Book List

<h2 style="text-align: center;">Chapter 842</h2> <h2 style="text-align: center;">Restart 5</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဂျူးလိယပ်စ်သည် လင်းရှန်နှင့် အခြားသူများ၏ တုံ့ပြန်မှုကို ကျေနပ်နေပုံရသည်။ သူသည် လက်သုတ်ပုဝါကို ယူ၍ ပါးစပ်ကို သုတ်လိုက်ပြီး လင်းရှန်နှင့် ချူယန်ကို ပြုံး၍ ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မင်းတို့ သိထားသင့်တာက လက်ရှိအချက်အလက်တွေအရ S-Class သတ္တဝါတွေ၊ ဒါမှမဟုတ် ဒီလိုကပ်ဘေးအဆင့်ထိ ရောက်တဲ့အရာတွေဟာ တကယ်တော့ အမှောင်ထုထဲကနေ မွေးဖွားလာတာပဲ။ အမှောင်ထုနဲ့ ဆက်သွယ်စကားပြောခြင်းဟာ တကယ်တော့ လူသားတွေအနေနဲ့ ကမ္ဘာပြင်ပက ယဉ်ကျေးမှုတစ်ခုနဲ့ ပထမဆုံးအကြိမ် စကားပြောဆိုခြင်းပဲ။ ဒါဟာ...”</p> <p> </p> <p>ဂျူးလိယပ်စ်က ပုခုံးတွန့်ကာ ပြုံးလိုက်ပြီး “တကယ့်ကို အံ့ဩစရာကောင်းတဲ့ အရာပဲ”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ပါတယ်၊ ဒါကလည်း အတော်လည်း အန္တရာယ်များတာပေါ့”</p> <p> </p> <p>သူက စကားပြောရင်း သူ၏ ကိုယ်ပွားတစ်စုကို ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“လှုပ်ရှားဆောင်ရွက်ဖို့အတွက် ဦးနှောက်တစ်ဝက်ကို ချိတ်ဆက်လိုက်တာတင် ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ပွား၁၄၅ ခုကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဆုံးရှုံးလိုက်ရတယ်။ ဦးနှောက်တစ်ဝက်တင်နော်… သောက်ကျိုးနည်း ဒါက ဘယ်လောက်တောင် ကြီးမားတဲ့ အသက်စွမ်းအားလဲ”</p> <p> </p> <p>ကျိုးကျင်း၏ အဖွဲ့သားအားလုံးက သေနတ်များကို ဂျူးလိယပ်စ်ဆီသို့ ချိန်ရွယ်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>“ချူယန်၊ အစီအစဉ်က ဘာလဲ”</p> <p> </p> <p>ချူယန်က ထိုခဏတွင် ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“သူက သုတေသီအားလုံးကို တမင်သတ်ပစ်လိုက်တာ။ ငါတို့ သိချင်တဲ့ အချက်အလက်တွေက ဒီမှာရှိတဲ့ ဂျူးလိယပ်စ်ဆီမှာပဲ ရှိတော့တယ်ဆိုတာကို ပြချင်လို့ပဲ”</p> <p> </p> <p>လင်းရှန်လည်း စဉ်းစားနေမိသည်။ “သူက ငါတို့ကို စောင့်နေတာပဲ”</p> <p> </p> <p>“မလှုပ်ရှားကြပါနဲ့ သူငယ်ချင်းတို့၊ မင်းတို့ ဘာလို့ ဒီကို ရောက်လာသလဲဆိုတာ ငါသိပါတယ်။ အခု ငါတို့က အာရုဏ်ဦးမြို့တော်နဲ့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်နေတယ်၊၊ အာရုဏ်ဦးစီမံကိန်းကလည်း မကြာခင် လွှတ်တင်တော့မယ်။ ဖီးနစ်က ယဲ့လန်တောင်မှ ဒီစစ်ဆင်ရေးကို မနှောင့်ယှက်ဖို့ မင်းတို့ကို မှာထားမှာ သေချာပါတယ်… ဟုတ်တယ်မလား”</p> <p> </p> <p>“နင် ဘာလိုချင်တာလဲ” ချူယန်က အေးစက်စွာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဂျူးလိယပ်စ်က အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး “မင်းကို