Book List

<h2 style="text-align: center;">Chapter 855</h2> <h2 style="text-align: center;">ရှေ့တန်း ၂</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ ကျွန်တော် ဖြစ်နေရတာလဲ”</p> <p>လင်းရှန်က ရုတ်တရက် အော်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“လူသားယဉ်ကျေးမှု ရှင်သန်ရေးတို့၊ နောက်ဆုံးမျှော်လင့်ချက်တို့ဆိုတဲ့ ဒီလောက်အရေးကြီးတဲ့ မစ်ရှင်ကြီးက ကျုပ်နဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ… ကျုပ်က ယန္တရားစွမ်းအားရှင် တစ်ယောက်ဖြစ်နေရုံနဲ့တင် ဒီအရာအားလုံးကို ထမ်းပိုးရမှာလား”</p> <p> </p> <p>ယဲ့လန်သည် ဒေါသထွက်နေဟန်ရှိသော လူငယ်ကို တည်ငြိမ်အေးဆေးစွာပင် ကြည့်နေမိသည်။ လင်းရှန်၏ စိတ်အာရုံတွင်မူ ‘လခြမ်းကွေး စစ်ဆင်ရေး’ ၌ သေဆုံးသွားခဲ့ကြသော လူငယ်များ၏ မျက်နှာများနှင့် ချူယန် မသေဆုံးမီက သူ့ကို ကြည့်သွားခဲ့သည့် နောက်ဆုံးအကြည့်တို့က တရိပ်ရိပ် ပြန်လည်ပေါ်ပေါက်လာကာ ရင်ထဲတွင် အတိုင်းအထက်အလွန် လေးလံနေမိသည်။</p> <p> </p> <p>ရုံးခန်းအတွင်းဝယ် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်ခြင်းက စိုးမိုးထားပြီး ဟောင်းနွမ်းသော စာအုပ်နံ့သင်းသင်းလေးက လေထုထဲ၌ ပျံ့လွင့်နေသည်။ လင်းရှန်သည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်ပြီးနောက်မှသာ သူ၏ လှုပ်ခတ်နေသော စိတ်လှုပ်ရှားမှုတို့က တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်ကျသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါပေါ့... သူတို့ကတော့ ငါတို့ကို အမှန်တရားတွေ မသိစေချင်ဘူးလေ။ သူတို့က ငါတို့ လူသားတွေကို မျိုးတုံးစေချင်ပြီး စမ်းသပ်မှုတွေ လုပ်ချင်ကြတာပဲ။ အဲဒီတော့မှ သူတို့ကိုယ်သူတို့ သတ်မှတ်ထားတဲ့ ‘ယဉ်ကျေးမှုအသစ်’ ဆိုတာကြီးက... လွတ်လွတ်လပ်လပ်နဲ့ အဟန့်အတားမရှိ ရှင်သန်နိုင်မှာ မဟုတ်လား”</p> <p> </p> <p>လင်းရှန်၏ အမူအရာကို အကဲခတ်ရင်း ယဲ့လန်က လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ငါတို့ရဲ့ ရန်သူတွေကို အရူးတွေလို့ မသတ်မှတ်သင့်သလို… အမှောင်ထုကိုလည်း ကပ်ဘေးသက်သက်လို့ပဲ မမြင်သင့်ဘူး”</p> <p> </p> <p>လင်းရှန်သည် ထိုစကားကို ပြန်လည်စဉ်းစားရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်မိသွားသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါဆိုရင် ဂျူးလိယပ်စ်က တကယ်ပဲ ဘာမှမသိတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဒီသတင်းအချက်အလက်တွေကို သူ ကာကွယ်နေတာလား၊၊ သူတို့ရဲ့ ‘နတ်ဘုရား’ ကို ကာကွယ်နေတာလား”</p> <p> </p> <p>သူ သက်ပြင်းတစ်ချက် မှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး</p> <p>“ကောင်းပါပြီ၊၊ လခြမ်းကွေးစစ်ဆင်ရေးရဲ့ ဦးတည်ချက်က မှန်တယ်ဆိုတာ ကျုပ်သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အခု အခြေအနေက ဒီလိုဖြစ်နေပြီဆိုတော့ ကျုပ်တို့ဘာလုပ်နိုင်ဦးမှာလဲ”</p> <p> </p> <p>သူက ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်ရှိ ကောင်းကင်ယံကြီးကို ကြည့်ကာ ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>“ရှေ့တန်းစီမံကိန်း အောင်မြင်သွားတာကို ဝမ်းသာရမလား၊၊ ဒါမှမဟုတ် ကျုပ်တို့ စွန့်ပစ်ခံလိုက်ရပြီဆိုပြီး ပိုပြီးတော့ပဲ မျှော်လင့်ချက်မဲ့ရမလားတောင် မသိတော့ဘူး”</p> <p> </p> <p>“စွန့်ပစ်ခံရတယ်၊ မခံရဘူးဆိုတာက ကိုယ့်ရဲ့ အမြင်ပေါ်မှာပဲ မူတည်ပါတယ်”</p> <p>ယဲ့လန်က စားပွဲပေါ်ရှိ ထိန်းချုပ်ခလုတ်တစ်ခုကို နှိပ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ရှူးးးး</p> <p> </p> <p>ရုံးခန်းဘေးရှိ အလိုအလျောက်တံခါးတစ်ချပ် ပွင့်သွားကာ အေးစိမ့်သော လေထုနှင့်အတူ အလောင်းအေးခဲစက်တစ်ခု ဖြည်းဖြည်းချင်း ထွက်ပေါ်လာသည်။ လင်းရှန်၏ အကြည့်တို့က ထိုစက်အပေါ်၌ပင် ရပ်တန့်သွားတော့သည်။ အကြောင်းမှာ ထိုစက်အတွင်းဝယ် ငြိမ်သက်စွာ လဲလျောင်းနေသူမှာ ချူယန်ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။ သူမ၌ အသက်လက္ခဏာကင်းမဲ့နေပြီဖြစ်သော်လည်း ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ သွေးများကိုမူ စင်ကြယ်အောင် သန့်စင်ပေးထားသည်။ သူမသည် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်စွာ လဲလျောင်းနေသည်မှာ အိပ်မောကျနေသည့်အလားပင် ထင်မှတ်ရသည်။</p> <p> </p> <p>“ချူယန်က စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအားရှင်တစ်ယောက်အနေနဲ့ အနီရောင်ကမ္ဘာနဲ့ တိုက်ခဲ့တဲ့ တိုက်ပွဲပေါင်းများစွာမှာ ထူးခြားတဲ့ ရလဒ်တွေ ရခဲ့ဖူးတယ်”</p> <p>ယဲ့လန်က အေးခဲစက်အတွင်းရှိ ချူယန်ကို ကြည့်ရင်း လင်းရှန်ကို ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီစစ်ဆင်ရေးမတိုင်ခင်က သူမ ငါ့ကို ပြောခဲ့တာ ရှိတယ်။ မင်းနဲ့ သူကြားက အသိစိတ်ချိတ်ဆက်မှုက သူမကို စိုးရိမ်စေတယ်တဲ့။ မစ်ရှင်အရပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်အနေနဲ့ပဲဖြစ်ဖြစ် ဒါက သူမအတွက် တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် ရင်ဆိုင်ဖို့ ခက်ခဲတဲ့အရာ ဖြစ်နေခဲ့တာ”</p> <p> </p> <p>“စစ်ဆင်ရေးအကြောင်း ဆွေးနွေးတုန်းကလည်း သူမ သံသယရှိခဲ့သေးတယ်။ တကယ့်ပစ်မှတ်က ဘယ်သူလဲဆိုတာ ငါတို့ အတည်မပြုနိုင်သလို ပစ်မှတ်ဆီကရမယ့် သတင်းကရော တကယ် တန်ဖိုးရှိပါ့မလားဆိုတာ သူမ စဉ်းစားခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ အခု တွင်းနက်ကြီး သုံးခုမှာ ဖြစ်နေတဲ့ ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့ အခြေအနေတွေက အမှောင်ထုနဲ့ အသိစိတ်ချိတ်ဆက်မှုရဲ့ သက်ရောက်မှုကို သက်သေပြနေပြီ။ ဆိုလိုတာက ငါတို့ ဒီသတင်းအချက်အလက်ကို ရအောင် ယူရမယ်။ ဒါက လူသားယဉ်ကျေးမှု ရှင်သန်ရေးအတွက် အဆုံးအဖြတ်ဖြစ်နိုင်တယ်”</p> <p> </p> <p>လင်းရှန်က အကူအညီမဲ့စွာဖြင့် ပုခုံးတွန့်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့ ကျုပ်တို့က ဘာလုပ်နိုင်လို့လဲ”</p> <p> </p> <p>“မင်း သိထားရမှာက...”