Book List

<h2 style="text-align: center;">Chapter 854</h2> <h2 style="text-align: center;">ရှေ့တန်း ၁</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“အခု အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ အများကြီးက မြို့ထဲကနေ ခြေကျင်ထွက်ခွာနေကြပြီ၊၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအရှိန်နဲ့ဆိုရင် မိုးမချုပ်ခင် ချင်းပိုကို မရောက်နိုင်ဘူး”</p> <p> </p> <p>“ခြေကျင်လား... ထူးဆန်းတဲ့ သတ္တဝါတွေနဲ့ မတွေ့ရင်တောင် ဖုတ်ကောင်တွေနဲ့ တွေ့တာနဲ့တင် ဒုက္ခရောက်မှာပဲ”</p> <p>ရှီတိယွမ်က ရေရွတ်လိုက်သည်၊၊</p> <p> </p> <p>“ဖီးနစ်က ဘာလုပ်ဖို့ စီစဉ်နေလဲ”</p> <p>ထိုအချိန်တွင် နန်ကျင်းက မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လင်းရှန် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး  “ရှင်းဂျီဆီက သတင်းရတယ်၊ တိတ်ဆိတ်မြို့တော်က နှစ်ခုခွဲပြီး ဖီးနစ်နဲ့ ပူးပေါင်းပြီး လူ ၅ သိန်းလောက်ကို ကျင်းမြစ်ဆီ ပို့ဆောင်ပေးဖို့ ပြင်နေတယ်တဲ့”</p> <p> </p> <p>“၅ သိန်းပဲလား၊၊ ဒါဆို ကျန်တဲ့လူတွေ ကျင်းမြစ်ကို ရောက်သွားရင်ရော ဘာဆက်လုပ်မှာလဲ၊၊ ခြေကျင်ပဲ ထပ်လျှောက်ရမှာလား”</p> <p>ချန်ဆီရွှမ်က မေးသည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှု့ဝေက ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အခု လူအများကြီးက ထွက်ခွာဖို့ လက်လျှော့လိုက်ကြပြီ။ ယာဉ်မရှိဘဲ အရုဏ်ဦးမြို့တော်မှာ ကျန်နေခဲ့တာက သူတို့အတွက် အနည်းဆုံးတော့ ခိုလှုံရာတစ်ခုရှိပြီး ရက်အနည်းငယ်လောက် ပိုရှင်သန်နိုင်ဦးမှာမို့လို့ပဲ”</p> <p> </p> <p>လင်းရှန်မှာ ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ရင်ထဲ၌ လေးလံလှသဖြင့် အံတင်းတင်းကြိတ်ထားလိုက်မိသည်။</p> <p>“ဒါက အနီရောင်ကမ္ဘာ မြင်ချင်နေတဲ့ မြင်ကွင်းပဲ။ ယာဉ်တန်းတွေ ထွက်သွားပြီး ကျန်ရစ်တဲ့သူတွေက စွန့်ပစ်ခံလိုက်ရတာ...”</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် ဖီးနစ်တံဆိပ်မှ အသံထွက်ပေါ်လာသဖြင့် လင်းရှန်က ဖြေလိုက်ရာ အခြားတစ်ဖက်မှ ချီနိုဖြစ်သည်။ သူသည် ကောင်းကင်ငြိမ်သက်ခြင်းသင်္ဘောသို့ ပြန်ရောက်နေပြီဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကပ္ပတိန်လင်း… အဆင်ပြေမယ်ဆိုရင် အခုချက်ချင်း ကောင်းကင်ငြိမ်သက်ခြင်းသင်္ဘောဆီကို လာပေးလို့ ရမလား”</p> <p> </p> <p>လင်းရှန်သည် ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် အောက်ဘက်ရှိ မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့နေသော လူအုပ်ကြီးကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာ လေးနက်တည်ကြည်လျက် ရှိနေ၏။ ထို့နောက် သူက လေးလံသော လေသံဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပြီ... ကျုပ်အခုပဲ လာခဲ့မယ်”</p> <p>သူသည် ဆွေးနွေးပွဲခန်းမအတွင်းရှိ အဖွဲ့ဝင်အားလုံးကို ဝေ့ကြည့်ကာ “အခုလောလောဆယ် ပေါင်းစည်းယာဉ်တန်းတွေကို အသင့်ပြင်ထားပြီး လူထောင်ဂဏန်းလောက်ကို ထပ်တင်ဖို့အတွက် နေရာလွတ်တွေကို အတတ်နိုင်ဆုံး ရှာဖွေပေးကြပါ၊၊ ကျန်တဲ့ကိစ္စတွေကိုတော့ ကျုပ်ပြန်လာမှ ဆက်ပြီး ဆုံးဖြတ်ကြတာပေါ့”</p> <p> </p> <p>လင်းရှန်၏ စကားအဆုံးတွင် အားလုံးက ခေါင်းညိတ်လက်ခံကြသော်လည်း လူတိုင်း၏ ရင်ထဲ၌မူ သုံးသန်းမျှသော လူအုပ်ကြီးကို ချန်ရစ်ခဲ့ရမည့် အသိကြောင့် လေးလံသော ဝေဒနာကိုယ်စီ ခံစားနေကြရသည်။</p> <p>….