Book List

<h2 style="text-align: center;">Chapter 850</h2> <h2 style="text-align: center;">လွှတ်တင်ခြင်း ၈</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>[၁]</p> <p> </p> <p>ဝုန်း။</p> <p> </p> <p>ဧရာမနတ်ဘုရားတောင်ထိပ်၏ အောက်ခြေရှိ မြူမီးခိုးမွန်းစတားကြီး၏ အလွန်ကြီးမားသော ပလာစမာတွန်းကန်အားစက် ၈ ခုမှာ ရုတ်တရက် မီးပွင့်လာသည်။ ပြင်းထန်လှသော တွန်းကန်အားကြောင့် ပတ်ဝန်းကျင် ကီလိုမီတာ အနည်းငယ်အတွင်း မြေပြင်မှာ တုန်ခါသွားပြီး လွှတ်တင်ရေးတွင်းဝမှ ဧရာမလေလှိုင်းကြီး ထွက်ပေါ်လာကာ မိုးရေလိုက်ကာကို ဖယ်ရှားပစ်လိုက်သလို အထောက်အပံ့ပေးထားသော စက်ပစ္စည်းများကိုလည်း အရည်ပျော်သွားစေသည်။ ထိုခဏတွင် မီတာရာနှင့်ချီ မြင့်မားသော S-Class အဆင့် အရာကြီးမှာ ဖြည်းညှင်းစွာ ကြွတက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>“မင်း ဘာလုပ်လိုက်တာလဲ”</p> <p>ဂျူးလိယပ်စ်က ဒေါသတကြီး မေးလိုက်သည်။ လင်းရှန် ပြန်မဖြေမီမှာပင် အဝေးမှ အာရုဏ်ဦးမြို့တော် မြို့ရိုးပေါ်ရှိ အလိုအလျောက် လက်နက်များ အားလုံးမှာ ပြန်လည်အသက်ဝင်လာပြီး ပြင်းထန်သော ပစ်ခတ်မှုများ ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။ ထိုလက်နက်များ၏ ပြောင်းဝမှာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများထံသို့ မဟုတ်ဘဲ… အမှောင်ထုအတွင်းမှ သတ္တဝါများဆီသို့သာ ဦးတည်ထားပြီး လူသားတို့၏ စက်မှုယဉ်ကျေးမှုမှ ထွက်ပေါ်လာသော သံမဏိမုန်တိုင်းကို အစွမ်းကုန် ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါ... ဒါ ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ”</p> <p>ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ဂျူးလိယပ်စ်၏ မျက်နှာမှာ သိသိသာသာ ပျက်ယွင်းသွားသည်။</p> <p> </p> <p>“အနီရောင်ကမ္ဘာ အမှတ် ၃ က အာရုဏ်ဦးမြို့တော်ကို သိမ်းပိုက်ပြီးပြီ မဟုတ်လား”</p> <p> </p> <p>ဝီး၊၊</p> <p> </p> <p>ယန္တရားမော်တာသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး လင်းရှန်က သူနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ရပ်နေသည်။ သူ၏ လက်ညှိုးမှာ ယန္တရားအမြောက်ဖြင့် ဂျူးလိယပ်စ်၏ နဖူးကို အနီးကပ် ချိန်ရွယ်ထားရင်း အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါပေါ့… မင်းက လူသားတွေအကြောင်းကို ကောင်းကောင်း နားမလည်သေးတာပဲ”</p> <p> </p> <p>ဂျူးလိယပ်စ် အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်နေပြီး “လင်း... ငါ ကျိန်ဆိုတယ်၊ မင်း သေချာပေါက်...”