Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၃၁၅)</h2> <h2 style="text-align: center;">စိတ်ရှုပ်ထွေးနေတဲ့ သားအမိ</h2> <h2 style="text-align: center;">*<br />  </h2> <p>“ အာ … မင်း ရာသီ မလာဘူးလား ….” </p> <p> </p> <p>ကျီချင်းရန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “ ပုံမှန် လာသင့်တာကို အခုတစ်လော ဘာလို့လဲ မသိဘူး … မလာတာ အတော်ကြာနေပြီ ….” </p> <p> </p> <p>ပြောဆိုပြီးနောက် ကျီချင်းရန်က ဆံပင်သုတ်နေသည့် တဘက်ကို ဘေးသို့ ချထားလိုက်ပြီး သမ်းဝေလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>“ နင် သွားပြီး ဆေးကြောတော့လေ … ပြီးမှ လာအိပ် … ငါ တကယ် ပင်ပန်းနေပြီ ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ ခဏလေးနေဦး …” </p> <p> </p> <p>ကျီချင်းရန် တစ်ဖက်သို့ လှည့်သွားသည့် အချိန်မှာပဲ လင်းရီသည် သူမကို နောက်မှ လှမ်းဆွဲလိုက်၏။ </p> <p><br />  </p> <p>“ ဘာဖြစ်လို့လဲ ….” </p> <p> </p> <p>ကျီချင်းရန် ရှုပ်ထွေးမှုအပြည့်ဖြင့် နောက်လှည့်ကြည့်လာသည်။ လင်းရီ၏ အကြည့်တို့က အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေသည်ကို သတိမူမိလိုက်၏။ </p> <p> </p> <p>လင်းရီ မည်သည့် စကားတို့မျှ မဆိုပါဘဲ သူမကိုသာ ထူးဆန်းသည့် အကြည့်ဖြင့် တရစပ် စိုက်ကြည့်နေခဲ့၏။ </p> <p> </p> <p>စစချင်းတွင်တော့ ကျီချင်းရန်လည်း ဘာဖြစ်နေလဲဆိုတာကို နားမလည်ချေ။ </p> <p> </p> <p>သို့သော် မကြာမီမှာပဲ သူမ၏ အမူအရာသည်လည်း ပြောင်းလဲသွားခဲ့၏။ </p> <p> </p> <p>မယုံကြည်နိုင်စရာ ကိစ္စရပ်တစ်ခုကို ကြုံတွေ့လိုက်သည့်နှယ်ပင်။ </p> <p><br />  </p> <p>“ မဟုတ်တာ …. မဖြစ်နိုင်လောက်ပါဘူးနော်….” </p> <p><br />  </p> <p>“ တစ်ချက် ထိကြည့်လိုက်ရင် သိမှာပဲ ….” </p> <p> </p> <p>“ ဘာကိုထိမှာ ….” </p> <p> </p> <p>ကျီချင်းရန် သူမ၏ ဝမ်းဗိုက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်၏။ </p> <p> </p> <p>“ တစ်ချက်ထိကြည့်ရုံနဲ့တော့ နင်က ဘာသိမှာမို့လို့လဲ ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ ငါ မင်းဗိုက်ကို ထိမယ်မပြောပါဘူး … သွေးခုန်နှုန်း စမ်းကြည့်ပေးမယ် ပြောတာ …..” </p> <p><br />  </p> <p>“ အိုး အိုး …..” </p> <p> </p> <p>ကျီချင်းရန် ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်သွားခဲ့ပြီး သူမ၏ လက်ကို ဆန့်တန်းပေးလာခဲ့သည်။ </p> <p> </p> <p>လင်းရီ အခွင့်အရေးကို အရယူပြီး လက်ကို သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်ပေါ်သို့ တင်လိုက်၏။ </p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်အခိုက်အတန့်မှာပဲ ကျီချင်းရန်သည် ကျင်စက်နှင့် တို့ခံလိုက်ရသည့်နှယ် သူမ၏ လက်ကို ချက်ချင်း ပြန်ရုတ်သွားခဲ့၏။ </p> <p> </p> <p>“ ဘာလို့ ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ ငါ … ငါ နည်းနည်း စိတ်လှုပ်ရှားနေလို့ ….” ကျီချင်းရန် တုန်ယင်သည့် အသံဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။ </p> <p><br />  </p> <p>“ တကယ်လို့ အဲ့လို တကယ် ဖြစ်လာခဲ့ရင် ဘယ်လိုလုပ်မှာ …” </p> <p><br />  </p> <p>“ ဒါပေါ့ … ငါတို့ ယူရမှာပေါ့ …. မင်းကရော မလိုချင်ဘူးလား ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ ဘယ်သူက မလိုချင်ဘူး ပြောနေလို့လဲ … ငါ ဒီတိုင်း စိတ်မပြင်ဆင်ရသေးရုံပါပဲ …..” </p> <p> </p> <p>“ မြန်မြန် … လက်ဆန့်ထုတ်လိုက် ….” </p> <p> </p> <p>ကျီချင်းရန် တုံ့ဆိုင်းစွာဖြင့် သူမ၏ လက်ကို တစ်ဖန် ဆန့်ထုတ်ပေးလိုက်သည်။ လင်းရီ သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို စမ်းကြည့်လိုက်၏။ </p> <p> </p> <p>နောက်တစ်စက္ကန့်၌ နှစ်ဦးသားလုံး အကြည့်ချင်း ဆုံသွားခဲ့ပြီး … </p> <p> </p> <p>“ ဘယ်လိုနေလဲ ….” </p> <p> </p> <p>“ ဟုတ်တယ် ဟားဟား …..” </p> <p><br />  </p> <p>“ တကယ် ….” ကျီချင်းရန်၏ မျက်လုံးတို့ ပြူးကျယ်သွားခဲ့ပြီး ကြည်လင်လှသည့် သူမ၏ မျက်ဝန်းတို့မှာ အရောင်တလက်လက် ဖြစ်နေလျက်ရှိ၏။ </p> <p> </p> <p>“ ငါ့ရဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုကို သံသယ ဖြစ်ဖို့ မလိုဘူး … အမှားမရှိနိုင်ဘူး ….” </p> <p> </p> <p>“ ဒါပေမယ့် နင့်ကြည့်ရတာ သိပ်ပျော်နေတဲ့ပုံလည်း မပေါ်ပါဘူး ….” ကျီချင်းရန် သင်္ကာမကင်း ဖြစ်စွာနှင့် မေးမြန်းလာသည်။ </p> <p> </p> <p>“ ငါ ဘယ်နားက မပျော်နေလို့ … အခုလေးတင်ပဲ ရယ်လိုက်တယ် မဟုတ်ဘူးလား …..” </p> <p><br />  </p> <p>“ နင့်ရယ်သံက လုပ်သံကြီးနဲ့ တူသလားလို့လေ ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ ပြောစမ်းပါဦး … ခရစ်စမတ်ကနေ အခုထိ တစ်လလောက်ပဲ ရှိသေးတယ် … အတူအိပ်တာလည်း သုံးလေးကြိမ်လောက်ပဲ ရှိသေးတာကို အခု ဒီလို ဖြစ်လာပြီဆိုတော့ ငါက နောက်ဆယ်လကို ဘယ်လိုများ ဖြတ်သန်းရတော့မှာ ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ နင် ငါ့ကို သတ်နေတာပဲ … နင် ဘယ်လို စကားမျိုး ပြောနိုင်ရတာ … နင့်ကိုယ်နင် မရှက်ဘူးလား ….” </p> <p> </p> <p>ကျီချင်းရန်၏ လက်က သဘာဝအလျောက် သူမ၏ ချပ်ရပ်နေသည့် ဝမ်းဗိုက်ထက်သို့ ရွေ့လျားသွားခဲ့သည်။ </p> <p> </p> <p>“ မြန်မြန် စစ်ဆေးတဲ့ အတံသွားဝယ်လာခဲ့ … သေချာအောင်လို့ နှစ်ခါစစ်ဆေးကြည့်ချင်တယ် ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ မလိုဘူး ….. ဒီလို ကိစ္စမျိုးက မမှားနိုင်ဘူး ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ ငါ စမ်းကြည့်ချင်သေးပါတယ်ဆို ….” ကျီချင်းရန် ခြေဆောင့်နင်းလိုက်၏။ </p> <p><br />  </p> <p>“ အိုကေ အိုကေ …. သွားဝယ်ပေးမယ် သွားဝယ်ပေးမယ် …..” </p> <p> </p> <p>လင်းရီ အပြင်သို့ ထွက်လာပြီး ကားထဲဝင်ကာ ကိုယ်ဝန်ဆောင် ဆီးစစ်တံကို