Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၃၁၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">ငါ့ကို ကိုင်တွယ်ဖို့ဆို</h2> <h2 style="text-align: center;">တင့်ကားလွှတ်လာတာက ပိုအဆင်ပြေမယ် </h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>လင်းရီ မော့ကြည့်လိုက်တော့ အသက်လေးဆယ်ကျော် အရွယ် သပ်ရပ်ကျနစွာ ဝတ်စားထားသည့် အမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ </p> <p> </p> <p>သူ့ရင်ဘက်တွင် ချိတ်ဆွဲထားသည့် တံဆိပ်က သူ့နာမည်နှင့် အချက်အလက်များကို ရေးသားထားလေသည်။ </p> <p> </p> <p>သူက လေဆိပ်၏ မန်နေဂျာ အန်ဒရီ ဖြစ်၏။ </p> <p> </p> <p>“ ကျုပ်ပါပဲ … ဘာကိစ္စ ရှိလို့ …..” </p> <p><br />  </p> <p>“ ကိစ္စက ဒီလိုပါ … လူကြီးမင်း ဝယ်ထားတဲ့ လက်မှတ်ရဲ့ လေယာဉ်က စစ်ဆေးတဲ့အချိန်မှာ ချို့ယွင်းချက် တစ်ချို့ တွေ့လို့ လောလောဆယ် ပျံသန်းဖို့က အဆင်ပြေမှာ မဟုတ်ဘူး … ဒါကြောင့်မို့ လူကြီးမင်း အဆင်ပြေမယ်ဆိုရင် တခြား‌လေယာဉ်တစ်ခုနဲ့ စီစဉ်ပေးချင်ပါတယ် ….” </p> <p> </p> <p>ဤစကားကြားတော့ လင်းရီ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားခဲ့သည်။ </p> <p> </p> <p>ယခုလေးတင်ပဲ လေယာဉ်များအားလုံး ပျံသန်းမှုကို နာရီဝက် ရွေ့ဆိုင်းထားကြောင်း ကြေညာပြီး ယခု သူ့လေယာဉ်ကို ပြောင်းလဲပေးနေပြန်သည်။ </p> <p> </p> <p>ဤအချက်အလက်များ အားလုံး စုပေါင်းပြီး စဉ်းစားကြည့်လိုက်တော့ တစ်ခုမဟုတ် တစ်ခုတော့ သံသယဝင်ဖို့ ကောင်းနေပြီ ဖြစ်၏။ </p> <p> </p> <p>“ ရတယ်လေ … အဆင်ပြေပါတယ် ….” </p> <p><br />  </p> <p>လင်းရီ မည်သည့် ကန့်ကွက်မှုတို့မျှ မပြုလုပ်ခဲ့ချေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူက တခြားသူ၏ ပိုင်နက်ထဲကို ရောက်နေတာ ဖြစ်၏။ </p> <p> </p> <p>အန်ဒရီက ဖိတ်မန္တက ပြုသည့် လက်ဟန်အမူအရာကို ပြုလုပ်လိုက်သည်။ “ လူကြီးမင်းရဲ့ ခုံတန်းကို VIP ပြောင်းပေးထားပါတယ် … အဲ့မှာ စောင့်နေပြီး လေယာဉ်စီးလို့ရပါတယ်ခင်ဗျ ….” </p> <p> </p> <p>“ အိုကေ …” </p> <p> </p> <p>“ ကျေးဇူးပြုပြီး နောက်က လိုက်ခဲ့ပေးပါ ….” </p> <p> </p> <p>လင်းရီ မတ်တပ်ရပ်ပြီး အန်ဒရီ နောက်မှနေ၍ VIP ဧရိယာသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ </p> <p> </p> <p>သို့သော် စိတ်ထဲတွင်တော့ ပတ်ဝန်းကျင် အခြေအနေကို သေချာလေး အကဲခတ်နေပြီး တွက်ချက်မှုတို့ ပြုလုပ်နေလျက်ရှိ၏။ </p> <p> </p> <p>ဤကဲ့သို့ ကြီးကြီးမားမား ကစားနိုင်သည့်လူက ဘားနဒ်ကလွဲ၍ အခြားသူ ရှိမှာမဟုတ်ချေ။ </p> <p> </p> <p>ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သည့်မှာတော့ သူ့ အပေါ် မကျေမချမ်းဖြစ်၍ ပြန်လည်လက်စားချေလိုသည့်ဟန်ပင်။ အန်ဒရီနှင့် ပတ်သက်လို့ကတော့ လင်းရီ များများစားစား စဉ်းစားမနေခဲ့ချေ။ </p> <p> </p> <p>သူ့မျက်နှာ အစစ်အမှန်ကို ဘားနဒ်ရှေ့တွင် တစ်ခါမျှ ဖော်ပြဖူးခြင်း မရှိသဖြင့် သူ့အား သံသယဝင်ဖို့ မဖြစ်နိုင်ပေ။ </p> <p> </p> <p>မကြာမီ လင်းရီ VIP နားနေခန်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့၏။ </p> <p> </p> <p>အတွင်းတွင် အတော်လေး တိတ်ဆိတ်လှပြီး လူတစ်ချို့ကလည်း ဟိုတစ်စ၊ ဒီတစ်စ ပြန့်ကျဲနေသည်။ အပြင်ဘက်တွင် ဆူညံယောက်ယပ်ခပ်နေသည့် မြင်ကွင်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်မည်ဆိုပါက လုံးဝကို မတူညီသည့် ကမ္ဘာ နှစ်ဘက်ခြမ်းကဲ့သို့ပင်။ </p> <p> </p> <p>လင်းရီကို လိုက်ပို့ပေးပြီးနောက် အန်ဒီရီက ထွက်ခွာသွားခဲ့၏။ </p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်မှာပဲ လက်ထဲတွင် လျှပ်စစ် ဘတ်တံနှင့် လုံခြုံရေး ယူနီဖောင်းဝတ် အမျိုးသားတစ်ဦးက သူ့ဘေးနား ရပ်လာပြီး </p> <p> </p> <p>“ မန်နေဂျာ … ခင်များ အဲ့လူကို ရှာတွေ့ပြီလား ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ ငါ ခေါ်လာခဲ့ပြီးပြီ … သူ့ကြည့်ရတာ ဘာတစ်ခုမှ သတိပြုမိဟန်မတူဘူး … မင်း လူတစ်ယောက် ခေါ်သွားပြီး သူ့ကို အမှောက်သိပ်လိုက် … အသံအများကြီး မထွက်စေနဲ့ ….” အန်ဒရီ ပြောလိုက်ပြီး “ လူကြီးမင်း ဘားနဒ်က လာတဲ့လမ်းမှာ ရောက်နေပြီ … ဥက္ကဌက ဒီလူကို ကြိုပြီး ဖမ်းဆီထားတာ မြင်ချင်နေတယ် … ဒီတာဝန် မင်းနဲ့ လွှဲပေးလိုက်မယ် … မှတ်ထား … အသံအများကြီး မထွက်စေနဲ့ ….” </p> <p> </p> <p>“ ကျုပ် နားလည်ပါတယ် …” </p> <p><br />  </p> <p>“ သတိလက်လွတ် မဖြစ်စေနဲ့ … ဒီကိစ္စက လွဲချော်သွားလို့ မဖြစ်ဘူး ….” အန်ဒရီ ညွှန်ကြားလိုက်ပြီး “ မင်းနဲ့အတူ လူများများ ခေါ်သွား ….” </p> <p> </p> <p>“ အဲ့လောက်ထိ မလိုပါဘူး … သူက ဒီတိုင်း ဟွာရှန့်လူမျိုးပဲမလား … ကျုပ် တစ်ယောက်တည်းနဲ့တင် ပွဲပြီးပါတယ် …..”