Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၁၈၆</h2> <h2 style="text-align: center;">ရှောင်ပိုင် မူးသွားပြီ.........</h2> <h2 style="text-align: center;">လရောင်အောက်မှ အလှနတ်သမီး၏ ကကွက်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>"မင်း တကယ်ပဲ ကျင့်ကြံတာ ၁၄ နှစ်ပဲ ရှိသေးတာလား........."</p> <p>ရှောင်ပိုင် က အနည်းငယ် မယုံကြည်နိုင်ဟန်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p>သူမ၏ လှပသော မျက်လုံးများမှာ ဂျိချန်းဖန် ကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။</p> <p>သူမကို လိမ်ညာနေသလားဆိုသည်ကို သိလိုဟန်ရသည်...။</p> <p>မဖြစ်နိုင်ပေ။</p> <p>မည်သို့ပင်ဆိုစေ ဂျိချန်းဖန် ပြောသွားသည်မှာ...</p> <p>လက်ခံရန် အလွန်ပင် ခက်ခဲလွန်းလှသည်။</p> <p>ကျင့်ကြံတာ ၁၄ နှစ်လေးတင် ရှိသေးတယ် ဟုတ်လား.................. ပြီးတော့ ဒီလောက်အစွမ်းထက်တဲ့ အင်အားကို ပိုင်ဆိုင်ထားတယ်ပေါ့..................</p> <p>ရှောင်ပိုင်၏ အသိဉာဏ်အရ ဂျိချန်းဖန်၏ ကျင့်ကြံခြင်းနယ်ပယ် မှာ ထိုက်ကျင်းနယ်ပယ် သို့ ရောက်ရှိနေသည်ကို သိရှိရန် မခက်ခဲပေ။</p> <p>၁၄ နှစ်အတွင်းမှာ ထိုက်ကျင်းနယ်ပယ်ကို ဖောက်ထွက်နိုင်တယ် ဟုတ်လား.........</p> <p>ဒါက ဘယ်လိုမျိုး ပါရမီ မျိုးလဲ.........</p> <p>"ဘာလဲ........." ဂျိချန်းဖန် မျက်ခုံးအသာ ပင့်လိုက်ရင်း၊ သူ့ရှေ့မှ လူကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည် ......... "မယုံဘူးလား.................."</p> <p>"အင်း... မယုံဘူး" ရှောင်ပိုင်က သူမ၏ခေါင်းကို အခိုင်အမာ ခါလိုက်သည်။ သူမ၏ လှပသော မျက်နှာပေါ်တွင် သံသယစိတ်များ အထင်အရှား ပေါ်နေ၏။</p> <p>ဂျိချန်းဖန်က သူမကို စနောက်နေသည်ဟု သူမ ခံစားရသည်။</p> <p>အကယ်၍ သူမ မှတ်မိသလောက်ဆိုလျှင်...</p> <p>လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း တစ်ထောင့်နှစ်ရာက ကျင်းယွမ်ကလန် ၏ ဘိုးဘေးဖြစ်သော ကျင်းယဲ့ ပင်လျှင် ထိုက်ကျင်းနယ်ပယ်သို့ ဖောက်ထွက်ရန် ၁၅ နှစ် အချိန်ယူခဲ့ရသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>မင်းက ၁၄ နှစ်ပဲ ရှိသေးတယ်လို့ ပြောတယ် ဟုတ်လား.........</p> <p>ငါ မယုံဘူး......... လုံးဝကို မယုံဘူး.........</p> <p>"မယုံရင် ငါ့ရဲ့ အရိုးကို စမ်းသပ်ကြည့်မလား.................."