Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၁၈၁</h2> <h2 style="text-align: center;">ကောင်းကင်ဧကရာဇ်၏ ရတနာသိုက်.........</h2> <h2 style="text-align: center;">ထာဝရအသက်ဆေးရည်.........</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>“အဲဒါ သူလား..................”</p> <p>ဂျိချန်းဖန်သည် တစ်ဖက်လူ၏ မျက်နှာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရသည့်အခါ တစ်ဖက်လူ၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို ချက်ချင်းပင် နားလည်သွားခဲ့သည်။</p> <p>ဤလူသည် အခြားသူမဟုတ်၊ ဖန်ရှန်းဂူ ၏ တတိယမြောက် အဆင့်ရှိ ပုဂ္ဂိုလ်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>ဂူသခင် ယွမ်ယီလန် နှင့် ရှန့်ကွမ်းချီ တို့ပြီးလျှင် ဖန်ရှန်းဂူ၏ အရှိန်အဝါအရှိဆုံးဖြစ်သော အကြီးအကဲ လျိုရွှမ်  ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>အကြီးအကဲ လျိုရွှမ်သည် ယွမ်ယီလန်၏ ဂျူနီယာညီလေး ဖြစ်သည်။</p> <p>ယွမ်ယီလန်က တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံနေပြီး ရှန့်ကွမ်းချီက ရွှမ်ဟော့ယဇ်ပလ္လင် တွင် စောင့်ကြပ်နေချိန်၌ သူသည် ဖန်ရှန်းဂူ၏ အင်အားအရှိဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်သလို ယွမ်ယီလန်၏ ယုံကြည်ရသူလည်း ဖြစ်သည်။</p> <p>“ဒါဆိုရင်...” ဂျိချန်းဖန်၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် လက်ခနဲဖြစ်သွားပြီး စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်လိုက်သည်  “သူက မိုးမျှော်တောင်တန်း ထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း ဘာလုပ်နေတာလဲ..................”</p> <p>ဂျိချန်းဖန်သည် လက်ကိုမြှောက်ကာ သူ၏ ဝါးခမောက်အနားသတ်ကို အောက်သို့ဆွဲချလိုက်သည်။ သူသည် ဘုရားကျောင်းဟောင်း၏ အပေါ်၌ တစ်ယောက်တည်း ရပ်နေပြီး၊ အဖြူရောင်ဝတ်စုံမှာ လွင့်ပျံ့နေကာ ခန့်ညားသော မျက်နှာထက်တွင် စဉ်းစားဟန် ပေါ်နေသည်။</p> <p>မိုးမျှော်တောင်တန်း......... ကြမ်းတမ်းသော သားရဲလူရိုင်းများ.........</p> <p>ဒါဆိုရင်...</p> <p>သားရဲနတ်ဘုရား လား.........</p> <p>ဂျိချန်းဖန်၏ နှလုံးသားထဲတွင် မရေမရာ ခန့်မှန်းချက်တစ်ခု ရှိနေသည်။</p> <p>အကယ်၍ ဖန်ရှန်းဂူသည် သားရဲနတ်ဘုရားနှင့် တကယ်ပင် ပတ်သက်မှုရှိနေလျှင်၊ ယွမ်ယီလန် တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံနေစဉ်နှင့် ရှန့်ကွမ်းချီ တာဝန်ကျနေစဉ်အတွင်း သားရဲနတ်ဘုရားနှင့် ဆက်သွယ်ရန် မည်သူ့ကို စေလွှတ်ပါမည်နည်း..................