Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၁၈၈</h2> <h2 style="text-align: center;">ကျူရှန်း ဓားလေးစင်ကို ပြုလုပ်မည့် စိတ်ကူး........</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ရက်အနည်းငယ် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။</p> <p>ဂျိချန်းဖန် သည် ကျင်းယွမ်ကလန် သို့ ပြန်ရန် မလောဘဲ၊ ရှောင်ပိုင်နှင့်အတူ တောင်ပိုင်းရှင်းကျန်း နယ် တစ်ဝိုက်တွင် ရက်အနည်းငယ်ကြာ လှည့်လည်သွားလာနေခဲ့သည်။</p> <p>ရှောင်ပိုင်၏ စရိုက်မှာ အလွန်ပင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ရှိလှသည်။</p> <p>သူမသည် စိတ်ကူးပေါက်ရာကို လုပ်ဆောင်တတ်သည် - တစ်နေ့တွင် လှေစီးထွက်သည်၊ နောက်တစ်နေ့တွင် ကြယ်ကြည့်သည်၊ ထို့နောက်တစ်နေ့တွင် တောတွင်း၌ အပန်းဖြေသည်...။</p> <p>သင် စဉ်းစားမရနိုင်သည့်အရာဟူ၍ မရှိပေ။</p> <p>သူမ မလုပ်နိုင်သည့်အရာဟူ၍လည်း မရှိပေ။</p> <p>ဤကဲ့သို့သော စရိုက်မျိုးမှာ အမှန်စင်စစ် အလွန်ပင် ကောင်းမွန်လှသည်။</p> <p>ဘာကိုမှ ပူပန်မနေဘဲ လက်ရှိအချိန်ကို ပျော်ရွှင်စွာ ဖြတ်သန်းခြင်းပင်။</p> <p>ဂျိချန်းဖန်သည် အနာဂတ်တွင် လုရွှယ်ချီ နှင့် အခြားသူများကိုလည်း ဤကဲ့သို့သော ဘဝမျိုးကို တွေ့ကြုံခံစားနိုင်ရန် နတ်ဘုရားနယ်မြေ တစ်ခုလုံးသို့ ခေါ်ဆောင်သွားမည်ဟု ခန့်မှန်းထားသဖြင့်...</p> <p>သူသည် လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်ကို ရှောင်ပိုင်နှင့်အတူ ခရီးသွားရင်း ကုန်ဆုံးစေခဲ့သည်။</p> <p>၎င်းကို ကြိုတင် အတွေ့အကြုံယူခြင်းဟုသာ မှတ်ယူလိုက်သည်။</p> <p>“ဟေး... ဂျိချန်းဖန်.........”</p> <p>ရှောင်ပိုင်၏ အသံမှာ သူ၏နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။</p> <p>ဂျိချန်းဖန်သည် မီးပုံရှေ့တွင် ထိုင်နေရင်း၊ လက်ထဲတွင် အသားကင်တုတ်ကို ကိုင်ထားကာ မော့ကြည့်လိုက်သည်...။</p> <p>အဖြူရောင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော ရှောင်ပိုင်မှာ သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်၏ သစ်ကိုင်းပေါ်တွင် ထိုင်နေသည်ကို သူ တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ၏ သွယ်လျသော ခြေတံလေးများကို လွှဲယမ်းနေပြီး၊ သူမ၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အပြစ်ဆိုဖွယ်မရှိ လှပသည့် မျက်နှာလေးမှာ ပေါ်လွင်နေ၏။</p> <p>“ကျက်ပြီလား.........” ရှောင်ပိုင်က ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။</p> <p>၎င်းကို ကြားသော် ဂျိချန်းဖန် အကြည့်ကို လွှဲလိုက်ပြီး လက်ထဲမှ အသားကင်ကို ကြည့်ကာ ......... “စားလို့ရခါနီးပြီ” ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p>သူသည် အသားကင်ပေါ်သို့ ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင် အချို့ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ဖြူးလိုက်သည်။</p> <p>ထို့နောက် မီးပုံပေါ်တွင် ဆက်လက် ကင်နေတော့သည်။</p> <p>“ဝှစ်.........”</p> <p>ရှောင်ပိုင်၏ လူရိပ်မှာ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။</p> <p>သူမသည် ဂျိချန်းဖန်၏ ဘေးတွင် ချက်ချင်းပင် ရောက်ရှိထိုင်လိုက်ပြီး၊ အသားကင်ကို စိတ်အားထက်သန်စွာ ယူလိုက်သည်။</p> <p>“အင်း.........”</p> <p>ရှောင်ပိုင်သည် မစောင့်နိုင်တော့ဘဲ တစ်ကိုက် ကိုက်လိုက်ရာ၊ အပူကြောင့် ချက်ချင်းပင် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသော်လည်း ပြန်ထွေးထုတ်ရန်တော့ နှမြောနေပုံရသည်။</p> <p>“မွှေးလိုက်တာ......... အရမ်းမွှေးတာပဲ.........”</p> <p>ရှောင်ပိုင်၏ ပန်းရောင်နှုတ်ခမ်းလေးများတွင် ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်အချို့ ပေကျံနေ၏။</p> <p>ဂျိချန်းဖန်က သူမကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး၊ လက်ကိုင်ပုဝါတစ်ထည် ပစ်ပေးကာ ......... “သုတ်လိုက်ဦး” ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ကျေးဇူးပဲ” ရှောင်ပိုင်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ဂျိချန်းဖန်နှင့် သူမ၏ ဆက်ဆံရေးမှာ လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်အတွင်း အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တိုးတက်လာခဲ့သည်။ ယခုဆိုလျှင် သူတို့မှာ အလွန်ရင်းနှီးသော သူငယ်ချင်းများ ဖြစ်နေကြပြီ။</p> <p>အမျိုးသားအချင်းချင်း အရက်သောက်ရင်း ရင်းနှီးနိုင်ကြသကဲ့သို့။</p> <p>အမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီးသည်လည်း ထိုနည်းတူပင် ဖြစ်နိုင်သည်။</p> <p>သူတို့နှစ်ဦးသည် အသားကင်စားရင်း၊ အရက်အနည်းငယ် သောက်ရင်းနှင့် ပျော်ရွှင်နေကြသည်။</p> <p>ဂျိချန်းဖန်က ရုတ်တရက် ......... “ဒါနဲ့... မင်း ကျန့်မိုရှေးဟောင်း လှိုဏ်ဂူ ဘယ်မှာလဲဆိုတာ သိလား.........” ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p>၎င်းကို ကြားသော်။</p> <p>ရှောင်ပိုင် အနည်းငယ် တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။</p> <p>သူမသည် ဂျိချန်းဖန်ကို အတန်ငယ် တည်ကြည်သော အမူအရာဖြင့် ကြည့်ကာ ......... “မင်း ဘာလို့ အဲဒါကို မေးတာလဲ.........” ဟု ပြန်မေးလိုက်သည်။</p> <p>“ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး၊ သွားကြည့်ချင်လို့ပါ” ဂျိချန်းဖန် ခေါင်းအသာ ခါလိုက်သည်။</p> <p>“သွားကြည့်မယ်......... အဲဒီမှာ ဘာသွားကြည့်မှာလဲ.........”</p> <p>ရှောင်ပိုင်၏ လေသံမှာ အတန်ငယ် တည်ကြည်သွားပြီး ......... “မင်း စုန်းမ လင်လုံ အကြောင်း သိတယ်ဆိုရင်၊ ကျန့်မိုရှေးဟောင်း လှိုဏ်ဂူ ထဲမှာ ဘာကို ချိပ်ပိတ်ထားလဲဆိုတာကိုလည်း သိမှာပေါ့ မဟုတ်ဘူးလား.........” ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“သားရဲနတ်ဘုရား  လား.........” ဂျိချန်းဖန်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“...” ရှောင်ပိုင်၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မျက်လုံးများမှာ ဂျိချန်းဖန်ကို မကျေမနပ်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေပြီး .........</p> <p> “သားရဲနတ်ဘုရား ကို အဲဒီမှာ ချိပ်ပိတ်ထားတယ်ဆိုတာကို သိလျက်နဲ့၊ မင်း သွားချင်နေသေးတာလား..................” ဟု ဆိုလိုက်သည်။</p> <p>“ငါက ဘာလို့ မသွားနိုင်ရမှာလဲ.........”</p> <p>ဂျိချန်းဖန်က ပြန်ပြောလိုက်သည် ......... “မင်းပြောသလို သူက ချိပ်ပိတ်ခံထားရတာပဲ၊ အဲဒါကို ဘာကြောက်စရာရှိလို့လဲ.........”</p> <p>“မင်းကတော့လေ...” ရှောင်ပိုင် အနည်းငယ် အားကိုးရာမဲ့သွားသည်။</p> <p>သူမသည် ဂျိချန်းဖန်၏ စစ်မှန်သော အစွမ်းကို မသိဘဲ၊ သူ၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ ထိုက်ကျင်းနယ်ပယ် ဝန်းကျင်တွင် ရှိသည်ဟုသာ သိထားသည်။</p> <p>သို့သော်...</p> <p>သားရဲနတ်ဘုရား ကဲ့သို့သော တည်ရှိမှုမျိုးမှာ။</p> <p>သာမန် ထိုက်ကျင်းနယ်ပယ် ဆရာတစ်ယောက် ကိုင်တွယ်နိုင်သည့် အရာမျိုး မဟုတ်ပေ။</p> <p>“အရင်ဆုံး ပြောပြပါဦး၊ အဲဒီကို ဘာသွားလုပ်မှာလဲ.........” ရှောင်ပိုင် မေးလိုက်သည်။</p> <p>သူမသည် တစ်ချိန်က ကျန့်မိုရှေးဟောင်း လှိုဏ်ဂူ ထဲသို့ မှားယွင်းဝင်ရောက်ခဲ့ဖူးသည်။</p> <p>ထို့ကြောင့် ကျန့်မိုရှေးဟောင်း လှိုဏ်ဂူ မည်သည့်နေရာတွင် ရှိသည်ကို သူမ အတိအကျ သိရှိထားသည်။</p> <p>၎င်းကို ကြားသော် ဂျိချန်းဖန်က ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည် ......... “ငါ မှတ်မိသလောက်ဆိုရင် ကျန့်မိုရှေးဟောင်းလိုဏ်ဂူ ထဲမှာ 'မီးစုဆောင်းအင်တုံး” ဆိုတဲ့ ရတနာတစ်ခု ရှိတယ်လို့ ကြားတယ်၊ အဲဒါက ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးထဲက လီမီး ရဲ့ အနှစ်သာရတွေကို အလိုအလျောက် စုဆောင်းပေးနိုင်တယ်တဲ့။”</p> <p>ရှောင်ပိုင် အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ခေါင်းခါလိုက်သည် ......... “တစ်ခါမှ မကြားဖူးပါဘူး။”</p> <p>ကျန့်မိုရှေးဟောင်း လှိုဏ်ဂူ အတွင်း၌ သားရဲနတ်ဘုရားကို ချိပ်ပိတ်ထားရုံသာမက။</p> <p>'ရှစ်ပါးမိစ္ဆာ မီးအခင်းအကျင်း' ကိုလည်း ထွင်းထုထားသည်။</p> <p>ထို့ပြင် ရှားပါးရတနာ ဖြစ်သော 'မီးစုဆောင်းအင်တုံ' ကိုလည်း ဝှက်ထားပေသည်...။</p> <p>ထိုရတနာသည် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ လီမီး အနှစ်သာရများကို အလိုအလျောက် စုဆောင်းပေးနိုင်ပြီး၊ ရှစ်ပါးမိစ္ဆာ မီးအခင်းအကျင်း နှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်လျှင် ၎င်းမှာ သဘာဝအတိုင်း ရရှိသည့် အားသွင်းစက် တစ်ခုကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>အကယ်၍ သူသာ ၎င်းကို ပုံတူကူးယူနိုင်လျှင်။</p> <p>ဂျိချန်းဖန်အနေနှင့် မည်သည့် ရွှမ်ဟော့ယဇ်ပလ္လင် ကိုမျှ မလိုတော့ပေ။</p> <p>မည်သို့ပင်ဆိုစေ ရွှမ်ဟော့ယဇ်ပလ္လင် တွင် ကန့်သတ်ချက်များစွာ ရှိနေသည်၊ ၎င်းသည် မြေအောက်မီးကြောများ၏ စွမ်းအင် ကို စုပ်ယူရန် လိုအပ်သော်လည်း၊ မီးစုဆောင်းအင်တုံး မှာမူ ထိုသို့မဟုတ်ပေ...။</p> <p>၎င်းသည် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ လီမီး အနှစ်သာရများကို မိမိဘာသာ အပြည့်အဝ စုပ်ယူနိုင်စွမ်း ရှိသည်။</p> <p>ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ပြောရလျှင်။</p> <p>တစ်ခုမှာ ပလပ်ပေါက် အသေလိုအပ်သော အားသွင်းစက် ဖြစ်သည်။</p> <p>အခြားတစ်ခုမှာ နေရောင်ခြည်သုံး အားသွင်းစက် ဖြစ်သည်။</p> <p>နှိုင်းယှဉ်ကြည့်လျှင်။</p> <p>မီးစုဆောင်းအင်တုံ မှာ ပို၍ သင့်လျော်ပေသည်။</p> <p>“မင်း တကယ်ပဲ ကျန့်မိုရှေးဟောင်းလိုဏ်ဂူ ကို သွားမှာလား.........” ရှောင်ပိုင် အနည်းငယ် တွေဝေနေသည်။</p> <p>ဂျိချန်းဖန် သူမ၏ စိုးရိမ်မှုကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ......... “စိတ်မပူပါနဲ့၊ ငါက သွားကြည့်ရုံ သက်သက်ပါ” ဟု ရှင်းပြလိုက်သည်။</p> <p>အမှန်တစ်ကယ်မှာ.........</p> <p>ယခုချိန်တွင် သူသည် သားရဲနတ်ဘုရား ကို ဖျက်ဆီးပစ်ရန် အပြည့်အဝ စွမ်းဆောင်နိုင်သည်။</p> <p>မည်သို့ပင်ဆိုစေ နတ်မီးမှန် မှာ သူ၏လက်ထဲတွင် ရှိနေပြီး၊ ကျန့်မိုရှောင်းလိုဏ်ဂူ အတွင်းရှိ မီးစုဆောင်းအင်တုံ သည်လည်း နှစ်ပေါင်း ထောင်ချီသော ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ လီမီး အနှစ်သာရများကို စုဆောင်းထားပြီး ဖြစ်သည်။</p> <p> သူသာ နတ်မီးမှန်ကို အသုံးပြုပြီး 'ရှစ်ပါးမိစ္ဆာ မီးအခင်းအကျင်း' ကို အသက်သွင်းလိုက်မည် ဆိုလျှင်...</p> <p>သားရဲနတ်ဘုရားကို သတ်နိုင်ရန် ရှစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်း သေချာပေါက် အခွင့်အရေး ရှိသည်။</p> <p>အဘယ်ကြောင့် တစ်ရာရာခိုင်နှုန်း မဟုတ်ရသနည်း..................</p> <p>၎င်းမှာ သဘာဝအတိုင်းပင် မသေချာသော အချက်အချို့ ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p>ဥပမာအားဖြင့်၊ သားရဲနတ်ဘုရားသည် နှစ်ပေါင်း သောင်းချီ၍ အနားယူခဲ့သဖြင့် သူ၏ ဒဏ်ရာများမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်နိုင်သည်၊ အပြည့်အဝ စွမ်းအားရှိသော ရှစ်ပါးမိစ္ဆာ မီးအခင်းအကျင်း မှာပင် သူ့ကို သတ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ...။</p> <p>မူရင်းဇာတ်လမ်းတွင် သူ သေဆုံးရသည့် အကြောင်းရင်းမှာ။</p> <p>သူသည် စုန်းမ လင်လုံ၏ 'အသွေးအသား' ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ခန္ဓာကိုယ်ကို ရရှိခဲ့သဖြင့်၊ သူ၏ မသေနိုင်သော ခန္ဓာကိုယ် ကို ဆုံးရှုံးသွားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p>ဤအချက်သည်ပင် တောက်ရွှမ်းအနေနှင့် ကျူရှန်းဓား ဖြင့် သူ့ကို အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့သည့် အကြောင်းရင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> အကယ်၍ သားရဲနတ်ဘုရားသာ သူ၏ မသေနိုင်သော ခန္ဓာကိုယ်ကို မဆုံးရှုံးခဲ့လျှင်၊ ကျူရှန်းဓားသည်ပင် သူ့ကို အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်နိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူသည် သူ၏ မသေနိုင်သော ခန္ဓာကိုယ်ကို ဆုံးရှုံးခဲ့ပြီး အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရခဲ့သောကြောင့်သာ။</p> <p>သားရဲနတ်ဘုရားကို ရှစ်ပါးမိစ္ဆာ မီးအခင်းအကျင်း ဖြင့် အပြီးတိုင် သုတ်သင်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>လက်ရှိတွင် ဂျိချန်းဖန် အနေနှင့် အပြည့်အဝ စွမ်းအားရှိသော သားရဲနတ်ဘုရားကို ရှစ်ပါးမိစ္ဆာ မီးအခင်းအကျင်း ဖြင့် သတ်နိုင်မလားဆိုသည်မှာ တကယ်ပင် မသေချာပေ...။</p> <p>သဘာဝအတိုင်းပင်။</p> <p>အမှန်တကယ်တော့ သူသည် သားရဲနတ်ဘုရားကို သတ်ရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိပေ။</p> <p>အဓိကမှာ သားရဲနတ်ဘုရား၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မူလစွမ်းအင်ကို သူ အနည်းငယ် လိုချင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>မသေနိုင်သော တည်ရှိမှုတစ်ခု အနေနှင့်..........</p> <p>သားရဲနတ်ဘုရား မှာ အလွန်ပင် ထူးခြားလှသည်။</p> <p>သူ၏ မွေးဖွားလာမှုမှာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးအကြားရှိ အဆုံးမရှိသော ကြောက်မက်ဖွယ် အမည်းရောင် စွမ်းအင် များမှ မြစ်ဖျားခံခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ကျူရှန်းဓား နှင့် တူညီသော မူလစွမ်းအင် ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်၊ ၎င်းမှာ လောကတွင် အကြောက်ရွံ့ရဆုံးသော စွမ်းအင်များထဲမှ တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်...။</p> <p>ထို့ကြောင့်။</p> <p>ဂျိချန်းဖန်သည် တစ်ချိန်က စိတ်ကူးယဉ်ခဲ့ဖူးသည်။</p> <p>သားရဲနတ်ဘုရား၏ ကြောက်မက်ဖွယ် မူလစွမ်းအင်များ၏ အကူအညီဖြင့် အခြား 'ကျူရှန်းဓား' တစ်လက်ကို သူ ထုလုပ်နိုင်မလား..................</p> <p>မည်သို့ပင်ဆိုစေ...</p> <p>သူ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင်။</p> <p>ကျူရှန်းဓားအစီအရင် ဆိုသည်မှာ ကျူရှန်းဓား တစ်လက်တည်းသာ ရှိ၍ မရနိုင်ပေ။</p> <p>ကဗျာတစ်ပုဒ်တွင် ပြောထားသည်မှာ .........