ငါသဘောကျတယ် မစ္စချူယန်၊ မင်းက အရမ်းတော်တယ်၊ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအားလည်း ရှိတယ်၊၊ တွင်းနက်ထဲမှာလည်း ရှင်သန်နိုင်တယ်။ မျိုးဆက်သစ် သက်ရှိတွေအတွက်တော့ မင်းက အပြစ်ပြောစရာမရှိအောင် ပြီးပြည့်စုံတဲ့သူပဲ”</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူက လင်းရှန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ပြီးတော့ မင်းပဲ မစ္စတာလင်းရှန်၊ ယန္တရားစွမ်းအားနဲ့ လူသားတွေရဲ့ စက်မှုယန္တရားယဉ်ကျေးမှုကို ပြန်လည်တည်ဆောက်နိုင်တယ်။ လူသားတွေရဲ့ ရှုထောင့်ကကြည့်ရင် မင်းဟာလည်း အကောင်းဆုံး စွမ်းအားရှင်တစ်ယောက်ပဲ”</p> <p> </p> <p>လင်းရှန်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်၊၊</p> <p> </p> <p>“မင်းက ချူယန်နဲ့ ငါ့ကို မင်းရဲ့ သုတေသနထဲမှာ ပါဝင်စေချင်တာလား”</p> <p> </p> <p>ဂျူးလိယပ်စ်က လင်းရှန်ကို သေချာစိုက်ကြည့်လိုက်သည်၊၊</p> <p> </p> <p>“အဲဒါက တကယ်တော့ အကြံဉာဏ်ကောင်းပဲ၊၊ ဒါပေမဲ့ ငါ အလိုချင်ဆုံးအရာ မဟုတ်သေးဘူး၊၊ အိုးလောလောဆယ်တော့ မဟုတ်သေးဘူးပေါ့”</p> <p> </p> <p>“ဒါဆို မင်း ဘာလိုချင်တာလဲ”</p> <p> </p> <p>“ငါလိုချင်တာက ရိုးရိုးလေးပါ၊၊ ဂလက်ဆီနှလုံးသားပဲ”</p> <p>ဂျူးလိယပ်စ်က ချူယန်နှင့် အခြားသူများကို ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါမှမဟုတ် မြို့တော်ရဲ့ ဗဟိုချက်ပေါ့”</p> <p> </p> <p>လင်းရှန်က ဂျူးလိယပ်စ်ကို နားမလည်နိုင်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မင်းတို့က အာရုဏ်ဦးမြို့တော်နဲ့ ပူးပေါင်းတာက ဉာဏ်ရည်တုတစ်ခုအတွက်ပဲလား”</p> <p> </p> <p>“နိုး နိုး မဟုတ်ဘူး”</p> <p> </p> <p>ဂျူးလိယပ်စ်က ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လျှို့ဝှက်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး လင်းရှန်ကို စိတ်ဝင်တစား ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မစ္စတာလင်း၊၊ ငါတို့က ဒီအရာတွေအားလုံးကို လုပ်နေတာက အာရုဏ်ဦးမြို့တော်ကို သိမ်းပိုက်ဖို့၊ ယန္တရားပုန်ကန်မှုကို ထိန်းချုပ်ဖို့၊ ပြီးတော့ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေကို မင်းတို့ကြည့်ဖူးတဲ့ ရုပ်ရှင်ထဲကလို အစီအစဉ်ဆိုးတွေအတွက် စမ်းသပ်ခံအဖြစ် သုံးဖို့လို့ ထင်နေတာလား”</p> <p> </p> <p>“မင်းတို့ ဖမ်းထားတာတွေ မလုံလောက်သေးဘူးလား” လင်းရှန်က အေးစက်စွာ တုံ့ပြန်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မင်း ငါတို့ကို အများကြီးအထင်လွဲနေပုံပဲ” ဂျူးလိယပ်စ်က လင်းရှန်ကို လက်ညှိုးညွှန်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“တကယ်လို့ အဲဒီလိုဆိုရင် အာရုဏ်ဦးမြို့တော်နဲ့ ပူးပေါင်းရတဲ့ အဓိပ္ပာယ်က ဘာလဲ၊၊ ချူကျောက်နန်က ငါတို့ကို