Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၁၉၁</h2> <h2 style="text-align: center;">အချိန်သည် ပါရမီရှင်များကို နှိပ်စက်သော ဓားတစ်လက်.....</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>“ဝူး.....”</p> <p>ကျန့်မိုရှေးဟောင်းလိုဏ်ဂူ အတွင်း၌ ထူးဆန်းသော လေပြေတစ်ခု တိုက်ခတ်နေသည်။</p> <p>မကောင်းသော စွမ်းအင်များမှာ လိုဏ်ဂူအနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာမှ အဆက်မပြတ် ပျံ့နှံ့နေပြီး၊ လေတိုက်သံမှာလည်း ထိတ်လန့်ခြောက်ခြားဖွယ်ရာ ပဲ့တင်ထပ်နေ၏။</p> <p>ဂျိချန်းဖန် သည် အေးအေးလူလူ လျှောက်လှမ်းနေသည်။</p> <p>မှိန်ပြပြ အစိမ်းရောင် အကာအကွယ်ဒိုင်းတစ်ခုမှာ သူ့ကို ကာကွယ်ထားပြီး၊ မကောင်းသော စွမ်းအင်များ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သို့ မထိတွေ့နိုင်အောင် တားဆီးထားသည်။</p> <p>ရှောင်ပိုင် ကတော့ သူ့နောက်မှ လိုက်ပါလာသည်။</p> <p>သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် စပ်စုလိုစိတ်များဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို အမြဲမပြတ် ကြည့်ရှုနေမိ၏။</p> <p>သူမသည် ကျန့်မိုရှေးဟောင်းလိုဏ်ဂူသို့ ယခင်က ရောက်ဖူးသော်လည်း….</p> <p>အထဲရှိ အနက်ရှိုင်းဆုံးအထိတော့ တစ်ခါမှ မဝင်ဖူးခဲ့ပေ။</p> <p>အထဲတွင် နှိမ်နင်းထားသော အရာများမှာ အလွန်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလွန်းသောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p>အကယ်၍ သူမသာ အထဲဝင်သွားခဲ့လျှင်...</p> <p>ပြန်ထွက်လာနိုင်ဖို့မှာ မသေချာပေ။</p> <p>“ဟေး..... ဂျိချန်းဖန်.....” ရှောင်ပိုင်၏ အသံမှာ တွေဝေနေပုံရသည်။ သူမသည် ရှေ့မှ အဖြူရောင်ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်လေးကို မော့ကြည့်ကာ သတိထားပြီး မေးလိုက်သည် .....</p> <p>“ငါတို့ တကယ်ပဲ အထဲထိ သွားကြမှာလား.....”</p> <p>ဂျိချန်းဖန် အနည်းငယ် ရပ်လိုက်သည်။</p> <p>သူသည် နောက်မှ ရှောင်ပိုင်ကို လှည့်ကြည့်ကာ အားကိုးရာမဲ့စွာဖြင့် .....</p> <p>“ငါတို့ အထဲရောက်နေတာ အခုမှ မဟုတ်တာ” ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“...” ရှောင်ပိုင် ခဏမျှ ပြောစရာစကား ပျောက်သွားသည်။</p> <p>သူမ၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မက်မွန်ပွင့်မျက်လုံးလေးများတွင် မကျေမနပ်ဖြစ်မှုများ ပေါ်လာပြီး .....</p> <p>“ငါ ကြောက်နေတာကို မင်းမသိဘူးလား..... မြန်မြန် ငါ့ကို နှစ်သိမ့်ပေးဦးလေ.....” ဟု ဆိုလိုက်သည်။</p> <p>အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင်။</p> <p>ရှောင်ပိုင်၏ စရိုက်မှာ အတော်လေး ချစ်စရာကောင်းလှသည်။</p> <p>သူမတွင် မိစ္ဆာမလေးတစ်ယောက်၏ စိတ်နေစိတ်ထားရှိပြီး စိတ်ကူးပေါက်ရာကို လုပ်ဆောင်တတ်သော်လည်း၊ သူမက မင်းကို သူငယ်ချင်းအဖြစ် အမှန်တကယ် သတ်မှတ်မထားလျှင် အခြားသူများကို ဘယ်တော့မှ မနှောင့်ယှက်တတ်ပေ...။</p> <p>ယခုကဲ့သို့ပင်။</p> <p>ရှောင်ပိုင်သည် ဂျိချန်းဖန်ကို သူငယ်ချင်းအစစ်အမှန်အဖြစ် သတ်မှတ်ထားသည်။</p> <p>ထို့ကြောင့်လည်း သူ့ကို အန္တရာယ်မဖြစ်စေရန် အဆက်မပြတ် တားဆီးနေခြင်း ဖြစ်သည်...