Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၃၀၉)</h2> <h2 style="text-align: center;">အရူးအကြီးစား </h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ကျိုးကွမ်းယောင်၏ ဦးခေါင်းမှ ထွက်ပေါ်လာသည့် သွေးများနှင့် ဦးနှောက် အပိုင်းအစတို့က လန်ဘာ့နှင့် အယ်ဆာ၏ လက်ထောက်တို့အပေါ် ပက်ဖြန်းသွားခဲ့သည်။ </p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ဦးလုံး ကြောက်လန့်အားကြီး၍ တုန်ယင်နေပြီး တစ်လက်မလေးမျှပင် မလှုပ်ရှားဝံ့ ဖြစ်နေသည်။ </p> <p> </p> <p>သို့သော် ထိုအချိန်အခိုက်အတန့်မှာပဲ လန်ဘာ့သည် ခရီးသည် ထိုင်ခုံတွင် ကလင့်က တစ်ချိန်လုံး တည်ငြိမ်စွာ ထိုင်နေသည်ကို သတိထားမိလိုက်၏။ သူ့ရှေ့ရှိ အခြေအနေက သူနှင့် မဆိုင်သလိုပင်။ </p> <p> </p> <p>ပြီးတော့ ဤလူကလည်း ကလင့်အပေါ် လက်ရွယ်ခြင်း မပြုခဲ့ပေ။ </p> <p> </p> <p>“ ကလင့် … မင်းက ဒီလိုပေါ့ ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ အခုမှ သတိထားမိလို့ သိပ်နောက်ကျလွန်းသွားပြီ … လစ်လိုက်တော့ ….” </p> <p> </p> <p>လန်ဘာ့၏ ဖြူဖျော့နေသည့် မျက်နှာက နာကျင်မှုကြောင့်လော၊ ဒေါသကြောင့်လောဆိုတာ ပြောရ ခဲယဉ်းလှသည်။ </p> <p> </p> <p>“ မင်း … မင်း ဘယ်တုန်းကမှ ဟိုတယ်ကို ပစ္စည်းပို့ခိုင်းဖို့ မရည်ရွယ်ထားဘူး … ငါတို့ကို ဒီလိုမျိုး အလစ်ငိုက်တိုက်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာပဲ …” </p> <p><br />  </p> <p>“ နားလည်နေတယ်ဆိုတော့ ခင်များက မပိန်းဘူးလို့ ပြောလို့ရတယ် ….” လင်းရီ မှတ်ချက်ပြုလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>“ ခင်များကို ဟိုတယ်မှာ လှည့်ကွက်တွေ ကစားခွင့် ပြုမယ့်အစား ကျုပ်တို့ကပဲ အရင်ဦးဆုံး လှုပ်ရှားလိုက်တော့မှာပေါ့ … မလိုအပ်တဲ့ ပြဿနာတွေကိုလည်း ရှောင်ကြဉ်ပြီးသား ဖြစ်တယ်လေ … ဒီတော့ ၊ ဘိုင့်ဘိုင် ….” </p> <p> </p> <p>ဘန်း ဘန်း … </p> <p><br />  </p> <p>သေနတ်သံ နှစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး လန်ဘာ့နှင့် အယ်လ်ဆာ၏ လက်ထောက်နှစ်ဦးတို့မှာ လင်းရီ၏ ပစ်ခတ်မှုကြောင့် သေဆုံးသွားခဲ့ကြသည်။ </p> <p> </p> <p>ကားထဲရှိ လူတိုင်း သေဆုံးသွားပြီ ဖြစ်၏။ ကလင့်က ခရီးသည်ထိုင်ခုံတွင် ထိုင်နေလျက် သူ့တစ်ကိုယ်လုံး ကြောက်ရွံ့လွန်း၍ တုန်ယင်နေသည်။ </p> <p> </p> <p>လင်းရီ၏ ရက်စက်သည့် နည်းပရိယာယ်က ဤလူနှင့် မျက်နှာချင်း မဆိုင်ဝံ့လောက်သည်အထိကို ကြောက်လန့်နေစေမိတော့သည်။ </p> <p> </p> <p>အမှန်တကယ်ကြောက်ရွံ့မိတာကတော့ လင်းရီ၏ နောက်ပစ်မှတ်က မိမိ ဖြစ်လာမှာကိုပင်။ </p> <p> </p> <p>လင်းရီ ထိုင်ခုံအနောက်သို့ ကိုယ်ကို ကိုင်းလိုက်ပြီး လန်ဘာ့ လက်ထဲက လက်ဆွဲ သေတ္တာကို ဆွဲယူလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>ဖွင့်ကြည့်လိုက်တော့ အဝါရောင် ချည်ထည်များ အလွှာလိုက် ပြည့်နှက်နေသည်။ </p> <p> </p> <p>လင်းရီ သေချာလေး ကိုင်တွယ်ခံစားကြည့်လိုက်၏။ ယင်းက ပိတ်စ မဟုတ်ပေ။ သို့သော် စာရွက်စက္ကူလို့လည်း မခံစားမိပြန်ပေ။ </p> <p> </p> <p>လင်းရီ၏ ဦးနှောက်မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် ဤသို့သော အရာပစ္စည်းမျိုးကို သူ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးကြောင်း သေချာသည်။ </p> <p> </p> <p>ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သည်မှာတော့ တိလိရာ့ လူ့အဖွဲ့အစည်းကြီး၏ ဖန်တီးမှု တစ်ရပ် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ </p> <p> </p> <p>အချိန်ကာလ ရှည်ကြာမှုကြောင့် သေတ္တာထဲရှိ ပစ္စည်းများက ၎င်းဖြတ်သန်းခဲ့ရသည့် ကာလ၏ ပုံရိပ်များကို ပြသနေပြီး ၎င်းအပေါ်တွင် ရေးသားထားသည့် အရာများကိုလည်း လင်းရီ မဖတ်တတ်ပေ။ အဖွဲ့အစည်းထံ ယူသွားပြီး ကိုင်တွယ်ခိုင်းဖို့သာ တတ်နိုင်မည်။ </p> <p> </p> <p>“ မင်းတောင်းဆိုတာ မှန်သမျှ ငါ လုပ်ပေးပြီးသွားပြီ … အခု ငါနဲ့ ပတ်သက်ပြီး စိုးရိမ်စရာ မလိုတော့ဘူးမလား ….” ကလင့်က ကြောက်ကြောက်လန့်လန့်နှင့် မေးလိုက်၏။ </p> <p> </p> <p>“ မပူနဲ့ … ကျုပ် ခင်များအသက်ကို ချမ်းသာပေးမှာပါ ….” လင်းရီ အနက်ရောင် သေတ္တာကို ကိုင်ရင်း ပြောဆိုလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>“ ဒါပေမယ့် ဒီခုကိစ္စကို ကိုင်တွယ်ဖို့ ခင်များနဲ့ အပ်ခဲ့မယ် … သေချာရှင်းလိုက် … ဘာမှ မကျန်ခဲ့စေနဲ့ … ကေဒီ အဖွဲ့အစည်းက အခု ခင်များရဲ့ လက်အောက်ကို ရောက်သွားပြီ … ကျုပ်နဲ့ ပတ်သက်လို့ကတော့ ခင်များ နှုတ်လုံတဲ့ လူတစ်ယောက် ဖြစ်မယ်လို့ မျှော်လင့်ရတာပဲ … မဟုတ်လို့ကတော့ ဘယ်လို အကျိုးဆက်တွေ ရှိလာမလဲ ခင်များသိပါတယ် ….” </p> <p> </p> <p>“ ဟုတ် … ဟုတ် နားလည်ပါတယ် ….” </p> <p> </p> <p>ကလင့်၏ မျက်နှာ ဖြူလျော်သွားခဲ့သည်။ </p> <p> </p> <p>ဤလူက ပိုကာ အဖွဲ့ဝင် တစ်ဦး ဖြစ်၏။ သူ့အား သတ်ဖြတ်သည်က ပုရွက်ဆိတ် တစ်ကောင် သတ်သည်ထက်ပင် လွယ်ကူနေလိမ့်ဦးမည်။ ထိုကဲ့သို့သော လူများနှင့် ရင်ဆိုင်ရာတွင် အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းက သူတို့ပြောတာကို