Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၃၁၀)</h2> <h2 style="text-align: center;">လျှို့ဝှက် အစည်းအဝေး </h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>နင်ချဲ့ တိတ်တိတ်လေး တစ်ဖက်သို့ လှည့်လိုက်၏။ </p> <p> </p> <p>သူမကိုယ်သူမ မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ ကျယ်လောင်စွာ အသံထွက် ရယ်မောမိသွားမှာကို စိုးရိမ်သည်။ </p> <p> </p> <p>အခြားသော ကျုံးဝေ့တပ်ဖွဲ့ဝင်များလည်း သူတို့ကိုယ်သူတို့ မရယ်မိစေရန် အနိုင်နိုင် ရုန်းကန်နေကြရသည်။ မည်သည့် အမှားအယွင်းမျှ မဖော်ပြဘဲ မလိုလားသည့် အမူအရာများကိုသာ ထိန်းသိမ်းထားကြ၏။ </p> <p> </p> <p>ယင်းက အတော်လေး ခက်ခဲလှသည်။</p> <p><br />  </p> <p>ရှီတောက်မင်ကတော့ မည်သည့် မူမမှန်မှုကိုမျှ သတိမထားမိဘဲ ထိုအစား လေးလေးနက်နက် စတင် စဉ်းစားနေသည်။ </p> <p> </p> <p>လူက ခြောက်ယောက်ရှိ၏။ တစ်ယောက်ကို သန်း ၅၀ ပေးလျှင် ကုန်ကျစရိတ်က သန်း ၃၀၀ ဖြစ်သွားလိမ့်မည်။ </p> <p><br />  </p> <p>ယခုမူ ကုန်ကျစရိတ်က သန်း ၄၀၀ ကျော်သွားလေပြီ။ ဤသည်က သူတို့အတွက်လည်း သေးငယ်သည့် ပမာဏ မဟုတ်ချေ။ </p> <p> </p> <p>သို့သော် မစ်ရှင် ချောချောမွေ့မွေ့နှင့် အောင်မြင်စေရေးအတွက် ရှီတောက်မင်မှာ သေချာ စဉ်းစားပြီး သဘောတူညီလိုက်ဆဲ ဖြစ်၏။ </p> <p> </p> <p>“ မင်းတို့ လိုချင်တာကို ငါ သဘောတူပေးနိုင်တယ် … ဒါပေမယ့် မင်းတို့ကောင်တွေ ငါ့ကို မလှည့်စားဘူးလို့တော့ မျှော်လင့်တယ် … မဟုတ်လို့ကတော့ မင်းတို့ကို လုံးဝ အလွှတ်မပေးဘူး ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ ပြဿနာ မရှိဘူး … ပိုက်ဆံ လွှဲပြီးတာနဲ့ ငါတို့ ချက်ချင်းပဲ ထွက်သွားပေးမယ် ….” </p> <p> </p> <p>“ အိုကေ … ငါ့ကို အချိန်ခဏပေး … ပြီးတော့ ငွေလွှဲလို့ရမယ့် အကောင့်နံပါတ်ရောပဲ ….” </p> <p> </p> <p>လင်းရီ စက္ကူနှင့် ဖောင်တိန်ထုတ်ပြီး မှတ်စု တစ်ခုရေးကာ ရှီတောက်မင်ထံ ပေးလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>တစ်ဖက်က ဘေးတစ်နေရာသို့ ထွက်သွားပြီး အမည်မသိ တစ်စုံတစ်ယောက်ထံ ဖုန်းပြောလိုက်၏။ ဆယ့်ငါးမိနစ်ခန့်ကြာတော့ လင်းရီထံ ချဉ်းကပ်လာပြီး “ ငွေလွှဲပြီးပြီ … ရောက်လား တစ်ချက် စစ်ကြည့်လိုက် ….” </p> <p> </p> <p>လင်းရီ ဖုန်းထုတ်ပြီး အကောင့်ကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်တော့ တကယ်ပဲ ငွေလွှဲပြီး ဖြစ်နေတာကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ </p> <p> </p> <p>“ မင်းတို့လို လူတွေနဲ့ အလုပ်လုပ်ရတာ တကယ်ကောင်းတယ် …” လင်းရီ နှစ်လိုဖွယ် ပြုံးလိုက်ပြီး သူ့နောက်ကလူများကို