။</p> <p>၎င်းကို ကြားသော် ဂျိချန်းဖန် ခဏစဉ်းစားလိုက်ပြီး ..... “ဒါဆိုရင် မင်း အပြင်မှာပဲ စောင့်နေမလား.....” ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p>ရှောင်ပိုင် သူ့ကို မှိုင်တွေစွာ ကြည့်လိုက်မိသည်။</p> <p>“ထားလိုက်ပါတော့၊ ဒီအဖွားကြီးက ဒီနေ့တော့ မင်းနဲ့အတူ အထဲအထိ လိုက်ခဲ့ပေးပါ့မယ်.....”</p> <p>ထိုသို့ ပြောပြီးနောက်။</p> <p>သူမသည် အားမာန်ပါလှသော အရှိန်အဝါ များဖြင့် ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းလိုက်သည်။</p> <p>သို့သော် သုံးစက္ကန့်ပင် မပြည့်သေးခင်မှာပင်..... သူမသည် ဂျိချန်းဖန်၏ နောက်ကွယ်သို့ အမြန်ပြေးဝင် ပုန်းလိုက်ပြန်သည်။</p> <p>တခြားနည်းလမ်း မရှိပေ။</p> <p>လိုဏ်ဂူအတွင်းရှိ မကောင်းသော စွမ်းအင်များမှာ အလွန်ပင် အေးစက်လွန်းလှသည်။</p> <p>သူမ တောင့်မခံနိုင်ချေ။</p> <p>“ဟမ့်.....” ဂျိချန်းဖန်က ရှောင်ပိုင်ကို အထင်အမြင်သေးဟန်ဖြင့် ကြည့်ကာ ..... “ဟန်ဆောင်နေတာလား..... သုံးစက္ကန့်တောင် မခံဘူးပဲ.....” ဟု နောက်လိုက်သည်။</p> <p>ထိုသို့ ပြောပြီးနောက်....</p> <p>သူသည် လက်ကို မြှောက်ကာ ရှောင်ပိုင်ကို အသာအယာ တို့လိုက်သည်။</p> <p>မှိန်ပြပြ အစိမ်းရောင်စွမ်းအား တစ်ခုမှာ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ တိုက်ရိုက် စီးဝင်သွားပြီး၊ သူမကိုယ်အတွင်းရှိ မကောင်းသော စွမ်းအင်များကို ဖယ်ရှားပေးလိုက်သည်။</p> <p>“ဟွန်း.....”</p> <p>ရှောင်ပိုင်က မကျေမနပ်ဖြစ်ကာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။</p> <p>သို့သော် နောက်ဆုံးတွင်တော့ သူမ ဘာမှမပြောတော့ဘဲ ဂျိချန်းဖန်၏ နောက်မှ လိမ္မာယဉ်ကျေးစွာ လိုက်ပါသွားတော့သည်။</p> <p>သူတို့နှစ်ဦးသည် ကျန့်မိုရှေးဟောင်းလိုဏ်ဂူ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာသို့ ဆက်လက် ဝင်ရောက်လာကြသည်။</p> <p>ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မကောင်းသော စွမ်းအင်များမှာ ပို၍ပင် ထူထပ်လာသည်။</p> <p>သို့သော် ၎င်းတို့သည် ဂျိချန်းဖန်၏ စွမ်းအား အကာအကွယ်ဒိုင်းကို မည်သို့မျှ ဖောက်ထွက်နိုင်ခြင်း မရှိဘဲ၊ ဒိုင်း၏ အပြင်ဘက်မှာပင် ရှိနေကြသည်။</p> <p>လိုဏ်ဂူအတွင်းရှိ လမ်းမှာ ကွေ့ကောက်လှသည်။</p> <p>၎င်းမှာ ရှေ့သို့ အဆုံးမရှိ ဆန့်တန်းနေပုံရ၏။</p> <p>ရုတ်တရက် အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာမှ ဟိန်းဟောက်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ ပြင်းထန်လှသော ရန်လိုမှုများနှင့်အတူ သတိပေးချက်တစ်ခုလည်း ပါဝင်နေသည်။</p> <p>ဂျိချန်းဖန်၏ ခြေလှမ်းများ အနည်းငယ် ရပ်သွားသည်။</p> <p>“ဒုန်း.....”</p> <p>ရှောင်ပိုင်မှာ သတိမထားလိုက်သဖြင့်။</p> <p>သူ၏ ကျောပြင်ကို တိုက်ရိုက် တိုက်မိသွားတော့သည်။</p> <p>“ဘာဖြစ်လို့လဲ.....” သူမ စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။</p> <p>ဂျိချန်းဖန် ဘာမှမပြောပေ။</p> <p>သူ၏ တည်ငြိမ်သော အကြည့်မှာ ရှေ့သို့သာ ကြည့်နေသည်။</p> <p>“ဝှစ်.....”