</p> <p>ဂျိချန်းဖန်က သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ကမ်းပေးလိုက်သည်။</p> <p>သူသည် အရက်ခွက်ကို ကိုင်ကာ တစ်ငုံသောက်လိုက်ပြီး၊ ရှောင်ပိုင်ကို ပြုံးရွှင်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>ဤလောကတွင် 'အရိုးစမ်းသပ်ခြင်း' ဆိုသည့် အရာရှိသည်။ ရုပ်ရည်ကို လိမ်ညာ၍ ရသော်လည်း အရိုးသက်တမ်းကိုမူ ပြောင်းလဲ၍ မရနိုင်ပေ။</p> <p>အစစ်လား၊ အတုလား ဆိုသည်ကို...</p> <p>တစ်ချက် ထိလိုက်ရုံနှင့် သိနိုင်ပေသည်။</p> <p>၎င်းကို ကြားသော် ရှောင်ပိုင် တွေဝေမနေတော့ပေ။ သူမ၏ သွယ်လျလှပသော ကျောက်စိမ်းရောင် လက်လေးကို မြှောက်ကာ ဂျိချန်းဖန်၏ လက်မောင်းကို တိုက်ရိုက် စမ်းသပ်လိုက်တော့သည်။</p> <p>မစမ်းသပ်ခင်က ဘာမှမဖြစ်သော်လည်း၊ စမ်းသပ်လိုက်သည့် အခါတွင်မူ...</p> <p>သူမ ချက်ချင်းပင် မှင်တက်သွားတော့သည်။</p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဂျိချန်းဖန်၏ အရိုးသက်တမ်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် မကြီးသေးဘဲ ၂၆ နှစ် သို့မဟုတ် ၂၇ နှစ် ဝန်းကျင်သာ ရှိနေသည်ကို သူမ တွေ့ရှိလိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်..................</p> <p>"မင်း ငါ့ကို တကယ် မလိမ်တာလား........." ရှောင်ပိုင် အံ့အားသင့်သွားသည်။</p> <p>ထိုအခိုက်အတန့်တွင်။</p> <p>သူမ ငြိမ်ငြိမ် မထိုင်နိုင်တော့ပေ။</p> <p>သူမသည် 'ဝှစ်' ခနဲ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး၊ အရက်ဝိုင်း ဘေးမှနေ၍ ဂျိချန်းဖန်၏ ဘေးနားသို့ တိုက်ရိုက် တိုးကပ်ထိုင်လိုက်ကာ၊ သူမ၏ လက်ကလေးများဖြင့် သူ့ကို မရပ်မနား စမ်းသပ်နေတော့သည်။</p> <p>သို့သော် မည်သို့ပင် စမ်းသပ်စေကာမူ...</p> <p>ဂျိချန်းဖန်၏ အရိုးသက်တမ်းမှာ ပြောင်းလဲမသွားပေ။</p> <p>သူက တကယ်ပဲ အသက်နှစ်ဆယ်ကျော်လေးတင် ရှိသေးတာလား..................</p> <p>"မဟုတ်ဘူး... မင်း ဘယ်လိုမျိုး ကျင့်ကြံခဲ့တာလဲ........."</p> <p>ရှောင်ပိုင် အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်ရင်း ပြန်လည် စဉ်းစားလိုက်သည် ......... "ငါ မှတ်မိသလောက်ဆိုရင် မင်းတို့ ကျင်းယွမ်ကလန် ရဲ့ ဘိုးဘေး ကျင်းယဲ့ တောင်မှ ထိုက်ကျင်းနယ်ပယ်ကို ဖောက်ထွက်ဖို့ ၁၅ နှစ် ကြာခဲ့တာလေ၊ ဒါပေမဲ့ မင်းက ၁၄ နှစ်အတွင်းတင် ထိုက်ကျင်း အဆင့် ကို ရောက်နေပြီလား.................."</p> <p>ဂျိချန်းဖန်သည် သူ့ကို မရပ်မနား စမ်းသပ်နေသော လက်ကလေးများကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်ပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ......... "ထိုက်ကျင်းနယ်ပယ် ကို ဖောက်ထွက်ရတာက အဲဒီလောက် ခက်ခဲလို့လား........." ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p>ရှောင်ပိုင်၏ အမူအရာမှာ တောင့်ခဲသွားသည်။</p> <p>သူမသည် သူမရှေ့မှ အဖြူရောင်ဝတ်စုံဝတ်လူငယ်ကို မှိုင်တွေသောအကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်မိသည်။ သူမ၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မျက်နှာပေါ်တွင် ဖော်ပြမရသော မကျေမနပ်ဖြစ်မှုအချို့ ပေါ်လာ၏။</p> <p>မင်း စကားကို ကောင်းကောင်း ပြောလို့မရဘူးလား.........</p> <p>ကောင်းကောင်း မပြောနိုင်ရင်လည်း မပြောနဲ့တော့.........</p> <p>ဂျိချန်းဖန်က စပ်စုလိုဟန်ဖြင့် ......... "မင်း ငါတို့ ကျင်းယွမ်ကလန် ရဲ့ ဘိုးဘေး ကျင်းယဲ့ နဲ့ တွေ့ဖူးလို့လား........." ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p>"ဟင့်အင်း... မတွေ့ဖူးပါဘူး။" ရှောင်ပိုင်က သူမ၏ခေါင်းကို အသာအယာ ခါလိုက်ပြီး ......... "ဒါပေမဲ့ ငါက သူနဲ့ တစ်ခေတ်တည်းသား ဖြစ်ခဲ့တာလေ။ အဲဒီအချိန်တုန်းက ငါက လူသားအသွင်ပြောင်းနိုင်ရုံလေးပဲ ရှိသေးတာ၊ ဒါပေမဲ့ သူကတော့ ပြိုင်ဘက်ကင်း ဖြစ်နေပြီ..." ဟု ရှင်းပြလိုက်သည်။</p> <p>စကားပြောပြီးနောက်။</p> <p>သူမ၏ လှပသော မျက်နှာပေါ်တွင် အားကျစိတ်အချို့ ပေါ်လာသည်။</p> <p>"ငါ တကယ်ပဲ မင်းတို့ လူသားမျိုးနွယ်ကို အားကျမိတယ်။ မင်းတို့က ဆယ်စုနှစ် အနည်းငယ် ဒါမှမဟုတ် အနှစ်တစ်ရာလောက် ကျင့်ကြံရုံနဲ့တင်၊ ငါတို့ မိစ္ဆာမျိုးနွယ်ရဲ့ နှစ်ပေါင်း ထောင်ချီ ပင်ပင်ပန်းပန်း ကျင့်ကြံမှုကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ကြတယ်လေ….."</p> <p>ရှောင်ပိုင်က ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>မိစ္ဆာမျိုးနွယ်ဝင်များမှာ သက်တမ်းရှည်ကြသော်လည်း။</p> <p>သူတို့၏ ကျင့်ကြံမှုနှုန်းမှာမူ အမှန်တကယ်ပင် အနည်းငယ် နှေးကွေးလှသည်။</p> <p>သူမကိုယ်တိုင်ကို ဥပမာထားကြည့်လျှင်၊ သူမသည် ရှန်ကျင်း အဆင့်သို့ ရောက်ရန် နှစ်ပေါင်း လေးရာနီးပါး ကျင့်ကြံခဲ့ရပြီး၊ ထိုမှတစ်ဆင့် ရှန်ကျင်း ပြည့်စုံခြင်းအဆင့်  သို့ ရောက်ရန် နောက်ထပ် နှစ်ပေါင်း ရာချီ အချိန်ပေးခဲ့ရသည်...။</p> <p>ဒါတောင်မှ သူမ၏ ပါရမီက ကောင်းမွန်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p>ကိုးမြီးနတ်မြေခွေး၏ ပါရမီမှာ မိစ္ဆာမျိုးနွယ်တစ်ခုလုံးတွင် ထိပ်တန်းအဆင့်အဖြစ် သတ်မှတ်ခံရသည်။</p> <p>အခြား မိစ္ဆာမျိုးနွယ်ဝင်များမှာ ရှန်ကျင်း ပြည့်စုံခြင်းအဆင့်သို့ ရောက်ရှိရန်ဆိုလျှင်...</p> <p>နှစ်ပေါင်း တစ်ထောင် သို့မဟုတ် နှစ်ထောင် မရှိဘဲ ဖြစ်နိုင်ရန် ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။</p> <p>၎င်းကို ကြားသော် ဂျိချန်းဖန် ဘာမှပြန်မပြောခဲ့ပေ။ မိစ္ဆာမျိုးနွယ်၏ ကျင့်ကြံမှုနှုန်းမှာ နှေးကွေးသော်လည်း၊ သူတို့၏ သက်တမ်းမှာ အလွန်ပင် ရှည်လျားလှသည် မဟုတ်ပါလား...။</p> <p>ထို့ကြောင့် ပြောစရာ မရှိပေ။</p> <p>ကောင်းကင်ဘုံက မင်းအတွက် တံခါးတစ်ချပ် ပိတ်လိုက်လျှင်၊ ကျိန်းသေပေါက် ပြတင်းပေါက်တစ်ခုကိုတော့ ဖွင့်ပေးထားတတ်စမြဲ ဖြစ်သည်။</p> <p>တစ်ခုချင်းစီတွင် ကိုယ်ပိုင် အားသာချက်များ ရှိကြသည်။</p> <p>ရှောင်ပိုင်သည်လည်း ဤအချက်ကို နားလည်သဖြင့်၊ သူမ ခဏမျှ ညည်းညူပြီးနောက် စိတ်ပေါ့ပါးစွာဖြင့် အရက်ကို ဆက်သောက်နေတော့သည်။</p> <p>"ဟိဟိ... ဟဲဟဲ........."</p> <p>ရှောင်ပိုင်က ဆွဲဆောင်မှုရှိစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p>သူမသည် ဂျိချန်းဖန်ကို မှီထားပြီး၊ သူမ၏ သွယ်လျလှပသော ကျောက်စိမ်းရောင် လက်တစ်ဖက်ကို သူ၏ ပုခုံးပေါ်သို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး တင်ထားလိုက်သည်။</p> <p>သူမ၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မျက်လုံးများဖြင့် တည်းခိုခန်းပြင်ပမှ လောကကြီးကို စိုက်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည် .........</p> <p>"ငါ အပြင်မထွက်ရတာ နှစ်ပေါင်း သုံးရာ ရှိပြီ။"</p> <p>"ပြင်ပလောကကြီးက ပိုပြီး သက်သောင့်သက်သာ ရှိသေးတယ်........."</p> <p>၎င်းကို ကြားသော် ဂျိချန်းဖန်က စပ်စုလိုဟန်ဖြင့် ......... "ဒါနဲ့... မင်း ဘာလို့ အဲဒီတုန်းက မင်းရဲ့ မျိုးနွယ်စုကို ဦးဆောင်ပြီး ဖန်ရှန်းဂူ ကို တိုက်ခိုက်ခဲ့တာလဲ......... နတ်မီးမှန် တစ်ခုတည်း အတွက်လား........." ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p>စကားပြောပြီးနောက်။</p> <p>သူသည် သူ၏ ရင်ခွင်ထဲမှ စိမ်းမြမြ အရောင်ရှိသော မှန်အသေးလေးတစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ စားပွဲပေါ်သို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး တင်လိုက်သည်။</p> <p>၎င်းမှာ ဖန်ရှန်းဂူမှ အသည်းအသန် လိုချင်တောင့်တနေသော နတ်မီးမှန် ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>ရှောင်ပိုင်သည် စားပွဲပေါ်မှ နတ်မီးမှန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>သူမ၏ အမူအရာမှာ ရုတ်တရက် တောင့်ခဲသွားပြီး၊ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် လွမ်းဆွတ်တမ်းတမှုနှင့် နောင်တရိပ်အချို့ ဖြတ်သန်းသွား၏။</p> <p>"မင်း နတ်မီးမှန် ရဲ့ အစအနကို သိလား........."</p> <p>ရှောင်ပိုင်က တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"အနည်းငယ်တော့ သိပါတယ်" ဂျိချန်းဖန် ခေါင်းညိတ်ပြရင်း နာမည်တစ်ခုကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြောလိုက်သည် .........