</p> <p> </p> <p>ယဲ့လန်က လင်းရှန်ကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ</p> <p>“ချူယန်က လူနှစ်ယောက်ရဲ့ အသိစိတ်ထဲကို တစ်ပြိုင်တည်း ကျူးကျော်ဝင်ရောက်နိုင်စွမ်း မရှိဘူး”</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကြောင့် လင်းရှန်၏ မျက်နှာမှာ အံ့အားသင့်မှုတို့ဖြင့် အေးခဲသွားသည်။</p> <p> </p> <p>“ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။ သူမက ဂျူးလိယက်စ် အစစ်ရဲ့ အသိစိတ်ထဲကိုပဲ ဝင်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား”</p> <p> </p> <p>“ငါကတော့ ချူယန်ကို ယုံကြည်တယ်။ သူမရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်က အမြဲတမ်း ပြတ်သားတယ်။ ဒါကြောင့် ငါ သိချင်တာက သူမ မသေခင်မှာ မင်းတို့ ဘာတွေ ပြောခဲ့ကြလဲ၊၊ ဒါမှမဟုတ် မင်း ဘာတွေမြင်ခဲ့လဲ။ သူမ ဘာလို့ ဒီလိုရွေးချယ်မှုမျိုး လုပ်ခဲ့ရတာလဲ”</p> <p> </p> <p>လင်းရှန်သည် ခေါင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ခါယမ်းလိုက်ပြီး လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် အတိတ်ကို ပြန်လည်အမှတ်ရရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဂျူးလိယပ်စ် အစစ်က အရုဏ်ဦးမြို့က ဂလက်ဆီနှလုံးသားကို ထိန်းချုပ်ဖို့ လိုအပ်သလို၊ အနီရောင်ကမ္ဘာ အမှတ် ၃ ကိုလည်း ကွန်ရက်ထဲ တင်ရဦးမှာမို့လို့ သူက အဲဒီထဲမှာ ရှိနေမှာပဲလို့ ငါတို့ တွက်ထားခဲ့ကြတယ်။ ဒါမှ မြူမီးခိုးလွှတ်တင်တဲ့ပေါက် ပွင့်လာတာနဲ့ မြို့ရဲ့ ဗဟိုကွန်ရက်ကို သူ သိမ်းပိုက်လို့ ရမှာလေ။ ပြီးတော့ လွှတ်တင်ရေးစခန်းက ဆာဗာစနစ်ကလည်း သူ့ရဲ့ အတည်ပြုချက် လိုအပ်တာကိုး။ ဂျူးလိယပ်စ်က အမှောင်ထုရဲ့ သတင်းတွေကို ကာကွယ်ချင်နေတယ်လို့ ချူယန်က ယူဆခဲ့တယ်။ အဲဒါကို အသုံးချပြီးတော့မှ ကျုပ်တို့က လူအစစ်ကို ရှာတွေ့ခဲ့တယ်။ ပြီးတော့မှ မျက်လုံးအတည်ပြုချက်လုပ်ပြီး ဂလက်ဆီနှလုံးသားကို သိမ်းပိုက်ပြီး မြို့ကို ပြန်ထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့တာပဲ”</p> <p> </p> <p>“ဒါဆို ချူယန်ရဲ့ ရွေးချယ်မှုက တိုက်ဆိုင်မှုသက်သက်ပဲလား”</p> <p>ယဲ့လန်၏ ရုတ်တရက် မေးခွန်းကြောင့် လင်းရှန် ဇဝေဇဝါဖြစ်သွားရပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>“မဟုတ်သေးဘူး၊၊ အဲဒီ ဂျူးလိယပ်စ် နှစ်ယောက်လုံးရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအား အတက်အကျက သိပ်မကွာဘူး။ ချူယန်ကတော့ ရန်သူက လေ့ကျင့်ထားတာ ဖြစ်နိုင်တယ်လို့ ယူဆခဲ့တာ။ ဒါမှမဟုတ်လည်း...”