BIT

Title

Show in VIP/Series

Status (Active / Inactive)

<h2 style="text-align:center">Chapter 837</h2>

<h2 style="text-align:center">အတောင်ပံ ၈ခု အိန်ဂျယ် ၅</h2>

“ကြည့်စမ်း၊ မြို့ပတ်လမ်းကြီး လင်းလာပြီ”

“ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ”

“အမွှာကြယ်မျှော်စင်ကြီး လင်းလာပြီဟေ့”

ဖက်ဒရေးရှင်းကောင်စီပြိုကွဲပြီးနောက်ပိုင်း စွန့်ပစ်ခံထားရသလို မှောင်မည်းနေသော ဤမြို့ကြီးသည် ဤအချိန်တွင်မှပင် အသက်ဝင်လာသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။ နည်းပညာမြင့် စက်မှုအလင်းတန်းကြီးမှာ ကောင်းကင်ယံကို လင်းထိန်သွားစေသည်။

မြို့ပြင်နှင့် မြို့ရိုးပေါ်တွင် အသက်လုတိုက်ပွဲဝင်နေကြသော အစောင့်တပ်များနှင့် လူထုမှာလည်း ကြောက်စိတ်များ လျော့ပါးသွားကာ ပို၍ ရဲရဲဝံ့ဝံ့တိုက်ခိုက်လာကြသည်။

“တိုက်ကြဟေ့၊ ဒါ ငါတို့ လူသားတွေရဲ့ ပင်မမြို့တော်ကွ”

“ငါတို့ မိသားစုတွေနဲ့ ကလေးတွေ မြို့ထဲမှာ ရှိနေတယ်၊ သတ္တဝါတွေကို မြို့ရိုးထဲ အဝင်မခံနဲ့”

“အစောင့်တပ်က ငါတို့အတွက် အသက်စွန့် တိုက်နေကြတယ်၊၊ ငါတို့လည်း ဝိုင်းတိုက်ကြမယ်”

“ဖာ့ခ်….သေချင်းဆိုးတွေ လာခဲ့ကြစမ်း”

အမွှာကြယ်မျှော်စင်တွင် သူ၏ အာရုံကြောစနစ်မှာ ရေဒါစနစ်နှင့် ချိတ်ဆက်ထားသဖြင့် ရှေ့မှ မြင်ကွင်းများမှာ ဒေတာစီးကြောင်းများအဖြစ် ပြိုကွဲသွားသည်။ သူ၏ အသိစိတ်မှာ မိုးမျှော်တိုက်ကြီးများ၏ သံမဏိကိုယ်ထည်များကို ဖြတ်ကျော်ကာ မှန်နံရံများကို အလင်းဖောက်မြင်နိုင်သလို မြင်နေရသည်။ ဓာတ်လှေကားတွင်းမှ ကျည်ဆန်ရာများ၊ မြွေသေများကဲ့သို့ တွဲလောင်းကျနေသော ဝိုင်ယာကြိုးများကို ကျော်ဖြတ်ကာ လင်းရှန်သည် ဒေတာစီးကြောင်းအတိုင်း မြေအောက် B7 ကားပါကင်ကို ဖြတ်ကျော်ပြီး မှောင်မည်းနေသော မြေအောက် သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးဥမင်အတွင်းသို့ ထိုးဆင်းသွားသည်။ ထိုနေရာတွင် သံလိုက်ပတ်လမ်းများစွာက ခဲယမ်းမီးကျောက်များကို အရှိန်အဟုန်ဖြင့် သယ်ဆောင်နေကြသည်။

မြို့ထဲရှိ ဒုတိယမြို့ရိုးတွင် လက်နက်ကြီးများက ကောင်းကင်သို့ ဦးတည်ထားပြီး ကျည်ဆန်များမှာ ပန်းပွင့်များအလား ပွင့်ထွက်နေသည်။ အသိစိတ်မှာ ခရိုင်ဟောင်းများဆီသို့ ရောက်သွားသောအခါ လူပေါင်းသန်းချီ၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများကို ခံစားလိုက်ရသည်။ မြေအောက်ခန်းထဲတွင် သက်ကြီးရွယ်အိုများက ကလေးများကို ဖက်ထားကြပြီး အမျိုးသမီးများက ဈေးဝယ်လှည်းများဖြင့် ခံစစ်ပြင်နေကြကာ ကလေးငယ်များ၏ ငိုသံနှင့် ဇနီးသည်များ၏ မျက်ရည်များကို လင်းရှန် မြင်တွေ့နေရသည်။