</p> <p> </p> <p>ဘွန်း</p> <p> </p> <p>အမြောက်စွမ်းအင်က သူ၏ နဖူးကို ဖောက်ထွက်သွားပြီး ဂျူးလိယပ်စ်၏ ကိုယ်ပွားသည် စကားပင် မဆုံးသေးမီ လဲကျသေဆုံးသွားသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းရှန်သည် ချူယန်ကို ထူရန် အမြန်ပြေးသွားသည်။ ထိုအချိန်တွင် ချူယန်၏ မျက်လုံး၊ နှာခေါင်းနှင့် ပါးစပ်တို့မှ အနီရောင်သွေးများ စီးကျနေချေပြီ။ သူမသည် မျက်လုံးဖွင့်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရင်နေပြီး ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ စက်ပစ္စည်းများမှလည်း သတိပေးသံများ တရစပ်ထွက်ပေါ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>[နှလုံးခုန်နှုန်း လွန်ကဲနေသည်၊ နှလုံးခုန်နှုန်း လွန်ကဲနေသည်...]</p> <p> </p> <p>[ရှင်သန်ခြင်း အချက်ပြမှုများ ပျောက်ကွယ်တော့မည်၊ အလိုအလျောက် AED စနစ်ကို အသက်သွင်းနေသည်]</p> <p> </p> <p>ဝူး။</p> <p> </p> <p>ချူယန်၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ AED စနစ်မှာ အလိုအလျောက် အလုပ်လုပ်လာပြီး လျှပ်စစ်စီးဆင်းသံနှင့်အတူ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တုန်တက်သွားသည်။ ချူယန်သည် အသိစိတ် အနည်းငယ် ပြန်ဝင်လာပုံရပြီး မျက်လုံးများ ပိတ်ထားလျက်ပင် တစ်ခုခုကို ပြောရန် ကြိုးစားနေသည်။ လင်းရှန် သူမ၏ ပါးစပ်နားသို့ အမြန်ကပ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါက... တစ်ခုတည်းသော... ရွေးချယ်မှုပဲ... လင်း... ငါ့ကို... လက်မလွှတ်ပါနဲ့ဦး...”</p> <p> </p> <p>သူမ၏ အသက်ရှူသံမှာ တဖြည်းဖြည်းချင်း ရပ်တန့်သွားသည်။ လင်းရှန်သည် ခေါင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ မော့လိုက်သည်။ သူ့ရှေ့ရှိ အမျိုးသမီးမှာ အသက်မရှိတော့ဘဲ သူမ၏ လှပသော မျက်နှာပေါ်ရှိ သွေးစွန်းရာများမှာ ပန်းတစ်ပွင့်ပွင့်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ လင်းရှန် မတ်တပ်ရပ်လိုက်စဉ် နားကြပ်ထဲမှ ကီကီ၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>“လင်းရှန်... ကျွန်မတို့ ဂလက်ဆီနှလုံးသားကို အောင်မြင်စွာ ရယူနိုင်ခဲ့ပြီ”</p> <p> </p> <p>ထိန်းချုပ်ခန်းအတွင်း နောက်ဆုံးအချိန်တွင် ရှီဇီသည် ဆက်တိုက်ထိန်းချုပ်ရေး လျှို့ဝှက်ကုဒ်ကို ထိုးထည့်နိုင်ခဲ့ပြီး၊ ဂလက်ဆီနှလုံးသားကို ဂရေ့စ်က အမိအရထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့သည်၊၊</p> <p> </p> <p>ပတ်ဝန်းကျင်၌ သွေးညှီနံ့များ ပြည့်နှက်နေသည်။ တံခါးဝတွင် ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံး ပျက်စီးနေသော ကျိုးကျင်းသည် သံချပ်ကာလူမည်းကြီးနှင့်အတူ သူသေကိုယ်သေတိုက်ခိုက်ခဲ့ကြသည်။ ခြေထောက်တစ်ဖက် ဆုံးရှုံးသွားသော ချီနိုမှာမူ ထောင့်တစ်နေရာတွင် မှီထားရင်း စီးကရက်တစ်လိပ်ကို မီးညှိနေသည်။ မျက်ရည်များဝဲနေသော ရှီဇီက သူ့ကို ကုသပေးရန် ကြိုးစားနေသည်။ ချီနို၏ အကြည့်မှာ ပတ်ဝန်းကျင်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ နေရာအနှံ့တွင် သူ၏ အဖွဲ့ဝင်ဟောင်းများနှင့် ရဲဘော်ရဲဘက်များ၏ အလောင်းများ ရှိနေသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းရှန်၏ ဒရုန်းအများစုမှာလည်း တိုက်ပွဲအတွင်း ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ဂရေ့စ်သည် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော ကီကီကို အပျက်အစီးများကြားမှ ဆွဲထုတ်လာပြီး ထိန်းချုပ်ခန်း အပြင်ဘက်ရှိ စင်္ကြံလမ်းသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဝှမ်းး</p> <p> </p> <p>ကျန်ရှိနေသော လူနည်းစုမှာ မြူမီးခိုးမွန်းစတားလွှတ်တင်နေသည်ကို ငေးကြည့်နေကြသည်။ ပူပြင်းလှသော အပူလှိုင်းများနှင့် မီးခိုးငွေ့များမှာ လွှတ်တင်ရေးတွင်းတစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားရာ အခြားကမ္ဘာတစ်ခုသို့ ရောက်သွားသကဲ့သို့ပင်။ လင်းရှန်သည် ဧရာမလွှတ်တင်ရေးတွင်းဝတွင် ရပ်နေရင်း၊ စစ်ပွဲ၏ မီးလျှံများကြားမှ မိုးရွာနေသော ညကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်သွားသည့် ချိုးဖျက်ကိရိယာကြီးကို မော့ကြည့်နေသည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အာရုဏ်ဦးမြို့တော်၏ ကြယ်ဆိပ်ကမ်းမှ ဧရာမ ကြယ်သင်္ဘော ၇ စင်းမှာလည်း လေကြောင်းရန်ကာကွယ်ရေး လက်နက်များ၏ အကာအကွယ်အောက်တွင် ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်သွားကြသည်။ ထိုအလင်းတန်းများမှာ အမှောင်ထုမကျရောက်မီ လူသားတို့၏ နောက်ဆုံး မီးရှူးတိုင်ကဲ့သို့ ညကောင်းကင်ယံကို လင်းထိန်စေသော်လည်း အာရုဏ်ဦးမြို့တော်၏ နောက်ဆုံးသော တောက်ပမှုကိုပါ ယူဆောင်သွားသကဲ့သို့ပင်။</p> <p> </p> <p>လင်းရှန်သည် ဂလက်ဆီနှလုံးသားကို ပြန်လည်ရယူနိုင်ခဲ့ပြီဟူသော သတင်းပို့သံကို နားထောင်ရင်း ရင်ထဲ၌ ဖော်ပြရခက်သည့် ဝေခွဲမရသော စိတ်မကောင်းမှုကို ခံစားနေရ၏။ ၎င်းတို့သည် ဤကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည့် သန်းခေါင်ယံတိုက်ပွဲကြီးကို အောင်မြင်စွာ ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ကြသော်လည်း ကျန်ရှိနေသော လူသားများအတွက်မူ ဤသည်မှာ ပျော်ရွှင်ဖွယ်ရာအောင်ပွဲတစ်ခုမဟုတ်ဘဲ နောက်ဆုံးသော အသက်လုထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်ရမည့် ခရီးကြမ်း၏ အစပြုခြင်းသာဖြစ်ကြောင်း သူ ကောင်းကောင်းကြီးနားလည်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူ့၏ အကြည့်တို့သည် ကောင်းကင်ယံ၌ ပျောက်ကွယ်သွားသော ကြယ်သင်္ဘောများထံမှ သွေးချင်းချင်းနီနေသည့် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြန်လည်ကျရောက်လာသည်။ ချူယန်၏ ငြိမ်သက်သွားသော ခန္ဓာကိုယ်ကို ကြည့်ရင်း လင်းရှန်သည် လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ထားမိ၏။ အမှောင်ထုသည် မြို့တော်တစ်ခုလုံးကို ဝါးမြိုရန် ကြိုးစားနေဆဲဖြစ်သော်လည်း လင်းရှန်၏ မျက်လုံးများထဲ၌မူ မဆုတ်မနစ်သော တိုက်ပွဲဝင်စိတ်ဓာတ်တို့သည် မီးလျှံတစ်ခုကဲ့သို့ တောက်လောင်နေဆဲပင်၊၊</p> <p>***</p> <p> </p>


Save