</p> <p> </p> <p>စကားပြောနေရင်းမှ လင်းရှန်သည် ချူယန်၏ စကားတစ်ခွန်းကို ရုတ်တရက် သတိရသွားကာ သူ၏ အမူအရာမှာ ချက်ချင်းပင် ပြောင်းလဲသွားသည်။</p> <p> </p> <p>“ငါက လူတစ်ယောက်ချင်းစီရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအား အတက်အကျ ကွာခြားချက်ကို စကန်ဖတ်လို့ ရတယ်။ ကိုယ်ပွားတွေကြားမှာ အချိန်နဲ့ လေ့ကျင့်မှုပေါ် မူတည်ပြီး ကွာခြားချက် ရှိတတ်ပေမဲ့ ဒီနှစ်ယောက်ကတော့ အတူတူပဲ လေ့ကျင့်ထားပုံရတယ်၊၊ ဒါမှမဟုတ် နှစ်ယောက်လုံးက အစစ်မဟုတ်တာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်”</p> <p> </p> <p>ထိုအချက်ကို ပြန်တွေးမိသောအခါ လင်းရှန်မှာ ပို၍ပင် ရှုပ်ထွေးသွားရသည်။</p> <p> </p> <p>“တကယ်လို့ နှစ်ယောက်လုံးက အစစ်မဟုတ်ဘူးဆိုရင်တော့ သူမက တိုက်ဆိုင်သလို ရွေးလိုက်တာပဲဖြစ်မှာပေါ့”</p> <p> </p> <p>“မဟုတ်ဘူး...”</p> <p> </p> <p>လင်းရှန်သည် သူ့စကားကို သူပြန်လည်ငြင်းဆိုလိုက်ပြီး နှာတံကို လက်ဖြင့် ညှစ်ကာ အပြင်းအထန် စဉ်းစားခန်းဝင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကျုပ် တစ်ခုမေ့နေတာ ရှိသေးတယ်။ သူမ ပြောခဲ့တာက... အသိစိတ်ရှိနေတဲ့ ပစ်မှတ်ဆီက အတွေးတွေကို ခိုးယူလို့ မရဘူးတဲ့”</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့ ဒါက အဓိပ္ပာယ်မရှိဘူးလေ...”</p> <p>လင်းရှန် စဉ်းစားလေလေ ပို၍ ထူးဆန်းလေလေဖြစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>“အဲဒီအချိန်တုန်းက ဂျူးလိယပ်စ်နှစ်ယောက်လုံးက...”</p> <p> </p> <p>“အတွေးတွေကို ခိုးယူတယ်ဆိုတာ အန္တရာယ်အရမ်းများတဲ့ အလုပ်ပဲ။ ပစ်မှတ်ကို ဖမ်းမိရင်တောင် သူ သတိလစ်နေတဲ့ အချိန်မှပဲ လုပ်လို့ရတာ။ သတိရှိနေတဲ့သူရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအားက အရမ်းသန်မာတယ်။ အခုဆိုရင် လူသားတွေရဲ့ စိတ်စွမ်းအားကလည်း တိုးတက်နေတာဆိုတော့ ပိုခက်တာပေါ့။ အဲဒီတော့ ငါ အများဆုံးလုပ်နိုင်တာက နင့်ကို ခေါင်းကိုက်အောင် လုပ်တာပဲ ရှိတယ်။ အိပ်မက်တွေက ငါက နယ်မြေပဲ”</p> <p> </p> <p>လင်းရှန်၏ မျက်နှာက ပို၍ လေးနက်သွားသည်။ အကယ်၍ ချူယန်သည် သတိရှိနေသူထံမှ အတွေးများကို မခိုးယူနိုင်ခဲ့ပါက ထိုစဉ်က  သူမ အသုံးပြုခဲ့သော စိတ်ဝိညာဉ်တိုက်ခိုက်မှုမှာ ရန်သူ၏ အားနည်းချက်ကို ဖော်ထုတ်ရန် ဟန်ပြလုပ်ဆောင်ခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်ရပေမည်။ သို့မှသာ လင်းရှန်အနေဖြင့် အသတ်ခံရသူက မျက်လုံးအတည်ပြုချက်အတွက် တကယ့်ပစ်မှတ်အစစ်အမှန်ဖြစ်ကြောင်း ယုံကြည်သွားပေမည်၊၊</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save