Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၁၈၃</h2> <h2 style="text-align: center;">ဒီလူက လူကောင်းလား</h2> <h2 style="text-align: center;">လူဆိုးလားဆိုတာ ငါ့မျက်လုံးနဲ့ ကြည့်ရုံနဲ့ မသိနိုင်ဘူးလား.......</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ဖန်ရှန်းဂူ ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာ၊ ရွှမ်ဟော့ယဇ်ပလ္လင် ။</p> <p>ပူပြင်းလှသော အရှိန်အဝါ  များမှာ အဆက်မပြတ် လည်ပတ်နေသည်။</p> <p>ကြီးမားလှသော အမည်းရောင် သံကြိုးကြီးများသည် မြေအောက် အကြောအတွင်း နက်ရှိုင်းစွာ အမြစ်တွယ်နေပြီး၊ အသာအယာ လှုပ်ခတ်သွားတိုင်း ကြည်လင်ပြတ်သားသော သံကြိုးခတ်သံများ ထွက်ပေါ်နေ၏။</p> <p>“ဝှစ်.......”</p> <p>အမည်းရောင် သံကြိုးကြီးများ၏ အရှေ့ဆုံးနေရာတွင်။</p> <p>ကြီးမားလှသော ကိုးမြီးနတ်မြေခွေး တစ်ကောင်ကို တင်းကြပ်စွာ ချည်နှောင်ထားသည်။ သူမ၏ ခြေလက်များနှင့် လည်ပင်းတို့ကို သံကြိုးများဖြင့် ခတ်ထားသဖြင့် ရုန်းထွက်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ...။</p> <p>၎င်း၏ရလဒ်အနေဖြင့် သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းမှာ အလွန်ပင် ခက်ခဲနေရသည်။</p> <p>မည်သို့ပင်ဆိုစေ ပေါင်ချိန်ထောင်ချီလေးသော သံကြိုးများကို သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် ခတ်ထားသဖြင့်၊ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းတွင် ထိုမျှကြီးမားသော ဆွဲအားကို ခံနိုင်ရည်ရှိရန်မှာ အလွန်ပင် ပင်ပန်းဆင်းရဲလှသည်။</p> <p>“ချလွင်....... ချလွင်.......”</p> <p>သံကြိုးများမှာ အနည်းငယ် လှုပ်ခတ်သွားသည်။</p> <p>အမြဲတစေ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သော ကိုးမြီးနတ်မြေခွေးသည် ရုတ်တရက် သူမ၏ မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။</p> <p>သူမ၏ မျက်လုံးအစုံတွင် လူသားကဲ့သို့ ထူးဆန်းသောအကြည့်များဖြင့် အဝေးတစ်နေရာသို့ လှမ်းကြည့်နေမိသည်...။</p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင်။</p> <p>မနီးမဝေးတွင် ဝတ်စုံရှည်ဝတ် အဘိုးအိုတစ်ဦးသည် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်နေသည်။ သူ၏ အမူအရာမှာ အနည်းငယ် ရက်စက်ဟန်ရှိပြီး၊ အလွန်အမင်း အေးစက်လှသော အရှိန်အဝါများကြောင့် လူများမှာ သူ့ကို စိုက်မကြည့်ရဲကြပေ။</p> <p>“ဝှစ်.......”</p> <p>ရှန့်ကွမ်းချီသည် ရုတ်တရက် သူ၏ မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။</p> <p>သူသည် ဇဝေဇဝါဖြစ်ဟန်ဖြင့် အဝေးသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>“ဝုန်း.......”</p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အတိုင်းအဆမရှိသော ဓားရည်ရွယ်ချက် တစ်ခုမှာ ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်သွားပြီး လောကတစ်ခုလုံးကို ချက်ချင်း ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။</p> <p>ထို့နောက် တည်ငြိမ်အေးစက်သော အသံတစ်သံမှာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးအကြား ပဲ့တင်ထပ်သွားသည် .......