြည်လို့ရတဲ့လူပါ … သုံးနာရီကျ တွေ့ကြတာပေါ့ …. နောက်တော့ မကျစေနဲ့ ….” </p> <p> </p> <p>“ ကောင်းပြီ …” </p> <p> </p> <p>လင်းရီ ဖုန်းချပြီး နင်ချဲ့ကို ဟိုတယ်သို့ ပြန်လာရန် ညွှန်ကြားလိုက်၏။ </p> <p> </p> <p>နောက်လာမည့် အစီအစဉ်အတွက် သူမ၏ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ပေးမှုက လိုအပ်လာလိမ့်မည်။ </p> <p> </p> <p>မွန်းလွဲ နှစ်နာရီတွင် လန်ဘာ့က အချက်အလက်များ အားလုံး ပြင်ဆင်ပြီး လက်ဆွဲ သေတ္တာ တစ်ခုအတွင်းသို့ ထည့်လိုက်၏။ </p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ကျိုးကွမ်းယောင်နှင့် အယ်လ်ဆာစေလွှတ်လိုက်သည့် လက်ထောက်ဖြစ်သူနှင့်အတူ ဟိုတယ် အပြင်ဘက်သို့ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။ </p> <p> </p> <p>သူနှင့်အတူ လိုက်ပါလာသူများအနက် ကေဒီ အဖွဲ့အစီး၏ ဒုခေါင်းဆောင် ဖရစ် နှင့် ကလင့်တို့လည်းပါသည်။ </p> <p> </p> <p>လန်ဘာ့ ဟိုတယ်ထဲက ထွက်လာတာကို မြင်တော့ ကလင့်က အနားသို့ ချဉ်းကပ်လာပြီး “ ဘော့စ် … ကျုပ် ခရစ်စမတ် ဟိုတယ် အနီးနားဝန်းကျင်မှာ လူတွေ ချထားပြီပြီ … တစ်ဖက်သူက ကိုယ်ထင်ပြလာတာနဲ့ သူတို့ကို ကျိန်းသေပေါက် ဖမ်းမိမှာ သေချာတယ် …” </p> <p><br />  </p> <p>“ အခုက လူဖမ်းမိဖို့ အဓိက မဟုတ်ဘူး … သူတို့လက်ထဲက လူတွေ မလွှတ်သေးသရွေ့ မလှုပ်ရှားနဲ့ဦး ….” လန်ဘာ့ ပြောလိုက်ပြီး “ ငါတို့ လူတွေကို ခေါ်လာပြီလားဆိုတာ စောင့်ကြည့်ဖို့ လူလွှတ်ထားလိုက် … ပြီးမှ လှုပ်ရှားကြမယ် ….” </p> <p> </p> <p>“ နားလည်ပါပြီ ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ ကားထဲဝင် … အချိန်ကျတော့မယ် ….” </p> <p> </p> <p>သူတို့အားလုံး ဗန်ကားများထဲသို့ ဝင်လိုက်ကြပြီး ကလင့်က ခရီးသည်ထိုင်ခုံတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ခရစ်စမတ် ဟိုတယ်သို့ ဦးတည်လိုက်ကြ၏။ </p> <p> </p> <p>“ ဟမ် … ငါတို့ သွားနေတဲ့ လမ်းက သိပ်မူမမှန်သလိုပဲ ….” </p> <p> </p> <p>အယ်လ်ဆာက ကိုယ်စားစေလွှတ်လာသူက ပြောလိုက်၏။ </p> <p> </p> <p>“ ခရစ်စမတ် ဟိုတယ်ကို ရောက်ဖို့ လမ်းမကြီးကနေ သွားသင့်တာ မဟုတ်ဘူးလား … ဘာလို့ ဒီ လမ်းသေးလေးလဲ … မင်း ကားကို ဘယ်လိုမောင်းနေတာတုန်း ဟေ့ကောင် ….” </p> <p> </p> <p>လန်ဘာ့နှင့် ကျိုးကွမ်းယောင်တို့က ဒရိုင်ဘာကို တစ်ပြိုင်နက် ကြည့်လိုက်ကြညသ်။ </p> <p><br />  </p> <p>“ ဒီ လမ်းက လူပိုနည်းလို့ပါ ဘော့စ် …” ဒရိုင်ဘာက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>“ လူပိုနည်းတယ် ဟုတ်လား … မင်းဘာ ပြောချင်တာ ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ ပြောချင်တာ ခင်များတို့တွေ ပြန်ပေးဆွဲခံလိုက်ရပြီ … ဒီတော့ တိတ်တိတ်နေပြီး လိုက်ခဲ့ ကြားလား ….” </p> <p> </p> <p>ဒရိုင်ဘာက ရုတ်ချည်း နောက်သို့လှည့်ပြီး သေနတ်တစ်လက်က သူ့လက်ထဲတွင် မည်သို့မှန်း မသိ ပေါ်လာသည်။ </p> <p> </p> <p>ဖရစ်၏ ဦးခေါင်းကို ချက်ချင်း ပစ်ခတ်လိုက်ပြီး တစ်ခါတည်း အဆုံးသတ်ပေးလိုက်၏။ </p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် အလှည့်အပြောင်းက ကားထဲရှိ လူတိုင်းကို ကြက်သီးဖြန်းသွားစေသည်။ </p> <p> </p> <p>လန်ဘာ့က အလျင်မြန်ဆုံး တုံ့ပြန်လာခဲ့၏။ သူ့ခါးရှိ သေနတ်ထံ လက်က ချက်ချင်းပဲ ရောက်သွားခဲ့သည်။ သို့သော် လင်းရီက ပိုမြန်နေသည်။ </p> <p> </p> <p>ခလုတ်ကို နှစ်ချက်ဆွဲလိုက်ပြီး လန်ဘာ့၏ ပခုံးသို့ ကျည်နှစ်တောင့် ဝင်ရောက်သွားခဲ့၏။ </p> <p> </p> <p>ကျယ်လောင်သည့် အော်ညည်းသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး လန်ဘာ့မှာ ချက်ချင်းပဲ အားလျော့နည်းသွားခဲ့ကာ လင်းရီကို မခြိမ်းခြောက်နိုင်တော့ပေ။ </p> <p> </p> <p>သူက ဘီအဆင့်ဆိုသော်လည်း ကျည်ဆံများကို အံတုနိုင်လောက်သည်အထိတော့ လူက မမာချေ။ </p> <p> </p> <p>ကားက လုံးဝ ငြိမ်သက် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ပြီး မည်သူကမျှ လင်းရီကို ခုခံဝံ့သည့် စိတ်ကူးမရှိကြတော့ပေ။ </p> <p> </p> <p>ကျောက်ကွမ်းယောင်နှင့် အယ်လ်ဆာ၏ လူတို့ နှစ်ယောက်လုံး မျက်နှာ ဖြူလျော်သွားခဲ့ကြ၏။ </p> <p> </p> <p>“ မင်း တကယ်ပဲ ဘယ်သူတုန်း ….” </p> <p> </p> <p>လင်းရီ ကျိုးကွမ်းယောင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>“ ကျုပ်ဘယ်သူဆိုတာ ခင်များနဲ့မဆိုင်ဘူး … ဘာလို့ဆို ခင်များက မကြာခင် သေရတော့မှာမို့လို့ပဲ … အများကြီးသိတာက အပိုဒုက္ခရှာတာနဲ့ အတူတူပဲ …” </p> <p><br />  </p> <p>“ ဒါပေမယ့် ငါတို့ချင်း ရန်ငြှိုးရှိလို့လား … မင်း ဘာကြောင့် ဒီလိုမျိုး လုပ်နေရတာလဲ … မင်းလိုချင်တာဘာလဲ … နည်းပညာလား … မင်း ယူလိုက်လို့ရနေတာပဲလေ ….” </p> <p> </p> <p>ယခုအချိန်တွင်တော့ ကျိုးကွမ်းယောင်သည် နည်းပညာကို ပိုင်ဆိုင်လိုစိတ်တို့ စိုးစဉ်းသော်မျှပင် မရှိတော့ချေ. </p> <p> </p> <p>သူ့အသက်နှင့် နှိုင်းယှဉ်လိုက်မည်ဆိုပါက မည်သည့်အရာကမျှ အသက်လောက် မရေးမကြီးနိုင်ပေ။ </p> <p> </p> <p>“ ကျုပ် ဒီက လူတိုင်းကို ခြွင်းချက်ထားပေးပြီး လွှတ်ပေးချင် လွှတ်ပေးလိုက်လို့ရမယ် … ဒါပေမယ့် အဲ့ဒီထဲ ခင်များတော့ မပါဘူး ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ ဘာလို့လဲ … မင်းနဲ့ ငါ့ကြားမှာ ဘာရန်ငြှိုး အာဃာတတွေမှ မရှိဘူးလေ … ငါ့ကို ဘာကြောင့် ဒီလိုလုပ်ရတာလဲ ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ ရန်ငြှိုးမရှိဘူးပေါ့ ဟုတ်လား ….” လင်းရီ အေးစက်စက် ရယ်မောလိုက်ပြီး “ သိပ်မကြာခင်တုန်းက ခင်မျး ဟုန်မန်ဂိုဏ်းနဲ့ E အဆင့် ဗီဇဆေးရည်ကို ကုန်သွယ်ခဲ့ပြီး ကျိုးမိသားစုရဲ့ ကြွယ်ဝမှုတွေကိုလည်း နိုင်ငံခြား ရွေ့ပြောင်းနေတယ် … ခင်များရဲ့ လုပ်ရပ်တွေက အကြိမ်တစ်ရာ သေပေးရင်တောင် ကျေအေးပေးဖို့ မလောက်နိုင်ဘူး .. ပြောစမ်းပါဦး … ခင်များ သေဖို့ တန်လား မတန်ဘူးလား ….” </p> <p> </p> <p>လင်းရီ၏ စကားကို ကြားတော့ ကျိုးကွမ်းယောင် တုန်ယင်သွားခဲ့သည်။ သူ့မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်လာသည်။ တစ်ဖက်သူက နိုင်ငံခြားသား မျက်နှာသွင်ပြင်နှင့် အင်္ဂလိပ်စကားကို ပြောဆိုနေသော်လည်း ကျိုးကွမ်းယောင် စိတ်ထဲတွင်တော့ တစ်စုံတစ်ရာကို ရေးတေးတေး ခန့်မှန်း မိနေခဲ့၏။ </p> <p> </p> <p>“ မဟုတ်မှလွဲရော မင်းက …..” </p> <p> </p> <p>လင်းရီ သေနတ်ကို ကျိုးကွမ်းယောင်ထံ ချိန်ရွယ်ထားလိုက်သည်။ </p> <p><br />  </p> <p>“ ဂုဏ်ယူပါတယ် … ခင်များ ခန့်မှန်းတာ မှန်သွားပြီ .. မကြာခင် ခင်များသားကိုလည်း ခင်များနဲ့ တွေ့ရအောင် ပို့ပေးလိုက်မယ် … ငရဲသွားမယ့်လမ်းမှာ အဖော်ပါတော့ အားရှိတာပေါ့ …” </p> <p> </p> <p>ထိုစကားလုံးများ ပြောပြီးသည့်နောက် … </p> <p> </p> <p>လင်းရီ သေနတ်ခလုတ်ကို ဆွဲလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>ကျိုးကွမ်းယောင် နေရာမှာတင် ဦးနှောက်ပွင့်ပြီး သေဆုံးသွားခဲ့၏။ </p> <p> </p> <p style="text-align: center;"><br /> ***</p>


Save