</p> <p> </p> <p>ပူပြင်းတောက်လောင်သော နေရောင်ခြည်အောက်တွင် အရုဏ်ဦးမြို့၏ အမွှာကြယ်မျှော်စင်သည် ယန်ကျန်းလွင်ပြင်၏ အလယ်ဗဟို၌ ဧရာမစက်မှုနှလုံးသားကြီးတစ်ခုအလား တောက်ပစွာ ထောင်မတ်နေသည်။ ၎င်းသည် နဂါးနိုင်ငံ၏ မြို့တော်၊ အာရှ-ပစိဖိတ်တိုက်ကြီး၏ နောက်ဆုံးသော ခံတပ်နှင့် လူသားယဉ်ကျေးမှု၏ အထွတ်အထိပ် ပြယုဂ်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>မီတာရာချီမြင့်မားသော မြို့ရိုးကြီးများသည် ဘီလူးကြီးများ၏ ကျောရိုးသဖွယ် ခိုင်မာစွာရပ်နေပြီး ၎င်း၏မျက်နှာပြင်တွင်မူ ကျည်ဆန်ရာများနှင့် လက်သည်းရာများမှာ အထင်အရှား ရှိနေသည်။ မနေ့ညက ပြင်းထန်လှသော သွေးချောင်းစီးတိုက်ပွဲသည် သံမဏိမြို့ရိုးပေါ်တွင် အမာရွတ်သစ်များကို ထွင်းထုသွားခဲ့ချေပြီ။ စစ်တပ်သည် စက်ရုပ်များနှင့် ဒရုန်းများကို အသုံးပြုကာ မြို့အစွန်အဖျားရှိ မွန်းစတားများ၏ အလောင်းများကို ရှင်းလင်းရင်း သွေးပဲစေ့များကို သိမ်းဆည်းနေကြသည်။</p> <p> </p> <p>သံမဏိအစောင့်တပ်ရင်းမှ စစ်သားများသည် သွေးစွန်းနေသော ရွှံ့နွံများကို နင်းဖြတ်ကာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများကို ရှာဖွေနေကြသည်။ စက်ရုပ်တစ်ရုပ်က မွန်းစတားတစ်ကောင်၏ ခေါင်းပြတ်ကို ကန်ထုတ်လိုက်သောအခါ အောက်တွင် မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦး၏ မျက်နှာ ပေါ်လာသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ ပွင့်လျက်ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး လက်ထဲတွင်မူ ဖျက်သိမ်းလိုက်ပြီဖြစ်သော ဖက်ဒရေးရှင်းကောင်စီက ထုတ်ပေးထားသည့် မြို့ထဲဝင်ခွင့်လက်မှတ်ဟောင်းလေးကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားသည်။</p> <p> </p> <p>“ဖာ့ခ်”</p> <p> </p> <p>စက်ရုပ်မောင်းနှင်သူ စစ်သည်က ဒေါသတကြီး ကျိန်ဆဲရင်း မွန်းစတား၏ခေါင်းကို သံချပ်ကာခြေထောက်ဖြင့် နင်းခြေပစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မြို့ရိုး (၁) နှင့် (၂) ကို တည်ဆောက်ပြီးကတည်းက အရုဏ်ဦးမြို့တော်သည် ဤမျှ အကြီးအကျယ် တိုက်ခိုက်ခံရခြင်းမျိုး မရှိခဲ့ဖူးပေ။ ဖယ်ဒရေးရှင်းကောင်စီ ဖျက်သိမ်းလိုက်ပြီးနောက်ပိုင်း ဖြစ်ပေါ်လာသော ထိတ်လန့်ခြောက်ခြားမှုနှင့် ရှုပ်ထွေးမှုများကြောင့် မြို့ပြင်ရပ်ကွက်များမှာလည်း အမှောင်ထုအောက်တွင် ပရမ်းပတာဖြစ်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>နံပါတ် ၅၊ ၇ နှင့် ၈ တွင်းနက်များမှ ထွက်ပေါ်လာသော ဝင်ရိုးစွန်းညအမှောင်ထု၏ တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် သန်းနှင့်ချီသော