</p> <p>"စုန်းမ လင်လုံ လား........."</p> <p>ထိုစကား ထွက်လာသည်နှင့် ရှောင်ပိုင်၏ မျက်နှာမှာ ရုတ်တရက် တောင့်ခဲသွားသည်။</p> <p>သူမသည် ဂျိချန်းဖန်ကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်ရင်း ......... "မင်း တကယ်ပဲ သိနေတာလား.................." ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p>လက်ရှိအချိန်တွင်။</p> <p>လူများအနေနှင့် နတ်မီးမှန် အကြောင်း ပြောလိုက်လျှင်...</p> <p>တောင်ပိုင်းကျန်း နယ်မြေမှ ဖန်ရှန်းဂူ ကိုသာ ပြေးမြင်ကြလိမ့်မည်။</p> <p>သို့သော် အမှန်စင်စစ် နတ်မီးမှန်မှာ ဖန်ရှန်းဂူ၏ အရာမဟုတ်ဘဲ၊ တောင်ပိုင်းကျန်းမှ ရှေးဟောင်း စုန်းမျိုးနွယ်စု ၏ အမွေအနှစ် ရတနာ ဖြစ်သည်။</p> <p>ဖန်ရှန်းဂူ ဟုတ်လား......... ဟဲဟဲ.........</p> <p>သူတို့ကတော့ အတင်းအဓမ္မ လုယူထားတဲ့သူများ ဖြစ်သည်........။</p> <p>"အရင်က ငါက ရှေးဟောင်း စုန်းမျိုးနွယ်စု က လူအချို့နဲ့ ရင်းနှီးခဲ့ဖူးတယ်။ သူတို့ကလည်း အဲဒီတုန်းက ငါ့ကို ကူညီပေးခဲ့ဖူးတယ်လေ၊ ဒါကြောင့် ငါက သူတို့အတွက် နတ်မီးမှန် ကို ပြန်ယူပေးမယ်လို့ ကတိပေးခဲ့ဖူးတာ..."</p> <p>ရှောင်ပိုင်က ညင်သာစွာ ရှင်းပြလိုက်သည်။</p> <p>သူမကိုယ်တိုင်ကတော့ နတ်မီးမှန်အပေါ် လောဘစိတ် မရှိခဲ့ပေ။</p> <p>အဲဒီတုန်းက ဖန်ရှန်းဂူကို တိုက်ခိုက်ခဲ့တာက ရှေးဟောင်း စုန်းမျိုးနွယ်စုကို ကူညီမယ်ဆိုတဲ့ သူမရဲ့ ကတိကို တည်ဖို့အတွက်ပဲ ဖြစ်သည်။</p> <p>ဂျိချန်းဖန် စဉ်းစားဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p>သူ ထပ်ပြီး မမေးတော့ပေ။</p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရှောင်ပိုင်သည် ဤကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ အများကြီး ပြောလိုဟန် မရှိသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p>၎င်းမှာ အဓိပ္ပာယ် ရှိလှသည်။</p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုစဉ်က ဖန်ရှန်းဂူကို တိုက်ခိုက်မှုကြောင့်...</p> <p>သူမ၏ မြေခွေးမျိုးနွယ်စု ဖြစ်သော တောင်မြေခွေး မျိုးနွယ်စုမှာ တစ်စုလုံးနီးပါး သုတ်သင်ခံလိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p>၎င်းမှာ ပြန်လည်လွမ်းဆွတ်ချင်စရာကောင်းသော ကိစ္စမျိုး မဟုတ်ပေ...။</p> <p>သူတို့သည် ညဉ့်နက်သည်အထိ သောက်နေခဲ့ကြရာ၊ တည်းခိုခန်းပင် ပိတ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>သို့သော် ရှောင်ပိုင်မှာမူ အားမရသေးပေ။</p> <p>ထို့ကြောင့်...