</p> <p>“ဒီတာအိုသမားက ကတိတစ်ခုကို ဖြည့်ဆည်းဖို့နဲ့ လူတစ်ယောက်ကို ကယ်တင်ဖို့အတွက် ဒီနေ့ ဖန်ရှန်းဂူ ထဲကို ဝင်လာရတာ ဖြစ်ပါတယ်......”</p> <p>ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသော အသံကြောင့် ရွှမ်ဟော့ယဇ်ပလ္လင် အတွင်းရှိ လူနှစ်ဦးမှာ မတူညီသော အမူအရာများ ရှိနေကြသည်။</p> <p>ကိုးမြီးနတ်မြေခွေးက လှောင်ပြုံးတစ်ခု ပြုံးလိုက်သည်။ သူမသည် ရှန့်ကွမ်းချီကို နာကျည်းမှုများ ပြည့်နှက်နေသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည် .......</p> <p>“ဟဲဟဲ.......... ရှန့်ကွမ်းချီ။”</p> <p>“နင့်ရဲ့ ဖန်ရှန်းဂူ ကို ဒုက္ခလာပေးတဲ့သူ ရှိနေပြီထင်တယ်..............”</p> <p>၎င်းကို ကြားသော်။</p> <p>ရှန့်ကွမ်းချီက ဂရုမစိုက်ပေ။</p> <p>သို့သော် သူ၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေသည်။</p> <p>လူကယ်ဖို့ ဖန်ရှန်းဂူထဲကို ကျူးကျော်ဝင်လာတယ် ဟုတ်လား....... ဖန်ရှန်းဂူ တပည့်တွေက မကြာသေးခင်က ဘယ်သူ့ကို ဖမ်းလာခဲ့လို့လဲ....... ဘယ်လို ကျင့်ကြံသူ တွေကိုများ သွားထိမိလိုက်တာလဲ..............</p> <p>ရှန့်ကွမ်းချီ ခဏမျှ ဆင်ခြင်နေမိသည်။</p> <p>သို့သော် အလွန်ပင် လျင်မြန်စွာမှာပင်။</p> <p>သူ၏ အာရုံမှာ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။</p> <p>“ဝှစ်..............”</p> <p>ပူပြင်းလှသော အရှိန်အဝါများကို ထုတ်လွှတ်ရင်း လူရိပ်တစ်ခုမှာ ရွှမ်ဟော့ယဇ်ပလ္လင် ထဲသို့ အလျင်အမြန် ပြေးဝင်လာသည်။ ထိုအရှိန်အဝါမှာ ဖန်ရှန်းဂူ၏ အဓိကကျင့်စဉ်ဖြစ်သော 'ဖန်ရှန်း ရတနာကျမ်း' ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>ရှန့်ကွမ်းချီ၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။</p> <p>သူသည် ရောက်လာသူကို ကြည့်ကာ လေးနက်သော အသံဖြင့် မေးလိုက်သည် ....... “ယန်ဟုန်...... အပြင်မှာ တကယ်ပဲ ဘာဖြစ်နေတာလဲ..............”</p> <p>“စီနီယာအစ်ကို ရှန့်ကွမ်း။”</p> <p>ယန်ဟုန်း၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ပျာယာခတ်နေပြီး ....... “တစ်ကိုယ်တော်ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်က ဖန်ရှန်းဂူ ထဲကို ကျူးကျော်ဝင်လာပါတယ်။ သူက ကျင့်ကြံခြင်းလောက မှာ နာမည်ကြီးနေတဲ့ ဟုန်လူ ဓားနတ်ဘုရား ပါ၊ သူရဲ့အစွမ်းက ရှန်ကျင်း အထွတ်အထိပ်  နဲ့ နှိုင်းယှဉ်နိုင်ပါတယ်...”</p> <p>သူမသည် အကြောင်းအရာအားလုံးကို စကားလုံး အနည်းငယ်ဖြင့် အမြန် ရှင်းပြလိုက်သည်။</p> <p>၎င်းကို ကြားသော် ရှန့်ကွမ်းချီ၏ အမူအရာမှာ တည်ကြည်သွားသည်။ သူက အသံကို နှိမ့်ကာ ....... “အကြီးအကဲ လျိုရွှမ်  ရော....... သူ ဘယ်ကို ထွက်ပြေးသွားတာလဲ.......” ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p>“ အကြီးအကဲ လျိုရွှမ် က ဒီမနက်အစောကြီးကတည်းက ထွက်သွားတာ အခုထိ ပြန်မလာသေးဘူး...” ယန်ဟုန်းက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ထိုစကား ထွက်လာသည်နှင့်။</p> <p>ရှန့်ကွမ်းချီ၏ မျက်နှာမှာ ပို၍ပင် ကြည့်မကောင်း ဖြစ်သွားတော့သည်။</p> <p>သူသည် ရွှမ်ဟော့ယဇ်ပလ္လင် ကို စောင့်ကြပ်ရန် တာဝန်ရှိသဖြင့်၊ ကြီးမားသော ကိစ္စရပ်မျိုး မဟုတ်ပါက အပြင်သို့ တစ်လှမ်းမျှ မထွက်နိုင်ပေ။</p> <p>ရွှမ်ဟော့ယဇ်ပလ္လင်၏ အရေးပါမှုမှာ အရာအားလုံးထက် သာလွန်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p>သို့သော် ယခုအချိန်တွင် ဖန်ရှန်းဂူမှာ ခေါင်းဆောင်မရှိ ဖြစ်နေချိန်၌ တစ်ကိုယ်တော်ကျင့်ကြံသူလေး တစ်ယောက်က သူတို့တံခါးကို လာခေါက်ရဲသည် ဟုတ်လား..............