လက်ပြ၍ “ သွားကြစို့ … မင်းတို့လည်း ကံကောင်းပါစေ … အိုကေ အားလုံးပဲ … လေဆိပ်ကို သွားကြမယ် ….” </p> <p> </p> <p>ခြောက်ဦးလုံး တက္ကစီနှစ်စင်းပေါ်သို့ တက်၍ လေဆိပ်သို့ ဦးတည်လိုက်ကြသည်။ </p> <p> </p> <p>ကားများ မောင်းထွက်လာပြီးသည်နှင့် နင်ချဲ့မှာ ရယ်ချင်စိတ်ကို မည်သို့မျှ ထိန်းမရတော့ချေ။ </p> <p> </p> <p>“ ဂျပန်တွေက အဲ့လောက်တောင် တုံးရလား … တံခါးပေါက်ဝအထိကို ရောက်လာပြီး ပိုက်ဆံတွေ လာပေးသွားတယ် … လက်ခံရတဲ့လူတောင် အားနာမိတယ် ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ ငါလည်း နည်းနည်း အံ့ဩသွားတယ် … ဒီလူတွေက သိပ်ချစ်ဖို့ကောင်းလွန်းပါတယ်ကွာ … ငါတို့ကို ခရီးသွား စားရိတ်တွေ အများကြီးပေးသွားခဲ့တာ ငါတောင် ရှက်လာပြီ ….” လင်းရီ တဟားဟား ရယ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ </p> <p><br />  </p> <p>“ သူတို့တွေ လှည့်စားခံလိုက်ရပြီဆိုတာကို သိသွားခဲ့ရင် ဘယ်လိုများ နေမလဲ မသိဘူးနော်…” </p> <p> </p> <p>နင်ချဲ့မှာ မျက်ရည်ကျသည်အထိ ရယ်မောနေမိ၏။ </p> <p> </p> <p>“ နင် တုံ့ပြန်တာကလည်း တကယ်ကို မြန်တယ် … ငါတောင် မစဉ်းစားမိလိုက်ဘူး … တကယ်လို့ ငါသာ အဲ့နေရာမှာဆိုရင် သူတို့နဲ့ တိုက်ခိုက်ပြီးလောက်ပြီ ….” </p> <p> </p> <p>“ ငါလည်း အစတုန်းကတော့ ထင်မထားဘူး … သေချာတာကတော့ ငါတို့ လှုပ်ရှားလိုက်တာ မြန်လွန်းသွားတော့ သူတို့လည်း လုံးဝကို ထင်မထားလို့နေမှာ ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ အမှန်ပဲ … ငါ ဘော့စ်လျိုဆီ သတင်းတင်ပြလိုက်တုန်းကဆို သူတောင် ရှော့ခ်ရသွားပါတယ်ဆို … နင်တော့ ဒီတစ်ကြိမ် အကျိုးကြီးကြီး ဆောင်လိုက်တာပဲ ….” </p> <p> </p> <p>“ နေပါ … အကျိုးရမှတ်တွေက ကျောက်ဟိုင်ဆီပဲ သွားသင့်တယ် … ငါတို့အနေနဲ့ကတော့ ဒုတိယအဆင့် ဂုဏ်ထူးဆောင်တံဆိပ်လောက် ရရင်ကိုပဲ ကျေနပ်သင့်ပြီ ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ စိတ်ချ … ငါ သိပါတယ် …” နင်ချဲ့ ပြောလိုက်ပြီး “ ဒါပေမယ့် ငါ နည်းနည်းတော့ သိချင်မိသား … သူတို့ နင့်ကို ဘယ်လိုရှာတွေ့သွားကြတာလဲတဲ့ … ဘာပဲဆိုဆို နင်က ကျုံးဝေ့တပ်ဖွဲ့ဝင် ဖြစ်တယ်ဆိုတဲ့ အထောက်အထားက လျှို့ဝှက်ချက်လေ ….” </p> <p><br />  </p> <p> “ အရင် တစ်ခါ ဟုန်မန်ဖြစ်ရပ်တုန်းကနဲ့ ဆက်စပ်နေမယ် ထင်တယ် …” လင်းရီ ခေတ္တ တွေးတောပြီးနောက် ပြောဆိုလိုက်သည်။ “ အဲ့တုန်းက သင်္ဘောပေါ်မှာ ငါနဲ့ ကောင်မလေးက ပိတ်မိနေတာ … နောက်ဆုံးမှာ ဂျပန်အစိုးရက အခြေအနေကို တည်ငြိမ်အောင်လုပ်ဖို့ ကြားဝင်လာတယ် … အဲ့ဒီ အချိန်တုန်းကတည်းကစပြီး ဂျပန်ဘက်က ငါ့အပေါ် စောင့်ကြည့်မှုတွေ လုပ်နေတယ် ထင်တယ် … ငါ့အထောက်အထားကို သိသွားခဲ့တာ ဆန်းတော့မဆန်းပါဘူး ….” </p> <p> </p> <p>အမျိုးသမီး နှစ်ဦးလုံး တွေးတွေးဆဆနှင့် ကိုယ်စီ ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။ </p> <p> </p> <p>“ အဲ့လိုဆိုတော့လည်း ယုတ္တိရှိသားပဲ ….” </p> <p> </p> <p>…. </p> <p><br />  </p> <p>ထိုအချိန် ဟိုတယ်ဝင်ပေါက်ဝ၌ ရှီတောက်မင်နှင့် အခြားလူတစ်ဦးတို့က လင်းရီနှင့် အခြားသူများ ထွက်ခွာသွားသည်ကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့ကြပြီး သူတို့ ကိုယ်ပိုင် ကားထံ ပြန်ရောက်လာခဲ့ကြသည်။ </p> <p> </p> <p>“ ခေါင်းဆောင်ရှီ … ငါတို့တွေ အဲ့ ဟွာရှကောင်တွေကို ယုံကြည်လိုက်လို့ ဖြစ်ပါ့မလား … သူတို့စကား သူတို့ ပြန်ရုတ်သိမ်းသွားနိုင်တယ်နော်….” </p> <p><br />  </p> <p>“ မလုပ်လောက်ဘူး … ငါတို့အကုန်လုံးက ဂုဏ်သိက္ခာကို တန်ဖိုးထားကြတဲ့လူတွေချည်းပဲ … ဒီလို ကိစ္စမျိုးတွေမှာ လုံးဝ နောက်ပြောင်မှာ မဟုတ်ဘူး … “ ရှီတောက်မင် ပြောလိုက်ပြီး “ သူတို့ ငွေလက်ခံလိုက်တာကတင် ကျုံးဝေ့တပ်ဖွဲ့ရဲ့ စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းတွေကို ဖောက်ဖျက်ရာ ကျနေပြီ .. ငါတို့ ဒီကိစ္စ ဖော်ထုတ်လိုက်ရင် သူတို့ ဆုံးရှုံးသွားမှာက ပိုက်ဆံသပ်သပ်ပဲ မဟုတ်ဘူး ….” </p> <p> </p> <p>ကလင် ကလင် ကလင် … </p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်၌ ရှီတောက်မင်၏ ဖုန်းသံမြည်လာခဲ့ပြီး ဖုန်းနံပါတ်ကို မြင်တော့ သူ့အမူအရာက ရိုသေလေးစားသည့် သွင်ပြင်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ </p> <p> </p> <p>“ ကပ္ပတိန် ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ မင်းဘက်ခြမ်းက ဖြေရှင်းပြီးပြီလား …” ဩရှရှ အသံတစ်သံက ဖုန်းထဲကနေပြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။ </p> <p> </p> <p>“ အားလုံး ကိုင်တွယ်ပြီးသွားပါပြီ … ပြီးတော့ သူတို့နောက် လိုက်ဖို့ လူလည်း တိတ်တိတ်လေး စေလွှတ်ထားသေးတယ် … သူတို့ တကယ်လည်း လေဆိပ်ကို ဦးတည်နေကြတာ ….” </p> <p> </p> <p>“ ကောင်းတယ် … ဇီးကွက်ဘားကို လာခဲ့ … ငါတို့ ဘားနဒ်နဲ့ တွေ့ကြမယ် …” </p> <p><br />  </p> <p>“ ဘားနဒ် ဟုတ်လား ….” </p> <p> </p> <p>ရှီတောက်မင်၏ မျက်နှာက ကြီးစွာ အံ့အားသင့်သွားခဲ့၏။ </p> <p> </p> <p>ဘာလို့ဆိုတော့ သူ့ ပစ်မှတ်က တကယ်လည်း ဘားနဒ် ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။ </p> <p> </p> <p>“ သူ ငါ့ဆီ တိုက်ရိုက် ဆက်သွယ်လာတယ် … အဲ့တာ ငါ မင်းကို အတူ ခေါ်သွားမလို့ ….” </p> <p> </p> <p>ဘားနဒ်နှင့် တွေ့မည်ဆိုသည့် ကိစ္စကပင် ရှီတောက်မင်အဖို့ အတော်လေး အံ့အားသင့်စရာ ဖြစ်နေပြီး ဖြစ်သည်။ သို့သော် တစ်ဖက်သူက တက်တက်ကြွကြွနှင့် သူတို့ထံ အရင်ဦးဆုံး ဆက်သွယ်လာလိမ့်မည်လို့ မျှော်လင့်မထားပါချေ။ </p> <p> </p> <p>“ အိုကေ .. ကျုပ် အခုပဲ လာနေပြီ ….” </p> <p> </p> <p>ဖုန်းချပြီးနောက် ရှီတောက်မင်က သူ့လက်အောက်ငယ်သားနှင့်အတူ ဇီးကွက်ဘားသို့ ထွက်လာသည်။ ထို့နောက် ဒုတိယထပ်ရှိ သီးသန့်ခန်းတစ်ခုသို့ ရောက်လာသည်။ </p> <p> </p> <p>ရှီတောက်မင်က သူ့ငယ်သားကို အပြင်တွင် ချန်ထားရစ်ခဲ့ပြီး တံခါးခေါက်လိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>“ ဝင်ခဲ့ ….” </p> <p> </p> <p>ရှီတောက်မင်က တံခါးကို တွန်းဖွင့်ပြီး အထဲသို့ ဝင်လာသည်။ အခန်းက သိပ်မကြီးပေ။ ၂၀ စတုရန်းမီတာမျှသာ ကျယ်ဝန်း၏။ သို့သော် ခမ်းနားကြီးကျယ်စွာ မွမ်းမံ ပြင်ဆင်ထားလေသည်။ </p> <p><br />  </p> <p>လူနှစ်ဦး တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ်နှင့် သောက်ရင်း၊စားရင်း စကားပြောဖို့ အတော်လေး သင့်လျော်လှသည်။ </p> <p> </p> <p>အတွင်းတွင် လူနှစ်ဦး ထိုင်နေသည်။ တစ်ဦးက ဘားနဒ်ဖြစ်ပြီး ကျန်တစ်ဦးကတော့ ရှီတောက်မင်၏ ကပ္ပတိန် ဟီဒဲ ထျန်းရှို ဖြစ်သည်။ </p> <p> </p> <p>ဟီဒဲ ထျန်းရှို၏ ခွန်အားက စီအဆင့်တွင် ဖြစ်ပြီး ဤ စစ်ဆင်ရေး၏ ကွန်မန်ဒါပင်။ </p> <p> </p> <p>လင်းရီ သူ့အသင်းကို ဘားနဒ်အား လွှတ်ပေးဖို့ ညွှန်ကြားလိုက်စဉ်က လင်းရီသည် အယ်လ်ဆာနှင့် ဆက်သွယ်ပြီး သူ့အခြေအနေကို ရှင်းပြခဲ့သည်။ </p> <p> </p> <p>နောက်ပိုင်းတွင် သားအမိနှစ်ယောက် ပြန်ဆုံပြီး အယ်လ်ဆာက ဖြစ်ရပ်အသေးစိတ်ကို ဘားနဒ်ထံ ပြန်ပြောပြသည်။ သူ ရှော့ခ်ရသွားခဲ့၏။ သတိပြန်ကပ်လာဖို့ကို အတော်လေး အချိန်ယူလိုက်ရလေသည်။ </p> <p> </p> <p>သူ ဖမ်းခံရပြီးသည့်နောက် လန်ဘာ့နှင့် ကျိုးကွမ်းယောင်တို့ သေဆုံးသွားခဲ့ကြသည်။ </p> <p> </p> <p>ထို့ပြင် ဒေတာသည်လည်း အမည်မသိ လူတစ်စု၏ ယူငင်သွားခြင်းကို ခံလိုက်ရ၏။ </p> <p> </p> <p>အဆုံးတွင် ထိုနှစ်ဦးမှာ မီးရှို့ခံလိုက်ရပြီး ကားနှင့်အတူ ပြာဖြစ်သွားခဲ့လေသည်။ </p> <p> </p> <p>ကေဒီ၏ အခြားထိပ်သီးပိုင်းများကိုလည်း ဆက်သွယ်၍ မရပေ။ ၎င်းတို့ကြည့်ရသည်မှာ ကမ္ဘာမြေပြင်က ပျောက်ကွယ်သွားသည့်နှယ်ပင်။ </p> <p> </p> <p>အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့သဖြင့် ဘားနဒ်သည် သူ၏ နည်းများမှတစ်ဆင့် ဇူးရစ်တွင် ဂျပန်များ ရောက်ရှိနေသည်ကို သိရှိသွားခဲ့သည်။ </p> <p> </p> <p>၎င်းတို့နှင့်အတူ ပူးပေါင်းပြီး ထိုလူများကို ဖမ်းဆီးဖို့ စိတ်ကူးထား၏။ </p> <p> </p> <p>“ ကပ္ပတိန် ….” </p> <p> </p> <p>အထဲဝင်လာပြီးနောက် ရှီတောက်မင်က