</p> <p>ရှောင်ပိုင်သည် ဂျိချန်းဖန်၏ နောက်ကွယ်မှ ခေါင်းလေးပြူထွက်ကာ ရှေ့သို့ ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>ရှေ့သို့ ကြည့်လိုက်သည့်အခါ။</p> <p>မိစ္ဆာသားရဲတစ်ကောင် ပတ်ချာလည် လမ်းလျှောက်နေသည်ကိုသာ တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>ထိုမိစ္ဆာသားရဲမှာ သိုး၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် လူ၏မျက်နှာ ရှိပြီး၊ ဂျိုင်းအောက်တွင် မျက်လုံးများ ပါရှိကာ၊ ကျား၏သွားများနှင့် လူ၏လက်များ ရှိသည်နေသဖြင့် ကြည့်ရသည်မှာ အလွန်ပင် ထိတ်လန့်စရာကောင်းလှသည်...။</p> <p>ကြေးခေါင်းလောင်း အရွယ်အစားရှိသော မျက်လုံးလေးလုံးမှာ မျက်နှာ၏ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်တွင် ရှိနေပြီး၊ ကြီးမားသော ပါးစပ်မှ ထက်မြက်လှသော အစွယ် ခြောက်ချောင်းမှာ ပြူထွက်နေပြီး သူ၏ မီးခိုးရောင် အသားအရေပေါ်တွင်လည်း အမည်းရောင် အဖုအထစ်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေ၏။</p> <p>၎င်းမှာ အခြားမဟုတ်ဘဲ နတ်သားရဲ ဖြစ်သော ထောင်ထျဲ ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>ဂျိချန်းဖန် အနည်းငယ် ပြောစရာ စကားပျောက်ဆုံးသွားမိသည်။</p> <p>ဒီကောင်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး နတ်သားရဲ လေးကောင်ထဲမှာ ပါဝင်နေရတာလဲ..........</p> <p>ရွှေရောင်ငှက် ကတော့ ထားပါတော့.......</p> <p>အနည်းဆုံးတော့ ရုပ်မဆိုးဘူး။</p> <p>ဒါပေမဲ့ ဒီ ထောင်ထျဲ ကတော့..........</p> <p>မသိတဲ့လူဆိုရင် ဒါကို လမ်းဘေးခွေးလို့တောင် ထင်မိမည် ဖြစ်သည်.....။</p> <p>“နတ်သားရဲ ထောင်ထျဲ.....”</p> <p>ရှောင်ပိုင် ထိတ်လန့်သွားသည်။</p> <p>“ဝူး.....”</p> <p>ထိုစဉ်မှာပင်။</p> <p>တည်ငြိမ်သော အသံတစ်ခုမှာ ရှေးဟောင်းလိုဏ်ဂူ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာမှ ရုတ်တရက် ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။</p> <p>“သူတို့ကို အထဲဝင်ခွင့်ပေးလိုက်ပါ.....”</p> <p>ချက်ချင်းပင်။</p> <p>ရှောင်ပိုင်၏ နုနယ်သော ခန္ဓာကိုယ်မှာ အနည်းငယ် တောင့်ခဲသွားသည်။</p> <p>သူမ၏ လှပသော မျက်လုံးများမှာ ရှေ့သို့ စိုက်ကြည့်နေပြီး၊ ထိုအသံကို နားထောင်လိုက်ရသည်မှာ အဆုံးမရှိသော မကောင်းသော စွမ်းအင်များကို ခံစားလိုက်ရသကဲ့သို့ပင်။</p> <p>ရှောင်ပိုင်သည် ဂျိချန်းဖန်၏ နောက်ကွယ်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ပုန်းနေမိတော့သည်။</p> <p>“ဝုန်း.....”</p> <p>ထောင်ထျဲသည် သတိပေးသည့်အနေနှင့် အကြိမ်ကြိမ် ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။</p> <p>၎င်း၏ မျက်လုံးလေးလုံးထဲတွင် အလွန်ပြင်းထန်လှသော ရန်လိုမှုများ ရှိနေပြီး ဂျိချန်းဖန်နှင့် ရှောင်ပိုင်ကို စိုက်ကြည့်နေသော်လည်း၊ နောက်ဆုံးတွင်တော့ လိုဏ်ဂူအနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာသို့ လိမ္မာစွာ ပြန်လည် ဆုတ်ခွာသွားတော့သည်။</p> <p>ဂျိချန်းဖန်သည် သူ့ရှေ့မှ မြင်ကွင်းအားလုံးကို တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်နေသည်။</p> <p>သူသည် လိုဏ်ဂူအနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာသို့ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းလာခဲ့ရာ၊ ခဏအကြာတွင် ကြီးမားလှသော ကျောက်တံခါးကြီးတစ်ခု၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။</p> <p>“ဝူး.....”