</p> <p>ဂျိချန်းဖန်အနေနှင့် အရက်ပြင်း အိုးအနည်းငယ်ကို ဝယ်ယူပြီး၊ သူမနှင့်အတူ အမိုးပေါ်သို့တက်ကာ ဆက်သောက်ပေးရန်မှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။</p> <p>“ခလောက်.........”</p> <p>အရက်အိုးမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျသွားသည်။</p> <p>အတွင်း၌ အရက်တစ်စက်မျှ မကျန်တော့ပေ။</p> <p>ရှောင်ပိုင်သည် ဂျိချန်းဖန်ကို မှီထားရင်း၊ အနည်းငယ် ယိမ်းထိုးနေ၏။ သူမ၏ သွယ်လျလှပသော လက်ကလေးကို သူ၏ရှေ့တွင် ယမ်းပြရင်း၊ အရက်မူးနေသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည် .........</p> <p>"ဟိုးအရင်တုန်းကပေါ့။"</p> <p>"ငါက အရက်နတ်ဘုရားမပဲလေ။"</p> <p>"လူတစ်ရာလောက်ကို အရက်ဝိုင်းမှာ လှဲပစ်ဖို့ဆိုတာ ဘာမှမဟုတ်ဘူး။"</p> <p>"အေ့........." (လေချဉ်တက်သံ)</p> <p>"ဒါနဲ့... မင်းက ဘာလို့ ငါနဲ့အတူ သောက်တာတောင် မမူးတာလဲ........."</p> <p>စကားပြောပြီးနောက်။</p> <p>ရှောင်ပိုင်သည် ဂျိချန်းဖန်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မျက်လုံးများမှာ ဝေဝါးနေပြီး၊ သူမ၏ ရဲရဲနီနေသော နှုတ်ခမ်းလေးများမှာ အလွန်ပင် နီးကပ်နေကာ၊ ရှည်လျားသော မျက်တောင်များမှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေ၏...။</p> <p>ဂျိချန်းဖန်သည် သူမကို တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်ရင်း ......... "အကယ်၍ ငါသာ မင်းနဲ့အတူ မူးသွားရင်၊ ငါတို့နှစ်ယောက်လုံး မနက်ဖြန်ကျရင် ရွှမ်ဟော့ယဇ်ပလ္လင် ထဲမှာ ဂိမ်းအတူတူ ကစားနေရလိမ့်မယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ရှောင်ပိုင် တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။</p> <p>ဒါကလည်း အကျိုးအကြောင်း ခိုင်လုံသားပဲ။</p> <p>"ဂိမ်းကစားတယ် ဆိုတာ ဘာကို ပြောတာလဲ........." သူမက မူးမူးနှင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p>စကားပြောပြီးနောက်။</p> <p>ဂျိချန်းဖန်၏ အဖြေကို မစောင့်တော့ဘဲ။</p> <p>သူမသည် ယိမ်းထိုးကာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး၊ ဂျိချန်းဖန်၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် လရောင်အောက်၌ လှပစွာ ကပြနေတော့သည်။</p> <p>ထိုအခိုက်အတန့်တွင်။</p> <p>သူမ၏ အဖြူရောင် ဝတ်စုံမှာ လွင့်ပျံ့နေပြီး၊ သူမ၏ ဆံနွယ်များမှာလည်း လွင့်မျောနေကာ၊ သူမ၏ သွယ်လျလှပသော ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစားမှာ ပြည့်စုံစွာ ပေါ်လွင်နေသည်...။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save