စကင်ဖတ်သည့် နယ်ပယ် ကျယ်ပြန့်လာသည်နှင့်အမျှ လင်းရှန် ခံစားရသည့် ဖိအားမှာလည်း တိုးလာသည်။ ဘေးမှ ရှီဇီက သူမ၏ စွမ်းအားကို အပြည့်အဝသုံးပြီး ကူညီပေးနေသဖြင့် ဖိအားအနည်းငယ် လျော့သွားကာ လင်းရှန် အံကြိတ်၍ ဆက်ကြိုးစားလိုက်သည်။

အချိန်များ နှေးကွေးသွားသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး အပြင်မှ ပစ်ခတ်သံများနှင့် ဆက်သွယ်ရေးစက်ထဲမှ ကျိုးကျင်း၊ ချီနိုတို့၏ အသံများကို သူ မကြားရတော့ပေ။

သူ၏ အသိစိတ်မှာ နောက်ဆုံးတွင် ပထမမြို့ရိုးဆီသို့ ရောက်သွားပြီး မြေအောက်ပိုက်လိုင်းကြီးများကို ကျော်ဖြတ်ကာ အမှောင်ထုနှင့် သေခြင်းတရားများ၊ ရာနှင့်ချီသော အလောင်းများကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ပထမမြို့ရိုးကို ကျော်လွန်သွားသောအခါ ကြောက်မက်ဖွယ် သန္ဓေပြောင်းမွန်းစတားများ၏ မျက်နှာများကို မြင်လိုက်ရသည်။ ၎င်းတို့သည် လူသားတို့၏ သွေးသားကို အတားဆီးမရှိ ဝါးမျိုနေကြသည်။

လင်းရှန်သည် မြေအောက်ထဲသို့ အပြည့်အဝ ထိုးဆင်းလိုက်ရာ ယခင်က ဖုံးကွယ်ထားသော လျှို့ဝှက်လမ်းကြောင်းအများအပြားကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဤလမ်းကြောင်းများမှာ ကျိုးကျင်း၏ မြေပုံတွင် မပါရှိဘဲ ကမ္ဘာပျက်ကပ်နောက်ပိုင်းမှ ဖောက်လုပ်ထားပုံရသည်။ ထိုလမ်းကြောင်းများအတိုင်း လိုက်သွားရင်း လင်းရှန်၏ အသိစိတ်မှာ ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကို အံတုကာ မြေအောက်မြို့ကြီးကို တွေ့ရှိသွားသည်။

ထိုမြေအောက်မြို့သည် တစ်ဝက်တစ်ပျက်နှင့် စွန့်ပစ်ခံထားရသော်လည်း ယခုအခါ ဧရာမနတ်ဘုရားတောင်ထိပ် လွှတ်တင်ရေးစခန်းအဖြစ် ပြောင်းလဲထားသည်။

ထိုနေရာတွင် ဒရုန်းများနှင့် လက်နက်ကိုင်အစောင့် အများအပြား ရှိနေပြီး ၎င်းတို့မှာ အာရုဏ်ဦးမြို့တော်မှ လူများ မဟုတ်ကြပေ။ ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းများနှင့် စက်ကိရိယာအမြောက်အမြားကို ထိုနေရာသို့ သယ်ယူပို့ဆောင်နေကြသည်။ စက်ဝိုင်းပုံ မြေအောက်မြို့၏ အောက်ခြေတွင် လင်းရှန်သည် S-Class အဆင့် မြူမီးခိုးမွန်းစတားကို နောက်ဆုံး၌ တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုမြူမီးခိုးမွန်းစတားသည် ကျင်းဟိုင်အောက်မှ A အဆင့် သတ္တဝါကဲ့သို့ပင် ဧရာမ ဟိုက်ဒရောလစ် ထောက်တိုင်ကြီးတွင် မတ်တတ်အချည်ခံထားရသည်။ ၎င်း၏ ကိုယ်ထည်တစ်ခုလုံးတွင် ယူနစ် ၀၁ ယန္တရားစက်ရုပ်ကြီးကဲ့သို့ သံချပ်ကာများ တပ်ဆင်ထားရာ လူသားတို့ ဖမ်းဆီးထားသော ရှေးဟောင်း နတ်ဘုရားတစ်ပါးနှင့်ပင် တူနေလေသည်။ ဦးခေါင်းနှင့် နောက်စေ့တွင် ဦးနှောက်ထိန်းချုပ်စနစ်များကို တပ်ဆင်ထားပြီး ကျောရိုးထဲသို့လည်း ထိန်းချုပ်တံ ၂၄ ချောင်းကို ဓားများကဲ့သို့ စိုက်ထားကာ ပိုက်လိုင်းများမှတစ်ဆင့် အညိုရောင် အရည်များကို သွင်းပေးနေသည်။