ဘယ်လို အကျိုးအမြတ်တွေ ပေးနိုင်မှာမို့လို့လဲ၊၊ အာရုဏ်ဦးမြို့တော်က ဝါးမျိုခံရတော့မှာပဲ၊၊ စောစောစီးစီး ဝါးမျိုခံရတာနဲ့ နောက်ကျတာက ငါတို့အတွက် ဘာများ ထူးခြားလို့လဲ”</p> <p> </p> <p>သူက ပြောရင်း လင်းရှန်ကို စေ့စေ့ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မစ္စတာလင်း၊၊ အချိန်က ငါ့ဘက်မှာ ရှိနေတာ… မင်းဘက်မှာ ရှိနေတာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ မင်းနားလည်ထားရမယ်”</p> <p> </p> <p>“ဂလက်ဆီနှလုံးသားကို ငါတို့က မင်းလက်ထဲ အပ်မယ်လို့ ဘာလို့ ယုံကြည်နေတာလဲ”</p> <p>လင်းရှန်က ပြန်မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဂျူးလိယပ်စ်က လက်ညှိုးကို မြှောက်ပြီး သူတို့ဆီသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း တိုးလာသည်။</p> <p> </p> <p>“ဘာလို့လဲဆိုတော့ မင်းတို့ သိချင်တဲ့အရာတွေ ငါ့ဆီမှာ ရှိနေလို့ပဲ။ အမှောင်ထုအကြောင်း၊ ကမ္ဘာပျက်ကပ်အကြောင်း၊ ချူကျောက်နန် စွန့်ပစ်ခဲ့တဲ့ သန်းနဲ့ချီတဲ့ လူသားတွေ ဘယ်လောက်ကြာကြာ ထပ်ပြီး ရှင်သန်နိုင်မလဲဆိုတာရယ်၊၊ ရွေးချယ်စရာ အခွင့်အရေးတစ်ခုရယ်ပေါ့။ ငါပြောတာ မှန်တယ်မလား”</p> <p> </p> <p>“တကယ်တော့ ဒီအချက်အလက်တွေက ငါ့အတွက် သိပ်ပြီး တန်ဖိုးမရှိပါဘူး။ ငါ သိချင်တာက ချူကျောက်နန်က ဂလက်ဆီနှလုံးသားကို တစ်ခုခုပြုပြင်ထားသလားဆိုတာပဲ။ အနီရောင်ကမ္ဘာ အမှတ် (၃) ကို သုံးပြီး ဂလက်ဆီနှလုံးသားကို code ပြန်ရေးပြီးတာနဲ့ ဒီအချက်အလက်တွေကို မင်းတို့ကို ချက်ချင်း ပေးနိုင်တယ်။ အိုး… ပြီးတော့ အဲဒီအချိန်မှာ မင်းတို့ရဲ့ လက်နက်တွေကို လုံးဝ ပိတ်ထားလို့ ရပါပြီ၊၊ အလင်းရောင် ရောက်လာတော့မှာဖြစ်သလို မင်းတို့လည်း အာရုဏ်ဦးမြို့တော်ကနေ ထွက်ခွာကြတော့မှာပဲလေ။ အမှောင်ထုရဲ့ ဝါးမျိုခြင်းကို ခံရတော့မယ့် မြို့တစ်မြို့က မင်းတို့အတွက် ဘာမှ အရေးမပါတော့ဘူး၊ ဟုတ်တယ်မလား”</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လင်းရှန်၏ မျက်နှာပျက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ဂျူးလိယပ်စ်က လင်းရှန်၏ တုံ့ပြန်မှုကို ကြိုတင်ခန့်မှန်းထားသည့်အလား အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အံ့သြသွားတာလား။ ငါက လက်နက်စနစ်တွေကို ထိန်းချုပ်ဖို့ စိတ်မဝင်စားသလို မင်းတို့ရဲ့ ခုခံမှုကိုလည်း ဂရုမစိုက်ဘူး။ တကယ်တော့ အချို့သော ရှုထောင့်ကနေကြည့်ရင် ရှေ့တန်းစီမံကိန်း အောင်မြင်သွားဖို့တောင် ငါ မျှော်လင့်မိပါသေးတယ်”</p> <p> </p> <p>သူက ပြောရင်း လက်ဖျစ်တစ်ချက်တီးလိုက်ရာ ခန်းမ၏ နောက်ဘက်နံရံမှာ ပွင့်သွားသည်။ ဖောက်မြင်နိုင်သော ကန့်လန့်ကာတစ်ခု ပေါ်လာပြီး အပြင်ဘက်တွင်မူ မြူမီးခိုးမွန်းစတားနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်၌ အာကာသတွန်းကန်စက်ကြီး