Book List

<h2 style="text-align:center">အခန်း (၂၃၁၄)</h2> <h2 style="text-align:center">မလာတာကြာတဲ့ အန်တီ</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <p> </p> <p>အခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိသဖြင့် လော့ပေါင်ဖုန်းလည်း လင်းရီအနားသို့ ချဉ်းကပ်လာပြီး နားအနားသို့ကပ်၍ တီးတိုးပြောဆိုလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>လင်းရီ တဆတ်ဆတ် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ </p> <p> </p> <p>ယခု … ဤနေရာတွင် ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်နေလဲဆိုတာကို ယေဘုယျလောက်တော့ လင်းရီ နားလည်သွားခဲ့လေပြီ။ </p> <p> </p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ဘီလစ်ဆိုသူက ဘာကြောင့် ရောက်ရှိလာခဲ့လဲဆိုတာကို လင်းရီ မှန်းဆနိုင်လိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>ဖြစ်နိုင်ဆုံးကတော့ အယ်လ်ဆာ သူ့အား ဖိအား ပေးထားခြင်း ဖြစ်လောက်၏။ အစိုးရ အရာရှိများ၏ အကူအညီဖြင့် ဖိအားပေးပြီး သူ့နားကနေ လျော်ကြေးတောင်းခံလိုနေဟန်ပင်။ </p> <p> </p> <p>ဤအကြောင်းတွေးတောမိတော့ လင်းရီ၏ နှုတ်ခမ်းထက်တွင် အပြုံးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာပြီး အတော်လေး စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းသည်ဟု ခံစားမိလိုက်၏။ </p> <p> </p> <p>“ ခေါင်းဆောင် … ဒီကိစ္စက ခင်များကို အတော်လေး အခက်တွေ့စေမိပြီပဲ … ကျုပ်လည်း ဒီရောက်လာပြီဆိုမှတော့ ကျုပ်ပဲ ကိုင်တွယ်လိုက်ပါ့မယ် ….” </p> <p> </p> <p>“ ကိုင်တွယ်မယ် … မင်း ဒီကိစ္စ သေချာကိုင်တွယ်နိုင်မှာ သေချာလို့လား ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ ပြဿနာ မရှိဘူး ….” </p> <p> </p> <p>လင်းရီ ခေါင်းလှည့်ပြီး ဘီလစ်ထံသို့ ပြောလိုက်၏။ </p> <p><br />  </p> <p>“ ခင်များက ကျုပ်ကို သိနေတယ်ဆိုမှတော့ လိုရင်းပဲ ပြောကြတာပေါ့ …. ခင်များ ကျုပ်ကို စစ်ဆေးဖို့ ခေါ်သွားချင်နေတယ်မလား …..” </p> <p><br />  </p> <p>“ မင်း လုပ်ခဲ့တဲ့ လုပ်ရပ်က ဖမ်းဆီး အပြစ်ပေးခံရဖို့ မတန်ဘူးလား ….” </p> <p> </p> <p>ဒေါသထွက်နေသည့် ဘီလစ်ကို မြင်တော့ မုန့်ဟိုင်ဖန့်နှင့် ရွှီပင်းယင်တို့မှာ ဘာလုပ်လို့ ဘာကိုင်ရမှန်း မသိတော့ဘဲ ဘေးတစ်ဖက်သို့သာ ဂရုတစိုက်နှင့် ထွက်ရပ်နေလိုက်၏။ </p> <p> </p> <p>ဤကိစ္စက တကယ့်ကို ပြဿနာကြီးဖြစ်၏။ မည်သူကမျှ ပြီးပြည့်စုံစွာ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းနိုင်မှာ မဟုတ်ချေ။ </p> <p> </p> <p>ထိုပြင် ယခု သူတို့ရှေ့ရှိ လူငယ်လေးက ဤကိစ္စကို သူ့ဘာသူ ကိုင်တွယ်ပါမည်ဟု ပြောဆိုလာနေသည်။ သူ တကယ်ပဲ ဖြေရှင်းသွားနိုင်မှာလား …။ </p> <p><br />  </p> <p>“ ကျုပ်က ခင်များနဲ့ မလိုက်ခဲ့ပေးနိုင်ဘူးဆိုရင်ကော …..” လင်းရီ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ </p> <p><br />  </p> <p>“ မင်းမှာ ငြင်းဆန်ပိုင်ခွင့် မရှိဘူး … ဒါ ဆွစ်အစိုးရ တရားဥပဒေ စိုးမိုးတဲ့ နယ်မြေကွ ….” ဘီလစ်က အားနှင့်မာန်နှင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။ </p> <p><br />  </p> <p>“ ဒါပေမယ့် ခင်များ အခုရောက်နေတာ ဟွာရှ အစိုးရပိုင် အဆောက်အဦးရဲ့ ပိုင်နက်ထဲမှာလေ … တကယ်လို့ ကျုပ်သာ ဆန္ဒရှိရင် ခင်များ ဒီနေရာကနေတောင် ထွက်သွားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး ….” </p> <p> </p> <p>ဤစကားကြားတော့ ရှိနေကြသည့် လူတိုင်း စိုးရိမ်ထိတ်လန့်လာကြတော့သည်။ </p> <p> </p> <p>“  … မင်း … မင်း ဘာလုပ်မလို့လဲ ….” </p> <p> </p> <p>ဘီလစ် ကြောက်ကြောက်လန့်လန့်နှင့် စကားထစ်အသွားခဲ့ပြီး တရစပ် နောက်ဆုတ်မိသွားခဲ့၏။ </p> <p> </p> <p>“ ဘာမှ မလုပ်ပါဘူး … ဒီတိုင်း သတိပေးချင်ရုံပါပဲ .. ဒီကိစ္စက ခင်များနဲ့ ဘာမှ ဆိုင်တာ မဟုတ်ဘူး … မီးနဲ့ ကစားချင်နဲ့ … ကိုယ့်လက်ကိုယ် ပြန်လောင်တတ်တယ် ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ မင်းကများ ငါ့ကို ခြိမ်းခြောက်ဝံ့တယ်ပေါ့ …ငါ ဘယ်သူလဲ မင်းသိလား ….” </p> <p> </p> <p>လင်းရီ ပြုံးလျက် လျှောက်လှမ်းလာခဲ့ပြီး ဘီလစ်၏ ပါးကို ခပ်ဆတ်ဆတ် ရိုက်လိုက်၏။ </p> <p><br />  </p> <p>“ ခင်များလည်း ကျုပ်ဘယ်သူဆိုတာ သိလောက်မျာပါ … ပြီးတော့ အဲ့တာတောင် ကျုပ်ကို ဒီလိုမျိုး စကားလာပြောဝံ့နေတယ်ပေါ့ … ကျုပ်လိုလူစားမျိုးက အယ်လ်ဆာနဲ့ ဘားနဒ်ကိုတောင် သွားရှုပ်ရဲတာ ခင်များက ဘာကောင်မို့လို့ ….” </p> <p> </p> <p>ဘီလစ် မလှုပ်ဝံ့တော့သည်အထိ ကြောက်လန့်သွားခဲ့သည်။ ချွေးသီးချွေးပေါက်တို့က နဖူးထက်ကနေ စီးကျလာခဲ့ပြီး လင်းရီရှေ့မှောက်၌ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူဖို့ပင် စိုးရိမ်လာသည်။ </p> <p> </p> <p>လင်းရီ သူ့ခါးနောက်ကျောက