</p> <p>ကြေးမဟုတ်၊ သံမဟုတ်၊ စတီးလည်းမဟုတ်၊ ဆူမေရုတောင် အောက်ဝယ် တစ်ခါက ဝှက်ထားခဲ့။</p> <p>ယင် နှင့် ယန်  အပြောင်းအလဲဖြင့် မပြုလုပ်ပဲ...........ရေနှင့်မီး၏ အအေးအပူဒဏ်ကို မည်သို့ ခံနိုင်မည်မဟုတ်ပေ.........</p> <p>ကျူရှန်း က ထက်မြက်သည်၊ လုရှန်း က ပျက်စီးစေသည်၊ ရှန်းရှန်း က နေရာတိုင်းတွင် နီရဲတောက်ပနေ၏။</p> <p>ကျွယ်ရှန်း ၏ ပြောင်းလဲမှုများမှာ အတိုင်းအဆမရှိ ထူးခြားလှသည်၊ တာ့လော့နတ်ဘုရားများ၏ အဝတ်အစားများပင် သွေးစွန်းရ၏။</p> <p>...</p> <p>ကျူရှန်းဓားအစီအရင် ဆိုသည်မှာ။</p> <p>'ကျူရှန်း' နတ်ဓား လေးလက် ရှိပေသည်။</p> <p>၎င်းတို့မှာ ......... ကျူရှန်းဓား ၊ လုရှန်းဓား၊ ရှန်းရှန်းဓား၊ ကျွယ်ရှန်းဓား တို့ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>၎င်းတို့ကို ကျူရှန်း ဓားလေးလက် ဟု ခေါ်သည်။</p> <p>အကယ်၍ အခြားသူများက ကျင်းယွမ်ကလန်၏ ကျူရှန်းဓားကို မထုလုပ်နိုင်လျှင်ပင် .... သူ ဂျိချန်းဖန် ကကော အဘယ်ကြောင့် ကျူရှန်း ဓားလေးလက် ကို မထုလုပ်နိုင်ရမည်နည်း..................</p> <p>“မင်း တကယ်ပဲ သွားကြည့်ရုံ သက်သက်လား.........” ရှောင်ပိုင်က မယုံကြည်နိုင်ဟန်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>“ငါ မင်းကို ဘယ်တုန်းက လိမ်ဖူးလို့လဲ.........”</p> <p>ဂျိချန်းဖန် အားကိုးရာမဲ့ဟန်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>ထိုသို့ ပြောလိုက်သည်နှင့်။</p> <p>ရှောင်ပိုင်သည် သူ့ကို မကျေမနပ်ဖြင့် ချက်ချင်းပင် စိုက်ကြည့်လိုက်ရာ၊ သူမ၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မျက်လုံးလေးများတွင် စိတ်ဆိုးရိပ်အချို့ ဖြတ်သန်းသွားပြီး ......... “ငါတို့ ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့တုန်းက မင်း ငါ့ကို လိမ်ခဲ့တယ်လေ.........” ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“မင်း ငါ့သား သေပြီလို့ ပြောခဲ့တာလေ.........”</p> <p>“...” ဂျိချန်းဖန် အားကိုးရာမဲ့စွာဖြင့် လက်နှစ်ဖက်ကို မြှောက်ကာ အရှုံးပေးလိုက်သည်။</p> <p>“ကောင်းပါပြီ၊ ကောင်းပါပြီ၊ ငါ့အမှားပါ၊ ငါ့အမှားပါ။”</p> <p>“ဟွန်း.........” ရှောင်ပိုင်က ကျေနပ်သွားဟန်ဖြင့် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။</p> <p>ခဏမျှ တွေဝေပြီးနောက် သူမက ......... “ကျန့်မိုရှေးဟောင်း လှိုဏ်ဂူ က မိုးမျှော်တောင်တန်း ရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာမှာ ရှိတာ၊ မနက်ဖြန်ကျရင် ငါ မင်းကို အဲဒီကို ခေါ်သွားပေးမယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ကောင်းပြီ........”</p> <p>ဂျိချန်းဖန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p>...</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save