ရှစ်လုံး၏ ပိုက်လိုင်းများမှ နှင်းခဲများ တောက်လျှောက် ကျဆင်းနေသည်။</p> <p> </p> <p>“ကြည့်စမ်း၊ ဘယ်လောက် အံ့ဩစရာကောင်းတဲ့ ခေတ်သစ်သက်ရှိပုံစံလဲ။ ငါတို့ကတော့ သူ့ကို ‘အိန်ဂျယ်’ လို့ ခေါ်တယ်။ စဉ်းစားကြည့်ပါဦး၊၊ လူသားအားလုံးက ဒီလို သက်ရှိပုံစံမျိုးနဲ့ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ပြီး မျိုးပွားနိုင်မယ်ဆိုရင် ဒီလို အသက်စွမ်းအား၊ ဖျက်ဆီးနိုင်စွမ်းနဲ့ ဉာဏ်ပညာမျိုး ရှိမယ်ဆိုရင်ပေါ့။ ဒါက ငါတို့ရဲ့ ယဉ်ကျေးမှုကို ခေတ်သစ်တစ်ခုဆီ အရှိန်အဟုန်နဲ့ တွန်းပို့ပေးနိုင်လိမ့်မယ်။ ဒီစွမ်းအားနဲ့ဆိုရင် ကြယ်တာယာတွေဆီ နယ်မြေချဲ့ထွင်တာနဲ့ ယဉ်ကျေးမှု စစ်ပွဲတွေက ပိုပြီး မလွယ်ကူသွားဘူးလား”</p> <p> </p> <p>ဂျူးလိယပ်စ်က အချိန်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး “လွှတ်တင်ဖို့ ၁၀ မိနစ်ပဲ လိုတော့တယ်။ ငါတို့ ဒီနေရာမှာပဲ ရှေ့တန်းစီမံကိန်း လွှတ်တင်တာကို အေးအေးဆေးဆေး စောင့်ကြည့်လို့ ရတယ်။ အဲဒီနောက်မှာ မင်းတို့ သိချင်တဲ့ အချက်အလက်တွေ ရလိမ့်မယ်။ ဒါမှမဟုတ် အချက်အလက်တွေ သိပြီးတာနဲ့ ငါ့ကို သေနတ်နဲ့ ပစ်သတ်လိုက်လည်း ရပါတယ်။ ငါကတော့ အားရဝမ်းသာပဲ လက်ခံမှာပါ”</p> <p> </p> <p>လင်းရှန်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်၊၊</p> <p> </p> <p>“ဒီလောက် ရိုးရှင်းတာလား”</p> <p> </p> <p>“ဒါပေါ့”</p> <p>ဂျူးလိယပ်စ်က ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“သေခြင်းတရားက ငါ့အတွက် ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး၊၊ ဒါက အဆုံးသတ်မဟုတ်ဘူး။ လူသားတွေဟာ ပျက်စီးခြင်းထဲကနေ ပြန်လည်မွေးဖွားလာတယ်ဆိုတာ သမိုင်းက အမြဲတမ်း သက်သေပြခဲ့ပြီးသား။ တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရရင် ချူကျောက်နန်ရဲ့ ရှေ့တန်းစီမံကိန်းဆိုတာ ထွက်ပြေးတာသက်သက်ပဲ၊၊ ငါတို့ရဲ့ အနီရောင်ကမ္ဘာကသာ လူသားတွေရဲ့ တကယ့် အနာဂတ်ကို ကိုယ်စားပြုတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ကတော့ အဲဒီနေ့ကို မြင်ရမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ နှမြောစရာပဲ”</p> <p> </p> <p>“အော်”</p> <p> </p> <p>လင်းရှန်က တစ်ခုခုကို စဉ်းစားမိဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်ကာ ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါဆို မင်းတို့က အာရုဏ်ဦးစီမံကိန်းအတွက် အာရုဏ်ဦးမြို့တော်နဲ့ အကြီးအကျယ်ပူးပေါင်းခဲ့တာပေါ့။ နောက်ဆုံး ပန်းတိုင်ကတော့ မြို့အလွတ်ကြီးတစ်မြို့နဲ့ ဉာဏ်ရည်တုတစ်ခုပဲပေါ့၊၊ ပြီးတော့ လက်နက်ခွင့်ပြုချက်တွေကို ငြင်းပယ်ခဲ့တာက ငါတို့ကို သန္ဓေပြောင်းမွန်းစတားတွေရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကြားမှာ အစီအစဉ်တကျ ဆုတ်ခွာနိုင်အောင် အကာအကွယ်ပေးခိုင်းဖို့ပဲပေါ့”</p> <p> </p> <p>ဂျူးလိယပ်စ်က တိတ်ဆိတ်နေပြီး ချူယန်က လင်းရှန်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“စဉ်းစားကြည့်ရအောင်… မင်းကပဲ အရမ်းအတာလား ဒါမှမဟုတ် ငါကပဲ အရမ်းတော်နေတာလားတော့ မသိဘူး။ တွင်းနက်ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေ၊ အမှောင်ထုရဲ့ ကျူးကျော်မှုကို တားဆီးနိုင်တဲ့ နည်းပညာ မင်းတို့ဆီမှာ မရှိသေးဘူး။ ဒါကြောင့် အာရုဏ်ဦးမြို့တော် ဝါးမျိုခံရရင် မင်းတို့လည်း သေမှာပဲ၊၊ ဒါပေမဲ့ မင်းတို့က ဂလက်ဆီနှလုံးသားကို လိုချင်နေတယ်။ တကယ်လို့ လက်နက်စနစ်တွေကို ဖယ်ရှားလိုက်ရင် ဘာကျန်ဦးမှာလဲ။ အင်း... မြို့တော်ရဲ့ စောင့်ကြည့်ရေးစနစ်၊ အာရုံခံကိရိယာတွေ၊ သွားလာရေး၊ ဂေဟစနစ်၊ ရေအရင်းအမြစ်၊ လေထု... ပြီးတော့ ဂြိုဟ်ပတ်ရထားလမ်းနဲ့ မဟာဗျူဟာမြောက်လုပ်ငန်းတွေရဲ့ အခွင့်အရေးတွေပေါ့”</p> <p> </p> <p>ဂျူးလိယပ်စ်၏ မျက်နှာမှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း အေးစက်လာကာ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းရှန်က ဆက်ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>“မနေ့ညက ဝင်ရိုးစွန်းညစတင်လာခဲ့တယ်၊၊ အပြင်မြို့က သန်းနဲ့ချီတဲ့ လူတွေက သူတို့ရဲ့ ကားတွေကို စွန့်ပစ်ပြီး မြို့ထဲကို ဝင်လာခဲ့ကြတယ်။ ထူးဆန်းတာက မြို့ထဲမှာ ကားတွေအများကြီး မနေ့ညက ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရတယ်။ မိုးလင်းလာရင် သူတို့ ဘယ်ကို သွားနိုင်မှာလဲ။ အိုး၊ ဘယ်ကိုမှ မသွားနိုင်တော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချိန်မှာ အာရုဏ်ဦးမြို့တော်ရဲ့ မြေအောက်ရထားစနစ်နဲ့ လုပ်ငန်းခွင်လမ်းကြောင်းတွေအားလုံး ပွင့်သွားမယ်ဆိုရင် ဘာဖြစ်မလဲ”</p> <p> </p> <p>ဂျူးလိယပ်စ်၏ မျက်နှာက ခက်ထန်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>အခြားအဖွဲ့သားများမှာလည်း ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားကြပြီး တုန်လှုပ်မှုကို မဖုံးကွယ်နိုင်ကြတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>လင်းရှန်က ဂျူးလိယပ်စ်ကို လှောင်ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မင်းက ဘာမှမလိုချင်ဘူးလို့ ပြောနေပေမဲ့ တကယ်တော့ မင်းက အားလုံးကို လိုချင်နေတာပဲ။ မြို့တော်ကြီး ပိတ်မိပြီး အမှောင်ဖုံးသွားတဲ့အချိန်မှာ မင်းက အာရုဏ်ဦးမြို့တော်ရဲ့ စနစ်တစ်ခုလုံးကို အသုံးချပြီး အစီအစဉ်တကျနဲ့ အကြီးစား စမ်းသပ်မှုတစ်ခု လုပ်တော့မှာလေ။ ထောင်နဲ့ချီတဲ့ လူသားတွေ သန္ဓေပြောင်းသွားတာ၊ စွမ်းအားတွေ နိုးထလာတာကို စောင့်ကြည့်ဖို့ပေါ့။ မင်းတကယ်လိုချင်နေတာက...”</p> <p> </p> <p>“ကမ္ဘာပျက်ကပ်ဘေးဒုက္ခကို ပြန်လည်စတင်ဖို့ပဲ”</p> <p>***</p> <p> </p>


Save