လူတို့မှာ အငိုက်မိခဲ့ကြသည်၊၊ ညကင်းလှည့်အဖွဲ့နှင့် မြို့ခံတပ်များသည် ပြန့်ကျဲကာ ထွက်ပြေးခဲ့ကြသည်၊၊ အင်အား ၁၃၀,၀၀၀ ရှိသော အစောင့်တပ်တစ်ခုသာ တစ်ညလုံး အပြင်းအထန် ခုခံခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>ဝူးး</p> <p> </p> <p>လင်းရှန်သည် ပျံသန်းရေးကိရိယာဖြင့် ကောင်းကင်ငြိမ်သက်ခြင်းသင်္ဘော၏ ကုန်းပတ်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်လိုက်သည်။ အစောင့်များ၏ လမ်းပြမှုဖြင့် ယဲ့လန်၏ ရုံးခန်းသို့ ရောက်ရှိသွားရာ ကြည်လင်သော ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် အရုဏ်ဦးမြို့တော်တစ်ခုလုံးကို မြင်တွေ့နေရသည်။ လင်းရှန်သည် စားပွဲပေါ်ရှိ အပင်အိုးလေးမှ အနီရောင် ချယ်ရီခရမ်းချဉ်သီးလေးတစ်လုံးကို ခူးယူကာ အဝတ်ဖြင့် ပွတ်ပြီး ပါးစပ်ထဲ ထည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါကို ချယ်ရီခရမ်းချဉ်သီးလို့ ခေါ်တယ်… အမှောင်ထုကြောင့် ပျက်စီးနေတဲ့ မြေဆီလွှာမှာ ပေါက်ရောက်ရှင်သန်နိုင်တဲ့ အပင်အနည်းငယ်ထဲက တစ်မျိုးပဲ”</p> <p> </p> <p>အသံထွက်ပေါ်လာရာဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ စာအုပ်စင်ပေါ်မှ စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ယူနေသည့် ယဲ့လန်ကို မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>“အရသာရှိရဲ့လား”</p> <p> </p> <p>ယဲ့လန်က စာအုပ်ကို ချလိုက်ပြီး လင်းရှန်ဘက်သို့ လှည့်ကာ တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မင်းက မှတ်တမ်းထဲမှာထက် အများကြီးပိုငယ်ပုံရတယ်”</p> <p> </p> <p>ယခု သူမသည် လင်းရှန် ပထမဆုံး အပြင်မှာ မြင်ဖူးခြင်းဖြစ်သည်၊၊ ငယ်ရွယ်နုပျိုပြီး ထက်မြက်သော မျက်လုံးများနှင့် ယုံကြည်မှုရှိသော ကိုယ်နေဟန်ထားဖြင့် သတိကြီးပုံရလေသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းရှန်က ရုံးခန်းကို သေချာကြည့်လိုက်သည်၊၊ စာအုပ်စင်တစ်ခု၊ စားပွဲတစ်လုံးနှင့် တစ်ယောက်အိပ်ကုတင်တစ်လုံးသာရှိပေသည်၊၊</p> <p> </p> <p>ယဲ့လန်သည် စားပွဲအနားသို့ လာကာ “လူသားကြယ်ပွင့်များ လင်းလက်ချိန်” ဟူသော စာအုပ်ကို တင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဖီးနစ်က ဖယ်ဒရေးရှင်း အစိုးရအဖွဲ့ကို ပြန်ဖွဲ့စည်းလိုက်ပြီ၊ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေကို နှိပ်စက်ဖို့ ကျိုးမင်ယွမ်နဲ့ ပေါင်းခဲ့တဲ့ အရာရှိကြီးတချို့ကိုလည်း ဖမ်းလိုက်ပြီ၊၊ ညလမ်းလျှောက်သူအဖွဲ့ရဲ့ စာရင်းအရ မနေ့ညက တိုက်ခိုက်မှုမှာ လူသုံးသောင်းကျော် သေသွားတယ်၊၊ အများစုက မြို့ထဲကို မဝင်နိုင်ခင် အမှောင်ထဲမှာ ဝါးမျိုခံလိုက်ရတဲ့ မြို့ပြင်ရပ်ကွက်က လူတွေပဲ”</p> <p> </p> <p>“အမှောင်အမှတ်အသားကြောင့်လား”</p> <p> </p> <p>လင်းရှန်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အရုဏ်ဦးမြို့တော်ရဲ့ မြို့ပြင်ရပ်ကွက်က ဒီလောက်ကြာအောင် ခံနိုင်ရည်ရှိခဲ့တာပဲ၊၊ ဘာလို့ ရုတ်တရက်ကြီး ဒီလို အကြီးအကျယ် တိုက်ခိုက်ခံရတာလဲ”</p> <p> </p> <p>“အဲဒါကို ငါတို့လည်း သိချင်နေတယ်”</p> <p> </p> <p>ယဲ့လန်က သက်ပြင်းချကာ ဆက်ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>“နံပါတ် ၅ တွင်းနက်၊ အမှောင်တိုက်စားမှုဆဲလ်တွေ၊ အသိစိတ်ချိတ်ဆက်မှုတွေ... အမှောင်ထုနဲ့ ငါတို့ရဲ့ ရင်ဆိုင်မှုက အသံတိတ်ပြီး ခုခံနေရတဲ့ အခြေအနေမှာပဲ ရှိသေးတယ်၊၊ အမှောင်ထုကို ကျူးကျော်သူလို့ မြင်မယ်ဆိုရင် ငါတို့ကြားက စစ်ပွဲက စနေပြီလို့ ပြောလို့ရတယ်၊၊ သတင်းအချက်အလက်ကို အသာစီးရမှပဲ ငါတို့ ဦးဆောင်နိုင်လိမ့်မယ်”</p> <p> </p> <p>သူမက လင်းရှန်ဘက်သို့ လှည့်ကာ ချူကျောက်နန်က မြို့ပြင်ကလူတွေကို လက်ခံခဲ့သည့်အကြောင်းနှင့် အနီရောင်ကမ္ဘာက ယာဉ်များကို ဖျက်ဆီးခဲ့သည့်အကြောင်းများကို ရှင်းပြခဲ့သည်။ လင်းရှန်က ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ပရော်ဖက်ဆာယဲ့… ဒီလောက်များတဲ့ လူတွေ အချိန်မီ ဆုတ်ခွာနိုင်ပါ့မလား”</p> <p> </p> <p>“တစ်ခါတည်းနဲ့ အကုန်မဆုတ်ခွာနိုင်ရင် အသုတ်လိုက် ခွဲပြီးတော့ အချိန်လုပြီး လုပ်ရမှာပဲ၊၊ လူအားလုံး ဆုတ်ခွာနိုင်တဲ့အထိ အစောင့်တပ်နဲ့ သံမဏိအစောင့်တပ်ရင်းက အရုဏ်ဦးမြို့မှာ ဆက်ရှိနေမှာပါ”</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကြောင့် လင်းရှန်သည် လေဆိပ်က အဖြစ်အပျက်များကို ပြန်သတိရသွားပြီး လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>“လိုအပ်ရင် ကျုပ်ရဲ့ယာဉ်တန်းကလည်း သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးမှာ ကူညီပေးနိုင်ပါတယ်”</p> <p> </p> <p>“ငါ မင်းကို ဒီကို ခေါ်လိုက်တာက လခြမ်းကွေးစစ်ဆင်ရေးအကြောင်း ဆွေးနွေးဖို့ပါ”</p> <p> </p> <p>လင်းရှန် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>“လခြမ်းကွေးစစ်ဆင်ရေးက ကျရှုံးသွားပြီလေ၊၊ ဂျူးလိယပ်စ်လည်း သေသွားပြီ၊၊ သူက သတင်းအချက်အလက်တချို့ကို သိနေရင်တောင် ကျုပ်တို့ကို ပေးချင်ပုံမရဘူး”</p> <p> </p> <p>“သူ ဘာလို့ ငါတို့ကို မပေးချင်တာလဲဆိုတာ မင်း စဉ်းစားဖူးလား”</p> <p> </p> <p>“သူက စိတ္တဇကောင်၊ လူယုတ်မာမို့လို့ပေါ့”</p> <p> </p> <p>လင်းရှန်က အေးစက်စွာ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ယဲ့လန် တိတ်ဆိတ်သွားသည်၊၊</p> <p> </p> <p>“လူတွေကို စမ်းသပ်တာတွေ၊ လူတွေကို ဒီမှာ အသေခံခိုင်းတာတွေ... စိတ္တဇကောင်တွေအတွက် အကြောင်းပြချက်မလိုဘူးလို့ ထင်တာပဲ၊၊ ဖြစ်နိုင်တာက သူတို့ဆီမှာ ဘာသတင်းမှ မရှိတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်၊၊ အဲဒီအပေါ်မှာ မူတည်ပြီး ဆုံးဖြတ်နေတာက အဓိပ္ပာယ်မရှိတာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ”</p> <p> </p> <p>“မနေ့ညက တိုက်ခိုက်မှုတွေအရ  အကာအကွယ်ကို ဖောက်ထွက်ပြီး အမှောင်ထုနဲ့ ချိတ်ဆက်လိုက်တာက တွင်းနက်ကို သက်ရောက်မှု ရှိသွားတာ သေချာတယ်”</p> <p>ယဲ့လန်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>***</p>


Save