</p> <p>အဖြေကတော့ သူ၏ မျက်စိရှေ့တွင် ရှိနေပေပြီ။</p> <p>ဖန်ရှန်းဂူ၏ တတိယမြောက် အဆင့်ရှိသူ အကြီးအကဲ လျိုရွှမ် ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>ဤမျှ အရေးကြီးသော ကိစ္စရပ်ကို ယွမ်ယီလန် စိတ်ချနိုင်စေရန် သူကိုယ်တိုင် ကိုင်တွယ်ရပေလိမ့်မည်။</p> <p>ထို့ကြောင့်။</p> <p>ယခုတစ်ကြိမ် အကြီးအကဲ လျိုရွှမ် မိုးမျှော်တောင်တန်းထဲသို့ လာရခြင်းမှာ သားရဲနတ်ဘုရား၏ လူများနှင့် ပူးပေါင်းကြံစည်ရန် ဖြစ်ပါသလော..................</p> <p>ဂျိချန်းဖန် စိတ်ထဲမှ ခန့်မှန်းနေမိသည်။</p> <p>မကြာမီမှာပင် သူ၏ ခန့်မှန်းချက်မှာ မှန်ကန်ကြောင်း သက်သေပြနိုင်ခဲ့သည်။</p> <p>“ဝှစ်....”</p> <p>တိတ်ဆိတ်လှသော တောအုပ်နက်အတွင်းမှ အရပ်ရှည်ရှည် လူရိပ်တစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာသည်။</p> <p>မဟုတ်သေး......... လူရိပ်ဟု ခေါ်ရန် မသင့်တော်ပေ.........</p> <p>ထူးဆန်းသော သတ္တဝါတစ်ခုဟု ခေါ်ရပေမည်။</p> <p>ထိုရုပ်ပုံမှာ အလွန်ပင် အရပ်ရှည်လှသည်။</p> <p>သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် ငါးကြေးခွံများကဲ့သို့ ထူထပ်သော အကြေးခွံများဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသည်။</p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏ မျက်နှာတွင် ပါးဟက်နှစ်ခု ပါရှိပြီး ငါးခေါင်းနှင့် လူကိုယ်ခန္ဓာ ပုံစံမျိုး သိသိသာသာ ဖြစ်နေသည်။</p> <p>“ဒါက... ရေသူမမျိုးနွယ်  လား.........”</p> <p>ဂျိချန်းဖန်၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။</p> <p>သူ၏ ပုံရိပ်မှာ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။</p> <p>မူလနေရာမှ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး...</p> <p>ပိုမိုလျှို့ဝှက်သော နေရာတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။</p> <p>ရေသူမမျိုးနွယ်သည် မိုးမျှော်တောင်တန်းအတွင်းရှိ ကြမ်းတမ်းသော သားရဲလူရိုင်း မျိုးနွယ်စုများထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သည်။</p> <p>သူတို့၏ အစွမ်းမှာ အလွန်ကြီးမားပြီး ရေထဲ၌ ကျွမ်းကျင်ရုံသာမက ကုန်းပေါ်တွင်လည်း အံ့မခန်း တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်ကို ပြသနိုင်သဖြင့် လူရိုင်းများအကြား အဓိက တိုက်ခိုက်ရေးအင်အားစု ဖြစ်သည်...။</p> <p>“ဝှစ်.........”</p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင်။</p> <p>တောအုပ်နက်ထဲမှ အခြားလူရိပ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။</p> <p>ထိုသူမှာ ရေသူမမဟုတ်ဘဲ သက်ရှိထင်ရှား လူသားမျိုးနွယ် တစ်ဦး ဖြစ်သည်။</p> <p>“ဂျူနီယာ ဦးလေး။”</p> <p>ထိုသူသည် ဘုရားကျောင်းထဲသို့ ဝင်လာခဲ့သည်။</p> <p>ထို့နောက် အကြီးအကဲ လျိုရွှမ်ကို ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။</p> <p>“အင်း။” အကြီးအကဲ လျိုရွှမ်က တည်ငြိမ်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ သူသည် သူ၏ဘေးမှ ရေသူမမျိုးနွယ်ကို ရွံရှာသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီး မကျေမနပ် ပြောလိုက်သည်</p> <p>“စွန်းထူ ... ဒီတိရစ္ဆာန်က ငါ့ကို ဘာလို့ ရုတ်တရက် ခေါ်ခိုင်းတာလဲ.........”