</p> <p><br />  </p> <p>“ မင်း သေချာလား ….” အန်ဒရီမှာ အနည်းငယ် မယုံသင်္ကာ ဖြစ်နေမိသည်။ </p> <p> </p> <p>လုံခြုံရေး အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် ဒရူးက ပြုံးလိုက်ပြီး သူ့လက်ထဲရှိ လျှပ်စစ် ဘတ်တံကို ညွှန်ပြလျက် “ ကျုပ်မှာ လက်နက်ရှိတယ် … အသာလေးပဲ အမှောက်သိပ်လိုက်လို့ရတယ် … ဒီမှာ နေပြီး ကျုပ်ဆီက သတင်းကောင်းကို စောင့်နေလိုက် ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ ဒါဆို သွားပြီး အမြန်ကိုင်တွယ်လိုက်တော့ ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ အိုကေ ….” </p> <p><br />  </p> <p>စကားခေတ္တ ပြောဆိုပြီးနောက် လုံခြုံရေးအဖွဲ့ခေါင်းဆောင် ဒရူးက VIP နားနေခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ </p> <p> </p> <p>အတွင်းသို့ ရောက်သည်နှင့် ဒရူးက ချက်ချင်းပဲ လင်းရီကို ရှာတွေ့သွားခဲ့၏။ သို့သော် တိုက်ရိုက်ချဉ်းကပ်ခြင်း မပြုဘဲ ထိုအစား အခြားခရီးသည်များဘက်သို့ ဦးလှည့်လိုက်၏။ </p> <p> </p> <p>တားမြစ်ပစ္စည်းများ စစ်ဆေးသည့် ခေါင်းစဉ်အောက်တွင် ၎င်းတို့အား အကြမ်းဖျင်း ခေတ္တ စစ်ဆေးလိုက်၏။ </p> <p> </p> <p>မကြာမီ ဒရူးက လင်းရီအနားသို့ ချဉ်းကပ်လာပြီး ယဉ်ကျေးသည့် လေသံဖြင့် “ ဆာ … စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းတွေအရ လူကြီးမင်းရဲ့ အိတ်ထဲမှာ တားမြစ်ပစ္စည်းတွေ ပါလာလားဆိုတာ စစ်ဆေးရပါလိမ့်မယ် ….” </p> <p> </p> <p>“ အိုကေ ….” </p> <p><br />  </p> <p>လင်းရီ မတ်တပ်ရပ်ပြီး သူ့လက်မောင်းကို ဆန့်တန်းလိုက်ကာ ဒရူး စစ်ဆေးမှာကို စောင့်ဆိုင်းနေသည်။ </p> <p> </p> <p>ဒရူးက လင်းရီ၏ ကိုယ်ကို လက်ဖြင့် ထိတွေ့လိုက်ပြီး လက်ထဲရှိ စစ်ဆေးသည့် ကိရိယာနှင့်အတူ တစ်ကိုယ်လုံးသို့ စကန်ဖတ်လိုက်သည်။ ပြီးနောက် နောက်ဘက်သို့ ရွေ့လျားသွား၏။ </p> <p> </p> <p>လင်းရီ အမြင်ကွယ်သည့် နေရာဘက်ခြမ်းကို ရောက်တော့ ဒရူး၏ မျက်နှာထက်တွင် အေးစက်သည့် အပြုံးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ </p> <p> </p> <p>လျှပ်စစ်ဘတ်တံကို ခလုတ်ဖွင့်လိုက်ပြီး လင်းရီ၏ ခန္ဓာကိုယ်သို့ ဖိချလိုက်၏။ </p> <p> </p> <p>လျှပ်စစ်စီးသံများ တစ်ဖျောက်ဖျောက် မြည်လာခဲ့ပြီး လင်းရီ၏ ကိုယ်တွင်းသို့ စီးဝင်သွားခဲ့၏။ </p> <p> </p> <p>သို့သော် လင်းရီကတော့ ရပ်မြဲရပ်နေကာ မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမျှ မပြသချေ။ သူ့အတွက် ဘာမျှ မဖြစ်သလိုပင်။ </p> <p> </p> <p>ရှုပ်ထွေးသွားခြင်း။ </p> <p> </p> <p>ကြက်သေသေသွားခြင်း။ </p> <p> </p> <p>ဒရူး အေးခဲသွားခဲ့၏။ ရှော့တိုက်သည့် ဘတ်တံက ဤ ဟွာရှန့်အပေါ် သက်ရောက်မှု မရှိဘူးဆိုတာကို မယုံကြည်နိုင် ဖြစ်နေသည်။ </p> <p> </p> <p>လင်းရီ နောက်လှည့်ပြီး ဒရူးကို အေးစက်သည့် မျက်ဝန်းများဖြင့် စူးစိုက်ကြည့်လိုက်၏။ </p> <p><br />  </p> <p>“ မင်း စောနက ဘာလုပ်တာလဲဆိုတာ ငါ သိချင်တယ် …” </p> <p> </p> <p>“ ငါ .. ငါ ….” </p> <p> </p> <p>ဒရူး၏ ခြေထောက်တို့ ပျော့ခွေသွားပြီး မည်သို့ ရှင်းပြရမှန်း မသိတော့ချေ။ </p> <p> </p> <p>“ စောနက နားလည်မှုလွဲသွားတာပါ ဆာ … ကျုပ် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လုပ်တာ မဟုတ်ပါဘူး ….” </p> <p> </p> <p>“ ဒါပေမယ့် ငါကတော့ အဲ့လို မထင်ဘူး …..” </p> <p> </p> <p>လင်းရီ ခါးနောက်ကျောကနေ ဓားမြောင်ထုတ်ပြီး ဒရူး၏ ဝမ်းဗိုက်သို့ ဖိကပ်ထားလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>“ ငါနဲ့ လိုက်ခဲ့ … မဟုတ်လို့ကတော့ မင်း ဘာဖြစ်သွားမယ်ဆိုတာ အာမ မခံနိုင်ူဘး ….” </p> <p><br />  </p> <p>ဒရူး ကျင်ငယ်ထွက်ကျလုမတတ် ကြောက်လန့်သွားခဲ့၏။ လင်းရီ လက်ထဲရှိ ဓားမြောင်ကြောင့်တော့ မဟုတ်ပါဘဲ သူ့လျှပ်စစ် ဘတ်တံက လင်းရီအပေါ် ထိရောက်မှု မရှိသောကြောင့်ပင်။ </p> <p> </p> <p>“ ငါ လိုက်ခဲ့ပါ့မယ် …. ငါ့ကိုတော့ ဘာမှမလုပ်ပါနဲ့ …..” </p> <p> </p> <p>လင်းရီ မလှုပ်ရှားချင်ပေ။ သို့သော် ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုး၌ မလှုပ်ရှားပြန်လျှင်လည်း မဟုတ်သေးချေ။ </p> <p> </p> <p>တစ်ဖက်သူက သူ့အား တိုက်ခိုက်ဝံ့သည်ဆိုသည့် အချက်ကပင် သူ့ အထောက်အထား ထုတ်ဖော်ခံလိုက်ရပြီဖြစ်ကြောင်း ပြသနေသည်။ </p> <p> </p> <p>သူ လုပ်ဖို့လိုအပ်သည်က ဤနေရာကနေ မြန်မြန် ထွက်ခွာသွားဖို့ ဖြစ်၏။ ဤနေရာတွင် ၎င်းတို့နှင့် အချိန်ဖြုန်းနေစရာ အကြောင်း မရှိပေ။ </p> <p> </p> <p>“ မလှုပ်နဲ့ ….” </p> <p><br />  </p> <p>ထိုအချိန်မှာပဲ လူ ဒါဇင်နှင့်ချီက အပြင်ဘက်မှနေ၍ ဝင်ရောက်လာခဲ့ပြီး တစ်ယောက်ချင်းစီတိုင်းက ရှော့ခ်တိုက် သေနတ်များနှင့် ပေါက်ကွဲအား ခံနိုင်သည့် ဒိုင်းကာများ သယ်ဆောင်ထားကာ လင်းရီအနား ပတ်ပတ်လည်တွင် ဝိုင်းရံလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>ထိုလူအုပ်ကြီး၏ ခေါင်းဆောင်ကတော့ သူ့အား လမ်းပြခဲ့ဖူးသည့် အန်ဒရီပင်။ </p> <p> </p> <p>ဤမြင်ကွင်းကိုမြင်တော့ VIP နားနေခန်းထဲရှိ လူများအားလုံး ကြောက်လန့်တကြားနှင့် ထွက်ပြေးကုန်ကြသည်။ </p> <p><br />  </p> <p>ကြီးမားသည့် နားနေခန်းထဲတွင် သူတို့လူ ဒါဇင်ကျော်ပဲ ကျန်ရစ်တော့၏။ </p> <p><br />  </p> <p>“ တစ်ခုခု မှားနေပြီမှန်းတော့ ငါ သိတယ် … ငါ ထင်တာလည်း တကယ်မှန်နေတာပဲ …” လင်းရီ ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။ </p> <p><br />  </p> <p>“ မင်းလည်း ငါ့ကို တကယ် အံ့အားသင့်စေတာပဲ … ဒရူးတောင် မင်းကို ဘာမှမလုပ်နိုင်လိုက်ဘူး ….” အန်ဒရီက ပြောလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>“ ဒါပေမယ့် မင်း ဒီနေ့ ထွက်သွားနိုင်မှာတော့ မဟုတ်ဘူး … အသားမနာချင်ဘူးဆိုရင် မခုခံနဲ့ ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ ဟက် ….” </p> <p> </p> <p>လင်းရီ နှာမှုတ်လိုက်ပြီး ဒရူးကို ဘေးသို့ လွှင့်ပစ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ဖုန်ခါလိုက်၏။ </p> <p> </p> <p>“ ငါ ဒီနေ့ မင်းတို့ အကုန်လုံးရှေ့မှာပဲ ပေါ်ပေါ်ထင်ထင် ထွက်သွားမယ် … မင်းတို့ထဲ ဘယ်ကောင် ငါ့ကို တားနိုင်မလဲ ကြည့်ကြတာပေါ့ ….” </p> <p><br />  </p> <p>ထိုသို့ပြောပြီးနောက် လင်းရီ ထွက်ခွာသည့် အပေါက်ဘက်သို့ ခြေဦးလှည့်လိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>အန်ဒရီ၏ အမူအရာမှာ အကျည်းတန်သွားခဲ့ပြီး နောက်ရှိ လုံခြုံရေး အဖွဲ့ဝင်များကို အမိန့်ပေးလိုက်၏။ </p> <p> </p> <p>“ အခု လှုပ်ရှားတော့ … ငါတို့ ဒီကောင့်ကို ထွက်သွားခွင့် ပြုလို့ မဖြစ်ဘူး ….” </p> <p> </p> <p>ဒါဇင်ကျော်သည့် လူများ။ </p> <p> </p> <p>ယုံကြည်ချက်ကလည်း အပြည့်ဖြစ်နေပြီး သူတို့၏ ရှော့ခ်တိုက် သေနတ်များကို ဖွင့်ကာ လင်းရီထံသို့ ပြေးဝင်လာခဲ့ကြသည်။ </p> <p><br />  </p> <p>လင်းရီ အမူအရာကင်းမဲ့စွာ တည်ငြိမ်နေသည်။ ပထမတစ်ယောက်က သူ့အနားသို့ နီးကပ်လာသည်နှင့် ခြေထောက်ပင့်မြှောက်ပြီး ကြမ်းတမ်းစွာ ကန်ကျောက်လိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>ခရက် … </p> <p><br />  </p> <p>သူ့ရှေ့ရှိ ဒိုင်းကာက အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီး လူလည်း လွင့်ထွက်သွားကာ နောက်ရှိ အမာခံ တစ်ခုနှင့် ဝင်တိုက်မိပြီး သတိလစ်သွားခဲ့၏။ </p> <p> </p> <p>ဤမြင်ကွင်းက ရှိနေသည့် လူတိုင်းကို ကြက်သေသေသွားစေခဲ့သည်။ </p> <p> </p> <p>သူတို့ရှေ့ရှိ ဤလူက ယခုလောက်ထိကို ကြမ်းကြုတ်လိမ့်မည်လို့‌ မျှော်လင့်မထားခဲ့ပါချေ။ </p> <p> </p> <p>ကျန်ရစ်သည့် လုံခြုံရေး အဖွဲ့သားများပင် ရှေ့သို့ ဆက်မတိုးဝံ့ ဖြစ်နေပြီး ချွေးစေးတို့ကလည်း အန်ဒရီ၏ နဖူးထက်တွင် စီးကျလာသည်။ </p> <p> </p> <p>“ မကြောက်ကြနဲ့ … ငါတို့ အတူပေါင်းရင် ဒီကောင့်ကို နိုင်တယ် …” အန်ဒရီ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ </p> <p><br />  </p> <p>“ ဒါ ဥက္ကဌကြီးပေးတဲ့ တာဝန်ပဲ … သူ့ကို ဖမ်းမိရင် ငါတို့ကောင်တွေ ဘောနပ်စ် အကြီးကြီး ရမှာ …..” </p> <p> </p> <p>ငွေဖြင့် လှုံ့ဆော်ခံလိုက်ရပြီးနောက် မဝံ့မရဲ ဖြစ်နေကြသည့် လုံခြုံရေး အဖွဲ့သားများမှာ လင်းရီထံသို့ တစ်ဖန် ပြေးတက်လာခဲ့ကြပြန်သည်။ </p> <p><br />  </p> <p>လင်းရီ ဆက်လက် အချိန်ဖြုန်းမနေတော့ဘဲ မျက်မှောင်တစ်ချက် ကြုတ်ပြီး လူတစ်ဦး၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို အပေါ်သို့ ကြမ်းကြုတ်စွာ ဆွဲလိမ်ပစ်လိုက်သည်။ လင်းရီ၏ အရှိန်ကြောင့် တစ်ဖက်လူမှာ လူပင် လေထဲ၌ တစ်ပတ်လည်သွားခဲ့လေသည်။ </p> <p> </p> <p>ကျန်သူများလည်း အခြေအနေမကောင်းလှပေ။ </p> <p> </p> <p>တစ်မိနစ် အတွင်းမှာပဲ အန်ဒရီ အပါအဝင် လူတိုင်းကို လင်းရီ အမှောက်သိပ်ပြီးသွားခဲ့သည်။ နားနေခန်းထဲ မတ်တပ်ရပ်နေသူဟူ၍ လင်းရီတစ်ဦးတည်းကလွဲပြီး အခြား မည်သူမျှ ရှိမနေတော့ချေ။ </p> <p> </p> <p>လင်းရီ သူ့ ဓားမြောင်ကို ကိုင်ထားရင်း ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ အန်ဒရီ၏ မျက်နှာကို ခပ်ဆတ်ဆတ်ရိုက်လိုက်၏။ </p> <p> </p> <p>“ နောက်တစ်ခါ ငါနဲ့ ထိပ်တိုက်တွေ့ချင်တယ်ဆို တင့်ကား လေးငါးစီ ခေါ်လာခဲ့တာ ပိုအဆင်ပြေမယ် …” </p> <p style="text-align: center;"><br /> ***</p>


Save