</p> <p>မှိန်ပြပြ အစိမ်းရောင်အလင်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး၊</p> <p>လိုဏ်ဂူအဆုံးတစ်ခုလုံးကို လင်းထိန်သွားစေသည်။</p> <p>ကျောက်တံခါး၏ အပေါ်ဘက်တွင် ကြီးမားသော မြကျောက် တစ်လုံးကို မြှုပ်နှံထားပြီး၊ ထိုကျောက်စိမ်းတုံးမှ အစိမ်းရောင်အလင်းများ ထွက်ပေါ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>“ဝှစ်.....”</p> <p>ဂျိချန်းဖန်နှင့် ရှောင်ပိုင်တို့သည် ကျောက်တံခါးရှေ့တွင် ရပ်လိုက်ကြသည်။</p> <p>ကျောက်တံခါး၏ တစ်ဖက်ခြမ်းမှ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူတို့ကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေသည့် တည်ငြိမ်သော အကြည့်တစ်စုံကို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>“ငါ မင်းကို အရင်က မြင်ဖူးတယ်.....”</p> <p>တည်ငြိမ်သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>ရှောင်ပိုင် အနည်းငယ် မှင်တက်သွားသည်၊ တစ်ဖက်လူမှာ သူမကို ရည်ညွှန်းနေခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သူမ သိရှိလိုက်သည်။</p> <p>“လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်တစ်ထောင်တုန်းကပေါ့.....”</p> <p>“မင်း ဒီနေရာကို တစ်ခါ ရောက်ခဲ့ဖူးတယ်.....”</p> <p>ထိုအသံမှာ ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။</p> <p>ရှောင်ပိုင်ကတော့ ဘာမှပြန်မပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်နေ၏။</p> <p>“ဟူး.....”</p> <p>သက်ပြင်းချသံတစ်ခု ကြားလိုက်ရသည်။</p> <p>ကျောက်တံခါး နောက်ကွယ်မှ လူသည် အချိန်အတော်ကြာ မည်သူနှင့်မျှ စကားမပြောခဲ့ရပုံရသည်; သူ ပြောချင်သည့်အရာများစွာ ရှိနေသော်လည်း...</p> <p>သူ့ရှေ့မှ လူနှစ်ယောက်ကိုတော့ ပြောပြရန် မရည်ရွယ်ထားပုံရသည်။</p> <p>“မင်းက ငါ့ကို သတ်ဖို့ လာတာလား.....”</p> <p>သားရဲနတ်ဘုရား က တည်ငြိမ်စွာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>၎င်းကို ကြားသော် ဂျိချန်းဖန်သည် ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ခါလိုက်သည်။</p> <p>သူသည် နံရံပေါ်ရှိ အစီအရင် ကန့်သတ်ချက် များကို လေ့လာနေရင်း .....</p> <p>“လောလောဆယ်တော့ မဟုတ်သေးဘူး.....” ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“လောလောဆယ်တော့ မဟုတ်သေးဘူး ဟုတ်လား.....” သားရဲနတ်ဘုရားမှာ အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသော်လည်း၊ သူက ထပ်မမေးတော့ဘဲ မိမိဘာသာ ရေရွတ်လိုက်သည် .....</p> <p>“ပြင်ပကမ္ဘာမှာ နှစ်တွေ ဘယ်လောက်တောင် ကုန်ဆုံးသွားပြီလဲ..... မင်းလို အစွမ်းထက်တဲ့ လူတစ်ယောက် မွေးဖွားလာလိမ့်မယ်လို့ ငါ မထင်ထားခဲ့ဘူး.....”