</p> <p>စွန်းထူက အနည်းငယ် မြှောက်ပင့်သော လေသံဖြင့်  “စီနီယာ ဦးလေး... ဒီရေသူမက ရေသူမမျိုးနွယ်ရဲ့ ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းပါ။ မကြာသေးခင်က သူဟာ နတ်ဘုရား ဆီက လမ်းညွှန်မှု ရရှိခဲ့ပြီး ကျွန်တော်တို့ ဖန်ရှန်းဂူနဲ့ ဆွေးနွေးစရာ ရှိလို့ပါတဲ့...”</p> <p>“နတ်ဘုရား..................”</p> <p>၎င်းကို ကြားသော် အကြီးအကဲ လျိုရွှမ်၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။</p> <p>သူက တည်ငြိမ်စွာ မေးလိုက်သည်  “သူ့ကို မေးကြည့်စမ်း၊ အဲဒါက တကယ်ပဲ ဘာကိစ္စလဲ.........”</p> <p>“ဟုတ်ကဲ့ပါ စီနီယာ ဦးလေး။”</p> <p>စွန်းထူက ရိုသေစွာ ခေါင်းညိတ်သည်။</p> <p>ထို့နောက် သူသည် ရေသူမယဇ်ပုရောဟိတ်မင်း ဘက်သို့ လှည့်ကာ လူရိုင်းဘာသာစကားဖြင့် တတွတ်တွတ် စတင်ပြောဆိုတော့သည်။</p> <p>“ကွိ ကွိ......”</p> <p>“ကွိ ကွိ.......”</p> <p>စွန်းထူနှင့် ရေသူမယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းတို့ ခဏတာ စကားပြောဆိုကြသည်။</p> <p>ထို့နောက်။</p> <p>သူ၏ အကြည့်မှာ အကြီးအကဲ လျိုရွှမ်ထံသို့ ပြန်ရောက်လာပြီး မြှောက်ပင့်ကာ ပြောလိုက်သည် .........</p> <p>“စီနီယာ ဦးလေး... ဒီရေသူမယဇ်ပုရောဟိတ်မင်း ပြောတာကတော့”</p> <p>“သူတို့ရဲ့ 'နတ်ဘုရား' က နောက်ထပ် ခြောက်လအတွင်းမှာ အနောက်ဘက် သေမင်းရွှံ့နွံ ထဲကနေ ရှားပါးရတနာတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာမယ်လို့ ကြိုတင်ဟောကိန်းထုတ်ထားတယ်၊ အဲဒီရတနာကို သိမ်းပိုက်နိုင်ဖို့ ကျွန်တော်တို့ကို ကူညီပေးစေချင်တာပါတဲ့”</p> <p>“လဲလှယ်ရမယ့် အဖိုးအခက ဘာလဲ.........” အကြီးအကဲ လျိုရွှမ်က လေးနက်သော အသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p>၎င်းကို ကြားသော်။</p> <p>စွန်းထူက ခေါင်းပြန်လှည့်ကာ ရေသူမယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းနှင့် ပြန်လည် ဆက်သွယ်သည်။</p> <p>“ကွိ ကွိ.....”</p> <p>“ကွိ ကွိ.....”</p> <p>သူတို့ နှစ်ဦး ခဏမျှ ဆွေးနွေးကြသည်။</p> <p>ခဏအကြာတွင်။</p> <p>စွန်းထူက အကြီးအကဲ လျိုရွှမ်ကို ပြန်ကြည့်ကာ “စီနီယာ ဦးလေး... သူတို့က အစားအပြန်အနေနဲ့ ရှေးဟောင်း စုန်းမျိုးနွယ်စု ရဲ့ လျှို့ဝှက်ကျင့်စဉ်တစ်ခုကို ပေးဖို့ သဘောတူပါတယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ထိုစကား ထွက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်။</p> <p>အကြီးအကဲ လျိုရွှမ်၏ မျက်လုံးများမှာ ချက်ချင်း တောက်ပသွားတော့သည်။</p> <p>ဖန်ရှန်းဂူ၏ အဆင့်မြင့်အဖွဲ့ဝင် တစ်ဦးအနေနှင့် သူ၏ ဖန်ရှန်းဂူ မြင့်တက်လာရခြင်း အကြောင်းရင်းကို သူ ကောင်းကောင်း သိထားသည်၊ ထို့ကြောင့်...