နာနာခံခံနှင့် လိုက်နာဖို့ပင်။ </p> <p> </p> <p>“ အခု ခင်များ ဘာလုပ်ရမလဲ သိပြီဆိုတော့ ကျုပ် ထပ်မပြောတော့ဘူး … ကျုပ် အခု သွားတော့မယ် …” </p> <p> </p> <p>ထိုစကား ပြောပြီးနောက် လင်းရီ ကားတံခါးဖွင့်ကာ အပြင်သို့ ထွက်လိုက်သည်။ ဘေးဘီကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး အခင်းနေရာကနေ ထွက်ခွာလာခဲ့လေသည်။ </p> <p> </p> <p>လင်းရီ ဟိုတယ်ကို ပြန်ရောက်လာတော့ မွန်းလွဲ သုံးနာရီ ကျော်နေပြီး ဖြစ်၏။ </p> <p> </p> <p>ချိုးယွီလော့ ၊ နင်ချဲ့နှင့် ကျန်သူများလည်း ထိုနေရာတွင် ရှိနေကြသည်။ </p> <p> </p> <p>“ အခြေအနေ ဘယ်လိုရှိလဲ … အားလုံး ဖြေရှင်းပြီးပြီလား ….” </p> <p> </p> <p>လင်းရီ လက်ထဲယူလာသည့် အနက်ရောင်သေတ္တာကို ပုတ်ပြလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>“ အားလုံးဒီမှာပဲ … အားလုံးကို ပြန်ဖို့ အသင့်ပြင်ထားဖို့ ပြောလိုက် ….” </p> <p> </p> <p>ချိုးယွီလော့က အနက်ရောင် သေတ္တာကို ယူလိုက်ပြီး လူတိုင်း၏ မျက်လုံးများကလည်း သိလိုစိတ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ </p> <p> </p> <p>အထဲရှိ စာရွက်စာတမ်းက ဘာလဲဆိုတာကို သူတို့ မသိသော်ငြား မှန်ကန်မည်လို့တော့ သူတို့ ယုံကြည်ကြသည်။ </p> <p> </p> <p>“ ဓားစာခံ သုံးယောက်ကိုကျ ဘယ်လိုလုပ်မှာ ….” </p> <p> </p> <p>“ လန်ဘာ့ရဲ့ ညီမနဲ့ ဘားနဒ်ကို လွှတ်ပေးလိုက် … သူတို့ထဲ တစ်ယောက်က ဘာမှ မသိတဲ့ အပြစ်ကင်းတဲ့လူ … ဘားနဒ်ရဲ့ အထောက်အထားကကျတော့ ထူးခြားတယ် … သူ့ကို သတ်ဖြတ်လိုက်တာက ကျုံးဝေ့တပ်ဖွဲ့ကို အပိုပြဿနာတက်အောင် လုပ်တာနဲ့ မခြားဘူး … ကျိုးဖန်ကိုတော့ သံရုံးကို ဆက်သွယ်ပြီး ရန်ကျင်း ပြန်ပို့လိုက် … ဘော့စ်လျို ကိုင်တွယ်လိမ့်မယ် … ငါတို့ ပူနေစရာ မလိုဘူး ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ မင်းတို့ကတော့ ငါ့ရဲ့ လေယာဉ်နဲ့ ရန်ကျင်းပြန်လိုက်ကြ … ငါကတော့ ကျိုးဟိုင် ပြန်သွားဖို့ လိုတယ် … ဒီတော့ မင်းတို့နဲ့ အတူမလိုက်တော့ဘူး … တစ်ခုခု အရေးပေါ်ဆိုရင်တော့ ငါ့ကို ဆက်သွယ်လိုက် ….” </p> <p> </p> <p>လျန်ရူရွှယ်က ယခုအချိန်တွင် ကိုယ်ဝန်ရှိနေသဖြင့် လင်းရီ ကျိုးဟိုင်သို့ ပြန်သည်က သူမနှင့် တွေ့ဆုံလိုသောကြောင့်ပင်။ </p> <p> </p> <p>“ အိုကေ … တစ်ခုခုဆို ငါတို့ နင့်ကို ဆက်သွယ်လိုက်မယ် ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ ခေါင်းဆောင် … ကျွန်မတို့ အစီရင်ခံစာတွေ ရေးပြီးသွားရင် ရှင့်ဆီ လာခဲ့မယ်နော်….” လော့ချီ ပြောလိုက်၏။ </p> <p> </p> <p>“ အိုကေ …” </p> <p><br />  </p> <p>လင်းရီ အမိန့်များ ချမှတ်လိုက်ပြီး လူတိုင်းကလည်း လေဆိပ်သို့ စတင် ရွေ့လျားကြတော့သည်။ </p> <p> </p> <p>အုပ်စုက လမ်းကြောင်း နှစ်ခုခွဲ၍ ဟိုတယ်ကနေ ထွက်ခွာလာခဲ့ကြ၏။ </p> <p> </p> <p>သူတို့တွေ ဟိုတယ်ဝင်ပေါက်ဝသို့ ရောက်၍ ကားထဲသို့ ဝင်မည့် အချိန်မှာပဲ လူနှစ်ယောက်က လင်းရီ၏ လမ်းကို လာရောက် ပိတ်ဆို့သည်အား မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ </p> <p> </p> <p>လင်းရီ မျက်ခုံးပင့်ကြည့်လိုက်၏။ ၎င်းတို့၏ အမူအရာများက အင်မတန် အငြှိုးအတေးကြီးနေကြပြီး လင်းရီကပဲ သူတို့ အဖေများကို သတ်သွားသည့်နှယ် ဖြစ်နေသည်။ </p> <p> </p> <p>“ မင်းတို့က ဘယ်သူလဲ … ငါတို့ အချင်းချင်း သိကြလို့လား … “ လင်းရီ ပြောလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>“ ငါတို့ အချင်းချင်း မသိတာမှန်တယ် … ဒါပေမယ့် ငါ့အထင်ပြောရရင် မင်းတို့က ဟွာရှရဲ့ ကျုံးဝေ့တပ်ဖွဲ့ဝင်တွေ ဖြစ်ရမယ် … “ </p> <p><br />  </p> <p>လင်းရီ ပြောလာသည့်လူကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သို့သော် ပြန်လည်ငြင်းဆန်လိုဟန်တော့ မပြပေ။ </p> <p> </p> <p>“ အဲ့တော့ … မင်းတို့က ဘာပြောချင်တာ ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ ငါ့ကိုယ်ငါ အရင်ဆက်မိတ်ဆက်ပေးမယ် … ငါ့နာမည်က ရှီတောက်မင် … ဂျပန်က … ငါတို့ ဒီကို အထူးစစ်ဆင်ရေးတစ်ခုနဲ့ ရောက်လာခဲ့တာ … မင်းတို့တွေ သတင်းအချက်အလက်ကို ဘယ်နားက ဘယ်လို ရသွားခဲ့လဲ ငါတို့ မသိဘူး … ဒါပေမယ့် မင်းတို့တွေ လက်ရှောင်ပေးဖို့တော့ မျှော်လင့်တယ် … ဘာလို့ဆို အဲ့ပစ္စည်းက ငါတို့အပိုင် … မင်းတို့မှာ ယူသွားပိုင်ခွင့် မရှိဘူး ….” </p> <p> </p> <p>ရှစ်တောက်မင်၏ စကားကိုကြားတော့ ကျုံးဝေ့တပ်ဖွဲ့ရှိ လူများလည်း တစ်ဖက်အချင်းချင်း၏ နောက်ခံများနှင့် ရည်ရွယ်ချက်များကို အတည်ပြုလိုက်နိုင်သည်။ </p> <p> </p> <p>သူတို့က ကေဒီ အဖွဲ့အစည်းထံကနေ ခိုးခံလိုက်ရသည့် ဒေတာများကို ရယူရန် ကြိုးပမ်းနေကြသည့် ဂျပန် အစိုးရ အဖွဲ့ဝင်များပင်။ </p> <p> </p> <p>လင်းရီ၏ အထောက်အထားကို ခန့်မှန်းသိရှိပြီးနောက် ဤနေရာသို့ ရောက်လာကြခြင်း ဖြစ်လောက်၏။ </p> <p> </p> <p>လင်းရီ၏ အထောက်အထားကို သူတို့ မည်သို့ သိရှိသွားကြလဲဆိုတာတော့ ခန့်မှန်းရ ခက်လှသည်။ </p> <p> </p> <p>“ ဆိုတော့ … မင်းတို့က ငါတို့ရဲ့လမ်းကို ပိတ်ချင်နေတယ်ပေါ့ … မင်းတို့ပြောချင်နေတာ အဲ့တာလား ….” </p> <p> </p> <p>“ ဟုတ်တယ် …” ရှီတောက်မင် ပြောလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>“ ဘာလို့ဆို အဲ့ပစ္စည်းက နဂိုကတည်းကနေ ငါတို့အပိုင်မို့လို့ပဲ ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ တကယ်လို့ မင်းပြောချင်နေတာက အဲ့စကားမျိုးဆိုရင်တော့ ငါတို့လည်း သဘောမတူပေးနိုင်ဘူး …” လင်းရီ ခွန်းတုံ့ပြန်လိုက်ပြီး “ ကျွန်းပေါ်က အရင်းအမြစ်တွေကို တစ်ကမ္ဘာလုံးက ပိုင်တယ် … ရတဲ့သူ ယူပဲ … အခု ဒီအထိတောင် ရောက်လာပြီးမှ လက်လျှော့ဖို့ လာပြောနေတယ်ဆိုတော့ မင်း ငါတို့ကို ဟာသလာလုပ်နေတာလား ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ ငါ့အထင်တော့ ငါတို့ အချင်းချင်း အခုလို အချင်းများနေစရာ မလိုဘူး ထင်တာပဲ … တကယ်လို့ သဘောထားချင်း မတိုက်ဆိုင်စရာတွေ ရှိရင် ထိုင်ပြီး အေးဆေးဆွေးနွေးလို့ရတယ် ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ အဲ့တော့ … မင်းက ဘာကို အကြံပြုချင်နေတာ ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ ငါတို့လည်း ကျုံးဝေ့တပ်ဖွဲ့နဲ့ တိုက်ရိုက် အချင်းပွားမှာကို ရှောင်ကြဉ်ချင်တယ် … ဒီမစ်ရှင်ကို မင်းတို့ဘက်က လက်ရှောင်ပေးမယ်ဆိုရင် မင်းတို့အတွက်လည်း အကျိုးမယုတ်စေရဘူး ….” </p> <p> </p> <p>ချိုးယွီလော့နှင့် နင်ချဲ့တို့ အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြသည်။ သူမတို့ အခြေအနေကို နားလည်သွားခဲ့၏။ ကြည့်ရသည်မှာ ဂျပန်ဘက်က ပစ္စည်း သူတို့လက်ထဲ ရောက်နေပြီဆိုတာကို မသိရှိသေးဟန်ပင်။ </p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် … ၎င်းတို့ဘက်က လင်းရီထံသို့ ရောက်လာပြီး ဝင်မပါဖို့ တိုင်ပင်နေကြခြင်းပင်။ </p> <p> </p> <p>လင်းရီ ရှီတောက်မင်ကို စိတ်ဝင်တစားနှင့် ကြည့်လိုက်၏။ </p> <p> </p> <p>“ ငါ တကယ်ပဲ သိချင်သွားပြီ … မင်းတို့က ဘယ်လို အကျိုးအမြတ်မျိုး ပေးမှာမို့လို့ ….” </p> <p> </p> <p>ရှီတောက်မင်က လင်းရီနှင့် အခြားသူများကို ကြည့်၍ “ ဒီမှာ ငါတို့ ခြောက်ယောက်ရှိတယ် … မင်းတို့တစ်ယောက်ကို ဒေါ်လာ သန်း ၅၀ ပေးမယ် … ဒီ ပမာဏက မင်းတို့အတွက် လုံလောက်မှာပါ …..” </p> <p> </p> <p>လင်းရီ၏ အမူအရာမှာ ဆွဲဆောင်ခံလိုက်ရသည့်ပုံ မပေါ်ဘဲ အသာအယာ ပြုံးလျက် “ သန်း ၅၀ လောက်လေးနဲ့ ငါတို့ကို မောင်းထုတ်ချင်နေတယ်ပေါ့ … မင်းအထင် ငါတို့ကို သူတောင်းစားတွေများ မှတ်နေလား … သန်း ၈၀ … အခု လွှဲပေးမလား … မဟုတ်လည်း ပစ္စည်း ဘယ်သူ အရင်ရသွားမလဲဆိုတာ ကြည့်ကြမလား ….” </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save