</p> <p>ဒါက တကယ့်ကို ရဲတင်းလွန်းလှသည်.......</p> <p>“ဟဲဟဲ..........”</p> <p>ကိုးမြီးနတ်မြေခွေးက လှောင်ပြုံး တစ်ချက် ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p>သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မထေမဲ့မြင်ပြုဟန်များ ပေါ်လာပြီး ရယ်မောကာ ....... “ဖန်ရှန်းဂူ က တကယ်ပဲ တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ အားနည်းလာတာလား....... တစ်ကိုယ်တော်ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်ကတောင် ဝင်ပြီး နှိမ်ချရဲတဲ့အထိ ဖြစ်နေပြီလား.......”</p> <p>သူမ၏ အသံမှာ နူးညံ့ပြီး ဆွဲဆောင်မှု ရှိလှသည်။</p> <p>၎င်းတွင် သိမ်မွေ့သော ညှို့ဓာတ် အချို့ ပါဝင်နေသည်။</p> <p>“ဝှစ်.......”</p> <p>ခဏမျှအတွင်း ယန်ဟုန်၏ စိတ်အာရုံမှာ ဝေဝါးသွားတော့သည်။</p> <p>ထိုဆွဲဆောင်မှုရှိသော အသိအာရုံ၏ ထိန်းချုပ်မှုကို ချက်ချင်း ခံလိုက်ရသည်။</p> <p>“ပါးစပ်ပိတ်စမ်း.......”</p> <p>ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်သံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>ချက်ချင်းပင် အေးစက်ပြီး အရိုးထဲထိ စိမ့်ဝင်သွားသော အအေးဓာတ်တစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။</p> <p>ယန်ဟုန်၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားသည်။</p> <p>သူသည် သတိကို ချက်ချင်း ပြန်လည်ရရှိသွားပြီး၊ ကိုးမြီးနတ်မြေခွေးကို ထိတ်လန့်စွာဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။</p> <p>သူမ၏ အစွမ်းမှာ ဤမျှအထိ ကြောက်စရာကောင်းလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ..............</p> <p>စကားတစ်ခွန်း ပြောရုံလေးနှင့်တင်။</p> <p>သူ စိတ်ကို လွှတ်လိုက်ရလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည် မဟုတ်ပါလား.......</p> <p>“ဟမ့်.......”</p> <p>ရှန့်ကွမ်းချီက အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။</p> <p>သူသည် ကိုးမြီးနတ်မြေခွေးကို အေးစက်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ အကယ်၍ နတ်မီးမှန်  သာ ပျောက်ဆုံးမနေခဲ့လျှင် သူသည် ဤမြေခွေးမိစ္ဆာကို သတ်ဖြတ်ပြီးသား ဖြစ်လိမ့်မည်...။</p> <p>“ဟဲဟဲ။” ကိုးမြီးနတ်မြေခွေးက ခပ်ပါးပါး ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p>နှစ်ပေါင်း သုံးရာတိုင်တိုင် နှိမ်နင်းခြင်း ခံထားရသည်။</p> <p>သူမသည် အရာအားလုံးကို လက်ခံနိုင်ခဲ့သည်မှာ ကြာလှပြီ။</p> <p>ယခုအခါ သူမ စိတ်ပူရသော မွေးစားသားမှလွဲ၍ သူမတွင် အခြား မည်သည့် သံယောဇဉ်မျှ မရှိတော့ပေ။</p> <p>သေခြင်းတရားလား....... သူမ မကြောက်ပါ။</p> <p>ရှင်သန်ခြင်းလား....... သူမ ဂရုမစိုက်တော့ပါ။</p> <p>“ဟမ့်.......” ရှန့်ကွမ်းချီ အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့ရင်း အပြင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ခဏတာ မည်သို့လုပ်ရမည်ကို သူ မသေချာ ဖြစ်နေသည်။</p> <p>ထိုလူကို လူကယ်ခွင့် ပေးလိုက်ရမည်လား..............