ကျီချင်းရန်အတွက် သွားဝယ်ပေးဖို့ ဟန်ပြင်လိုက်၏။ </p> <p> </p> <p>ကားမောင်းနေရင်း … ရုတ်တရက်ဆိုသလို လင်းရီ၏ ဘေးပတ်ဝန်းကျင် ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသယောင်ပင်။ </p> <p> </p> <p>ဘဝက သောက်ကျိုးနည်း ရူးချင်စရာ ကောင်းလွန်းလှသည်။ </p> <p> </p> <p>လူနှစ်ဦးလုံးက တစ်ပြိုင်နက်တည်း ကိုယ်ဝန်ရှိနေသည်။ လင်းရီပင် သူ့ကိုယ်သူ ဤမျှ အံ့အားသင့်ဖို့ ကောင်းလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်မထားခဲ့ချေ။ </p> <p> </p> <p>ကလင် ကလင် ကလင် … </p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်မှာပဲ လင်းရီ၏ ဖုန်းသံ မြည်ဟည်းလာခဲ့၏။ ချင်ရင်ယွဲ့ထံကပင်။ </p> <p> </p> <p>“ဟယ်လို အမေ….” </p> <p> </p> <p>လင်းရီ များများ စဉ်းစားမနေဘဲ သာမန်လျှံကာပဲ ဖုန်းပြောလိုက်၏။ </p> <p> </p> <p>“ သား …. နင် ဘာတွေ လုပ်နေတာလဲ ….” </p> <p> </p> <p>“ ကျွန်တော် အပြင်မှာ …. ပစ္စည်းတစ်ချို့ သွားဝယ်နေတာ ….” </p> <p> </p> <p>“ ငါ့ချွေးမလေးကော …..” </p> <p> </p> <p>ချင်ရင်ယွဲ့ ဆိုလိုချင်နေသည့် လေသံကို သတိထားမိသဖြင့် လင်းရီ မေးလိုက်သည်။ “လိုရင်းပဲ တစ်ခါတည်းပြောလိုက် … ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်း ရှိနေတာ … ချင်းရန်က အိမ်မှာ ….” </p> <p> </p> <p>ဖုန်းထဲရှိ ချင်ရင်ယွဲ့မှာ အများအပြား စိတ်သက်သာရသွားပုံရသည်။ </p> <p> </p> <p>“ အမေ စောနလေးတင် အန်တီရှန်းနဲ့ ဗွီဒီယိုကော ပြောပြီးတာ … သူလည်း အမေ့ကို စောနကပဲ ပြောပြတယ် … မီလိလေး ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီဆို ….” </p> <p> </p> <p>“ အင်း … ရက်နည်းနည်းတော့ ကြာပါပြီ …. စစ်ဆေးတာတွေလည်း အကုန်လုပ်ပြီးပြီ … အားလုံး အဆင်ပြေတယ် ….” </p> <p> </p> <p>“ အခု ကောင်းတာ မကောင်းတာ အပထား … မီလိလေးက ကိုယ်ဝန်ရနေပြီ …. မသိသလိုလည်း နေလို့မရဘူး … မဟုတ်ဘူးဆို ယောက္ခမဖြစ်ဖို့ ဘယ်ထိုက်တန်တော့မှာ ….” </p> <p> </p> <p>“ အမေက ပြန်လာမယ်လို့ ပြောချင်နေတာလား …..” </p> <p><br />  </p> <p>“ အဲ့လို လုပ်ဖို့ စဉ်းစားနေတာ … နင့်အဖေပါခေါ်ခဲ့ရင် ကောင်းမလားလို့လေ … ဘာမှမဟုတ်ဘူးဆိုရင်တောင် အမေတို့ မိသားစုရဲ့ ရပ်တည်ချက်ကိုတော့ ရှင်းလင်းမြင်သာအောင် ပြထားဖို့လိုတယ် ….” </p> <p> </p> <p>“ ဒါက ….” </p> <p> </p> <p>လင်းရီ ခေတ္တ ရပ်တန့်လိုက်ပြီး “ အမေ့ခံစားချက်တွေကို ကျွန်တော် နားလည်တယ် … ဒါပေမယ့် အခုကက အမေ သေချာလေး စဉ်းစားဖို့ လိုတဲ့ နောက်ကိစ္စ တစ်ခုလည်း ရှိနေသေးတယ် ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ ဘာလဲ … နင် ကလေးကို မလိုချင်ဘူးလို့တော့ ငါ့လာမပြောနဲ့နော်….”