Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၃၁၁)</h2> <h2 style="text-align: center;">၀န်းရံခံလိုက်ရခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>“ ဟွာရှက လူတွေ ဟုတ်လား ….” </p> <p> </p> <p>ဤသတင်းကို ကြားတော့ နှစ်ယောက်လုံး၏ အမူအရာမှာ အလွန်အမင်း ထူးဆန်းသွားခဲ့ကြသည်။ </p> <p> </p> <p>သူတို့ ခန့်မှန်းချက် မှန်ကန်နေသည်။ </p> <p> </p> <p>ဟွာရှ၏ ကျုံးဝေ့တပ်ဖွဲ့က ဤနေရာတွင် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်က ကျိန်းသေပေါက်ကို ထိုပစ္စည်းများ ရယူလိုသောကြောင့် ဖြစ်ရမည်။ </p> <p> </p> <p>သို့သော် ယခု ပြဿနာက …. </p> <p> </p> <p>“ သတင်းက လုံးဝ မမှားဘူး ….” </p> <p> </p> <p>“ ဒီတော့ မင်းက ဟွာရှကလူတွေ စာရွက်စာတမ်းတွေကို ယူသွားတယ်လို့ ထင်တယ်ပေါ့ …” ဟီဒဲထျန်းရှိုက တည်ကြည်လေးနက်သည့် မျက်နှာ အမူအရာဖြင့် မေးလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>“ သူတို့က လွဲပြီး ဘယ်သူ ရှိနိုင်မှာမို့လို့ ….” ဘားနဒ် ပြောလိုက်ပြီး “ ငါ မင်းကိုကို ဒီခေါ်လိုက်တယ်ဆိုတာက သူတို့ကို ဖမ်းစေချင်လို့ပဲ …. တကယ်လို့ လိုအပ်တယ်ဆိုရင် ငါ့ဘက်က မင်းတို့ကို လူအင်အား ပံ့ပိုးပေးမယ် … ပြီးတော့ သံရုံးကို ဆက်သွယ်ပြီး သူတို့ကို ဖိအားပေးမယ် …” </p> <p> </p> <p>နှစ်ဦးမှာ ဘာစကားမျှ မဆိုကြသော်လည်း သူတို့၏ အမူအရာများကတော့ ကြည့်လို့ ကောင်းမနေချေ။ </p> <p> </p> <p>ထင်မှတ်ထားသည့် အတိုင်း … ကျုံးဝေ့တပ်ဖွဲ့က လန်ဘာ့ကို ရှင်းလင်း၍ အရေးကြီးသည့် စာရွက်စာတမ်းများကို ယူဆောင်သွားခြင်း ဖြစ်ရမည်။ </p> <p> </p> <p>မိမိတို့ကတော့ တစ်ချိန်လုံး အမှောင်ထုထဲမှာပဲ ရှိနေခဲ့ကြပြီး မစ်ရှင်က ယခုမှ စတင်သည်ဟု တွေးထင်နေခဲ့ကြ၏။ </p> <p> </p> <p>တစ်ဖက်ကတော့ မိမိတို့တွေ မသိလိုက်ခင်မှာပဲ ပစ္စည်းကို ယူနှင့်ပြီး ဖြစ်နေသည်။ </p> <p> </p> <p>ရှီတောက်မင်၏ မျက်နှာ ပူလောင်လာခဲ့၏။ </p> <p> </p> <p>ယခု အချိန်ကျတော့မှပဲ သူ တစ်ချို့အရာများကို နားလည်သဘောပေါက်သွားခဲ့တော့သည်. </p> <p> </p> <p>သူ ကျုံးဝေ့တပ်ဖွဲ့ဝင်များကို ဟိုတယ်ဝင်ပေါက်ဝတွင် တွေ့စဉ်အခါက တစ်ဖက်မှာ နိုင်ငံသို့ ပြန်ရန် ဆုံးဖြတ်ပြီး ဖြစ်နေလောက်လေသည် </p> <p> </p> <p>သို့တိုင် သူကတော့ လူကိုယ်တိုင် သွားရောက်ပြီး ဒေါ်လာသန်းလေးရာကို လွှဲပေးလိုက်သေးသည်။ </p> <p> </p> <p>ဘန်း … </p> <p> </p> <p>သူ့ဒေါသကို မည်သို့မျှ မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ ရှီတောက်မင်သည် စားပွဲကို ပြင်းထန်စွာ ထုနှက်လိုက်မိ၏။ </p> <p> </p> <p>သူ လှည့်စားခံလိုက်ရသည်။ </p> <p> </p> <p>“ သူ ဘာဖြစ်တာလဲတဲ့ ….” ဘားနဒ် အေးစက်စွာ ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သ်ည။ </p> <p> </p> <p>“ သူ့ကို စိတ်ထဲ ထားမနေနဲ့ … လူကြီးမင်း ဘားနဒ်ရဲ့ အတွေးတွေကို ဆက်ပြီးပြောပါဦး ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ ငါ့အတွေးက အဲ့ဒါတွေပဲ … စာရွက်စာတမ်းတွေကိုလည်း ငါ မလိုချင်တော့ဘူး … မင်းတို့က လူကို ဖမ်းပေးပြီး ငါ့လက်ထဲ ထည့်ပေးတာနဲ့တင် အဆင်ပြေပြီ ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ သူတို့ အခု လေဆိပ်ကို ဦးတည်နေတယ် … မင်းဘက်က လက်နက်ကိုင်တပ်ဖွဲ့တွေ စုစည်းပြီးတော့ ငါတို့နဲ့ အတူ ပူးပေါင်းပြီး သူ့ကို ဖမ်းပေးဖို့ မျှော်လင့်တယ် … ပြီးတော့ လေယာဉ်တွေ အားလုံးကိုလည်း ယာယီ ပျံသန်းခွင့် ပိတ်ပင်ထားဖို့ အမိန့်ပေးထားလိုက်ဦး …. အဲ့လိုသာဆိုရင် သူတို့ အကုန်လုံးကို ဖမ်းဆီးဖို့က ပြဿနာ မဟုတ်ဘူး ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ ဒီသတင်းက စိတ်ချရလို့လား … မင်းတို့တွေ ဘယ်ကနေ ဘယ်လို သိလာကြတာ …” </p> <p> </p> <p>နှစ်ဦးလုံး၏ အမူအရာမှာ အနည်းငယ် ထူးဆန်းသွားခဲ့ကြပြီး ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်သွားခဲ့ကြ၏။ </p> <p> </p> <p>“ သတင်းအရင်းအမြစ်က လျှို့ဝှက်ချက်ပဲ … ထုတ်ဖော်ပြောလို့ အဆင်မပြေဘူး … ဒါပေမယ့် သတင်းနဲ့ ပတ်သက်လို့ကတော့ လုံးဝ သေချာတယ် … သူတို့အခု လေဆိပ်ရောက်နေတာ ကျိန်းသေတယ် ….” </p> <p> </p> <p>“ အိုကေလေ … ဒါဆိုငါ အခုပဲ စီစဉ်လိုက်တော့မယ် … မင်းတို့လည်း လှုပ်ရှားဖို့ ပြင်ထားလိုက်တော့ ….” </p> <p> </p> <p>…. </p> <p> </p> <p>နာရီဝက်ခန့် ကြာပြီးသည့်နောက် လူတစ်အုပ်စုက လေဆိပ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။ </p> <p> </p> <p>“ အစ်ကိုရီ … ရှင့်ရဲ့ လေယာဉ်အချိန်က ဘယ်တော့လဲ ….” လော့ချီ မေးလိုက်၏။ </p> <p> </p> <p>“ တစ်နာရီလောက် လိုသေးတယ်… မင်းတို့ကောင်တွေ သွားနှင့်ကြ … ငါ့ကိစ္စ မပူနဲ့ ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ ကျွန်မတို့တွေ မီတင်ပြီးရင် ကျိုးဟိုင်လာပြီး အစ်ကိုရီဆီ လာခဲ့မယ် … အစ်မယင်နဲ့ တစ်ခြားလူတွေလည်း အတော်လေး သက်သာလောက်ပါပြီ ….”</p> <p> </p> <p>လင်းရီ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “ ငါ ပြန်ရောက်တာနဲ့ မင်းတို့ကို ထမင်းလိုက်ကျွေးမယ် … ဒီ အတောအတွင်း ပင်ပန်းသွားရပြီ ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ ဒါဆို ကျွန်မတို့လည်း အားနာမနေတော့ဘူးနော်….” </p> <p> </p> <p>လေဆိပ်တွင် ခေတ္တမျှ စကားပြောဆိုပြီးနောက် လူတိုင်း ကိုယ်စီ လမ်းခွဲသွားခဲ့ကြသည်။ </p> <p> </p> <p>လင်းရီက ထွက်ခွာမည့် ဟောခန်းမထဲတွင် ထိုင်နေစဉ် ချိုးယွီလော့နှင့် နင်ချဲ့တို့ကတော့ သီးသန့်လေယာဉ်နှင့် ရန်ကျင်းသို့ ပျံသန်းသွားခဲ့ကြ၏။ </p> <p> </p> <p>ဟောခန်းမထဲတွင် ထိုင်နေရင်း လင်းရီ နာရီကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>ဆွစ် စံတော်ချိန် ၄ နာရီခွဲ ရှိပြီ ဖြစ်၏။ ဟွာရှတွင်တော့ ဆယ်နာရီခွဲ အချိန်လောက်ပင်။ </p> <p> </p> <p>လျန်ရူရွှယ်က ညဇီးကွက် ဖြစ်သဖြင့် ကိုယ်ဝန်ရှိလျက်နှင့်ပင် ယခုအချိန်ထိ သူမ မအိပ်လောက်သေးပေ။ </p> <p> </p> <p>ဤအကြောင်း တွေးမိတော့ လင်းရီ ဖုန်းထုတ်ပြီး သူမထံ ဖုန်းခေါ်လိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>“ မစ်ရှင် ပြီးသွားပြီလား … နင် ဘယ်တော့ ပြန်လာမှာလဲ ….” </p> <p> </p> <p>ဖုန်းထဲတွင် လင်းရီသည် တဂျွတ်ဂျွတ် မြည်သံများ ကြားနေရပြီး တစ်စုံတစ်ယောက်က ကျွတ်ဆတ်သည့် အရာတစ်ခုခုကို စားသောက်နေဟန်ရ၏။ </p> <p> </p> <p>“ မစ်ရှင်က ပြီးပြီ … အခု ပျံသန်းမယ့်လေယာဉ်ကို စောင့်နေတာ … မနက်မိုးလင်းတာနဲ့ ငါနဲ့ တွေ့ရတော့မယ် ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ အလျင်လိုစရာ မလိုပါဘူး … နင်လုပ်ဖို့လိုအပ်တာတွေ အရင်လုပ်ပါ … ဒီမှာ အမေနဲ့ အဆင်ပြေတယ် … အဲ့တာနဲ့တင် လုံလောက်ပြီ ….”</p> <p> </p> <p>လျန်ရူရွှယ်တွင် မင်းသမီးတစ်ပါးကဲ့သို့ ဝင့်ကြွားမှုမျိုး မရှိချေ။ သူမ အမြင်တွင်တော့ လင်းရီ မရှိသည်က ပိုပြီး သက်တောင့်သက်သာ ရှိနေသည်. </p> <p> </p> <p>“ မဟုတ်တာတွေ လျှောက်စားနေတာလည်း လျှော့ဦး … ကိုယ့်ကိုယ်ကို အာဟာရရှိတာတွေ များများ စားပေး ….” </p> <p> </p> <p>“ လူက အစားစားနိုင်သေးတာကိုပဲ နင် ကျေးဇူးတင်သင့်တယ် သိလား …” လျန်ရူရွှယ်က ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ပြောလိုက်ပြီး “ ဘာလေးပဲ စားမယ်လုပ်လိုက် ၊ ငါ့မှာ ပြေးအန်လိုက်နဲ့ … အာလူးကြော်ထုပ်တွေတောင် စားနိုင်ရုံလေးပဲ စားနိုင်တာ ….” </p> <p> </p> <p>ထိုစကားကြားတော့ လင်းရီ အနည်းငယ် စိတ်မကောင်း ဖြစ်မိသွားခဲ့၏။ </p> <p> </p> <p>သူမက တက်ကြွရွှင်ပြသည့် မိန်းကလေး တစ်ဦး ဖြစ်ပြီး ယခုလို ဒုက္ခမျိုးကို ဘယ်တုန်းကမှ ခံစားဖူးလောက်မှာ မဟုတ်ချေ။ </p> <p> </p> <p>“ ခန္ဓာကိုယ်က အာဟာရဖြစ်မယ့်အရာလေးတွေလည်း များများစားပေးဦးမှ … မဟုတ်ဘူးဆို လူကမတောင့်ခံနိုင်ဘဲ နေလိမ့်မယ်….” </p> <p> </p> <p>“ ဗျစ်တောက် ဗျစ်တောက် မလုပ်စမ်းနဲ့ဟာ … အိမ်မှာလည်း တစ်နေကုန် အမေ့အသံနဲ့တင် လုံလောက်နေပြီ …” </p> <p><br />  </p> <p>“ အေးပါ အေးပါ … ငါ မပြောတော့ဘူး … မင်း ကြိုက်သလိုသာလုပ် ….” </p> <p> </p> <p>ယခုအချိန်တွင် လျန်ရူရွှယ်၏ စိတ်အခြေအနေသည် ပုံမှန်မဟုတ် တက်လိုက်၊ ကျလိုက် ဖြစ်နေမှာကို သိသည့်အတွက်ကြောင့် သူ့အတွက် စကား များများ မဆိုသည်က ပိုပြီး အန္တရာယ်ကင်းသည်။ သူမ စိတ်တိုင်းကျ လုပ်ခွင့်ပြုထားလိုက်တာကပဲ ကောင်း၏။ </p> <p> </p> <p>လျန်ရူရွှယ်နှင့် စကားပြောပြီးသည့်နောက် လင်းရီသည် ရှန်းရှုရီနှင့် ခေတ္တဖုန်းပြောပြီး သူမ ဘယ်လို ရှိနေကြာင်း မေးမြန်းလိုက်၏။ ပြီးသည့်နောက်တွင်တော့ ဖုန်းပြချလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>အချိန်ခေတ္တကြာပြီးနောက် လင်းရီ ကျီချင်းရန်ထံ ဖုန်းခေါ်လိုက်၏။ သို့သော် အချိန်အတော်ကြာတိုင် တစ်ဖက်က ဖုန်းမကိုင်လာချေ။ </p> <p> </p> <p>သို့သော် ဖုန်းက အလိုအလျောက် ပြန်ကျသွားသည့် အချိန်မှာပဲ ကျီချင်းရန်ဘက်က ပြန်ခေါ်လာခဲ့၏။ </p> <p> </p> <p>သို့သော် ဖုန်းခေါ်လာသူက စုန့်လန် ဖြစ်နေသည်။ </p> <p> </p> <p>“ ဘာလို့လဲ လင်းရီ … ရန်ရန်က အခု အိပ်ပျော်နေတယ် … တစ်ခုခု အရေးကြီးကိစ္စ ရှိလို့လား …. အန်တီ အခုပဲ သူ့ကို နိုးပေးရမလား …” </p> <p> </p> <p>“ အာ … ရတယ် ရတယ် ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ ကျွန်တော်က ဒီတိုင်း အားနေလို့ သူ့ကို လှမ်းခေါ်လိုက်တာ .. အိပ်နေတယ်ဆိုတော့လည်း ထားလိုက်ပါ … မနှိုးနေနဲ့တော့ ….” </p> <p> </p> <p>“ ဒါဆိုလည်း ပြီးတာပဲလေ ….” စုန့်လန် ပြောလိုက်ပြီး “ ငါ ရန်ရန်ဆီက ကြားတာ နင် ဂျပန်ကို အလုပ် ခရီး ထွက်သွားတယ်ဆို … ဟိုမှာ ဂရုစိုက်ဦးနော်…. ကိုယ့်ကိုယ်ကို အချိန်မှန် ထမင်းစားဖို့လည်း မမေ့နဲ့ … ရေများများသောက်ဖို့လည်း မမေ့နဲ့ ….” </p> <p> </p> <p>“ ဟုတ် နားလည်ပါပြီ အန်တီစုန့် ….” လင်းရီ ပြုံးလျက် ခွန်းတုံ့ပြန်လိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>“ နောက်ကျနေပြီဆိုတော့ အန်တီ အနားယူတာကို မနှောင့်ယှက်တော့ပါဘူး ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ နင်လည်း စောစီးနား … ကိုယ့်ကျန်းမာရေးကိုယ် ဂရုစိုက်ဦး … ဘယ်ဟာမှ အလွန်အကျွံကြီး မလုပ်နဲ့ ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ ဟုတ်ကဲ့ ….” </p> <p><br />  </p> <p>ဖုန်းချပြီးနောက် လင်းရီတွင် အခြား ဘာလုပ်စရာမျှ မရှိချေ။ ထို့ကြောင့် လီချူးဟန်၊ ရန်စီနှင့် ဝမ်ရင်းတို့ထံ ဝီချက်မှတစ်ဆင့် စာပို့နေလိုက်၏။ </p> <p> </p> <p>ထွေထူးအရေးကြီးကိစ္စများတော့‌ မဟုတ်။ ဤအတိုင်း သာမန် အလာပသလာပများနှင့် အချင်းချင်း ကျီစယ်နေကြရုံမျှ ဖြစ်၏။ လင်းရီကတော့ စကားဝိုင်းသုံးခုလုံးကို စကေးရှိရှိ ၊ အမှားအယွင်း ကင်းမဲ့စွာဖြင့် ကိုင်တွယ်နိုင်ခဲ့လေသည်။ </p> <p> </p> <p>ဤသို့ဖြင့် အချိန်နာရီဝက်က မသိလိုက်ခင်မှာပဲ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။ </p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်မှာပဲ လေဆိပ်၏ အသံလွှင့်ဌာနက ကြေညာချက် တစ်ခု ထုတ်ပြန်လာပြီး လင်းရီကို လေယာဉ်ပေါ်တက်ဖို့အတွက် ချက်ကင်ဝင်ဖို့ သတိရသွားစေသည်။ </p> <p> </p> <p>လင်းရီ မတ်တပ်ရပ်၍ သပ်သပ်ရပ်ရပ်ဖြစ်အေင် ပြုလုပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သက်ဆိုင်ရာဂိတ်ထံ ဦးတည်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ထိုအချိန်မှာပဲ အသံလွှင့်စက်က တစ်ဖန် အသံမြည်လာပြန်သည်။ </p> <p> </p> <p>“ ရာသီဥတု အခြေအနေကြောင့် လေယာဉ်များအားလုံး ပျံသန်းမှုကို နာရီဝက်ကြာ ရပ်နားထားပါမယ် … ကျေးဇူးပြုပြီး နားလည်ပေးနိုင်ကြမယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ် …” </p> <p> </p> <p>ဤကြေညာချက်ကို ကြားတော့ လင်းရီ အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>တစ်ခုခုတော့ မှားယွင်းနေပြီကို သူ့စိတ်က အလိုအလျောက် ခံစားမိနေသည်။ </p> <p> </p> <p>အပြင်ဘက်ရှိ ရာသီဥတုအခြေအနေကလည်း ကြည်လင်နေပြီး ဤမျှလောက်နှင့်တော့ လေယာဉ်ပျံသန်းမှုကို အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေဖို့ဆိုသည်မှာ မည်သို့မျှ မဖြစ်နိုင်ပေ။ ယခုလိုမျိုး ဆင်ခြေပေးလာသည်က ထူးဆန်းလှ၏။ </p> <p> </p> <p>ထို့ပြင် … အကယ်၍ တကယ်ပဲ ရာသီဥတုအခြေအနေကြောင့် လေယာဉ်များ ပျံသန်းခွင့်ကို ပိတ်ပင်ရမည်ဆိုပါက ထွက်ခွာမည့် လေယာဉ်များအတွက်ပဲ သီးသန့်ကြေညာလိမ့်မှာ မဟုတ်ပေ။ ဆင်းသက်မည့် လေယာဉ်များသည်လည်း ထို့အတူ ဖြစ်ရမည်။ </p> <p> </p> <p>လေယာဉ်ပေါ် တက်ဖို့အတွက် ချက်ကင်ဝင်ရန် ကြေညာပြီး … နှစ်မိနစ်ကြာပြီးသည့်နောက်မှာပဲ ရာသီဥတု အခြေအနေကြောင့် ပျံသန်းဖို့ကို နာရီဝက်ရွေ့ဆိုင်းလိုက်ရသည်ဟု ဆင်ခြေပေးလာသည်မှာတော့ တကယ်ကို ထူးဆန်းလှသည်။ လင်းရီစိတ်ထဲတွင် အန္တရာယ်တစ်ခုခုကို မသိစိတ်က ခံစားနေမိ၏။ </p> <p> </p> <p>လေယာဉ်ချိန် ရပ်ဆိုင်းထားမှုကြောင့် ခရီးသည်တစ်ချို့မှာ စိတ်ပျက်ဒေါသထွက်နေကြပြီး ကောင်တာသို့ သွား၍ အတည်ပြုခြင်းနှင့် လျော်ကြေးတောင်းခြင်းတို့အား လုပ်ဆောင်နေကြသည်။ </p> <p> </p> <p>ကျယ်ပြောလှသည့် လေဆိပ်ကြီးက ချက်ချင်းဆိုသလို ပရမ်းပတာ ဆန်လာသည်။ </p> <p> </p> <p>ဟွာရှ၏ မနက်ခင်းပိုင်း ပျံကျဈေးကြီး တစ်ခုကဲ့သို့ပင်။ </p> <p> </p> <p>လင်းရီ သူ့ထိုင်ခုံတွင် မလှုပ်မယှက် ထိုင်နေရင်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဂရုတစိုက် အကဲခတ်နေသည်။ </p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်မှာပဲ ဝတ်စုံပြည့် ဝတ်ဆင်ထားသည့် နိုင်ငံခြားသား တစ်ဦးက လင်းရီရှေ့တွင် တိတ်တဆိတ် မတ်တပ်လာရပ်ပြီး “ တစ်စိတ်လောက်ပါ … မစ္စတာလင်းရီလား မသိဘူးခင်ဗျ …” </p> <p style="text-align: center;"><br /> ***</p>


Save