</p> <p>ဂျိချန်းဖန် ပြန်မပြောပေ။</p> <p>သူသည် နံရံပေါ်ရှိ ကန့်သတ်ချက်များကို အသေအချာ လေ့လာနေပြီး၊ စုန်းမ လင်းလုံ ဖော်စပ်ခဲ့သည့် 'မီးစုဆောင်းခြင်း' ရတနာကိုလည်း ကြည့်ရှုနေသည်။</p> <p>ရှောင်ပိုင်သည် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းလေးကို အနည်းငယ် စေ့လိုက်ပြီး၊ ဂျိချန်းဖန်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ စကားစကို လွှဲယူလိုက်သည် ..... “ပြင်ပကမ္ဘာမှာ နှစ်ပေါင်း တစ်သောင်းကျော်တောင် ကုန်ဆုံးသွားပြီ.....”</p> <p>သားရဲနတ်ဘုရားက တိတ်ဆိတ်စွာပင် ..... “နှစ်ပေါင်း တစ်သောင်း... ဟုတ်လား...” ဟု ဆိုလိုက်သည်။</p> <p>သူ ဆက်မပြောတော့ပေ၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဂျိချန်းဖန် ဤနေရာသို့ လာသည့် ရည်ရွယ်ချက်ကို သူ ရိပ်မိသွားပုံရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p>သူသည် အလွန်ပင် ယဉ်ကျေးစွာဖြင့် စောင့်ဆိုင်းနေသည်။</p> <p>အချိန်များမှာ တဖြည်းဖြည်း ကုန်ဆုံးသွားသည်။</p> <p>ဆယ့်ငါးမိနစ်ခန့် ကြာပြီးနောက်။</p> <p>ဂျိချန်းဖန်သည် ကန့်သတ်ချက်အားလုံးကို အသေအချာ စစ်ဆေးပြီးသွားသည်။ သူသည် သက်ပြင်းအသာ ချလိုက်မိပြီး .....</p> <p>“စုန်းမ လင်းလုံ.....”</p> <p>“တကယ့်ကို ခေတ်တစ်ခေတ်ရဲ့ နတ်ဘုရားမလေးပါပဲ.....”</p> <p>“ဒါပေမဲ့ နှမြောစရာကောင်းတာက...”</p> <p>သူ၏ အကြည့်မှာ လိုဏ်ဂူအပြင်ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်ရာ၊ အတားအဆီးများစွာကို ဖြတ်ကျော်ပြီး မတ်တပ်ရပ်နေသော ကျောက်ရုပ်ကို မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p>ဂျိချန်းဖန် ညင်သာစွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည် .....</p> <p>“နှမြောစရာကောင်းတာက...”</p> <p>“အချိန်ဆိုတာ ပါရမီရှင်တွေကို နှိပ်စက်တဲ့ ဓားတစ်လက်ပါပဲ၊ ထာဝရအသက်လမ်းပေါ်မှာ  အလှနတ်သမီးအတွက် သက်ပြင်းချမိရုံကလွဲလို့ ဘာမှမတတ်နိုင်ဘူး.....”</p> <p>ထိုစကားများ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်။</p> <p>ရှောင်ပိုင်၏ နုနယ်သော ခန္ဓာကိုယ်မှာ အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားသည်။</p> <p>သူမသည် ရှေ့မှ အဖြူရောင်ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်လေးကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်နေမိပြီး၊ ခဏမျှ ဘာပြောရမှန်း မသိဖြစ်နေတော့သည်။</p> <p>အချိန်သည် ပါရမီရှင်များကို နှိပ်စက်သော ဓားတစ်လက် ဟုတ်လား.....</p> <p>ဟုတ်ပါတယ်.....</p> <p>စုန်းမ လင်းလုံ နှင့် ကျင်းယဲ့  ကဲ့သို့သော အစွမ်းထက်သူများပင်လျှင်၊ အချိန်ဆိုသည့် ကောင်းကင်ဓားသွားရှေ့တွင် အားလုံး ကျရှုံးခဲ့ကြရသည် မဟုတ်ပါလော..........</p> <p>သားရဲနတ်ဘုရားသည် အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။</p> <p>သူသည် ကျောက်တံခါးမှတစ်ဆင့် ရှေ့မှ လူငယ်လေးကို ကြည့်ကာ အသာအယာ ရယ်မောလိုက်ပြီး .....</p> <p>“မင်းက တကယ့်ကို ထူးခြားတဲ့ လူတစ်ယောက်ပဲ.....”</p> <p>“အကယ်၍ ဖြစ်နိုင်မယ်ဆိုရင်၊ ငါ မင်းနဲ့ သူငယ်ချင်း ဖြစ်ချင်ပါတယ်.....”</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save