တရိုတသေနှင့် ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး ဟီဒဲ ထျန်းရှိုဘေးနားတွင် သဘာဝကျကျပဲ ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ </p> <p><br />  </p> <p>“ လူကြီးမင်း ဘားနဒ် … အခု လူလည်း စုံနေပြီဆိုတော့ မင်း စိတ်ထဲ ရှိတာကို ပြောလို့ရပါပြီ …” </p> <p><br />  </p> <p>“ ငါ မှန်းတာ မမှားဘူးဆိုရင် မင်းတို့ရဲ့ အထောက်အထားက အတော်လေး ထူးခြားလောက်မယ် … ဒီလာခဲ့တဲ့ ကျွန်းက ဒေတာတွေ ပြန်လိုချင်လို့မလား ….” </p> <p> </p> <p>ဟီဒထျန်းရှို၏ အမူအရာ အနည်းငယ်ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ ဘားနဒ်က ဤမျှ တိုက်ရိုက်ဆန်ဆန် စကားပြောဆိုလာလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်မထားခဲ့ပါချေ။ </p> <p><br />  </p> <p>“ လူကြီးမင်း ဘားနဒ် … မင်း ပြောစရာရှိတယ်ဆိုရင် ကျေးဇူးပြုပြီး တိုက်ရိုက်ပဲ ပြောလိုက်ပါ … ငါတို့ နှစ်ယောက်ကို ဒီခေါ်လိုက်တာက ဘာကိစ္စ ရှိလို့လဲ ….” ဟီဒဲ ထျန်းရှိုက တည်ငြိမ်စွာ မေးမြန်းလိုက်၏။ </p> <p><br />  </p> <p>“ ကေဒီရဲ့ လန်ဘာ့ သေပြီ … ပြီးတော့ ဒေတာတွေ ဘယ်ရောက်သွားလဲ မသိရဘူး … မင်းတို့ အဲ့လူတွေကို အမြန်ရှာတွေ့နိုင်ဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ် …” </p> <p><br />  </p> <p>“ မင်းဘာပြောလိုက်တယ် … ဒေတာတွေ ဘယ်ရောက်သွားလဲ မသိဘူး ဟုတ်လား ….” </p> <p> </p> <p>ဤသတင်းက သူတို့နှစ်ဦးလုံးကို အကြီးအကျယ် ရှော့်ရသွားစေခဲ့သည်။ </p> <p> </p> <p>သူတို့ ကြိုတင် စုဆောင်းထားသည့် သတင်းအချက်အလက်များ အရဆိုပါက ဒေတာကို ကေဒီ အဖွဲ့အစည်းက သိမ်းဆည်းထားတာဖြစ်၏။ </p> <p> </p> <p>သို့သော် ၎င်းတို့၏ ခေါင်းဆောင် လန်ဘာ့က သေသွားလိမ့်မည်လို့တော့ ထင်မှတ်မထားခဲ့ချေ။ လန်ဘာ့ကဲ့သို့ ဘီအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူကို မည်သူ့တွင် သတ်ဖြတ်နိုင်သည့် အစွမ်းအစ ရှိနေသနည်း။ </p> <p><br />  </p> <p>“ တခြား သဲလွန်စတွေ မရှိဘူးလား ….” </p> <p> </p> <p>“ ဘာမှကို မကျန်ရစ်တာ … ဒါပေမယ့် ငါ့စိတ်ထင်တော့ ဟွာရှကလူတွေ လှုပ်ရှားသွားတာ ဖြစ်လောက်မယ် …” ဘားနဒ်က ဒေါသတကြီးနှင့် ပြောဆိုလိုက်ပြီး သူ့လက်သီးက စားပွဲပြင်သို့ ကြမ်းတမ်းစွာ ကျရောက်သွားခဲ့သည်။ </p> <p> </p> <p>“ ဘာလို့ဆို ဒီအတောအတွင်းမှာ ဟွာရှလူတွေ ဆန်းကြယ်တဲ့လူတွေ အများကြီး ရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့လို့ပဲ … ပြီးတော့ သူတို့ကလွဲလို့ ဘယ်သူကရော အဲ့လို အလုပ်မျိုး လုပ်နိုင်မှာ …” </p> <p style="text-align: center;"><br /> ***</p>


Save