</p> <p>သို့မဟုတ် သူကိုယ်တိုင် ထွက်ပြီး တစ်ဖက်လူကို နှိမ်နင်းရမည်လော..............</p> <p>ရှန့်ကွမ်းချီ စိတ်ထဲတွင် တွေဝေနေမိသည်။</p> <p>“ဝှစ်.......”</p> <p>ထိုစဉ်မှာပင်။</p> <p>ခြေသံသဲ့သဲ့လေးတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သိမ်မွေ့သော ဓားရည်ရွယ်ချက် တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာ၏။</p> <p>“ဟင်..............”</p> <p>ရွှမ်ဟော့ယဇ်ပလ္လင် အတွင်းရှိ လူတိုင်း လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။</p> <p>အဖြူရောင် ဝတ်စုံဝတ် ဓားပညာရှင်တစ်ဦးသည် အထဲသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လှမ်းလာသည်။ ဟုန်လူ နတ်ဓားတစ်လက်မှာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဝန်းရံလှည့်ပတ်နေ၏။</p> <p>သူ၏ အဖြူရောင် ဝတ်စုံမှာ လွင့်ပျံ့နေပြီး၊ ကိုယ်နေဟန်ထားမှာ မတ်မတ်ရှိနေသည်။ သူ၏ ခန့်ညားသော မျက်နှာကို ဝါးခမောက်အောက်တွင် တစ်စွန်းတစ်စ မြင်နေရသော်လည်း သူ၏ ပုံစံအမှန်ကို သိရှိရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ...။</p> <p>“မင်း.......”</p> <p>ယန်ဟုန်းသည် ရုတ်တရက် ပေါ်လာသော ဂျိချန်းဖန်ကို ထိတ်လန့်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ သူက ရွှမ်ဟော့ယဇ်ပလ္လင် ထဲကို အမှန်တကယ်ပဲ ဝင်လာခဲ့တာလား.......</p> <p>ဒါဆိုရင်...</p> <p>အပြင်မှာရှိတဲ့ လူအားလုံးကို သူတစ်ယောက်တည်းကပဲ နှိမ်နင်းခဲ့တာပေါ့..............</p> <p>ရှန့်ကွမ်းချီ၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ပျက်သွားသည်။</p> <p>အလွန်အစွမ်းထက်သော အရှိန်အဝါ  များမှာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ တဖြည်းဖြည်း ထွက်ပေါ်လာသည်။ အရိုးထဲထိ စိမ့်ဝင်သွားသော အအေးဓာတ်များ ပျံ့နှံ့လာရင်း သူက အေးစက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည် .......</p> <p>“အရှင်က ကျင့်ကြံခြင်းလောက မှာ နာမည်ကြီးနေတဲ့ ဟုန်လူ ဓားနတ်ဘုရား မဟုတ်လား.......”</p> <p>“ငါတို့ ဖန်ရှန်းဂူ က တာအိုရောင်းရင်းကို ဘယ်တုန်းက ပြစ်မှားခဲ့လို့လဲ....... တာအိုရောင်းရင်းက ငါတို့ကို ဒီလိုမျိုး လာပြီး အနိုင်ကျင့်ရလောက်တဲ့အထိပေါ့..............”</p> <p>၎င်းကို ကြားသော် ဂျိချန်းဖန်က သူ၏ ခေါင်းကို အနည်းငယ် မော့လိုက်သည်။</p> <p>စူးရှသော မျက်လုံးတစ်စုံမှာ ဝါးခမောက်အောက်တွင် ပေါ်လာသည်။</p> <p>သူသည် တည်ငြိမ်စွာ ရပ်နေပြီး အေးဆေးသော လေသံဖြင့် ....... “ဒီလူက ဒီနေ့ ဖန်ရှန်းဂူ ထဲကို ဝင်လာရတာက ကတိတစ်ခုကို ဖြည့်ဆည်းဖို့နဲ့ လူတစ်ယောက်ကို ကယ်တင်ဖို့အတွက်ပဲ ဖြစ်ပါတယ်...”