၎င်း၏ ပျက်စီးနေသော အရိုးနှင့် အသားစများကို စက်ပစ္စည်းများဖြင့် အားဖြည့်ထားပြီး လည်ပင်းနှင့် အဆစ်များတွင်လည်း အနီရောင်သံကွင်းများဖြင့် ချည်နှောင်ထားသည်။ ဤသံချပ်ကာဝတ်စုံမှာ သတ္တဝါကို ကာကွယ်ရန် မဟုတ်ဘဲ ၎င်းကို ထိန်းချုပ်ရန်သာ ဖြစ်သည်။ ထိုကိရိယာများကို စွမ်းအင်ပေးရန်အတွက် ရင်ဘတ်တွင်မူ ဧရာမ နူကလီးယားအင်ဂျင်ကို တပ်ဆင်ထားသည်။

ကြောက်စရာအကောင်းဆုံးအရာမှာ ၎င်း၏ နောက်ကျောတွင် ပေရာချီ ရှည်လျားသော ပလာစမာ အရှိန်မြှင့်စက် ၈ ခုကို တပ်ဆင်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ အင်ပါယာပရောဂျက်မှ ယူနစ် ၀၁ ယန္တရားစက်ရုပ်ကြီးထက် သုံးဆခန့် ပိုကြီးမားသည်။

ကြည့်ရသည်မှာ အတောင်ပံ ၈ ခုပါသော အိန်ဂျယ်တစ်ပါးနှင့်ပင် တူနေလေသည်။

“တွေ့ပြီ”

လင်းရှန် ထိတ်လန့်တကြား အော်ပြောလိုက်မိသည်။ S-Class အဆင့် သတ္တဝါအလောင်းနှင့် လူသားတို့၏ စက်မှုပညာကို ပေါင်းစပ်ထားသော ဤဧရာမ ယန္တရားကြီးမှာ သူတို့ ရှာဖွေနေသည့် ကောင်းကင်အကာအကွယ်ချိုးဖျက်ကိရိယာပင်။

“လင်းရှန်... လင်းရှန်”

နားထဲတွင် တစီစီအသံများ ဆူညံနေပြီး လောကကြီးနှင့် အဆက်အသွယ်ပြတ်တောက်သွားသလို ခံစားချက်ကြောင့် လင်းရှန် ခေါင်းတစ်ခုလုံးနောက်ကျိသွားလေသည်။ နားထဲမှ ခေါ်သံမှာ တဖြည်းဖြည်း ကြည်လင်လာပြီး လင်းရှန်၏ အမြင်အာရုံများ ပြန်လည်တည်ငြိမ်လာသည်။ ရှေ့တွင်ရှိသော စက်ကိရိယာမှာ တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်သက်သွားသည်။ သူ၏ စူပါစထရင်း နူဓာတ်ပြုစွမ်းရည်အား ပိတ်လိုက်သည်နှင့် မြို့ပတ်ကွင်း၏ ဗဟိုထိန်းချုပ်ရေးခန်းမှာ တစ်ဖန် ပြန်၍ မှောင်အတိ ကျသွားပြန်သည်။ အပြင်ဘက်တွင်မူ အမြောက်သံများ ဆက်တိုက်ကြားနေရပြီး ချူယန်၏ ခေါ်သံများလည်း ထွက်ပေါ်နေ၏။

“ဘယ်လိုလဲ”

လင်းရှန်၏ မျက်နှာသွေးရောင်ပြန်လွှမ်းလာသည်ကို မြင်သောအခါ ချူယန်က ချက်ချင်း မေးလိုက်သည်။

လင်းရှန်  အကြိမ်အနည်းလောက် အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီးနောက် အချိန်ကို ကြည့်လိုက်ရာ ၈ နာရီ ၃၆ မိနစ် ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ မြို့တစ်ခုလုံးကို စကင်ဖတ် ရှာဖွေမှုမှာ ဆယ်နာရီကျော်ပင် ကြာမြင့်ခဲ့၏။