</p> <p>ရှေးဟောင်းစုန်းကျင့်စဉ်မှာ မည်မျှအစွမ်းထက်သည်ကိုလည်း သူ ကောင်းကောင်း နားလည်သည်။</p> <p>အကြီးအကဲ လျိုရွှမ်သည် ခဏမျှ ဆင်ခြင်လိုက်ပြီးနောက် “သူ့ကို မေးကြည့်စမ်း၊ အဲဒီ ရှားပါးရတနာက တကယ်ပဲ ဘာပုံစံလဲ.........” ဟု ဆိုလိုက်သည်။</p> <p>စွန်းထူသည် ရေသူမယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းနှင့် ထပ်မံ စကားပြောပြန်သည်။</p> <p>“စီနီယာ ဦးလေး... သူပြောတာကတော့ အဲဒီရတနာက ကျောက်ခဲလေးတစ်လုံးနဲ့ တူပြီး 'ကောင်းကင်ဧကရာဇ် မရဏကျောက်' လို့ ခေါ်တယ်တဲ့”</p> <p>“ကောင်းကင်ဧကရာဇ် မရဏကျောက်.........” အကြီးအကဲ လျိုရွှမ် အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။</p> <p>သူ့စိတ်ထဲတွင် အချိန်အတော်ကြာ စဉ်းစားနေမိသည်။</p> <p>သို့သော် နောက်ဆုံးတွင် ဤ 'ကောင်းကင်ဧကရာဇ် မရဏကျောက်' ဆိုသည်မှာ မည်သည့်အရာ ဖြစ်ကြောင်း သူတစ်ခါမျှ မကြားဖူးခဲ့ပေ။</p> <p>“သူ့ကို ပြောလိုက်ပါ၊ ငါတို့ ဖန်ရှန်းဂူက ဒီကိစ္စကို လက်ခံတယ်လို့”</p> <p>အကြီးအကဲ လျိုရွှမ်က လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ဟုတ်ကဲ့ပါ စီနီယာ ဦးလေး” စွန်းထူက အသာအယာ ခေါင်းညိတ်သည်။ သူသည် ရေသူမယဇ်ပုရောဟိတ်မင်း ဘက်သို့ လှည့်ကာ တတွတ်တွတ် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ကွိ ကွိ.....”</p> <p>ရေသူမယဇ်ပုရောဟိတ်မင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p>သူ၏ ထူးဆန်းသော မျက်လုံးများဖြင့် အကြီးအကဲ လျိုရွှမ်ကို ခဏမျှ စိုက်ကြည့်ပြီးနောက်၊ သူသည် တွေဝေခြင်းမရှိဘဲ လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။</p> <p>အကြီးအကဲ လျိုရွှမ်ကတော့ သူ ထွက်သွားသည်ကို ဂရုမစိုက်ပေ။</p> <p>သူသည် စွန်းထူကို အေးစက်စွာ တစ်ချက်ကြည့်ကာ ......... “စွန်းထူ... မင်းလည်း ကံကောင်းတာပဲ၊ ဒီလူရိုင်းဘာသာစကားကို တတ်ထားတော့ မိုးမျှော်တောင်တန်း တစ်ခုလုံးမှာ နာမည်ကြီးနေပြီပေါ့...”</p> <p>“ဟဲဟဲ......... ဒါတွေအားလုံးက ဂိုဏ်းရဲ့ ပျိုးထောင်ပေးမှုကြောင့်ပါ.........” စွန်းထူက မြှောက်ပင့်သော အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ဟမ့်.......”</p> <p>အကြီးအကဲ လျိုရွှမ်က အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။</p> <p>နောက်ဆုံးတွင် သူသည် ဘာစကားမှ ဆက်မပြောဘဲ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။</p> <p>စွန်းထူသည်လည်း ထိုနေရာ၌ ကြာကြာမနေပေ။ သူ မထွက်ခွာမီ အကြီးအကဲ လျိုရွှမ်၏ ပျောက်ကွယ်သွားသော ကျောပြင်ကို ကြည့်ကာ နှာခေါင်းရှုံ့လျက်</p> <p>“ဟမ့်......... အဘိုးကြီးစုတ်.........” ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p>သူ့စကားဆုံးသည်နှင့်...