အနက်ရောင် ဓားမြောင်ကို ထုတ်ပြီး ဘီလစ်၏ မျက်နှာပေါ် တင်လိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>“ ဒါပေါ့ … တကယ်လို့ ခင်များက မယုံဘူးဆိုလည်း စမ်းကြည့်လို့ရတယ် … ခင်များ တစ်မိသားစုလုံး ဒီတစ်ပတ်ကို မလွန်စေရဘူးလို့ အာမခံတယ် … တကယ်လို့ ဖြစ်လာခါကျမှ ကျုပ်ကို သတိမပေးဘူး မပြောနဲ့ …..” </p> <p> </p> <p>ဘီလစ် တုန်ယင်သွားခဲ့ပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ် လဲကျသွားခဲ့၏။ သူ မည်သည့် စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုဝံ့တော့ချေ။ </p> <p> </p> <p>သူ့ မောက်မာမှုက ပြန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ နောက်ပြီး ဘယ်တော့မှလည်း ပြန်လာခဲ့တော့မှာ မဟုတ်ချေ။ </p> <p><br />  </p> <p>ဘေးတွင် မတ်တပ်ရပ်နေလျက် ရှိကြသည့် မုန့်ကျင်းဖန့်နှင့် ရွှီပင်းယင်တို့သည်လည်း လင်းရီ၏ စကားကို နားထောင်ရင်း ကြက်သီးဖြန်းနေမိကြ၏။ </p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်ကျတော့မှပဲ တကယ့်လက်တွေ့၌ မည်သို့သော အခြေအနေများ ဖြစ်ပေါ်နေလဲဆိုတာကို သူတို့တွေ အမှန်တကယ် နားလည်သွားခဲ့ကြတော့သည်။ </p> <p> </p> <p>ထိုဌာနကလူများက ကောင်းကင်နှင့် ငရဲကို မကြောက်ကြသလို သူတို့မလုပ်ဝံ့သည့် အရာလည်း မရှိပေ။ </p> <p> </p> <p>ဘီလစ်ကို မဆိုထားနှင့်။ မဆိုင်သည့် သူမတို့ပင် လင်းရီ၏ စကားလုံးကြောင့် ဘောင်းဘီစိုစွတ်လုနီးပါး ကြောက်လန့်နေမိ၏။ </p> <p> </p> <p>“ မင်းတို့နှစ်ယောက် ဘာလုပ်နေကြတာ … ငိုင်တိုင်တိုင် လုပ်နေတာ တော်တော့ … သူ့ကို ကူပေးလိုက် ..” </p> <p> </p> <p>လော့ပေါင်ဖုန်း၏ အသံကိုကြားတော့မှ မုန့်ကျင်းဖန့်နှင့် ရွှီပင်းယင်တို့သည်လည်း ဘီလစ်ကို မတ်တပ်ရပ်နိုင်ရန် ဖေးမပေးလိုက်ကြ၏။ </p> <p><br />  </p> <p>“ သူ့ကို အပြင်လိုက်ပို့ပေးလိုက် … တကယ်လို့ တစ်ခုခု ရှိတယ်ဆိုရင် ငါတို့နောက်မှ ဆက်ပြီး ဆွေးနွေးလို့ရတယ် ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ ဟုတ် ဟုတ် ….” </p> <p> </p> <p>နှစ်ယောက်က ဘီလစ်ကို ထွက်ခွာဖို့ ကူညီပေးလိုက်ပြီး လော့ပေါင်ဖုန်းသည်လည်း နဖူးထက်က ချွေးစေးများကို သုတ်ကာ ဖိတ်မန္တက ပြုသည့် လက်ဟန်အမူအရာကို ပြုလုပ်လိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>“ ခေါင်းဆောင်လင်း … ဒီဘက်ကြွပါ … အထဲမှာ အေးဆေး စကားပြောကြတာပေါ့ ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ ဒါတွေ မလိုပါဘူး … ကျုပ်တို့အားလုံးက မိသားစုတွေလေ … ဧည့်ဝတ်တွေဘာတွေ စိတ်ထဲထားမနေနဲ့ ….” လင်းရီ ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်ပြီး “ ကျုပ် ဒီနေ့ လာခဲ့တာက ခင်များဆီကနေ အကူအညီ တစ်ခုလောက် တောင်းချင်လို့ … လေဆိပ်ကို လော့ဒေါင်းချထားတယ် … အဲ့တာကြောင့်မို့ ကျုပ် နိုင်ငံပြန်လို့ရအောင် ခင်များ တစ်ခုခု စီစဉ်ပေးနိုင်မလားလို့ပါ ….” </p> <p> </p> <p>“ ပြဿနာ မရှိဘူး … ငါ ဒီညတွင်းချင်းပဲ အစိုးရလေယာဉ်နဲ့ မင်းကို ပြန်ပို့ပေးမယ် …” </p> <p> </p> <p>“ ကျေးဇူးပါ ခေါင်းဆောင် ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ ကျေးဇူးတင်ဖို့ မလိုပါဘူး … ငါတို့အားလုံးက မိသားစုတွေပဲမလား …” လော့ပေါင်ဖုန်းက ပြောလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>“ ဒါပေမယ့် ဘီလစ်ရဲ့ ပြဿနာကို မင်း ဘယ်လို ဖြေရှင်းဖို့ စိတ်ကူးထားလဲ … ဘာပဲဆိုဆို သူ့ဘက်က ရောက်လာတယ်ဆိုတော့ ငါတို့ဘက်ကလည်း ဖြေရှင်းချက် ပေးမှ သင့်လျော်မှာ ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ ဖြေရှင်းနည်းလမ်းက ဆွေးနွေးပြီးသွားပြီပဲ မဟုတ်ဘူးလား ….” မြင်သာပြီးသား ကိစ္စရပ်တစ်ခုကဲ့သို့ လင်းရီ ပြောဆိုလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>“ သူကိုယ်တိုင်ကလည်း လွန်လွန်ကျူးကျူးတွေ လုပ်ဝံ့တဲ့ သတ္တိရှိမယ် မထင်ပါဘူး … ဒီတော့ ဘာမှ စိတ်ပူစရာမလိုဘူး ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ ဟမ် ….” </p> <p> </p> <p>လော့ပေါင်ဖုန်း၏ အမူအရာက ချဲ့ကားသွားခဲ့ပြီး “ ခေါင်းဆောင်လင်း … မင်း တကယ်ပဲ အဲ့နည်းလမ်း သုံးမလို့လား ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ အင်း … အထိရောက်ဆုံး ချဉ်းကပ်နည်းလမ်းပဲလေ ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ သူတို့လို လူစားမျိုးတွေနဲ့ အကျိုးသင့်၊ အကြောင်းသင့် စကားပြောနေရင် အလုပ်မဖြစ်ဘူး … ခပ်မာမာလေး ဆက်ဆံပေးရတယ် … တကယ်လို့ အဲ့လူ နောက်တစ်ကြိမ် ရောက်လာပြီး ပြဿနာ ရှာဦးမယ်ဆိုရင် ကျုပ် သူ့ တစ်မိသားစုလုံးကို ဘုရားသခင်ဆီ စေလွှတ်ပေးလိုက်မယ် … သူလည်း ဘယ်လောက်ကြာကြာ တောင့်ခံနိုင်မလဲ ကြည့်တာပေါ့ ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ ဒါပေမယ့် ဘယ်လိုပဲပြောပြော သူက တရားဝင် အစိုးရ အရာရှိ တစ်ဦးပဲလေ … အဲ့လိုလုပ်တာက တရားမလွန်ဘူးလား ….” </p> <p> </p> <p>လင်းရီ ပြုံးလျက် “ ကျုပ်တို့ ဟွာရှက မြင့်တက်လာနေပြီ … ဒီလို နိုင်ငံလောက်လေးကတော့ အလေးအနက် ထားစရာ မလိုဘူး … သူတို့ကို ခေါင်းပေါ် တက်နင်းပြီး စကားပြောရင်တောင် ဒီကောင်တွေက ငုံ့လျက်နဲ့ ပြန်ပြုံးပြရမှာပဲ ….” </p> <p> </p> <p>လင်းရီ၏ စကားလုံးတို့က လော့ပေါင်ဖုန်း၏ စိတ်ထဲတွင် ဩဇာပြင်းစွာ ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့ပြီး ဉာဏ်အလင်းပွင့်သွားသည့်နှယ် ခံစားလိုက်ရသည်။ </p> <p> </p> <p>တစ်ချို့ကိစ္စရပ်များ၌ သူသည် လင်းရီကဲ့သို့ ပွင့်လင်းသည့် စိတ်သဘောထား မရှိသေးကြောင်း သူ့ကိုယ်သူ သတိထားမိလိုက်၏။ </p> <p> </p> <p>“ ငါနားလည်ပြီ …” လော့ပေါင်ဖုန်း ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်၏။ </p> <p> </p> <p>“ ငါ့မှာ ဝိုင်ကောင်းတစ်ပုလင်း သိမ်းထားတာ ရှိတယ် … အတူသောက်ကြတာပေါ့ … သောက်ပြီးရင် မင်းကို ဒီကနေ လိုက်ပို့ပေးမယ် ….” </p> <p> </p> <p>“ ဒါဆိုလည်းကျုပ် ဝမ်းပန်းတသာနဲ့ပဲ လက်ခံလိုက်ပါမယ် …” </p> <p> </p> <p>ပြီးသည့်နောက် … လော့ပေါင်ဖုန်းက ချန်ယွီ့ကို ညစာ လိုက်ကျွေးပြီး ဆယ်နာရီဝန်းကျင်လောက်ရောက်တော့ သံရုံး၏ အစိုးရ လေယာဉ်ဖြင့် ကျိုးဟိုင် လေဆိပ်သို့ ပျံသန်း လာခဲ့ကြသည်။ </p> <p> </p> <p>ကျိုးဟိုင် လေဆိပ်ကို ရောက်တော့ နောက်တစ်နေ့ မွန်းလွဲ လေးနာရီ အချိန်ရှိနေလေပြီ။ </p> <p> </p> <p>လင်းရီအိမ်ပြန်ဖို့ အလျင်မလိုပါဘဲ လျန်ရူရွှယ်ထံသို့ အရင်သွားတွေ့၏။ </p> <p> </p> <p>သူမက ကောင်းကောင်းမွန်မွန် စားသောက်နေပြီး ကိုယ်ဝန်မဆောင်မီ အချိန်ကထက်ပင် စားသောက်လိုစိတ်က ပို၍ ကြီးမားလာဟန်ပင်။ </p> <p> </p> <p>သို့သော် မနက်ခင်းပိုင်းတွင်တော့ စားသမျှ အရာအားလုံး အန်နေပြီး အနံ့နည်းနည်းလေးမျှပင် ခံနိုင်ခြင်း မရှိပေ။ </p> <p> </p> <p>လျန်ရူရွှယ်၏ အိမ်တွင် ညစာ စားပြီး လင်းရီ ကားမောင်း၍ ကျီချင်းရန်၏ အိမ်သို့ ထွက်လာသည့် အချိန်၌ ည ကိုးနာရီကျော်နေပြီး ဖြစ်၏။ </p> <p> </p> <p>“ ပြန်လာပြီလား ….” </p> <p> </p> <p>လင်းရီ အိမ်ထဲဝင်သည်နှင့် ကျီချင်းရန်က တဘက်တစ်ထည်ဖြင့် သူမ၏ ရေစိုဆံပင်များကို အခြောက်ခံနေသည်။ လင်းရီကို မြင်တော့ သူမ၏ မျက်နှာထက်တွင် ပျော်ရွှင်သည့် အရိပ်အယောင် တစ်စွန်းတစ်စလည်း ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။ </p> <p> </p> <p>“ အန်တီစုန့်နဲ့ တခြားလူတွေရော ဘယ်သွားခဲ့တာ ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ သူတို့ မာကျောက်သွားကစားတာ ပြန်မလာကြသေးဘူးလေ …” </p> <p> </p> <p>လင်းရီ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဘာစကားမျှ ထပ်မဆိုချေ။ </p> <p> </p> <p>“ ငါ မရှိတုန်း ကျိုးဟိုင်မှာ အဆင်ပြေတယ်မလား ….” </p> <p> </p> <p>“ အတော်လေး အဆင်ပြေပါတယ် … ဘဏ်ကိစ္စကလည်း ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်အဆင်ပြေလာနေပြီ …. ဒါပေမယ့် နိုင်ငံတကာ ကုမ္ပဏီတစ်ချို့ကတော့ ကာဗွန်ချစ်ပ်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး မကောင်းတဲ့ သတင်းတွေ ဆက်ပြီး ဖြန့်နေကြတုန်းပဲ … လူတော်တော်များကလည်း သတင်းတွေအပေါ်မှာ အာရုံစိုက်နေကြတယ် … စတော့ရှယ်ယာဈေးကလည်း ဆက်တုက် တက်လိုက်ကျလိုက်ပဲ …. ဒါပေမယ့် တည်ငြိမ်နိုင်မယ့် အတိုင်းအတာအတွင်းမှာပဲ … အခုတော့ ပရောဂျက် အဆင်ပြေဖို့ပဲ ကြည့်ရတော့မယ် ….” </p> <p> </p> <p>“ ပုံစံကြည့်ရသလောက်ကတော့ ကြီးကြီးမားမား ပြဿနာ ရှိမယ့်ပုံ မပေါ်ပါဘူး … ပြီးတော့ နှစ်သစ်လည်း ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ကူးလို့ရလောက်တယ် ….” </p> <p> </p> <p>ကျီချင်းရန် ပြုံးပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “ အမေကတော့ ငါ့ကို နှစ်သစ်ကူး ပထမရက်မှာ ရန်မြို့သွားဖို့ ပြောနေတယ် … “ </p> <p> </p> <p>“ အဲ့လိုလည်း ရတာပဲဟာ … ဒါပေမယ့် လောဖို့ မလိုပါဘူး … မင်းမှာ ဧည့်ခံရမယ့် သူငယ်ချင်းတွေ ရှိတယ်ဆိုရင် ကိုယ့်အစီအစဉ်အတိုင်းပဲလုပ် … နောက်မှ မင်းကို သပ်သပ်လာကြိုပေးမယ် ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ အချိန်ကျတော့မှပဲ ဆက်ပြီးပြောကြတာပေါ့ … နင် ဗိုက်ဆာနေလား … ငါ စားစရာတွေ နွှေးပေးမယ်လေ …” </p> <p> </p> <p>“ အစားအသောက်ကိစ္စ ဘေးချိတ်ထားလိုက် … နွေဦးညလေးက ရွှေနဲ့စပ်ပြီးကို အဖိုးတန်တယ် … ဒီတော့ အချိန်မဖြုန်းကြစို့ ….” </p> <p> </p> <p>ပြောဆိုပြီးနောက် လင်းရီသည် ကျီချင်းရန်ကို ခါးမှတစ်ဆင့် ပွေ့ချီလိုက်ပြီး အပေါ်ထပ်သို့ တက်ဖို့ ဟန်ပြင်လိုက်၏။ </p> <p> </p> <p>“ ဟင့်အင်း .. ဒီနေ့တော့ မရသေးဘူး … ငါ ဒီနေ့ အရမ်း စိတ်မကြည်ဖြစ်နေလို့ …. နောက်ရက်မှနော်….” </p> <p style="text-align:center"><br /> <br /> ***</p>


Save