“ရှာတွေ့ပြီ။ အာရုဏ်ဦးမြို့ရဲ့ အရှေ့တောင်ဘက် ၃၅ ကီလိုမီတာ အကွာက E ဇုန်၊ မြို့အပြင်ဘက်မှာပဲ။ အဲဒါက အမှတ် ၂ မြေအောက်မြို့တော် အခြေစိုက်စခန်းဟောင်းပဲ။ အခုတော့ ဧရာမနတ်ဘုရားတောင်ထိပ်  လွှတ်တင်ရေးစခန်းလို့ ခေါ်တဲ့နေရာ ဖြစ်နေပြီ”

လင်းရှန်က အာရုံစူးစိုက်ကာ သတင်းအချက်အလက်များကို အမြန်ပြောပြလိုက်သည်။

“အဲဒီမှာ အနီရောင်ကမ္ဘာက လူတွေလည်း ရှိနေတယ်။ ဦးနှောက်ဆဲလ်တွေ တင်မကဘူး။ သူတို့က... S-Class သတ္တဝါတစ်ကောင်လုံးကို အာကာသထဲ လွှတ်တင်ပြီး အကာအကွယ်ဖျက်ဆီးရေး ကိရိယာအဖြစ် သုံးဖို့ ကြံစည်နေကြတာပဲ”

ထိုစကားကို ကြားသည်နှင့် ချူယန်က နားကြပ်ကို ချက်ချင်း ဖိလိုက်သည်။

“E ဇုန်ဘက်ကို ၃၅ ကီလိုမီတာ ဦးတည်မယ်။ ဧရာမနတ်ဘုရားတောင်ထိပ်ကို အခုချက်ချင်း ချီတက်မယ်”

အုန်း အုန်း အုန်း။

မျှော်စင်အပြင်ဘက်တွင် အမြောက်သံများက ကောင်းကင်ယံတစ်ခုလုံး တုန်ဟိန်းနေစေသည်။ ထိုစဉ် ကျိုးကျင်း၏ အသံမှာ နားကြပ်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“နားလည်ပြီ။ ကျုပ်တို့ မြေအောက်ကွန်ရက်ကနေ လာနေပြီ”

“အပြင်မှာ တိုက်ပွဲက မပြီးသေးဘူးလား”

လင်းရှန် သတိပြန်ဝင်လာကာ အံ့သြတကြီး မေးလိုက်မိသည်။

“တွင်းနက် သုံးခုကနေလာတဲ့ ဝင်ရိုးစွန်းညက အရှိန်ဟုန်နဲ့ နီးကပ်လာနေတယ်။ သန္ဓေပြောင်းမွန်းစတားတွေက တစ်ညလုံး တိုက်ခိုက်နေကြတယ်။ အခု သံမဏိအစောင့်တပ်ရင်း ၈၃ နဲ့ ကောင်းကင်ငြိမ်သက်ခြင်းသင်္ဘောက မြို့ရဲ့ မြောက်ဘက်နဲ့ အရှေ့ဘက်ကို စစ်ကူသွားပေးနေရပြီ”

ချူယန်က ကီကီကို ချက်ချင်း ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

“သူ့ကို ဂရုစိုက်လိုက်ဦး”

ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပုံရသော ကီကီသည် ယခုအခါ မျှော်စင်ထိပ်တွင် ရောက်ရှိနေသည်။ ထိုနေရာတွင် လခြမ်းကွေးစစ်ဆင်ရေးအဖွဲ့များသာမက ကောင်းကင်တိုက်ခိုက်မှုများကို ခုခံရန် မြို့စောင့်တပ်များကိုလည်း အမြောက်အမြား နေရာချထားသည်။

“ငါ အဆင်ပြေပါတယ်”

လင်းရှန်က ရှီဇီကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်သည်။ ထို့နောက် ချူကျောက်နန် ပေးထားသော ထိန်းချုပ်ရေးသော့ကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ချူယန်ကို ပြောလိုက်သည်။

“ငါလည်း မင်းတို့နဲ့ လိုက်ခဲ့မယ်။ သူတို့မှာ ဦးနှောက်-ယန္တရား ဆက်သွယ်ရေးကိရိယာ ရှိတယ်။ အဲဒါ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဖျက်ဆီးပစ်တာမျိုး မလုပ်မိအောင် ငါတားနိုင်တယ်”

ထိုအချိန်တွင် ချီနို၏ ညလမ်းလျှောက်သူအဖွဲ့ဝင်များက တိုက်ခိုက်ရင်း အတွင်းထဲသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

“မြန်မြန်လုပ်ကြ။ အချိန်သိပ်မကျန်တော့ဘူး”

***

Book List