</p> <p>သူ၏ ပုံရိပ်မှာလည်း တောအုပ်နက်ထဲသို့ လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p>...</p> <p>ဘုရားကျောင်းဟောင်း၏ အပေါ်ဆုံးထပ်။</p> <p>ဂျိချန်းဖန်သည် ဓားကို ရင်ခွင်ပိုက်လျက်၊ ဝါးခမောက်အောက်ရှိ သူ၏ အကြည့်များမှာ စူးရှသော ဓားအလင်းတန်းများကဲ့သို့ လက်ခနဲ ဖြစ်နေသည်။ သူ၏ အဖြူရောင်ဝတ်စုံမှာ လွင့်ပျံ့နေပြီး ကိုယ်နေဟန်ထားမှာ မတ်မတ်ရှိနေသည်။</p> <p>“နတ်ဘုရား......... သေမင်းရွှံ့နွံရဲ့ ရတနာ.........”</p> <p>“ကောင်းကင်ဧကရာဇ် မရဏကျောက်.........”</p> <p>ဂျိချန်းဖန်သည် မိမိဘာသာ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p>မမျှော်လင့်ထားသည်များ မရှိခဲ့လျှင်...</p> <p>ရေသူမယဇ်ပုရောဟိတ်မင်း ပြောသော နတ်ဘုရား ဆိုသည်မှာ ပေါ်မလာသေးသော သားရဲနတ်ဘုရား  သာ ဖြစ်ရပေမည်။ သူတို့ပြောသော 'ကောင်းကင်ဧကရာဇ် မရဏကျောက်' ကော.........</p> <p>၎င်းမှာ ကောင်းကင်ဧကရာဇ်၏ ရတနာသိုက် အတွင်းရှိ ကျောက်ခဲလေးတစ်လုံးသာ ဖြစ်ရပေမည်။</p> <p>ကောင်းကင်ဧကရာဇ်၏ ရတနာသိုက်အတွင်းတွင် စုစုပေါင်း ရတနာ သုံးမျိုး ရှိသည်။</p> <p>၎င်းတို့အနက် အရေးကြီးဆုံးမှာ သဘာဝအတိုင်းပင် နတ်စာအုပ် ၏ တတိယတွဲ ဖြစ်ပြီး၊ ကျန်ရှိသော ရတနာနှစ်ခုမှာ 'ကောင်းကင်ဧကရာဇ် မရဏကျောက်' နှင့် 'ထာဝရအသက်ဆေးရည်'  တစ်ခွက် ဖြစ်သည်.........</p> <p>ထို 'ကောင်းကင်ဧကရာဇ် မရဏကျောက်' မှာ အလွန်ထူးခြားသော ရတနာဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် လူသားမျိုးနွယ်အတွက် အကျိုးသက်ရောက်မှု မရှိသော်လည်း ကြမ်းတမ်းသော သားရဲများအတွက်မူ အံ့မခန်း အကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိသည်။</p> <p>သားရဲနတ်ဘုရားက ၎င်းကို သိမ်းပိုက်လိုခြင်းမှာလည်း တစ်စုံတစ်ခုသော ရည်ရွယ်ချက်ကြောင့် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူ၏ လက်အောက်တွင် သားရဲများစွာ ရှိနေသည် မဟုတ်ပါလား။ ဒဏ္ဍာရီလာ နတ်သားရဲ လေးကောင်ထဲမှ တစ်ကောင်ဖြစ်သော တောက်ထျဲ့ ပင်လျှင် သူ့ကို နာခံရသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>သဘာဝအတိုင်းပင်။</p> <p>ဂျိချန်းဖန်သည် နတ်စာအုပ် တတိယတွဲကို ပိုမို စိတ်ဝင်စားသည်။</p> <p>၎င်းအပြင် ထို 'ထာဝရအသက်ဆေးရည်' တစ်ခွက်ကိုလည်း သူ အနည်းငယ် စိတ်ဝင်စားမိသည်။</p> <p>သူ မှတ်မိသလောက်ဆိုလျှင် ထိုထာဝရအသက်ဆေးရည်မှာ အနောက်ဘက် သေမင်းရွှံ့နွံ တစ်ခုလုံးရှိ နှစ်ပေါင်းထောင်ချီသော သက်စောင့်အားအဆီအနှစ်များကို စုစည်းပြီး ဖြစ်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်ပုံရသည်..................</p> <p>၎င်း၏ အကျိုးသက်ရောက်မှုမှာ သက်တမ်းကို အဆမတန် ရှည်စေရုံသာမက...</p> <p>ကျင့်ကြံမှု  ကို တိုးတက်စေသည့် နေရာတွင်လည်း သိသိသာသာ အကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save