</p> <p>ထိုသို့ ပြောပြီးနောက်။</p> <p>ပိုမို အစွမ်းထက်သော အရှိန်အဝါ တစ်ခုမှာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ချက်ချင်း ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။ ၎င်းမှာ ရှန့်ကွမ်းချီ၏ အရှိန်အဝါထက်ပင် သိမ်မွေ့စွာ ပိုမို အားကောင်းနေသည်။</p> <p>ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ။</p> <p>ရှန့်ကွမ်းချီ၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် တင်းမာသွားတော့သည်။</p> <p>မနီးမဝေးရှိ ကိုးမြီးနတ်မြေခွေးမှာမူ အနည်းငယ် ထူးဆန်းသော အမူအရာ ရှိနေသည်။</p> <p>လူကယ်ဖို့..............</p> <p>ဘာလို့ တစ်ယောက်ယောက်က လူကယ်ဖို့အတွက် ရွှမ်ဟော့ယဇ်ပလ္လင် ဆီကို လာရတာလဲ..............</p> <p>ဒါဆိုရင်...</p> <p>ရှန့်ကွမ်းချီသည်လည်း တစ်ခုခု မှားယွင်းနေပြီဖြစ်ကြောင်း သဘာဝအတိုင်း သိရှိလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး ....... “လူကယ်ဖို့....... တာအိုရောင်းရင်း... ငါ့ရဲ့ ရွှမ်ဟော့ယဇ်ပလ္လင် ထဲမှာ မင်းကယ်ချင်တဲ့လူ မရှိဘူး.......” ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ဂျိချန်းဖန်က ခပ်ပါးပါး ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p>သူသည် လက်ကို မြှောက်ကာ ဝါးခမောက်အနားသတ်ကို နှိမ့်ချလိုက်ပြီး၊ အဝေးမှ ကိုးမြီးနတ်မြေခွေးကို လက်ညှိုးထိုးကာ တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည် .......</p> <p>“သူမက ငါကယ်ချင်တဲ့ လူပဲ။”</p> <p>“ဝှစ်.......”</p> <p>ထိုစကား ထွက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် တစ်နေရာလုံးမှာ မှင်တက်သွားတော့သည်။</p> <p>ယန်ဟုန်းမှာ မှင်တက်နေပြီး၊ ကိုးမြီးနတ်မြေခွေး၏ မျက်လုံးများတွင်လည်း ဇဝေဇဝါဖြစ်ဟန်များ ရှိနေကာ၊ ရှန့်ကွမ်းချီ၏ မျက်နှာမှာမူ ပို၍ပင် အေးစက်သွားတော့သည်။</p> <p>“တာအိုရောင်းရင်း... ဒီမိစ္ဆာက လူသားလောကမှာ ဒုက္ခပေးနေတဲ့ ပြိုင်ဘက်ကင်း မိစ္ဆာတစ်ကောင်ပဲ။ ငါတို့ ဖန်ရှန်းဂူ က သူ့ကို ဒီမှာ နှိမ်နင်းထားနိုင်ဖို့ အင်အားတွေ အများကြီး သုံးခဲ့ရတာ...”</p> <p>“တာအိုရောင်းရင်း က ဘာလို့ သူမကို ကယ်ချင်ရတာလဲ.......”</p> <p>“သူမကို လွှတ်ပေးလိုက်ရင် လူသားလောကမှာ ဘယ်လောက်တောင် ကပ်ဘေးတွေ ကျရောက်လာမလဲဆိုတာ မင်းသိလား..............”</p> <p>ရှန့်ကွမ်းချီက တရားမျှတဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>အကယ်၍ ဂျိချန်းဖန်၏ အစွမ်းမှာ အံ့မခန်း ဖြစ်မနေခဲ့လျှင်။</p> <p>သူသည် ရှည်ရှည်ဝေးဝေး ပြောမနေဘဲ တစ်ဖက်လူကို အင်အားသုံးကာ နှိမ်နင်းပြီးသား ဖြစ်လိမ့်မည်။ ဘာလို့ ဒီလောက်အထိ အပိုစကားတွေ ပြောနေပါဦးမည်နည်း..............</p> <p>ကျင့်ကြံခြင်းလောက တွင်။</p> <p>နောက်ဆုံး၌ အစွမ်းကသာ အရာအားလုံးကို ဆုံးဖြတ်သည်။</p> <p>“ဟဲဟဲ..........” ဂျိချန်းဖန်က ခပ်ပါးပါး ပြုံးလိုက်ပြီး ကိုးမြီးနတ်မြေခွေးကို လှမ်းကြည့်ကာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည် ....... “သူမက လူကောင်းလား၊ လူဆိုးလားဆိုတာ ငါ့မျက်လုံးနဲ့ ကြည့်ရုံနဲ့ မသိနိုင်ဘူးလား..............”</p> <p>ရွေးချယ်စရာ မေးခွန်းတစ်ခုအနေဖြင့် .......</p> <p>နူးညံ့ပြီး မွှေးပျံ့နေတဲ့ မြေခွေးဖြူလေး နှင့် ရက်စက်ဟန်ရှိတဲ့ ရှန့်ကွမ်းချီ အဘိုးကြီးစုတ်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save