</p> <p> </p> <p>ချင်ရင်ယွဲ့မှာ ပြောရင်းဆိုရင်းနှင့် စိတ်လှုပ်ရှားလာခဲ့ပြီး တည်ကြည်လေးနက်သည့် လေသံဖြင့် “ ငါ နင့်ကို ဒီနှစ်တွေတစ်လျှောက်လုံး ကျွေးမွေးလာခဲ့ရတာ မဟုတ်တော့ နင့်ကိစ္စတွေမှာ ဝင်စွက်ဖက်ဖို့ အရည်အချင်း မမီဘူးလို့ ပြောချင်လည်း ရတယ် … ဒါပေမယ့် ဒီကိစ္စက အသေးအမွှား မဟုတ်ဘူး …. စိတ်လိုက်မာန်ပါ လျှောက်မလုပ်နဲ့ …. ဒါ အရေးကြီးတယ် …. နင် သိလား ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ အမေ ဘာတွေ ပြောနေတာတုန်းဗျာ …. ကျွန်တော့် ကလေးပဲဟာ ဘယ်လိုလုပ် မလိုချင်ဘဲ နေမှာလဲ ….” လင်းရီ ငိုရအခက်၊ ရယ်ရ အခက် ဖြစ်နေပြီး “ ကျွန်တော် အခုပြောနေတာက ကလေးဖျက်ချဖို့ မဟုတ်ဘူး …. နောက်ထပ် ကလေးတစ်ယောက် ရှိနေပြန်လို့ ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ ဟင် …. နောက်ကလေးတစ်ယောက်ဆိုတာက ဘာကိုပြောချင်တာ ….” </p> <p>ချင်ရင်ယွဲ့ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားခဲ့၏။ </p> <p><br />  </p> <p>“ မီလိလေးက အမွှာလေး လိုချင်နေတယ်လို့တော့ မပြောနဲ့နော်… အခုမှ တစ်လတောင် မပြည့်သေးတာ သေချာ မမြင်ရသေးဘူး မဟုတ်လား ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ အမွှာ မဟုတ်ဘူး … ကျီချင်းရန်လည်း ကိုယ်ဝန်ရနေတာ … ကျွန်တော်လည်း အခုလေးတင်မှ သိတာ ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ အာ …..” </p> <p> </p> <p>ဤရှော့ခ်ရဖွယ် သတင်းကို ကြားသိလိုက်ရတော့ ချင်ရင်ယွဲ့ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။ </p> <p> </p> <p>“ ဒါ …..” </p> <p> </p> <p>သူမ တစ်ခုခု ပြောချင်ပါသော်လည်း ဘာပြောလို့ သင့်လျော်မှန်းမသိ ဖြစ်နေမိသည်။ </p> <p> </p> <p>“ အမေ စဉ်းစားပါရစေဦး ….” </p> <p> </p> <p>ပုံမှန်ထက်ထက်မြက်မြက်ရှိသည့် ချင်ရင်ယွဲ့မှာ ယခုအခိုက်အတန့်၌ ဘာပြောလို့ ပြောရမှန်း မသိ ဖြစ်နေသည်။ </p> <p> </p> <p>မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ၊ ဤသို့သော ကိစ္စရပ်မျိုးကို အရင်က တစ်ခါမှ မကြုံတွေ့ဖူးချေ။ ယခု ရုတ်တရက်ကြီး သူမထံတွင် ဖြစ်ပေါ်လာသဖြင့် အနည်းငယ် ခြေမကိုင်မိ၊ လက်မကိုင်မိ ဖြစ်နေမိသည်။ </p> <p> </p> <p>“ ငါ အခု ဘယ်လိုလုပ်ရတော့မှာ ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ ကျွန်တော်လည်း ဘယ်သိမှာ ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ အဲ့တာက ….” </p> <p> </p> <p>ချင်ရင်ယွဲ့လည်း ဘာလုပ်လို့ လုပ်ရမှန်း မသိ ဖြစ်နေသည်။ “ ငါ နင့်အဖေကို အရင်မေးကြည့်လိုက်ဦးမယ် …. ဆုံးဖြတ်ပြီးတာနဲ့ နင့်ဆီ ဖုန်းပြန်ခေါ်လိုက်မယ် ….” </p> <p> </p> <p>“ အိုကေ …” </p> <p> </p> <p>ချင်ရင်ယွဲ့ ဖုန်းချသွားခဲ့ပြီး လင်းရီ တစ်ဦးတည်းသာ ကားထဲ ကျန်ရစ်တော့၏။ </p> <p> </p> <p>မကြာမီ ကိုယ်ဝန်စစ်တံကို ဆေးဆိုင်တစ်ခုကနေ ဝယ်ယူပြီး အိမ်သို့ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။ </p> <p> </p> <p>သူ အိမ်ထဲဝင်လာတော့ စုန့်လန်နှင့် ကျီအန်းထိုက်တို့လည်း ပြန်ရောက်နေကြပြီး ကျီချင်းရန် ဘေးနားတွင် ထိုင်နေကြ၏။ </p> <p> </p> <p>ကျီချင်းရန်က ပြန်ခေါ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်လောက်ပေသည်. </p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ဦး၏ ပျော်ရွှင်ဝမ်းမြောက်နေပုံကို ကြည့်ရသလောက်ကတော့ ကျီချင်းရန် ကိုယ်ဝန်ရှိနေသည်ကို သိထားပြီး ဖြစ်ပုံရ၏။ </p> <p> </p> <p>“ မြန်မြန် ဝင်ခဲ့ ….” </p> <p> </p> <p>လင်းရီ ပြန်ရောက်လာသည်ကို မြင်တော့ စုန့်လန်က စိတ်လှုပ်ရှားမှု အပြည့်ဖြင့် ကြိုဆိုလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>“ နင်တို့နှစ်ယောက်က တကယ့်ကို မယုံကြည်နိုင်စရာ ကောင်းတာပဲ …. အသံတစ်ချက်တောင် မထွက်ဘဲ ကိုယ်ဝန်ရသွားတယ် ….” </p> <p> </p> <p>စုန့်လန်မှာ ပီတိ ဖြစ်လွန်း၍ သူ့ပေါင်သူ ပြန်ရိုက်နေသည်။ </p> <p> </p> <p>“ ငါ အခု အဘွားဖြစ်တော့မယ် … လုပ်စရာတွေ အများကြီး ရှိသွားပြီ ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ အမေ ….” </p> <p> </p> <p>ကျီချင်းရန် ရှက်ရွံ့နေသည့် လေသံဖြင့် “ သူ စောနတုန်းက ဒီတိုင်း သွေခုန်နှုန်းလေးပဲ စမ်းကြည့်ထားတာ … ဟုတ်မဟုတ်က မသေချာသေးပါဘူး ….” </p> <p><br />  </p> <p>“ အဲ့တာဆိုလည်း ညည်းက ဘာတွေ စောင့်နေတာ …. သွားပြီး စစ်ကြည့်တော့လေ ….” </p> <p> </p> <p>စုန့်လန်က ကျီချင်းရန်ကို အပိုစကား ပြောခွင့်မပေးဘဲ လင်းရီလက်ထဲက စစ်ဆေးတံကို ယူပြီး သူမလက်ထဲ ထည့်ပေးလိုက်သည်။ ပြီးသည့်နောက် သန့်စင်ခန်းထဲ တွန်းထည့်လိုက်၏။ </p> <p> </p> <p>အပြင်ဘက်တွင် သုံးယောက်လုံးမှာ မျှော်လင့်စောင့်စားမှု ကိုယ်စီဖြင့် တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေကြလေသည်။ </p> <p> </p> <p>အကြောင်းမူကား … သူတို့၏ အလိုလိုသိစိတ်က မမှားယွင်းနိုင်ဟု ပြောဆိုနေသောကြောင့်ပင်။ </p> <p> </p> <p>စုန့်လန်နှင့် ကျီအန်းထိုက်တို့ကတော့ ကလေး၏ နာမည်ကိုပင် စတင် ဆွေးနွေးနေကြလေပြီ။ </p> <p> </p> <p>မိနစ်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် ကျီချင်းရန်က မျက်ရည်အပြည့်ဖြင့် အပြင်ဘက်သို့ ထွက်လာခဲ့၏။ </p> <p> </p> <p>ဤသသည်ကို မြင်တော့ သုံးဦးလုံး ခြောက်ခြားသွားခဲ့သည်။ </p> <p> </p> <p>“ ဟယ် သမီး … ဘာလို့ ငိုနေတာလဲ …. ဘာဖြစ်လို့လဲ ….” စုန့်လန်က သမီးဖြစ်သူ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး ကမန်းကတမ်း မေးလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>ကျီချင်းရန် တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် လက်ထဲရှိ ဆီးစစ်တံကို မြှောက်လိုက်ပြီး … </p> <p> </p> <p>“ နှစ်ကြောင်း … မျဉ်းနှစ်ကြောင်း ပေါ်နေတယ် ….” </p> <p> </p> <p>စာစဉ် (၁၅၉) ပြီး၏။</p> <p>နောက်လဒီလိုအချိန် ပြန်တွေ့ကြပါမယ်။ အဲ့ခါကျရင်လည်း အခုလိုပဲ စုပြီး တစ်ပြိုင်နက်ဖတ်လို့ရအောင် တင်ပေးသွားပါမယ်။  </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save